برچسب: کودک

انتقال احساسات به کودک با نوشتن نامه

بسیاری از افراد در بیان احساسات مشکل دارند و برایشان دشوار است که به راحتی احساساتشان را به زبان بیاورند . اگر شما هم جزو این دسته از افراد هستید و در بیان احساساتتان به اطرافیان بخصوص کودکتان مشکل دارید بهتر است ادامه این مطلب را از دست ندهید. ما در این مطلب درباره استفاده از نامه برای بیان احساسات و معجزه نوشتن نامه برای کودکان صحبت میکنیم.

نوشتن نامه برای کودکتان، می تواند اعجاب انگیز و جادویی باشد! این نامه؛ عشق، غرور و تعهد را فراتر از قدرت کلمات محاوره ی روزانه انتقال می دهند. هر نامه، یک تجلی ملموس از عشق و محبت همراه با امید و آرزوهای شما برای کودکانتان است.
به مناسبت های مختلفی همچون سالروز تولد و یا تعطیلات، برای کودکانتان نامه بنویسید. به دخترتان، به پسرتان. این کار، بیشتر از یک سنت خانوادگی دیگر خواهد بود. هر نامه، یک تجلی ملموس از عشق و محبت همراه با امید و آرزوهای شما برای کودکانتان است.

برای کودکتان نامه بنویسید

1. عشق
البته که می خواهید احساس خود را نسبت به کودکتان بیان کنید! حتی اگر عبارت «دوستت دارم» را هر روز استفاده می کنید، اما وقتی که این کلمات را به صورت نوشتاری به اشتراک بگذارید، این پیام به صورت متفاوتی انتقال پیدا خواهد کرد. به عنوان مثال:گفتن اینکه چقدر تو را دوست دارم، برایم سخت و دشوار است.
2. توجه
وقتی نامه ای برای کودکتان می نویسید، چیزی را که اخیراً توجه شما را به خود جلب کرده است، بیان کنید. چقدر او بزرگ شده است؟ چه خصوصیات مثبت در حال ظهوری را در او مشاهده می کنید؟ به عنوان مثال:سخاوت و محبتی را که فرزند شما نسبت به خواهر و برادر خود نشان می دهد.

ابراز احساسات به کودک با نوشتن نامه ای به او امکان پذیر است

3. لذت
توضیح دهید که از انجام چه چیزی باهم، لذت می برید. این برای کودک شما، اهمیت بسیاری دارد و وقتی که فرزند شما، این نامه را در سال های بعد مطالعه کند، این نامه معنا و مفهوم خاصی را پیدا خواهد کرد. به عنوان مثال:بازی کردن
4. غرور و افتخار
وقت بیان چیزهایی که به خاطر آنها، احساس غرور می کنید، صریح و شفاف باشید. این همان چیزی است که همه ی ما منتظر شنیدن آن هستیم و این کلمات کودکتان را در هنگام خواندن این نامه در سال های بعد، نیرومند و سرشار از انرژی خواهد کرد. به عنوان مثال:توانایی های ورزشی و یا استعداد های مختلف
5. احترام و نوازش
در هر نامه ای به فرزندتان، تعدادی از خاطرات به یاد ماندنی و ارزشمند خود را به اشتراک بگذارید. داستان های شما، حقیقت را به شکلی به یاد ماندنی تر به فرزندتان انتقال می دهد. به عنوان مثال:خاطرات یک گردش مشترک
6. امید و آرزو
علاوه بر این ها، بهترین امیدها و آرزوهای خود را در نامه بنویسید. به عنوان مثال:امید و آرزوهای شما برای مشاهدات خود فرزندتان از توانایی ها و استعدادهایش
7. ایمان و اعتقادات
این فرصتی برای به اشتراک گذاری اعتماد شما به فرزندتان و همچنین اعتقادات و باورهای انگیزه بخش شخصی شماست. به عنوان مثال:آیه ای از کتاب مقدس (قرآن و …) در ارتباط با زندگی حال حاضر فرزندتان
8. قول و پیمان
این کلمه بسیار گول زننده است، چون قطعاً قول و قرارهای بسیاری وجود دارد که نباید آنها را برای فرزندتان انجام دهید. وقتی از عبارت «قول می دهم» استفاده می کنید، باید بدانید که این عبارت معنا و مفهوم روشنی را می رساند. به عنوان مثال:قول می دهم که همیشه شنوای حرفهایت باشم.

