برچسب: کودک

عوارض ترساندن کودک

معمولاً والدینی که شایستگی های ضعیف تری در شیوه های فرزند پروری دارند، به این مکانیسم متوسل می شوند و ترساندن کودک را به عنوان سرگرمی و خنده میدانند.

ترس را در کودک بی اهمیت ندانید چرا که بی توجهی به این موضوع باعث افزایش آسیب های روانی در کودک می شود.
ترس کودک را وسیله ای برای سرگرمی اطرافیان قرار ندهید .یک روانشناس با اشاره به لزوم اهمیت والدین به ترس کودک اظهار کرد:ترس کودک امری طبیعی است که والدین با آگاهی نسبت به این رفتار می توانند آن را رفع کنند و هرگز نباید موضوع ترس را در کودک بی اهمیت دانست چرا که در آینده با مشکلات فراوانی مواجه خواهند شد.

ترساندن کودک چه عواقبی دارد؟

وی با بیان اینکه والدین بهتر است حتی در صورت غیرمنطقی بودن موضوع ترس،کودک را درک کنند و با کودک همدلی و همدردی کنند ادامه داد:هنگام ترساندن کودک نباید به او بخندیم و این امر را وسیله ای برای خنده اطرافیان قرار دهیم،چرا که باعث افزایش آسیب های روانی در کودک می شود.

این روانشناس با بیان راهکارهایی برای غلبه بر ترس کودک گفت:اگر کودکتان بطور مثال از حیوانی مانند سگ می ترسد به جای گفتن اینکه، دلیلی برای ترسیدن وجود ندارد به او بگویید، که می دانم از این حیوان ترسیده ای ولی من در کنارت هستم و باهم از کنار آن عبور می کنیم.

وی با بیان اینکه محبت و توجه به کودک از سوی والدین به او می آموزد که دنیا محیطی امن است، تأکید کرد:اگر نشانه ای از ترس یا نگرانی در کودک خود دیدید، او را در آغوش گرفته و ارتباط عاطفی برقرار کنید.

حق وردی در پایان تاکیدکرد:اجازه دهید کودک خودش را در آینه ببیند، سپس با او شروع به صحبت کنید، همچنین با تقلید کردن صداهای کودکتان با او بازی کنید زیرا این کارها باعث ایجاد ارتباط قوی تر با کودک و در نتیجه احساس امنیت بیشتری برای وی خواهد شد.

میزان خواب کودکان 3 تا 7 سال

کودک وقتی از مرحله نوزادی خارج می شود به خواب کمتری نیاز دارد. اما باید بدانید چقدر کمتر! همه کودکان با هم فرق دارند. برخی به خواب بیشتر و برخی به خواب کمتر نیاز دارند. اما به طور عمومی و کلی، میزان خواب کودک در سن های متفاوت، مشخص است.

کودک 3 تا 5 ساله حدود دوازده ساعت می خوابد. برخی از بچه ها تا 3.5 سالگی ممکن است در روز یکبار آن هم بعد از ظهر ، خواب کوتاه نیم ساعته تا یک ساعته را داشته باشند ولی معمولا بعد از 3.5 سالگی بچه ها تمایلی به خوابیدن نخواهند داشت.

خواب کودکان 3 تا 7 سال

بچه های 5 تا 7 ساله حدود یازده ساعت به خواب احتیاج دارند و تقریبا 20% این خواب در منطقه ی حرکت تند چشم است که به عنوان (REM:Rapid Eye Movement ) آن را میشناسیم که در این ایام معمولا دیدن رویا اتفاق می افتد.

کودکان با خوابیدن مسئله دارند. یعنی تقریبا در این سن و سال تمایلی به خوابیدن ندارند. از خوابیدن وحشت دارند و علتش این است که خواب می بینند و این خواب ها آن ها را اذیت می کند.

نگرانی دیگرشان این است که هنگام خوابِ آنها ، اتفاقاتی بیفتد که آنها از آن بی خبر هستند ( چه خوب و چه بد). مخصوصا نگران موضوع ها و مطالب دیگری هم ، در ذهنشان هستند ؛ تا آن جایی که ممکن است به بهانه گیری های مختلف ، مایل نباشند که بخوابند.

