برچسب: کودک

نحوه مدیریت خشم والدین هنگام عصبانیت از اشتباهات فرزند

اینکه والدین به خاطر فرزندانشان عصبانی شوند یک اتفاق عادی می باشد، رفتار با کودکان در مقابل مدیریت آنها کار مشکلی می باشد و در هر کودک متفاوت است که در برخی موارد می تواند شما را عصبی و خشمگین کند اما هدف این است که خشم خودتان را کنترل کنید و با نهایت آرامش با آنها رفتار کنید در این مقاله ما قصد داریم تا چند گام را برای کنترل خشم والدین معرفی خواهیم کرد.

توصیه ای برای خشم والدین به ساده ترین روش ممکن

1 – قبل از اینکه واکنشی نشان دهید توصیه می شود یک نفس عمیق بکشید، شاید رفتار کودک شما برای تان ناراحت کننده باشد ولی بهتر است که شما سعی کنید تا خشم خود را کنترل کنید و با نهایت آرامش برخورد کنید مطمئن باشید این بهترین کار است و کمترین عوارض را در تربیت فرزند خواهد داشت.

2 – بیرون از اتاق کودک تان بمانید که این کار در کنترل خشم شما بسیار موثر می باشد ، پس از اینکه احساس کردید عصبی نیستید وارد اتاق شوید و با فرزندتان در نهایت آرامش حرف بزنید و آن را کنترل کنید اگر احساس کردید که برخورد شما باعث ناراحت شدن او شدهه است از او معذرت خواهی کنید.

فراموش نکنید که:

کودکان در سنین کودکی انرژی زیادی دارند به همین دلیل فعالیت می کنند و کمتر می خوابند البته تا زمانی که انرژی شان تمام شده باشد و کودکان در حال رشد کنجکاو هستند و شما هم باید با روحیه آنها مطابقت کنید و سر هر کاری که فرزندتان آن را انجام می دهد خشمگین نشوید و باید قادر باشید تا خشم خود را کنترل کنیم و سر هر اتفاقی عصبی نشوید.

نتیجه عصبانیت والدین در مقابل کودکان باخت باخت است و تبعات بسیاری دارد که ممکن است در آینده روی شخصیت کودکان تاثیر گذار باشد. چنانچه در دوران کودکی بتوانیم رفتارهای خود کنترلی داشته باشیم و خشم مان را در برابر کودکان مهار کنیم، قدمی مثبت در جهت شکل گیری شخصیت آینده او برداشته ایم.

رفتار با کودک یتیم ؛ با بچه یتیم درست رفتار کنید

مرگ والدین برای کودک غیرقابل باور و بسیار سخت است و زندگی او را تحت تاثیر قرار می دهد. رفتار با کودک در مواجه با مرگ پدر یا مادر کار آسانی نیست و اگر والد یا اطرافیان از نحوه تعامل با کودک یتیم آگاه نباشند، کودک دچار اختلالاتی مانند افسردگی، اضطراب و شب ادراری می شود بنابراین هنگام رفتار در این شرایط لازم است به نکاتی توجه کنید تا کودک شما بتواند این دوران را بدن مشکل سپری نماید. در ادامه این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی به شما می گوییم که چگونه با کودک یتیم ( کودک پدر یا مادر از دست داده ) رفتار کنید تا او آسیب نبیند.

مرگ والدین بر کودک چه تاثیری می گذارد ؟

کودک در هر سنی که باشد با از دست دادن یکی از والدین خود دچار غم و ناراحتی شده و اگر به شیوه صحیح با او رفتار نشود، کودک دچار مشکلات رفتاری و هیجانی و مخصوصا افسردگی می شود. کمبود امکانات مالی، کاهش دسترسی به والدین دیگر و تغییر نقش هایی که در خانه صورت می گیرد، از دیگر مشکلاتی است که علاوه بر مشکلات روحی و روانی برای کودک یتیم پیش می آید و زندگی را برای کودک بیش از پیش سخت می کند.