خشونت پدر و مادر چه تاثیری بر کودکان دارد؟

پژوهشگران با مطالعه بر روی تاثیر رابطه خشونت آمیز میان پدر و مادر بر سلامت روانی کودکان به این نتیجه رسیده اند که رفتارهای پرتنش و خشونت آمیز والدین سبب می شود تا این افراد در بزرگسالی با مشکلات روانی جدی رو به رو شوند.

رفتارهای والدین در محیط خانواده بر شکل گیری خلق و خوی کودکان و واکنش های آنها تاثیر مستقیم دارد.
درباره تاثیر خشونت خانوادگی بر روان کودکان اظهار کرد:تمام کودکان ابتدا در محیط خانه و سپس در مدرسه و اجتماع رفتارها را می آموزند و الگوگیری در بچه ها با مکانیسم های شرطی سازی به دو صورت مثبت و منفی صورت می گیرد و آنها خیلی سریع نسبت به رفتارهایی که می بینند شرطی می شوند.

خشونت پدر و مادر و تاثیر آن بر کودکان

وی اذعان کرد:وقتی کودکی در هر یک از محیط های خانه، مدرسه و اجتماع خشونت را تجربه می کند و توجهش به تعامل انسان ها با یکدیگر از طریق پرخاشگری، تندخویی تحریک پذیری جلب می شود، به روش شرطی سازی آموزش می بیند که او نیز برای احقاق خواسته های خود به این روش ها متوسل شود.

این روانپزشک با بیان اینکه رفتارهای خشونت آمیز به طور ناخواسته باعث پرخاشگر شدن کودک می شود، تصریح کرد:در معاینات کلینیکی و بالینی این کودکان متوجه تاثیر خشونت، پرخاشگری و رفتارهای نامتعادل خانواده بر رفتارهای آنها می شویم که والدین نیز در این رابطه از عصبی و پرخاشگری وی اظهار ناراحتی می کنند.

قربانی با اعلام اینکه کودکان در رفتارهایی مانند دروغگویی و بدگویی نیز به صورت شرطی سازی در محیط خانه آموزش می بینند، گفت:کودکان این برخوردهای ناپسند را در خانه و تعاملات اجتماعی با همسالان و کودکان دیگر منعکس می کنند.

وی با اشاره به زمینه ژنتیک در رفتارها و خصوصیات فردی بیان کرد:خشونت و پرخاشگری ممکن است گاهی نشانه ای از یک اختلال روانی باشد که به صورت ژنتیکی از والدین به فرزندان منتقل می شود و در این حالت به جز درمان کاری نمی توان کرد.
این روانپزشک با بیان اینکه پیشگیری از اختلالات رفتاری به راحتی امکانپذیر است، افزود:با آموزش به خانواده ها برای جلوگیری از تندخویی و پرخاشگری و رعایت احترام متقابل در محیط خانه می توان از کودک انتظار فرد محترم و آرام را داشت.

وی در مورد راهکارهای درمانی کودکان با اختلالات روانی اظهار کرد:در مواجهه با کودک یا نوجوان پرخاشگر بهترین راه حل درمانی مراجعه آنها نزد روانشناس یا روانپزشک است تا با بررسی شرح حال و تاریخچه دقیق از وضعیت روانی و فکری وی، به علت این رفتارها پی ببرند.

قربانی تصریح کرد:اگر در کنار پرخاشگری علائمی مانند کم خوابی، اضطراب و رفتارهای تهاجمی نظیر خودزنی و خودکشی است این رفتارها نشانه یک بیماری است که نیاز به درمان های دارویی دارد و بایستی به روانپزشک ارجاع داده شود.
وی افزود:در صورتی که محیط خانواده زمینه پرخاشگری را در کودک فراهم می کند، رفتار وی تک علامت و بدون علائم بیماری بوده و روانشناس و مشاور با ترغیب خانواده به تغییر رفتار و آموزش های لازم برای خویشتنداری و کنترل خشم به کودک به تغییر رفتار وی کمک می کند که نیازمند همکاری بیشتر خانواده ها در این زمینه هستیم.