 

نکته :
پدر و مادر تقریبا نزدیک به یک ساعت قبل از وقتِ خوابِ مناسبِ بچه ها ، باید خانه را آرام کنند و این فرصت را بدهند که آهسته آهسته بدون فشار و تحمیلی ، آن چه را که به عنوان مراسم قبل از خواب هست ( شستن دندان ها ، یا مسواک زدن ، یا رفتن به دستشویی ،و یا تغییر لباس ، و یا خواندن و شنیدن موسیقی ، و یا گفت و گو با پدر و مادر ، که لازمه ی این مراسم هست )، بچه ها آن را آغاز کنند.

نه این که وقتی که زمان خواب بچه ها فرا می رسد ، حالا با سرعت و فشاری ، از آنها بخواهیم که کارها را هر چه زودتر انجام داده و به موقع بخوابند!.

در عین حال محیط خانه باید آرام باشد ؛ به این معنا که رادیو و تلویزیون ، برای فردی نباید روشن باشد. زیرا اگر بچه ها احساس کنند که هم چنان بیداری ادامه دارد ، آن ها مایل به خوابیدن نخواهند بود.

به هر حال گفت و گوی با بچه ها ، خواندن کتاب برای آنها جزو موارد اصلی و اساسی خواهد بود.

کودک 4 ساله معمولا علاقه مند است که به تختخواب و رختخواب خودش برود. این احساس مالکیت خوشبختانه در این سن پیدا میشود و ما باید از آن استفاده کنیم ؛ و تقریبا دیگر بعد از آن ، به بچه ها فرصت بازگشت و برگشت به اتاق خودمان و یا تختخوابمان را ندهیم.

و از این بابت خاطر آسوده کنیم تا مشکلاتی که مخصوصا بین 4 تا 6 سالگی از نظر جنسی برای آنها وجود دارد ، گرفتاری هایی را در این زمینه برای آنها فراهم نمی کند.

نکته :
اگر بچه ها در این سن و سال به اتاق شما آمدند ، بهترین کار این است که یکی از شما پدر یا مادر ، به اتاق بچه برگردید ، و او را به خوابیدن تشویق کنید. مدتی در آنجا بمانید.

میتوانید روی زمین کمی بنشینید. اگر بچه احتیاج به امنیت و آرامش بیشتری دارد ، در آنجا رختخواب و تختخوابی داشته باشید و در آنجا استراحت کنید و بعد از این که خاطر او آسوده شد ، که شما هستید و چند دقیقه ای از خوابش گذشت ، و وارد مرحله ی خواب عمیق یا نیمه عمیق تری شد ، میتوانید به اتاق خودتان برگردید.

آنچه که از این سن و سال به بعد اهمیت دارد این است که ، اگر اتاق و رختخواب پدر و مادر جدا از بچه ها است ، نباید محلی برای رفت و آمد بچه ها بشود و یکی از پدر و مادر ، که هم بچه ها توجه بیشتری به او دارند و یا از او حرف شنوی دارند و هم بچه ها آرامش و امنیت بیشتری می دهد ، باید این وظیفه را انجام دهند.

آموزش چند بازی آپارتمانی برای کودکان

یادش بخیر وقتی نسل ما پدر و مادرهای امروزی -و حتی نسل های پیش از ما- دوران کودکی خود را می گذراندیم، فرصت کسب تجربه های بسیار خوبی را داشتیم؛ مثل تجربه کشف طبیعت با بازی های هیجان انگیزی که همراه دویدن و بالا و پایین پریدن بود.
خیلی کم پیش می آمد که به ما بگویند:«ندو، همسایه پایینی!»، «داد نزن، همسایه بالایی!» و… از این نظر باید برای کودکان امروزی که از خانه، فقط درک آپارتمانی دارند، دل بسوزانیم، حال آن که بازی برای کودکان مانند اکسیژن ضروری است.
از طرفی وقتی برای والدین امکان فراهم کردن شرایط فضاهایی از این قبیل نیست، نمی توان به آن ها فشار آورد. متاسفانه برای بیشتر خانواده های امروزی امکان برخورداری از خانه های بزرگ که دارای حیاط، حوض آب و باغچه باشد، نیست و در پی آن امکان انجام برخی بازی های هیجان انگیز و همراه با سر و صدا که نیاز کودک هم درآن پاسخ داده می شود، هم وجود ندارد؛ حال باید چه کرد؟ دست روی دست بگذاریم و غصه بخوریم؟
هر انسان عاقلی به این سؤال پاسخ منفی می دهد، از سوی دیگر نیاز به آموزش و راهنمایی والدین برای مدیریت این محدودیت ها و البته بهره مندی درست از آن ها وجود دارد.
بر این اساس تصمیم گرفتیم با استفاده از تجربیات کارشناسانه یکی از روانشناسان کودک که سوابق قابل توجهی در بازی کودکان دارد، به آموزش بازی های هدفمند برای افزایش هوش کودکان به ویژه در آپارتمان های مسکونی بپردازیم.
در این باره نظر روانشناس کودک را جویا شدیم که در ادامه می خوانید:« بازی» به هر گونه فعالیت جسمی یا ذهنی هدف دار که به صورت فردی یا گروهی انجام پذیرد و موجب بروز نیازهای کودک شود، گفته می شود. بازی وسیله طبیعی کودک برای اظهار و بیان « خود» است. « آلفردآدلر» روانشناس معروف می گوید:هرگز نباید به بازی به عنوان روشی برای وقت کشی نگاه کرد.