نحوه رفتار صحیح با کودکان یتیم پس از مرگ والدین

کودک را به مراسم خاکسپاری نبرید

شما همسر خود را از دست داده اید اما از دست دادن همسر نباید شما را از کودکتان غافل کند. برای اینکه کودک آسیب روحی نبیند، هرگز فرزند زیر نه سال خود را به مراسم خاکسپاری نبرید و او را به فرد مطمئنی بسپارید زیرا در مراسم خاکسپاری شما و اطرافیانتان نمی توانید از کودک مراقبت کنید و در این مراسم بیشتر به افرادی توجه می شود که بی قراری زیادی می کنند و خود به خود کودک فراموش می شود. در این صورت ممکن است کودک صحنه هایی را ببیند و صحنه های خاکسپاری اضطراب و ترسی را در او به وجود آورد. کودک را به مراسم های ترحیمی که در مسجد برگزار می شود، همراه خود ببرید تا آنها فرصتی را برای سوگواری و عدم سرکوب احساساتشان بیابند اما کودک نباید وسیله ای برای تخلیه احساسات اطرافیان گردد.

با کلمات خود کودک را منتظر بازگشت والد از دست رفته نگذارید :

هنگام توضیح مرگ برای کودک از کلمات مبهم مثل رفت، او ما را ترک کرد و به سفر رفت استفاده نکنید و از کلمه مردن استفاده کنید و به او بگویید که نیازی به نفس کشیدن و غذا خوردن ندارد. کلمات مبهم سبب می شود که کودک برای بازگشت والد از دست رفته خود انتظار بکشد و فکر کند که او روزی باز می گردد.

در کودک میل به خودکشی را ایجاد نکنید :

در اطلاعاتی که به کودک می دهید دقیق و صادق باشید و در مورد بهشت اغراق نکنید مثلا نگویید «خدا همه آدم خوب ها را پیش خودش می برد» یا « چون بابا یا مامان خوب بود رفت بهشت » اینگونه کودک گمان می کند که در جهنم به سر می برد و برای درک خوبی ها باید به جایی برود که والد از دست رفته او آنجا منتظر او است و کودک میل به خودکشی پیدا خواهد کرد.

به دیگران اجازه ندهید کودک را بازخواست کنند :

کودکی که یکی از والدین خود را از دست می دهد، مرکز توجه و دلسوزی تمام اطرافیان و نزدیکان می شود و همه افراد نسبت به آینده و فعالیت های او نیز احساس تکلیف می کنند و دستورات و امر و نهی های متفاوتی از افراد فامیل صادر می شود . به دیگران اجازه ندهید کودکتان را بازخواست کنند، این وظیفه شماست که اجازه ندهید تنوع آموزه ها، او را دچار سردرگمی کنند.اگر پدر یا مادر یا هر دو نفر حضور نداشته باشند به جز سرپرست شخصی اجازه بازخواست کردن کودک را ندارد.

برای سرپرستی کودک از فردی دیگر کمک بگیرید:

به تنهایی سرپرستی کودک را به عهده نگیرید چرا که شما به جز مسئولیت های خودتان، مسئولیت های جدیدی نیز دارید پس برای اینکه از عهده سرپرستی یک کودک بربیایید از یک نفر که جنس مخالف شماست ( مانند پدر بزرگ و یا مادر بزرگ و در صورت نبود، دایی یا خاله، عمه یا عمو ) و با شما و کودک ارتباط خوبی دارد کمک بگیرید تا از لحاظ عاطفی کودکتان را تامین نماید.

اجازه مرور خاطرات را به او بدهید :

کودکی که یکی از والدین خود را از دست داده است، گاهی به مرور خاطرات گذشته می پردازد. در مرور خاطرات با او همراه شوید و هرگز جلوی بازگو کردن خاطرات او را نگیرید اما اجازه ندهید که خاطرات به سمت خاطرات بد برود و از خاطرات بدی که از پدر یا مادرش دارید صحبت نکنید و هنگام صحبت او از این خاطرات ذهن او را به سمت دیگری بکشانید.

یکی از وسایل والدینش را به او بدهید:

برای اینکه کودک یتیم بتواند با مرگ والد خود روبرو شود ، هرگز وسایل مادر یا پدرش را از او پنهان نکنید و یکی از وسایل کسی که از دست رفته را به او بدهید تا پیش خودش نگه دارد و در زمان دلتنگی به آن مراجعه کند. پنهان نمودن وسایل شخص از دست رفته سبب می شود کودک نسبت به شما احساسات منفی پیدا کند و این کارتان را بی مهری تلقی کند.