راه های تربیت کودک منظبط

پرورش کودکان منظبط مهارت مهمی است که تمام والدین باید آن را فرابگیرند. انضباط مترادف با مجازات نیست برعکس انضباط یعنی نشان دادن راه درست، احترام به حقوق دیگران و تشخیص رفتار مناسب و هدف از آن پرورش کودکانی منضبط است که احساس محبوب بودن و امنیت می کنند

باید به نظم و انضباط به عنوان بخشی از آموزش نگاه کرد نه شکلی از تنبیه کردن. فرزند شما باید یاد بگیرد چگونه با دیگران همراه شود و در امان بماند. او دانش آموز مشتاقی است اما مهم ترین درس ها (مانند سهیم شدن با دیگران، صبر، همکاری و احتیاط) چند سالی زمان می برد تا برایش جا بیفتند. به عنوان معلم اصلی فرزندتان، این وظیفه شما است که این آموزش ها را با پیگیری، صبر و دلسوزی تقویت کنید. ثبات داشتن برای بچه ها بسیار مهم است.

چگونه کودک منظبط تربیت کنیم؟

از تکرار کردن خودتان نترسید. شاید لازم باشد یک کودک نوپا، قبل از اینکه پیامی را بگیرد و درک کند واقعا آن را صد مرتبه بشنود. زمانی که او در مقابل خواسته ای که دارد بی ادبی و گستاخی می کند نیازی به سخنرانی ندارد. به او یک «نه» محکم بگویید و اگر دلتان خواست توضیح کوتاهی هم برایش بدهید مثلا به او بگویید «ممکن است آسیب ببینی» یا «آن یک اسباب بازی» نیست. سپس نظرش را به یک فعالیت مطلوب تر تغییر دهید. کودکان نوپا معمولا کم حوصله اند بنابر این او با پیشنهاد شما خوشحال می شود و آن کار را شروع می کند

فرصت دادن به بچه می تواند مفید باشد. اما تعداد بسیار کمی از کودکان، تا قبل از 3 سالگی مفهوم آن را درک می کنند. برای بچه های کوچک تر فرصت دادن یا تایم اوت دادن، گیج کننده و خسته کننده است. اگر کودکتان آنقدر بزرگ هست که معنای فرصت دادن را بفهمد، از این زمان ها، کم استفاده کنید و آنها را به 3 دقیقه یا کمتر برسانید به اندازه ای که او بتواند خودش را کنترل کند. به جای اینکه او را به اتاقش بفرستید، او را روی یک صندلی بنشانید. چون شما نمی خواهید که او با تنبیه کردن، به اتاقش وابسته شود. بنابر این در نظر بگیرید که با او نشسته اید. او احتمالا زودتر آرام می شود و شما هم دوباره می توانید استراحت کنید.

مهم نیست که کودکتان چقدر بد رفتار می کند، اما به هر حال شما نباید از گزینه کتک زدن استفاده کنید. ضربه محکم به باسن و یا سیلی زدن به بچه باعث می شود که او ترس از پدر و مادر را یاد بگیرد. حتی اگر شما قصد صدمه زدن به فرزندتان را نداشته باشید، اما در زمان عصبانیت خیلی راحت کنترل تان را از دست می دهید. اگر شما حس می کنید که دلتان می خواهد فرزندتان را کتک بزنید، به خودتان کمی فرصت دهید تا این احساس فروکش کند.

نظم و انضباط همیشه نتیجه منفی ندارد. وقتی فهمیدید کودکتان خوب شده است به او جایزه بدهید مانند بازی کردن با اسباب بازی ها به همراه یک دوست و یا یک ظرف غذای خوشمزه! بنابر این او یاد می گیرد که برای جلب توجه شما نباید بی ادبی کند. در نهایت برای کودکان به راحتی این کار را ممکن می کنید که کار های درست را انجام دهد. برای مثال وقتی فرزندتان خسته و گرسنه است، او را به خرید های طولانی نبرید تا با چیز هایی که اجازه ندارد به آنها دست بزند محاصره نشود. اگر دنیای کودکتان با وسوسه به هم بریزد، شما تمام روز را باید صرف «نه» گفتن کنید. به او فرصت بیشتری برای بازی کردن و کشف کردن بدهید اما در عوض شانسش را برای به دردسر افتادن کاهش دهید.

