طبق معمول در ادامه قرار است تعدادی از پاسخ‌ها به این پرسش را با هم مرور کنیم و طبق معمول شما مخاطبان بیا نی نی هم اگر مایل هستید می‌توانید در بخش نظرات به این پرسش پاسخ دهید یا نظرتان را درباره کلیت موضوع مطرح کنید.

تو زیادی چاق هستی

تنها دو ماه از ازدواج من و شوهر سابقم گذشته بود که اولین چراغ هشدار برایم روشن شد. شوهرم به من اعلام کرد که از نظر او من زیادی چاق هستم و به همین دلیل دیگر خبری از رابطه جنسی نخواهد بود. من در عرض سه ماه با روشی اشتباه که آسیب زیادی به همراه داشت توانستم 30 کیلو از وزنم را کم کنم اما چراغ‌های هشدار بعدی در حال روشن شدن بودند. من و شوهر سابقم در ملکی زندگی می‌کردیم که متعلق به والدین من بود و اساسا همه مخارج زندگی ما از طریق آن‌ها تامین می‌شد. اندکی بعد شوهرم به من گفت که با زن دیگری وارد رابطه شده است و در همین نقطه اشتباهم را پذیرفتم. کمتر از 30 روز بعد در حالی که تنها چند ماه از ازدواجمان می‌گذشت برای طلاق درخواست دادم و طبق قانون ایالتِ ما او از خانه بیرون انداخته شد.

شروعِ تغییرِ رفتار از همان ماه عسل

راستش در همان مسافرت ماه عسل به این نتیجه رسیدم که رفتار زنی که به تازگی با او ازدواج کرده بودم تغییر کرده است. همه چیز آن‌قدر بد پیش رفت که دو روز زودتر از ماه عسل به خانه برگشتم تا پیش سگم باشم. خیلی زود متوجه شدم او از حلقه ازدواجمان استفاده نمی‌کند و در اکثر مواقع من را به جای همسرش به عنوان دوست پسرش معرفی می‌کند. آخرین نشانه برای من اما زمانی بود که به خاطر بیماری شدید پدربزرگم بسیار تحت فشار و ناراحت بودم و همسر سابقم در دومین ماه ازدواجمان به من گفت:”ای کاش پدربزرگت زودتر شرش را کم کند چرا که دیگر توان تحمل این خانه پر از غم و اندوه را ندارم.” تنها 4 ماه پس از ازدواجم با آن زن، درخواست طلاق دادم.

یک تجربه تلخ

راستش حالا که به آن زمان نگاه می‌کنم می‌بینم که من اصلا علاقه‌ای به ازدواج نداشتم. در آن زمان من تنها 24 سال سن داشتم و با نزدیک به 70 ساعت کار در هفته و البته مشکلات مربوط به سلامت روان، آن‌قدر از تنهایی می‌ترسیدم که وقتی دوست دخترم پس از چند ماه دوستی درباره علاقه‌اش به ازدواج گفت نتوانستم مخالفت کنم. خیلی زود پس از جشن عروسی همه چیز تغییر کرد. در آن زمان به خاطر مخارج عروسی من مجبور بودم بیشتر کار کنم و هر روزی که می‌گذشت فاصله بیشتری بین ما به وجود می‌آمد. در پنجمین ماهِ زندگیمان فهمیدم همسرم چند ماه پیش از عروسی به من خیانت کرده است. فهمیدم دقیقا در آن زمانی که من برای تحقق جشنِ رویاییِ او 16 ساعت در روز کار می‌کردم، دقیقا در آن زمانی که من برای خریدن لباس عروس مورد علاقه‌اش زیر قرض می‌رفتم، او با شخص دیگری رابطه داشته است. همان طور که در ابتدا گفتم آن وقت‌ها من خیلی جوان بودم و وضعیت روحی مناسبی هم نداشتم و وقتی از این قضیه باخبر شدم انگار دچار فروپاشی روانی شدم و سعی کردم به زندگی خودم پایان دهم. البته خوشبختانه من زنده ماندم اما علاوه بر آن خودکشی ناموفق، آن ازدواج باعث شد چند سالِ دیگر از عمرم را با افسردگی و سرزنش کردنِ خودم بگذرانم.