به کودک عشق بورزید و ترحم نکنید :

شما باید تکیه گاه محکمی برای فرزندتان در نبود همسر باشید پس همیشه به کودک عشق بورزید تا او شما را در کنار خودش احساس کند و هیچ گاه به کودک ترحم نکنید، ترحم سبب می شود کودک در دوران سوگ باقی بماند.

کودک را از نقش خود دور نکنید:

هنگام صحبت و برقراری ارتباط با کودکی که یکی از والدین خود را از دست داده است، چنانچه در بخش خانواده پلاس بیا نی نی گفته ایم از کلمات درستی استفاده کنید و برای ایجاد احساسات مثبت در او کودک را از نقش خود دور نکنید و جملاتی مثل اینکه از این به بعد تو مرد خانه هستی یا حالا که مامان نیست باید مثل یک خانم رفتار کنی، به اونزنید زیرا این حرف ها به او مسئولیت سنگینی می دهد.

به او احساس گناه ندهید :

توجه داشته باشید کودکتان در مرگ همسر شما مقصر نیست و اگر مجبورید او را به تنهایی بزرگ کنید، او مسئول این شرایط نیست. پس زمانی که او شیطنت می کند، به او احساس گناه ندهید و با کودک خود به اقتضای سنش رفتار کنید و به او نگویید جوانی ام را به پای تو هدر دادم اما تو این چنین می کنی یا با سختی تو را بزرگ کردم ولی تو قدر من را نمی دانی.

به سؤالات او جواب بدهید :

خودتان را برای سؤالات کودک آماده کنید و مناسب سن و فهم کودک تان مرگ را برای او با مثل ها و قصه ها و کلماتی توضیح بدهید. برخی از کودکان خودشان را مقصر مرگ مادر یا پدر می دانند و به شدت احساس گناه می کنند برای رفتار با این کودکان مسیر صحبت کردن با او را باز نگه دارید زیرا این کار در بهداشت روانی او بسیار مؤثر است.

امنیت را به کودک بدهید :

به کودکتان بگویید که در نزد او می مانید و به او امنیت و احساس مثبت بدهید زیرا کودکی که یکی از والدین خود را از دست می دهد مدام به این فکر می کند که ممکن است سرپرست او هم از دنیا برود و تنها شود.

تربیت کودک را جدی بگیرید :

محروم بودن از پدر و مادرنباید باعث شود که شما در تربیت کودک اشتباه کنید و به او آزادی بیش از حدی دهید و از همه اشتباهاتش چشم پوشی نمایید. در تربیت کودک سرسخت و محکم باشید و کودکی منضبط و مودب تربیت کنید.

تغییرات رفتاری او را جدی بگیرید :

همه رفتارها و عملکردهای کودک را در نظر بگیرید و اگر دریافتید که کودک پر جنب و جوش منزوی و ساکت شده و به تمامی مسائل بی توجهی می کند ، پرخاش می کند، لجباز شده، مدام گریه می کند، از دل درد و سر درد و … شکایت می کند و یا کابوس می بیند، غذا نمی خورد، افت تحصیلی پیدا کرده و… از یک مشاور یا روانشناس کمک بخواهید و این رفتارها را با او در میان بگذارید تا او به شما کمک کند.

اگر دوهفته متوالی را بدون دادزدن سر کودکتان بگذرانید چه میشود

داد زدن سر کودک به طور کلی نوعی ابراز عصبانیت است، ترس در کودکان را به دنبال داشته و باعث می شود آنان احساس آرامش نداشته باشندهمچنین با توجه به این نکته که فریاد زدن بر سر کودکان امر پسندیده ای نیست، فریاد کشیدن همراه با استفاده از کلمات و الفاظ نامناسب می تواند نوعی آزار و اذیت احساسی و روانی تلقی شود . در این مطلب از بیا نی نی درباره اینکه اگر 2 هفته سر کودکمان داد نزنیم چه می شود صحبت خواهیم کرد پس با ما همراه شوید.