تنبیه بدنی کودک چه عوارضی دارد؟

کارشناسان هشدار می دهند کودکانی که از والدینشان کتک می خورند در سنین بزرگسالی بیشتر در معرض مشکلات سلامت روان هستند.

تنبیه بدنی کودکان به منظور تصحیح رفتارهای اشتباه شیوه رایجی است اما والدین باید آگاه باشند که این روش ناکارآمد است و تنها پیامدهای سوء آن بدون اینکه تاثیر مثبتی بر تربیت کودک داشته باشد به جا می ماند و همچنین در سال های آتی اثرات منفی این روش غلط، گریبانگیر کودک و حتی والدین او می شود.

بسیاری از والدین ، گاهی مجبور به تنبیه فرزندان می شوند،آیا این کار موثر واقع می شود؟تحقیقات نشان می دهد کودکانی که در سنین پایین تنبیه می شوند از سن پنج سال به بعد رفتار تهاجمی از خود نشان می دهند.

کوکان را تنبیه بدنی نکنید

روزنامه لوپاریزین نوشت ، بنابر مطالعه ای که در دانشگاه تولان نیواورلئان صورت گرفته است کودکانی که در سه سالگی مورد تنبیه بدنی قرار می گیرند از سن پنج سالگی به بعد رفتار تهاجمی از خود نشان می دهند.

نتایج این تحقیق که در نشریه طب کودکان امریکا منتشر شده است نشان می دهد کودکانی که بطور مرتب مورد تنبیه قرار می گیرند در مقایسه با کودکانی که هیچگاه تنبیه نمی شوند از پنج سالگی رفتار تهاجمی پیدا می کنند.

به گفته پژوهشگران ، پرخاشگری ، فریاد زدن ، تهدید به خرابکاری و بدرفتاری با دیگران از نشانه های رفتار تهاجمی کودکانی است که کتک می خورند.

آکادمی طب کودکان آمریکا نیز به خانواده های امریکایی توصیه کرده است بجای تنبیه بدنی کودک از روش موثر “راندن کودک به گوشه دیوار ” استفاده کنند زیرا این شیوه به کودک فرصت می دهد به رفتار خود و عواقب ان فکر کند.
کاترین تیلور پژوهشگر امریکایی معتقد است اگر والدین از تنبیه بدنی پرهیز و روش های غیربدنی استفاده کنند ، کودکان نیز در سنین بالاتر بهتر رفتار خواهند کرد.

راهکارهای درست مواجه شدن کودک با شکست

شکست خوردن از تجربه های ناخوشایندی است که برای همه خاطره بدی را رقم میزند. کودکان در زمینه تجربه شکست ضعیف تر از بزرگسالان هستند و روحیه لطیف تری نسبت به آنها دارند و ممکن است در مواجه شدن با شکست زودتر نا امید شده و عرصه را خالی کنند. ما به عنوان پدر و مادر باید به کودکانمان بیاموزیم که در مواجه با شکست چگونه رفتار کنند و نا امید نشوند.

همه شنیده ایم که «شکست پل پیروزی است»؛ اما در عمل بسیاری از ما بعد از شکست، دست از تلاش برداشته و تمایلی به تکرار تجربه­ مان نداریم. این موضوع در کودکان هم بار ها دیده می شود. در واقع یکی از شکایات شایع والدین همین بی انگیزه شدن بچه ها بعد از تجربه کوچک ترین شکست­ ها است. این مساله می تواند عوارض متعددی داشته باشد؛ شاید اگر بتوانیم به فرزندانمان یاد بدهیم که از شکست نترسیده و بتوانند آن را تبدیل به موقعیتی برای حرکت به سوی موفقیت کنند، قدم بزرگی برداشته ایم.