یک بازیگر تمام عیار

راستش حالا که به گذشته نگاه می‌کنم می‌بینم رفتار آن زن به محض اینکه به صورت رسمی ازدواج کردیم شروع به تغییر کرد. او از همان فردای عروسی شروع به تحت کنترل گرفتن تمام ابعاد زندگی من گرفت. او به راحتی دروغ می‌گفت و برای رسیدن به هدفش از هیچ رفتاری دریغ نمی‌کرد. ما پیش از ازدواج زمان کمی را با هم گذرانده بودیم اما او در این زمان یک دختر مهربان، دلسوز، شیرین ومتین به نظر می‌رسید. زندگی مشترک ما تنها 10 ماه دوام آورد و من از این اشتباه این درس را گرفتم که انسان‌ها می‌توانند در زمان کم نقش بازی کنند و به جای نشان دادن واقعیت شخصیتشان، فقط آن چیزی را به شما نشان دهند که دوست دارید ببینید.

و منِ ساده‌لوح

رابطه من و شوهرِ سابقم تنها 10 ماه دوام داشت. ازدواج ما زمانی واقعا به پیچ آخر رسید که او در نهمین ماه از زندگی مشترکمان، برای سومین بار به من خیانت کرد. می‌توانم حدس بزنم به چه چیزی فکر می‌کنید. راستش حتی وقتی خودم به گذشته نگاه می‌کنم متعجب می‌شوم که چرا پس از دو بار خیانت هنوز برای تمام کردن آن رابطه به دلیلِ دیگری احتیاج داشتم.

کاش پیش از ازدواج فقط کمی حرف می‌زدیم

البته این داستان نه برای من بلکه برای برادر شوهرم اتفاق افتاده است. او چند سال پیش با دختری ازدواج کرد و آن‌ها تنها پس از 100 روز از هم جدا شدند و آن‌هم تنها به این دلیل احمقانه که پیش از ازدواج با هم درباره مسائل مهم حرف نزده بودند. برادرِ شوهرِ من در ارتش مشغول به کار است و به خاطر شغلش مجبور است بسیار سفر کند و در سال چند بار محل زندگی‌اش را تغییر می‌دهد. همسر او هرچند که از شغل او خبر داشت اما هیچ آشنایی با این سبک زندگی نداشت و از طرف مقابل برادر شوهرم چون فکر می‌کرد این قضیه بسیار بدیهی و واضح است به خودش زحمت مطرح کردن آن را نداده بود. به همین راحتی 100 روز پس از جشن عروسی همه‌چیز تمام شد.

یک روانی تمام‌عیار

مردی که من با او ازدواج کردم به سرعت نور از مردی بامزه و ماجراجو به یک روانی واقعی تبدیل شد. از فردای ازدواجمان او دیگر از نام من استفاده نکرد و حتی وقتی از او خواستم این رفتار را تمام کند همچنان من را “همسر” صدا می‌کرد. تنها اندکی بعد سعی کرد من را قانع کند که دیگر به دوست‌ها و آشناهایم احتیاجی ندارم و معتقد بود دیگر دلیلی برای دیدن آن‌ها وجود ندارد. بدون شک اما بدترین مرحله از زندگی مشترک کوتاه ما از زمانی آغاز شد که شک کردن‌های شوهر سابقم شروع شد. کافی بود با یک همکار مرد حرف بزنم و او به مرز دیوانگی برسد. اگر با یکی از همسایه‌ها احوال‌پرسی می‌کردم او به این نتیجه قطعی می‌رسید که من مشغول خیانت کردن به او هستم. روزی چند بار تلفن همراهم را زیر و رو می‌کرد تا به قول خودش سند خیانت من را پیدا کند. در نهایت اما رفتار او در یک کنسرت باعث شد همه‌چیز به پایان خودش برسد. او در میان جمعیت به این دلیل که پرسشِ یک مردِ مسن را پاسخ داده بودم به من حمله کرد و مردم به زور توانستند او را از من جدا کنند. همان موقع فهمیدم که صبر بیشتر ممکن است به قیمت جانم تمام شود وخیلی زود برای طلاق اقدام کردم.