آیا امکان برقراری ارتباط با کودک بدون داد زدن ممکن است

عواقب جبران ناپذیر داد زدن سر کودکان

روز هفتم:در روز هفتم من متوجه شدم که خشم و فریاد و ناله در زندگی ما به نسبت گذشته مرتبا کوچکتر میشود.صدای من تنها برای نامیدن اسمش بالا میرفت که این هم به زودی با همان کف زدن جایگزین شد.

روز هشتم:اولین شکست جدی من در این زمان بود:میکا اولین تکالیف خود را به ارمغان آورد من کنار او و مقابل خودکارم نشستم من یک مادر خوب هستم که به همه آموزش میدهم چگونه در هر موقعیتی آرامش خود را حفظ کنند و از پشت میز مانند یک بانوی متعادل با دست های لرزان بلند میشوم.چه چیزی میتوانم بگویم؟:دستور عمل کوکان یک آزمایش برای افراد ضعیف نیست.

روز نهم. دربازگشت از عید پشیمانی بازگشت زیرا خیلی بد خوابیده بود و در روز نهم شکسته شد این مانع شدن را سخت تر میکرد.

روز دهم:اولین روز کامل خلاصی از همه ی فریاد ها شروع شد.همسر که به دلیل وضعیت کاری نمیتواند دائما شاهد باشد که چه اتفاقاتی دقیقا رخ داده است میگوید که تغییرات رفتار های کودک را میتوان با چشم غیر مسلح هم متوجه شد.

روز یازدهم:جزییات جالب:پسر آموخت که مکالمه را با صدای خیلی پایین شروع کند اما شروع به قبول تفاهم کرد و به کاری که انجام میدادیم اهمیت داد و به صورت دوره ای سوال هایی نظیر:(آیا ناراحت میشوید اگر تهویه ی هوارا روشن کنم؟) این کلماتی بود که او گفته بود من با شور و شوق بی سابقه ای همراه شدم

روز دوازدهم:در این روز من سعی کردم از راهنمایی مشاور استفاده کنم و به جای فریاد از زمزمه استفاده کنم.سعی کردم به میکا آموز دهم که پچرا ممکن نیست ما به غریبه ها بگوییم که بوی بدی میدهند و او مشغول بازی با ماشینش بود و آن را به زانویش میکشید به نظر میرسید حرف های مرا درک نمیکرد.

در زمان های گذشته من فریاد میزدم تا توجهش را جلب کنم اما اینبار سعی کردم سخنرانی را به حداقل برسانم در گوشش زمزمه میکردم این بسیار موثر تر از هر فریاد بود زیرا بلافاصله در گفتگو با زمزمه شرکت کرد چند سوال راجع به ارتباط با غریبه ها پرسید و ارتباط ناخوشایندی در بین ما دیگر رخ نداد.

روز سیزدهم:آماده ی جمع کردن نتایج نهایی بودم که به طور غیر منتظره تلاشم از بین رفت میکا از تلاش برای دوچرخه سواری ای که مارا بخاطرش بزای یک مته التماس میکرد اجتناب کرد.برای من بسیار غریب و غیر قابل درک بود و شروع به فریاد زدن کردم.

پس از این علیرغم احساس پشیمانی من نمیتوانستم برای مدت طولانی ای خشمم را کنترل کنم نشانه های خشم از قبل برایم آشنا بودند من فکر میکنم گاهی حتی حس مادرانه مهم است که قدرت را مجاز بدانیم این کموضوع یک بار مرا در معبد بیدار کرد.اجازه دادم زمانی که ترجیحا من نباشم میکا راجع به آن با پاپ صحبت کند.

روز چهاردهم:شاید اینطور برسد که نتیجه ی این تجربه به دلیل دو اختلال نا موفق بود اما من اعتقاد دارم که این نوعی موفقیت بود تنها به این دلیل که من لحظات مهم را برای خودم روشن کردم.

سر کودکتان داد نزنید

این چیزی است که من برای خودم پیدا کردم:

اگر چیزی در رفتار کودک من را خسته کرده است احتمالا دوباره اتفاق می افتد ، بنابراین شما نمیتوانید چنین لحظاتی را بدون توجه به خودتان بگذرانید.

اگر مجبور بودید فریاد بزنید مهم آن است که بعدش در زمان مناسب عذرخواهی کنید.