به فرزندانتان مقابله با شکست را بیاموزید

هر چه در زمان صحبت و نصیحت بیان اینکه شکست پل پیروزی است، آسان است، در عمل باور به این مفهوم می تواند بسیار دشوار باشد. چه طور می توانیم به فرزندانمان یاد بدهیم تا از شکست های خود عبرت گرفته، از آن ها عبور کرده و برای موفقیت برنامه ریزی کنند؟
اگر بخواهیم به صورت خلاصه چند نکته را متذکر شویم می توانیم بگوییم:
کودکان نباید از شکست خوردن بترسند.
آن ها باید نحوه مواجه درست با شکست را یاد بگیرند.
آن ها باید بتوانند به نحوی مطلوب، علل شکست خود را تبیین کنند.

به کودکتان بیاموزید در مواجهه با شکست نا امید نشود

در این مطلب می توانید با نکاتی در ارتباط با این سه گزاره آشنا شوید.

شجاعت روبه­ رو شدن با ناکامی
نه ­تن ها بسیاری از بچه ها که بسیاری از بزرگ تر ها نیز از شکست می ترسند. تجربه شکست برای بسیاری از افراد به معنای نمایش بی­کفایتی و ناتوانی آن­هاست. شاید فرزند شما نیز از همین گروه باشد و شما به تجربه دریافته ا ید که هر زمان که او در رسیدن به هدفی با ناکامی مواجه می شود تا مدتی ناراحت است، دست و دلش به کار جدید نمی رود و البته به صورت کلی نیز ممکن است از ترس مواجه شدن با شکست از تلاش دوباره سر بازبزند. چه طور می توانیم ترس از شکست را در کودکان خود کمرنگ کنیم؟!
یادتان باشد اگر می خواهید فرزندتان از شکست خوردن نترسد و به این بهانه دست از تلاش برندارد، لازم است اول از همه برخوردهای خود شما بعد از هر شکست فرزندتان مدیریت شود. اگر قرار به سرزنش، تحقیر، بازخواست و خلاصه برخوردهای تند و منفی از جانب شما باشد، البته که او حق خواهد داشت که از شکست ترسیده و ترجیح دهد که دیگر سراغ انجام کاری نرود. نکته ­ دیگر هشدارهای پیش از انجام کار، توسط والدین است. توجه دادن کودک به عواقب انتخابش کار درستی است، اما اگر قرار باشد شما پیش از اینکه او شروع به انجام کاری کند، برای او خط و نشان بکشید، تن ها باعث می­ شود که او با اضطراب و ترس بیشتری کار را شروع کرده و البته از وقوع شکست نیز وحشت داشته باشد.
البته به این نکته هم توجه داشته باشید که اگر قرار باشد ما با مطرح کردن فرزندمان در جمع و بیان ویژگی های او در موقعیت های مختلف، به طریقی خود را مطرح کنیم، احتمال بیشتری دارد که از شکست او به وحشت بیافتیم. در واقع هر چه والدین بیشتر هویت خود را با موفقیت فرزندان خود گره زده و تعریف کنند، واکنش های تندتری نسبت به شکست های آن­ ها نشان می دهند؛ این چیزی ست که می تواند در نهایت به ضرر فرزندان تمام شود.
اگر شما داستان زندگی افراد موفق را مرور کنید، به موارد متعددی برمی خورید که افراد بعد از تجربه شکست های پی در پی توانسته اند در نهایت به آنچه می خواسته اند، برسند. آشنایی با این افراد هم برای شما به عنوان یک والد مفید است، چرا که در صورت مواجه شدن فرزندتان با یک شکست، وحشت نکرده و البته اعتمادتان را به او از دست نخواهید داد و هم برای فرزند شما می تواند فواید متعددی داشته باشد. چرا که او نیز متوجه خواهد شد که گاهی اوقات برای رسیدن به موفقیت، تجربه شکست نه تن ها بد نیست که شاید حتی بتوان گفت:لازم و ضروری است!
همه ما دوست داریم فرزندانمان تصوری مثبت از ما داشته و به ما افتخار کنند. اما توجه داشته باشید که اگر قرار باشد ما هیچ وقت شکست نخورده و از آن مهم تر همه شکست های گذشته خود را مخفی کنیم، فرزندان ما نیز از خود انتظار عملکردی بی عیب و نقص خواهند داشت؛ امری که البته محقق نشده و تن ها اضطراب و ترس آن ها از شکست را افزایش می دهد. گاهی بیان این­که ما نیز در گذشته به اهداف خود نرسیده و در کنار آن راهکاری که برای جبران آن در نظر گرفته بودیم، می تواند هم خیال فرزندان ما را تا حدی راحت کند و هم در عین حال به آن ها یادآوری کند که مهم تر از شکست خوردن، پیدا کردن راهکارهای جبرانی است.