با اولین زنگ، گوشی را جواب می‌دهند. منشی یک آقای خشن است که اصلا منتظر سؤال نمی‌ماند و تند تند همه اطلاعات را در اختیارمان می‌گذارد؛ «کلاس‌های آموزشی برای خانم‌ها و آقایان مجزا برگزار می‌شود. اگر دوست داشته باشید کلاس خصوصی هم داریم که هم زمانش دست هنرجوست و هم انتخاب مربی با اوست. کلاس‌های تضمینی ۱۰ جلسه‌ای هم داریم که هزینه کلاس‌ها با توافق مربی و هنرجو تعیین می‌شود».

کلاس آموزش دفاع شخصی، دریک واحد از یک مجتمع مسکونی در شرق تهران برپا شده که دست‌اندرکارانش برای جلو گیری از اعتراض همسایه‌ها و درز نکردن صدا، در و دیوار را حسابی باندپیچی کرده‌اند. مژگان جعفر زاده فقط ۲۲ سالش است اما با همین سن و سال کم، یک دوجین هنرجوی رزمی کار دارد که به غیر از سوسک از هیچ چیز دیگری نمی‌ترسند.  

کتک کاری با سایه‌ها

ساعت حدود ۵ بعد از ظهر است و کلاس آموزش دفاع شخصی خانم مربی مثل همیشه شلوغ. هنرجوها ۲ نفری روبه‌روی هم می‌ایستند و تمرین را شروع می‌کنند. همان قدر که از مردها موقع ورزش‌های رزمی دقت و خشونت دیده‌اید، خانم‌ها هم حسابی رفته‌اند توی حس و با هر مشتی که در هوا رها می‌کنند فریاد می‌زنند. جعفر زاده می‌گوید: «بچه‌های اینجا ۲ دسته‌اند؛ یک سری با برنامه پیش رفته‌ و پله پله بالا آمده‌اند و دسته دیگر آنهایی هستند که فقط آمده‌اند تا بعضی چیزها را یاد بگیرندکه یک وقت در خیابان و در برابر دزدها کم نیاورند». 

از روی حرکات هنرجوها می‌شود فهمید که کاملا حرفه‌ای هستند. مربی به آنها تذکر می‌دهد که سایه کار کنند؛ یعنی به طور جدی به هم ضربه نزنند.

 مینا از هنرجوهای اینجا قدیمی‌تر است و برای همین هم حرفه ای‌تر ضربه می‌زند؛ «تا حالا برای خودم اتفاقی نیفتاده اما برای خواهر شوهرم چند وقت پیش یک مورد پیش آمده که اگر او فقط بلد بود چطور کیفش را از دست سارق‌های کیف قاپ در بیاورد همه سرمایه زندگی اش را از دست نمی‌داد». مینا یک ضربه کاری به کیسه بوکس می‌زند و بعد درست مثل یک رزمی کار حرفه‌ای روی پاشنه می‌چرخد و می‌گوید: «اگر هر خانمی دفاع شخصی را بلد باشد احساس امنیت بیشتری می‌کند». 

حریف تمرینی او یک دختر دانشجوی ریز نقش است که تازه ساکن تهران شده. محبوبه می‌گوید خواندن خبرهای سرقت و کیف‌قاپی و زورگیری درروزنامه‌ها باعث شده احتیاط بیشتری به خرج بدهد؛ برای همین بعد از درست شدن کارهای اداری خوابگاهش در کلاس‌های رزمی ثبت نام کرده تا اگر یک وقت اتفاقی افتاد جلوی سارق‌ها کم نیاورد.  