رفتار کودک بازتابی از نگرش رفتار ما نسبت به اوست و فقط کلمات خالی از محتوا نیستند

قبل از معرفی قواعد جدید من صدایم را در مکالمات با مایکا 12 برابر افزایش میدادم و او همان بی ثباتی عاطفی را نشان میداد و تقریبا 80% خواسته ها یش به دلیل واکنش و نق زدنش ممنوع میشد.

اما اکنون تقریبا صدای خود را بالا نمیبریم این اتفاق می افتد اما هر 4-5 روز یک بار میکا هم یاد گرفته است آرام تر باشد و پاسخ های عاقلانه به چیز هایی که دوست ندارد میدهد و اختلاف بین ما هر یکی دو روز یک بار اتفاق می افتد که از نظر من مناسب است.

من بسیار خوشحالم که در نهایت قاعده ای مبنی بر بالا نبردن صدا را به زندگیمان وارد کردم.زیرا این تغییرات را حس مادری برای من فراهم ساخت و از راه های دیگر به آن دست نمیافتم.

نحوه آموزش صبر به کودکان ، چگونه می توان به کودکان صبوری و شکیبایی را آموخت؟

یکی از 10 مهارتی که باید به کودکمان بیاموزیم صبر و شکیبایی است ، مهارتی که هر انسانی باید داشته باشد و والدین باید در آموزش آن به فرزندشان تلاش کنند و طبق آنچه در این بخش از بیا نی نی گفته شده است از راه صحیح پیش بروند.

1. با گام کوچک شروع کنید:

صبر در واقع یک مهارت است، بنابراین درست مثل هر مهارت دیگری نیاز به تمرین دارد. کودکان صبور به دنیا نمی آیند، اما با گذشت زمان،آن را یاد می گیرند خواسته های کودک خود را به تعویق بیاندازید تا مهارت انتظار کشیدن را در او تقویت کنید و به کودک بفهمانید صبوری او با پاداش روبه رو خواهد شد.

بی قراری از ناامنی و عدم اطمینان می آید.ما بی قراری میکنیم چون یک چیز را همین الان می خواهیم باور نداریم که با صبوری آن را بدست خواهیم آورد، کودکان هم همین حس را دارند. هنگامی که بچه ها به توجه نیاز دارند، به آنها بگویید که الان مشغول هستید، اما بعد از پایان کار به او توجه خواهید کرد پس زمان مشخصی را ارائه دهید.

2. یک تایمر را تنظیم کنید:

مفهوم اندازه گیری زمان برای بچه ها جدید است، به ویژه اگر آنها جوان باشند ؛درک 5 دقیقه یا 45 دقیقه برای آنها دشوار است. به بچه ها نمونه های بصری بدهید تا آنها را در درک زمان راهنمایی کنید. اگر بچه ها زمان را از طریق ساعت شنی ببینند، ارتباط بسیار بصری با زمان ایجاد می کنند البته، تایمر های دیجیتال هم مفید است.

هنگام زمان بازی کودک ناگهان نگویید” آماده شو باید برویم” محیط را پراسترس میکنید ؛ کودکان نمی توانند احساسات خود را با زمان وفق دهند همین موضوع باعث بی قراری می شود.

3. صبوری را تشویق کنید:

از آنجا که صبر و شکیبایی یک مهارت است، ما باید به طور مداوم آن را تقویت و اذعان کنیم ، تقویت مثبت یکی از قوی ترین انگیزه ها برای کودکان و بزرگسالان است.هنگامی که بچه ها حتی برای مدت کوتاه صبوری می کنند، آنها را تشویق کنید شما لازم نیست که آنها را با «جایزه» (مانند یک اسباب بازی) پاداش دهید.

فقط به آنها بیاموزید هر کس صبوری کند پاداش می گیرد. تقویت کلامی برای بچه ها عظیم است بگذارید آنها بدانند که متوجه صبر آنها شده اید، نشان دهید که با استقامت و استعداد آنها تحت تاثیر قرار می گیرید.