مواجهه درست با شکست
به دلایل متعدد شاید کودکان تا پیش از سن دبستان، به معنای واقعی کلمه شکست را تجربه نمی کنند. اگر شما کودکی در سن و سال مهد کودک داشته باشید، متوجه خواهید شد که اگر چه او نمی تواند در برخی فعالیت ها به اهداف خود برسد، اما بعد از ناکامی در بیشتر مواقع، هیجانات شدیدی را تجربه نکرده و البته در بسیاری از موقعیت­ ها بعد از مدتی نیز دوباره تلاش می کند. شاید نمونه بارز این وضعیت را در زمان آموزش مهارت هایی، چون دوچرخه ­سواری، اسکو ترسواری و یا قیچی کردن کاغذ و درست کردن کاردستی بتوانیم مشاهده کنیم. اما در حدود سن دبستان آرام آرام شکست معنای دیگری پیدا می کند. از این زمان به بعد بچه ها بعد از ناکام شدن، دچار هیجانات منفی می شوند. هیجاناتی که در برخی مواقع آن­چنان شدید است که مانع تلاش دوباره آن ها می شود. اگر می خواهید فرزندتان بعد از روبه­ رو شدن با ناکامی انگیزه خود را برای تلاش دوباره از دست ندهد، لازم است برای مدیریت این هیجانات اقداماتی انجام دهید.

با کودکتان درباره راه درست مواجهه با شکست صحبت کنید

اولین قدم پذیرش این هیجانات است؛ اینکه وقتی کسی شکست می خورد، حق دارد ناراحت شود و حتی گریه کند ولو این­که پسر باشد! پس مسخره کردن و یا تلاش برای کوچک کردن ماجرا به بهانه آرام سازی کودک، ممنوع!
قدم بعدی شناخت دقیق هیجان است. به عنوان مثال بسیاری از کودکان و حتی بزرگسالان نمی توانند بگویند که از موقعیتی خاص ناراحت هستند و یا این­که احساس عصبانیت می کنند.
قدم سوم بیان آن هیجان به شکلی کارآمد است. اینکه بتوانیم هیجانات منفی خود را به صورتی که باعث آسیب به خود ما و یا دیگران نشود، بیان کنیم و در عین حال دیگران نیز برداشتی مشابه از احساسات ما داشته باشند.
روش های موثر آرام سازی خود، مرحله چهارم است. توجه داشته باشید که اگر قرار به سانسور هیجانات منفی و یا گذر بسیار سریع از آن ها باشد، به احتمال زیاد فرزند شما توانایی آرام سازی خود را پیدا نخواهد کرد. پس در عین حال که به سه مرحله پیش از این توجه دارید، در پی آموزش روش های آرام­ سازی باشید.