بازی آپارتمانی

اسباب بازی ها را براساس دامنه تاثیر آن ها به دو دسته تقسیم می کنند:
1 – سازمان یافته
2 – سازمان نیافته
اسباب بازی های سازمان یافته شکل مشخص و از پیش تعیین شده ای دارند که دامنه تاثیر آن ها محدود است و به منظور ایجاد موقعیت یادگیری خاص برای کودکان به کار می روند.
این گونه اسباب بازی ها به 6 دسته تقسیم می شوند:
1. اسباب بازی هایی ویژه خردسالان
2. اسباب بازی هایی برای جلب توجه کودک
3. اسباب بازی هایی برای ایجاد تحرک در کودک
4. اسباب بازی هایی برای تقویت مهارت های دست و هماهنگی چشم و انگشتان
5. اسباب بازی هایی برای تقویت قوه تمیز و تشخیص
6. اسباب بازی هایی برای تقویت قدرت تکلم و بیان کودک
از اسباب بازی های سازمان نیافته می توان به مکعب ها و لگوها اشاره کرد. دسته ای از این اسباب بازی ها ، وسایل بازی خلاقه هستند , مانند مداد رنگی و آبرنگ ، در بازی های تصویری نیز وسایلی مانند عروسک، خمیر مجسمه، شن و آب به کار می رود.

بازی های آپارتمانی

در ادامه به نمونه هایی از بازی های آپارتمانی که والدین قادر به اجرای آن در محیط های کوچک می باشند، اشاره می کنیم که والدین می توانند برای کودکان در سنین مختلف متناسب با زبان و فهم کودک آن ها را اجرا کنند.
1- بازی کشف اَشکال :(هدف:ادراک فضایی) ابتدا به کودکان می گوییم به پوسترهای اطراف خود با دقت نگاه کنند، آن گاه از آن ها خواسته می شود شکل مورد نظر را در اطرافشان پیدا کنند هر کسی سریع تر انگشت خود را روی شکل قرار یا آن را نشان داد برنده است این کار می تواند با استفاده از اشیای موجود در اتاق نیز انجام گیرد.
2- بازی مفاهیم( هدف:آموزش مفاهیم و اطلاعات عمومی) :با استفاده از پوسترهای آموزشی ، مفاهیمی مانند کوچک و بزرگ، کوتاه و بلند، تر و خشک، چاق و لاغر، باریک و پهن، سنگین و سبک، پشت و رو، تاریک و روشن و … به صورت سوالی و به شکل مسابقه به کودکان آموزش داده می شود.
3 – بازی نقطه گذاری( هدف:دقت و جهت یابی):روی تخته وایت برد، یک دایره رسم و از کودک خواسته می شود با دقت ، موقعیت خود را تا رسیدن به تابلو در نظر بگیرد و سپس با چشمان بسته در داخل دایره یک نقطه بگذارد، برنده مسابقه کسی است که بتواند با تشخیص موقعیت دقیق خود و تابلو و دایره، علامت را نزدیک تر به مرکز دایره بگذارد بازی می تواند روی کاغذ نیز انجام شود.
4-بازی ترسیم خطوط (هدف:افزایش دقت و تمرکز) ابتدا روی تابلو خط صاف، مارپیچ و زیگزاگ رسم می شود و سپس چشمان کودک را می بندیم و به او می گوییم به فرمان من بدون آن که دستت را از تابلو برداری خطوط صاف، مارپیچ و زیگزاگ رسم کن، این کار می تواند روی کاغذ نیز انجام شود.
5- بازی تخمین فاصله (هدف، دقت، جهت یابی و ادراک فضایی ) کودک را در فاصله چند متری دیوار قرار می دهیم و از وی می خواهیم که حدس بزند که با قدم های خودش از جایی که ایستاده تا دیوار چند قدم فاصله دارد برنده مسابقه کسی است که تخمین دقیق تری از فاصله داشته باشد (قدم ها باید چسبیده به هم باشد).