4. بی قراری را نیز تشویق کنید:

اغلب هنگامی که مشغول کارهای روزمره زندگی هستیم کودکان خود را فراموش میکنیم ، رفتارهای پرخاشگرانه نشانه ای از احساس نادیده گرفتن است.اگر فرزند شما با صبوری می جنگد،نشان دهنده آن است که رسیدن به مهارت صبوری کار دشواری است پس کاملا طبیعی است که با طولانی شدن زمان برای رسیدن به خواسته خود عصبی و بی قرار شویم.

بزرگسالان همیشه این احساس را دارند بنابراین وقتی بچه های شما می گویند “من نمی توانم صبر کنم! کار سختی است” به آنها بگویید که حرفشان را شنیده و درک میکنید. توضیح دهید که انتظار بخش بزرگی از رشد است و صبوری گاهی لازم است.

5. صبوری را به بازی تبدیل کنید :

بازی سرگرم کننده ترین روش است. بنابراین، باعث کاهش استرس و تحریک صبر و شکیبایی می شود ؛ زمانی که انتظار یک سرگرمی “چالشی” می شود، زمان به سرعت می گذرد. بچه ها یاد می گیرند خودشان را منحرف کنند و وقتی که انتظار تمام می شود، بیش از حد احساس آرامش می کنند.

6. لذت بردن از فعالیت های آرام:

در دنیای امروز، بسیاری از فعالیت ها در مورد سرعت هستند ،بازی های ویدئویی سریع، سرعت اینترنت فوری. متأسفانه،این شرایط همه ما را بسیار بی تاب می کند.با انجام فعالیت هایی که کمی کندتر هستند، با سرعت سریع مقابله کنید مثل بازی های قدیمی تخته ای، که بسیار طولانی تر از بازی های ویدئویی است.

7. توقف و بو کشیدن گل ها:

بچه ها به خاطر درک ذهنی در لحظه با تشویق فعالیت های حسی و مشاهدات، یاد می گیرند.هنگامی که بچه ها با انتظار کشیدن احساس ناامیدی می کنند، آنها را تشویق کنید تا به اطراف نگاه کنند.

آنها چه می بینند؟ آنها چه می شنوند؟ هنگامی از زمان برای نگاه کردن به دنیای جهان استفاده می کنیم، منطقی تر میشویم. فعالیت های حسی مانند بازی کردن با ماسه ها فعالیت های آهسته ای هستند ، بچه ها را تشویق کنید تا در مورد احساسشان فکر کنند.

8. الگوی صبوری :

ما الگوی صبوری کودکان هستیم، کار دشواری است ، بسیاری از ما وقتی سرعت اینترنت پایین می آید عصبی میشویم، یا در شرایط دیگر. زمان کالایی گرانبها است ما می خواهیم حداکثر استفاده از زمان را داشته باشیم.

کودکان و نوجوانان ما را مشاهده می کنند و به همین دلیل در فعالیت های خود عجله دارند. الگوی صبوری بودن کار سختی است. اما وقتی که در زمان معین به خواسته خود می رسیم ،هیچ هدفی برای صبر کردن باقی نمی ماند ، شاید نیاز باشد اهداف خود را به بخش های کوچک تر تقسیم کنید.ممکن است نیاز باشد اهداف خود را مرور کنید ، یک هدف بزرگ را تجسم کنید و مدل سختی کار، پشتکار و صبر را شبیه سازی کنید.

آرام باشید و یاد بگیرید برای بدست آوردن خواسته خود صبوری کنید. اگر زمان برایتان طولانی شد از راه کارهایی که برای تشویق کودکان استفاده می کنید پیروی کنید.صبر عادت است که کیفیت آن به مرور زمان بهبود میابد ، کودکان و بزرگسالان می توانند با هم کار کنند تا مزایای صبر را بیاموزند.

14 کار که یک پدر مسئولیت پذیر هرگز انجام نمی دهد

ما به پدرانی نیاز داریم که بدانند مسئولیت آن ها فقط بوجود آوردن فرزندان نیست. آن ها باید بدانند آنچه که از ما یک انسان می سازد صرفا توانایی باروری و تداوم نسل نیست، بلکه توانایی پرورش و تربیت یک انسان است. نقش پدر خیلی مهم است زیرا علاوه بر فراهم کردن یک خانه امن، او باید وظایف پدری اش را سخت کوشانه انجام دهد.