یک سطل یخ

بچه‌ها در راندهای ۵ دقیقه‌ای با هم مبارزه می‌کنند و بعد یک زنگ تفریح کوچک دارند. همین فرصت‌های چند دقیقه‌ای کافی است تا آنها با مربی‌شان تبادل اطلاعات کنند. مرجان مستوفی دیر به کلاس رسیده اما خیلی زود آماده می‌شود و یکراست می‌رود سراغ سطل یخ گوشه کلاس برای اینکه کوفتگی‌ای را که چند روز قبل در جریان تمرینات روی صورتش به وجود آمده بی‌حس کند. 

مربی می‌گوید: «بچه‌ها سایه تمرین می‌کنند اما یک وقت‌هایی هم ضربه‌های اشتباهی می‌زنند و کار به کوفتگی و خون مردگی می‌رسد؛ برای همین از کمپرس آب سرد و یخ برای کم کردن درد و رفع خون‌مردگی‌ها استفاده می‌کنیم». مرجان تنها کسی در جمع است که یک خاطره بد از موبایل قاپی آن هم در خیابان دارد؛ «چند وقت پیش در یک کوچه خلوت داشتم با موبایل حرف می‌زدم که یک نفر از پشت سر موبایلم را از دستم قاپید. گوشی‌ام زیاد ارزش نداشت اما اطلاعات و شماره تلفن‌هایش را دیگر نتوانستم پیدا کنم.

اگر فقط بلد بودم یک ضربه یا مشت به سارق بزنم این همه حسرت نمی‌کشیدم». حالا که مرجان یاد گرفته از خودش دفاع کند به شوخی می‌گوید هر روز از همان کوچه خلوت رد می‌شود، به این امید که در صورتی که دزد جوان را دوباره دید حقش را کف دستش بگذارد.  

کتک کاری علمی

حالا نوبت یک آموزش جدید است. مربی روی کیسه بوکس چند تا ضربه می‌زند و بعد درباره فرایند دردناکی که توسط همان ضربه‌ها در آدم‌ها ایجاد می‌شود توضیح می‌دهد. جعفرزاده می‌گوید: «بچه‌ها کاملا می‌دانند چه ضربه‌ای را چه وقت و چطوری باید بزنند. مثلا روی ساعد یک رگ عصبی هست که می‌دانند چطور به آن ضربه بزنند تا از حریف امتیاز بگیرند و در مبارزه مغلوب نشوند یا مثلا می‌دانند چطور به بینی حریف ضربه بزنند که چشم‌هایش پر از اشک شود اما برای بینی اتفاقی نیفتد.

چشم روی ضربه بینی حساس است و اگر ضربه درست باشد آن قدر اشک می‌آید که انگار طرف دارد گریه می‌کند. روی گردن هم یک رگ عصبی هست که اگر به صورت حرفه‌ای آن را بگیرند، طرف مقابل احساس خفگی می‌کند و از حال می‌رود اما صدمه‌ای نمی‌بیند. آنها حتی به فنونی آگاهی دارند که ممکن است باعث فلج لحظه‌ای شود». 

تکواندو بهتر است

در این کلاس آموزشی، هنرجوها مبارزات رینگی با سلاح سرد را هم یاد می‌گیرند. این ورزش رزمی، چیزی شبیه «کیک‌بوکس» است. فکرش را بکنید، هنرجوهای این کلاس به‌جای آینه، کیف پول و عینک آفتابی، داخل کیف دستی‌هایشان نانچیکو و توپک که وسیله‌ای ژاپنی برای دفاع شخصی است، دارند.  

مربی می‌گوید: «بعضی از سلاح‌ها را باید بخرند اما بعضی‌های دیگر ساختنی است و فقط کمی ذوق و سلیقه می‌خواهد». بعد خیلی سریع اضافه می‌کند که آموزش ضربه‌های طلایی برای فرار از موقعیت خطر کافی است.  

«همه بچه‌ها کارت عضویت در باشگاه رزمی را دارند؛ به خاطر همین، مجوز حمل وسایل دفاع شخصی هم به آنها داده می‌شود. اما با وجود این فقط از خانه تا باشگاه این وسایل را حمل می‌کنند. حمل این وسایل برای کسی که مجوز ندارد، جرم است و قانون برای آن حکم زندان و شلاق در نظر گرفته است». 