فرزندم اصلا در خانه کار نمی کند

کار نوعی انگیزه است. یکی از وظایف اساسی والدین و مربیان ایجاد انگیزۀ کار در فرزند می باشد. برای ایجاد انگیزه انسان ترقی می کند، کمال می یابد، ثروتمند می شود، زندگی می کند و کسی که انگیزه نداشته باشد مانند خس و خاشاکی است که در دریای متلاطم زمان سرگردان می باشد.

انجام کار توسط کودکان در خانه موضوع بحث و مجادله های فراوانی است. برخی بر این باورند که کودکان نباید هیچ کاری در خانه انجام دهند.

آنها در واقع این طور فکر می کنند که کودک به دنیا نیامده که کار کند، ظرف بشوید، خانه تمیز کند یا غذا آماده کند. انجام همه این کارها وظیفه پدر و مادر است.

از طرف دیگر برخی از والدین و به خصوص متخصصان تربیت کودک و روانشناسان، معتقدند که انجام کارهای روزمره در خانه برای کودک مفید است. آنها می گویند انجام چنین کارهایی به کودک حس مسئولیت می بخشد، اعتماد به نفس او را افزایش می دهد و به او احساس «مهم بودن» می دهد ضمناً انجام این کارها او را برای انجام وظایف اجتناب ناپذیر آینده در زندگی شخصی خود آماده می سازد.

عادت کردن بعضی جوانان به آسایش

به نظر من، والدین باید این نکته را مدنظر داشته باشند که گاهی بهترین کمک به فرزند، کمک نکردن به او است. این روزها والدین فکر می کنند که بهترین کمک به فرزندان شان، انجام همه فداکاری ها برای خوشحالی و آسایش آن هاست. در نتیجه گاهی فرزند توانمند است ولی چون پدر و مادرش همه کارهای او را در کودکی و نوجوانی انجام داده، به آن سبک زندگی عادت کرده است و الان هم ترجیح می دهد که تماشاگر کار کردن پدر و مادر باشد و حتی گاهی وظیفه پدر و مادر می داند که همه کارها را انجام دهند در حالی که پدر و مادر به علت بالارفتن سن، انرژی جوانی را ندارند و نیازمند کمک فرزندانشان هستند.

قطع شدن رابطه فرزند و والدینش

بنابراین مهم ترین دلیل این که جوانی در خانه کار نمی کند این است که تا قبل از آن کار نکرده است که برای آن تشویق شود و برای این کار انگیزه پیدا کند. البته این نکته هم قابل ذکر است در چنین خانواده هایی، معمولا رابطه بین جوان و مادر قطع شده است وگرنه جوان به مادرش نمی گفت که من در خانه کار نمی کنم. اگر مادر و دختر یک رابطه عاطفی و درک متقابل از یکدیگر داشته باشند، تعامل و همکاری شان با هم بیشتر خواهد شد.

کار کودک در خانه

اهمیت توجه به روحیات سنی جوان

گاهی مادرها بدون توجه به سن فرزندشان، مدام با او به صورت دستوری برخورد می کنند. در چنین مواقعی انجام ندادن درخواست های مادر توسط فرزند، نوعی لجبازی یا نشان دهنده اعتراض به وضعیت موجود است. گاهی فرزند توانمندی دارد و در کودکی هم به درستی تربیت شده است، اما والدینش در حال حاضر به جایگاه سنی او توجه نمی کنند و فقط با او با جملات دستوری برخورد می کنند. به طور طبیعی و در برابر دستورهای مدام والدین، جوان یا کار را انجام نمی دهد یا حداقل با کیفیت خوب انجام نمی دهد.