این وظایف عبارتند از:

حمایت عاطفی، راهنمایی و تشویق فرزند برای پیروز شدن در مبارزات زندگی 

کارهایی که پدران مسئولیت پذیر انجام نمی دهند

 پدران نقش بسیار پر رنگی در تربیت کودکان دارند به همین دلیل نحوه رفتار آن ها با کودکشان تاثیر بسزایی در شکل گیری شخصیت آن ها دارد.

1. پدر مسئول هرگز الگوی بدی نیست

تا به حال چند بار از یک پدر شنیده اید که به بچه هایش می گوید:”سعی کنید خود را کنترل کنید و عصبانی نشوید .” بعضی پدرها همیشه این جمله را می گویند اما خودشان فراموش می کنند و در عمل الگوی خوبی برای فرزندان نیستند. مثلا موقع رانندگی عصبانی می شوند و به راننده های دیگر با صدای بلند فحش می دهند. آن ها فراموش می کنند که بچه ها از رفتار والدین الگو برداری می کنند. هر پدری باید بداند که روزی پسرش از رفتار او پیروی می کند، نه از توصیه ی او. 

2. پدر مسئول فرزندش را کتک نمی زند

یک پدر مسئول برای تحمیل قوانین به فرزندش از خشونت فیزیکی استفاده نمی کند. بلکه می داند چطور از روش های بهتر استفاده کند که در دراز مدت موثرتر باشد. استفاده از خشونت به بچه می آموزد که تنها راه برخورد با امر متعارض خشونت است. 

3. او هرگز وقت گذراندن با بچه هایش را کنسل نمی کند

بچه ها از والدین انتظار دارند که برای آن ها وقت بگذارند. پدرانی که بیش از حد کار می کنند برای بچه هایشان وقت نمی گذارند و این بچه ها همیشه احساس می کنند دیگران ترکشان کرده اند. بازی کردن، فیلم تماشا کردن و با هم بیرون رفتن خیلی ارزشمند است و پدران خوب این را می دانند و به ندرت به خاطر بعضی تعهدات کاری وقت گذراندن با فرزندان را کنسل می کنند. 

4. او هرگز مراحل مهم زندگی را فراموش نمی کند

پدران باید نسبت به مراحل مهم زندگی فرزندان متعهد باشند. چنانچه در خانواده پلاس بیا نی نی عنوان شده است این مراحل می تواند یک مسابقه ی مهم، روز تولد و یا روز فارغ التحصیلی از دانشگاه باشد. بهترین راه شناختن یک بچه دنبال کردن پیشرفت و دستاوردهای اوست. وقتی پدران به این مسئله اهمیت ندهند بچه ها خیلی ناامید می شوند. کسی که فرزند خود را خوب می شناسد پدر عاقلی است. 

5. او هرگز غیر منصفانه از فرزندش انتقاد نمی کند.

این صحنه برای شما آشناست. پدرانی که تمایل دارند از تلاش های بچه ها انتقاد کنند و آن ها را کوچک جلوه دهند. آن ها درک نمی کنند بچه ای که ماشین را می شوید، انتظار دارد برای انجام این کار خوب تحسین شود. اگر قسمت هایی از ماشین خوب تمیز نشده، یک پدر مسئول به فرزندش می گوید برو و بخش هایی که خوب تمیز نشده را تمیز کن. این همچنین روشی است که به او آموزش می دهیم چطور کاری را خوب انجام دهد. 

6. او هرگز اجازه نمی دهد رابطه اش با همسرش بر طرز رفتار با فرزندش تاثیر بگذارد

وقتی تضاد و تنش بین همسران پیش می آید، فرزندان اغلب اولین کسانی هستند که زیان می بینند. یک پدر سرد و بی احساس، تنفرش به همه ی افراد خانواده منتقل می شود و ممکن است برای تسویه حساب با همسرش وقت کم تری برای بچه ها بگذارد. یک پدر مسئول همیشه اجازه می دهد ارزش هایش بر زندگی خانوادگی حاکم باشند. 

7. او هرگز بی احترامی نمی کند

وقتی پدری همسر و بچه هایش را دوست دارد و به آن ها احترام می گذارد ، این امر بر روابط خانواده تاثیر می گذارد اما وقتی پدری اجازه می دهد تلخی و بی احترامی رشد کند، آن ها هرگز نمی توانند همدیگر را دوست داشته باشند و به هم احترام بگذارند. این امر دو طرفه است و بخش اساسی مسئولیت پدری است. 