تبیین علل ناکامی
نوع تبیین هر یک از ما در ارتباط با دلایل شکست می تواند نقشی تعیین کننده درتمایل ما درتلاش دوباره داشته باشد. این نکته یکی از موضوعات مورد علاقه روان شناسی به نام سلیگمن است. او در مطالعات خود دریافت افرادی که در تبیین دلایل شکست خود به دلایلی موقت و البته بیرونی اشاره دارند، احتمال بیشتری دارد که دست به تلاش دوباره زده و البته موفقیت کسب کنند. اما منظور از دلایل موقت و بیرونی چیست؟ به عنوان مثال اگر فرزند شما در تیم فوتبال مدرسه بازی می کند و در مسابقه امروز خود با شکست مواجه شده است و اگر بگوید که امروز نتوانسته خوب بازی کند، چون قبل از انجام بازی خوراکی ترش خورده بوده و در نتیجه توان لازم برای بازی را نداشته، او به دلیلی موقت و البته بیرونی اشاره کرده است. در مقابل اگرفرزند شما در امتحان نتیجه خوبی نگرفته و دلیل آن را بی استعداد بودن خود در نظر می گیرد، او به دلیلی دائمی و درونی اشاره کرده است.
نکته مهم این است که فرزندان ما باید یاد بگیرند که خوشبین باشند و همیشه و در همه موارد شکست خود را به ویژگی های شخصی خود نسبت ندهند. البته شاید بتوان ادعا کرد که مهم تر از بیرونی یا درونی بودن دلیل شکست، موقت یا دائمی بودن آن اهمیت دارد. چرا که صرف دائمی بودن دلیل یک شکست تمایل برای تلاش دوباره را به شدت کاهش می دهد.
البته توجه داشته باشید که جدا از همه ارزشی که تفکرخوشبینانه دارد، باز هم لازم است گاهی اوقات نه تن ها کودکان که حتی خود ما این تفکر را کنار گذاشته و دلیل شکست های خود را در اموری درونی و مربوط به خودمان جست­ وجو کنیم و به بیان دیگر در ارتباط با شکست هایمان خودمان را نیز مقصر تلقی کنیم.
نکته ی پایانی:
بازبینی شکست، امری ضروری برای جلوگیری از تکرار آن است. هر چند همه ما از این آگاهی داریم، اما متاسفانه بسیاری اوقات، در این زمینه کوتاهی کرده و تمایلی به مرور تجربه خود نداریم. شاید یکی از مهم ترین موانع در این زمینه نیز ناراحتی از یادآوری هیجانات منفی مرتبط با شکست است. پس اگر احساس می کنید فرزند شما در مقابل مرور تجربه خود و یافتن دلایل شکستش مقاومت زیادی دارد، شاید بهتر باشد در زمینه مدیریت هیجانات ناخوشایند با او کار کنید.

هل دادن به سمت شکست ممنوع!
درست است که تجربه شکست برای رشد ما ضروری و حتی مفید است، اما این به منزله آن نخواهد بود که اگر ما فرزندمان را به سمت شکست سوق دهیم، این به نفع او خواهد بود. توجه داشته باشید که داشتن انتظاراتی بیش از حد و خارج از توان کودک، سوق دادن او به سمت شکست است. اگر می خواهید اعتماد به نفس کودکتان آسیبی ندیده و او تمایل به انجام تلاش برای رسیدن به اهداف خود را از دست ندهد، لازم است متناسب با توانایی ها و ویژگی های سنی او از او انتظار داشته باشید.
البته دقت داشته باشید که در زمان تعریف اهداف متناسب با توانا یی­ های فرزند خود از آن سمت بام نیافتاده و به عبارتی او را دست کم نگیرید. چرا که زمانی که ما از کودک خود کمتر از توانایی هایش انتظار داریم، به او این پیغام را می دهیم که او را ناتوان در نظر گرفته ایم. چنین وضعیتی اگرچه احتمال شکست خوردن را برای او کاهش می دهد، اما در عین حال به اعتماد به نفس او آسیب می رساند. در مقابل زمانی که انتظارات ما از او بیش از توانایی های اوست، احتمال روبه ­رو شدن او با شکست بیشتر خواهد بود. به صورت خلاصه می توان گفت که یکی از مهم ترین اقدامات جهت تقویت اعتماد به نفس و البته جلوگیری از شکست های بی حاصل، آشنایی درست با ویژگی ها و توانایی های فرزندانمان است.

ایمن کردن خانه برای کوچولوها

تنها در روزهای اول بعد از تولد نیست که فرزندتان در خطر است. شاید خفگی در خواب و حمام جدی ترین خطری باشد که نوزاد چند روزه شما را تهدید می کند، اما در ماه های بعد هم فرزندتان با هزار و یک خطر دیگر روبه رو خواهد بود که اگر نسبت به آنها بی توجه باشید برای تان گران تمام می شود.

خیلی از پدر و مادر ها حتی قبل از اینکه کودک شان پا به این دنیا بگذارد درباره ی محافظت و ایمنی فرزندشان از همه ی خطر هایی که در جهان بیرون وجود دارد نگران می شوند. برای آرامش خاطر، شما می توانید با ایمن و بی خطر کردن خانه تان در دوران بارداری و بعد از آن، این کار ها را با رعایت نکات ایمن سازی شروع کنید که بسیاری از آنها برای همه مشترک هستند.