استفاده از تکنیک اول شخص

این که والدین با چه لحنی از فرزند جوانشان بخواهند که کاری را انجام دهد، نکته بسیار مهمی است که باید به آن توجه ویژه ای شود. به نظر من والدین باید از تکنیک اول شخص استفاده کنند. تکنیک اول شخص، یعنی والدین به جای دستور دادن از جمله «من دلم می خواهد» یا گفتن احساس شان استفاده کنند. این که ما به فرزندمان بگوییم تو باید این کار را انجام بدهی، به احتمال زیاد با واکنش منفی او رو به رو خواهد شد. به طور مثال اگر به فرزندمان بگوییم که پنجره را ببندد، شاید ببندد ولی این کار برایش خوشایند نیست ولی اگر بگوییم که امروز خانه خیلی سرد است، او با یک تحلیل از جا برمی خیزد و پنجره را می بندد. والدین باید بدانند که لحن دستوری برای سن جوانی جواب نمی دهد. به طور مثال مادرها باید بگویند که من دلم می خواست یا انتظار داشتم که امروز با هم غذا درست می کردیم تا فرزندشان، فردا برای آشپزی در کنار مادرش باشد. بنابراین باید جملات دستوری را در ارتباط با جوانان کمرنگ تر کنیم و بیشتر از جملاتی مانند «از تو انتظار داشتم یا دارم» استفاده کنیم چون عمل به چنین جمله هایی برای جوانان خوشایندتر است.

چرا ورزش برای کودکان الزامی است

ورزش کردن در سنین کودکی، به بچه ها کمک می کند تا از نظر بدنی و اجتماعی رشد کنند. بنظر آکادمی روانپزشکی کودکان و نوجوانان آمریکا، ورزش کردن، باعث می شود کودکان روی کار گروهی تمرکز کنند و بتوانند دوستان جدیدی بیابند. برای اینکه به فرزندتان کمک کنید تا از ورزش کردن بیشتر عایدش شود، او را پشتیبانی کنید، ورزش کردن را به او بیاموزید، و به طور منظم درباره ی فعالیت های ورزشی اش با او صحبت کنید تا مطمئن باشید که از تجربیاتش لذت می برد.

ورزش در حد کفایت

شاید دلیل اصلی برای اینکه بچه هایتان را در یک ورزشی ثبت نام می کنید، این باشد که فعالیت فیزیکی داشته باشند. پس اطمینان حاصل کنید که فعالیتی متناسب با سن او انتخاب کرده اید، چرا که ممکن است در یک محیط ساخت یافته جلوی پیشرفت او را بگیرید.

طبق نظر Mayo Clinic کودکان زیر 5 سال، برای اکثر ورزش های سازماندهی شده خیلی کوچکند، اما می توانند در هر ورزشی که شامل دو، شنا یا پرتاب کردن اجسام باشد فعالیت کنند. کودکان بین 6 تا 9 سال، خیلی بهتر ساختار را درک می کنند، بنابراین زمان خوبی برای آغاز فوتبال، والیبال، هنرهای رزمی یا ژیمناستیک برایشان خواهد بود.

یادگیری مهارت های زندگی

بعضی از کودکان، برایشان سخت است که با دیگران همکاری کنند، ورزش می تواند قدمی مثبت در این زمینه برایشان باشد. از آنجایی که اغلب ورزش ها نیازمند این است که چند نفر با یکدیگر بازی کنند، کودک به زودی خواهد آموخت که همه چیز حول محور او نیست.

همچنین ورزش کردن، عمل، صبر و پشتکار را نیز به کودک یاد خواهد داد. یعنی دقیقا مهارت هایی که بعدا در زندگی او را یاری خواهد کرد. او یاد گرفته که سخت کار کند و صبور باشد، پس برای رسیدن به اهدافش نیازمندی های لازم را دارد.

ورزش برای کودکان

توسعه ی مهارت ها

کودکان خردسال، هنوز در حال تکمیل مهارت های حرکتی خود هستند، و ورزش در این فرایند خیلی به آنها کمک خواهد کرد. در حالی که ورزش برای کودکان زیر 5، 6 سال نباید روی نتایج و مسابقات تمرکز کند، انجام ورزش هایی مثل فوتبال، هنرهای رزمی، ژیمناستیک و اسکیت در سنین پایین تر می تواند کمک حال مهارت هایشان باشد.

این فعالیت ها می تواند به مهارت های راه رفتن و دویدن کودکان کمک کند، مهارت هایی بنیادین که در هر ورزشی پایه و مبنا هستند.

انتخاب ورزش

انتخاب ورزش خیلی مهم است، چرا که باید چیزی را پیدا کنید که کودکتان از آن لذت می برد. اگر فرزند شما به ورزش خاصی علاقه نشان می دهد به او فرصت دهید که آنرا امتحان کند. حتی اگر آن ورزش بنظر خطرناک است، مشکلی ندارد که به او اجازه دهید زیر نظر مربی و با پوشیدن لباس های محافظ آن ورزش را انجام دهد.