8. او هرگز اهل استبداد نیست

اکثر متخصصان پرورش کودکان به تفاوت بین اقتدار و استبداد اشاره می کنند. استبداد به این معنی است که همیشه حق با پدر است و قوانین را با خشونت به دیگران تحمیل می کند. مقتدر بودن به این معنی است که پدر در یک محیط گرم و حمایتی به فرزندان حق انتخاب و فرصت رشد می دهد. 

9. او شخص کاملا آسان گیری نیست

سر دیگر این طیف جایی است که پدر اجازه می دهد بچه ها آزاد باشند هر کاری دوست دارند انجام دهند و آن ها کاملا خود را خراب می کنند. این کاملا غیر مسئولانه است زیرا دنیای بیرون از خانه پر از موانع، محدودیت ها و قوانین است. سهل گیر بودن بدترین راه تربیت بچه است، چون او هرگز نمیتواند کارایی خوبی در جامعه داشته باشد.

مردم می گویند بچه را جامعه باید پرورش دهد اما اول پدر و مادر باید این کار را انجام دهند که فهمیده، دلسوز، تغذیه کننده و مسئول باشند و با کمک هم انضباط، شخصیت، درستی و مسئولیت را در فرزند خود ایجاد کنند. 

10. او هرگز بی تفاوت نیست

پدران بی مسئولیت فرزندشان را در خطر بزرگی قرار می دهند. آن ها نمی توانند بچه هایشان را در یک بازی همراهی یا زمانی که به حمایت عاطفی نیاز دارند آن ها را حمایت کنند. این بی تفاوتی منجر به آسیب جسمی و روحی بچه ها می شود. 

11. او هرگز به بچه هایش دروغ نمی گوید

تحقیقات نشان می دهد که بچه ها تا سن 5 سالگی دروغ گوهای ماهری می شوند. بسیاری از آن ها این هنر را با دیدن دروغ های والدینشان یاد می گیرند. گاهی اوقات والدین دروغگویی را این گونه به فرزند یاد می دهند که مثلا به او می گویند:” وانمود کن هدیه ی پدربزرگ و مادربزرگ را دوست داری.” یا وقتی کسی با آنها تماس میگیرد به بچه میگویند “تلفن را جواب بده و بگو پدرم یا مادرم خانه نیست”.

عجیب است که وقتی همین بچه ها به والدینشان دروغ می گویند آن ها ناراحت می شوند. والدین مسئول از خطرات دروغ گویی آگاهند و همیشه سعی می کنند واقعیت را به بچه ها بگویند. 

12. او هرگز درخواست کمک را رد نمی کند

وقتی با مشکلی روبرو می شویم، خیلی سخت است که پدر حاضر به کمک نباشد یا حتی نخواهد گوش کند. هیچ موقع برای بچه هایش وقت نداشته باشد. این بچه ها احساس می کنند جز مادرشان هیچ کسی را ندارند که از او کمک بخواهند. 

13. او هرگز به بچه هایش فحش نمی دهد

بعضی پدران سختگیر و کمی خشن به بچه هایشان فحش می دهند یا آن ها را مسخره می کنند. مثلا آن ها را احمق، تنبل یا نامرتب صدا می کنند. همیشه موضوعی برای انتقاد پیدا می کنند و این کار را جلوی دوستان، بستگان یا حتی همکاران انجام می دهند. پدران مسئول خیلی از بچه هایشان تعریف می کنند و آن ها را تشویق می کنند تا عزت نفس آن ها کم نشود. 

14. او هرگز از عشق ورزیدن به بچه هایش دست نمی کشد

حتی اگر ازدواج به هم بخورد ، یک پدر باید روابطش با فرزندان را حفظ کند . حتی اگر آن سر دنیا باشد. این برای مادر خیلی مهم است که دید فرزندان به پدر خراب نشود که همین قضیه در مورد پدر هم صدق می کند ، چون بعضی از والدین سعی می کنند از این اتفاق غم انگیز برای بد نام کردن طرف دیگر استفاده کنند.