ایمن کردن خانه برای کودکان

کارشناسان توصیه می کنند که دست ها و زانو های تان را پایین بیاورید تا ببینید که اشیا از دید بچه ها چگونه اند. کجا می خواهید بروید؟ چه چیز هایی می توانید به دست بیاورید؟ چه چیز هایی را لمس می کنید؟

زمانی که کودک مراحل مختلف رشد مانند خزیدن، تاتی کردن و راه رفتن را سپری می کند، شما هم باید سطح تدابیر محافظتی تان را بالا ببرید.

البته بسیاری از این پیشنهادات برای زمانی است که کودک تان راه بیفتد، حرکت کند و بتواند بخزد، بگردد یا به سمت خطر برود. اما فکر کردن درباره ی خطرات احتمالی و چاره اندیشیدن برای شان زود نیست. شما حتی می توانید لوازمی مانند کابینت ها را با قفل های مخصوص ایمن سازی کنید. در این گزارش یک فهرست اتاق به اتاق برای شروع برایتان تهیه شده است:

در همه جا:

– برای پریزهای برق پوشش مناسب بگذارید.

ایمن کردن خانه از خطرهای احتمالی

– از در های ورودی کوچک برای محافظت در برابر پله ها، وسایل ورزشی و دیگر وسایل استفاده کنید.

– برای پنجره ها حفاظ نصب کنید یا آنها را طوری ببندید که دیگر باز نشوند.

– مطمئن شوید که قفسه های سنگین کتاب، کمد ها و حتی وسایلی مانند تلویزیون و لامپ ها سر جایشان محکم باشند و سیم ها هم پنهان باشند. لوازم سنگین تر را روی قفسه های پایینی بگذارید تا قسمت بالای این قفسه ها سنگین نشود.

– لبه ها و گوشه های تیز را بپوشانید.

– زیر هر فرش یک لایی بگدارید که سُر نباشد.

– سیم های پیچ خورده را روی دیوار ها یا جداره ها جای دهید.

– گیاهان را دور از دسترس کودک قرار دهید و از شر آنهایی که در صورت خورده شدن سمی هستند، خلاص شوید.

– عادت انداختن سکه ها، کلید ها، کبریت ها، خوشبو کننده ها، گیره های کاغذ و اشیاء کوچک دیگر در کاسه یا دور و اطراف خانه و یا روی اُپن آشپزخانه را دور بیندازید.

– حتی کیف پول ها هم باید دور از دسترس قرار داده شوند چون اغلب آنها محتوی پول و دارو هستند و خطرات دیگری دارند.

اتاق کودک

– مطمئن شوید که وضعیت تخت خواب خوب قرار گرفته و میز را از پنجره ها، لامپ ها، دکوری هایی که آویزان هستند، سیم های الکتریکی یا طناب ها، قفسه ها و مبلمانی که قابلیت بالا رفتن دارند، دور کنید.

– تخت خواب را منظم و بدون بالش، لحاف های سنگین، ضربه گیر های بزرگ یا حیوانات عروسکی بزرگ نگه دارید که می توانند خطر خفگی داشته باشند و یا بچه های بزرگتر از آنها بالا بروند.

– پوشک ها و همه وسایل مربوط به تعویض پوشک را در محل مخصوص پوشک کردن کودک بگذارید بنابر این دیگر هرگز شما ناچار نمی شود که کودک تان را برای آوردن این وسایل کمی تنها بگذارید.

حمام

– آب گرم آبگرمکن را کمتر از 42 درجه سانتی گراد تنظیم کنید.

– همه لوازم آرایش و محصولات زیبایی را روی بالایی ترین قفسه ها یا کابینت ها بگذارید. یادتان باشد که هر عطر، لاک پاک کن، روغن بچه، دهان شویه، الکل و مام می تواند خطرناک باشد.

– همیشه لوازم الکتریکی مانند اتوی مو را بعد از استفاده از پریز بکشید و با خیال راحت آن را سر جایش بگذارید.

آشپزخانه

– به همه کابینت های پایینی و ماشین ظرفشویی چفت بزنید. از محافظ اجاق گاز و یا پوشش دستگیره های گاز استفاده کنید.

خرت و پرت ها را در قفسه های بالایی بگذارید.