البته کیک بوکس و مبارزات رینگی که همراه با فنون دفاع شخصی در این کلاس‌ها آموزش داده می‌شوند، از ورزش‌های رزمی خارجی‌ای هستند که هنوز در ایران زیاد جا نیفتاده‌اند؛ مخصوصا خانم‌ها به خاطر اینکه این ورزش‌ها ضربه مشت توی صورت دارد و در این تمرینات باید از سلاح سرد استفاده شود، زیاد به این‌جور ورزش‌های رزمی گرایش ندارند و کاراته و تکواندو را ترجیح می‌دهند.  

استادها به صف

همه شاگردان کلاس آموزشی دفاع شخصی خودشان مربی رشته‌های تکواندو، کونگ فو و آیروبیک هستند و چون از قبل با ورزش آشنا بوده‌اند، به دفاع شخصی هم علاقه‌مند شده و در این کلاس‌ها ثبت‌نام کرده‌اند. مربی می‌گوید: «حالا که کلاس‌های دفاع شخصی این همه متقاضی پرو پا قرص پیدا کرده، چند سالی است که برای بالا نگه داشتن آمادگی هنرجوها مسابقه‌های بین باشگاهی هم انجام می‌شود». خود جعفرزاده از کودکی به ورزش‌های رزمی علاقه داشته است. پدر و برادرش هم رزمی‌کار بوده‌اند و همین باعث شده او هم به این ورزش‌ علاقه پیدا کند؛ «از کودکی ژیمناستیک کار می‌کردم. ۱۲ ساله بودم که تمرینات رزمی را آغاز کردم. حالا هم دان ۳ ورزش‌های رزمی با گرایش هنرهای دفاع شخصی از کشور چین را دارم». 

دختر فولادی 

۲ ساعت مشت و لگد بازی تمام می‌شود. حالا دیگر بچه‌ها آن‌قدر با ما صمیمی شده‌اند که راحت درباره تجربه‌هایشان حرف می‌زنند. بین هنرجوها زهرای ۲۱ ساله از همه قوی‌تر است و بقیه معتقدند که او اگر ضربه تکنیکی به کسی بزند حریف ناکار می‌شود اما خودش می‌گوید: «تا به حال در خیابان با هیچ کس درگیر نشده و از فن‌هایم استفاده نکرده‌ام». همه شاگردان و مربی آن قدر پیشرفته‌اند که فکر می‌کنند اگر بدترین حالت‌ها هم برایشان پیش بیاید- مثل درگیری در سرقت یا سوء قصد به نیت قتل- می‌توانند پیروز شوند. البته در عین حال هر قدر قدرتشان در تمرین بالا برود، فروتنی‌شان هم زیاد می‌شود. آنها به اصل خویشتن‌داری کاملا معتقدند و با اینکه می‌دانند ضربه‌های آنها می‌تواند خطرآفرین باشد اما از این فنون فقط در مواقع خطر استفاده می‌کنند.  

به گفته خانم مربی، هنرجوها یاد گرفته‌اند که دلیل روی آوردن آنها به هنرهای رزمی روحیه خشنشان نیست بلکه دلیلش انرژی بالایی است که آنها دارند و باید تخلیه‌اش کنند. آنها دفاع شخصی را برای همه لازم می‌دانند اما در حدی که بتوانند از خودشان دفاع کنند، نه اینکه به دیگران آسیب جدی‌ای برسانند.  

مهدی بخشی‌مقدم کارگردان مستند «خانه مامان شکوه» درباره موضوع این اثر  گفت: این مستند درباره یک کمپ اعتیاد به سرپرستی مامان شکوه است. دخترهای جوان و نوجوان برای ترک اعتیاد به این کمپ مراجعه می‌کنند. دوربین ما با سر کشیدن به آن مرکز از وقایع و ماجراهای جاری در دل آن‌جا سخن گفته و زندگی بعضی از دختران حاضر در کمپ را روایت می‌کند.

او ادامه داد: حضور در جشنواره مسکو، اولین حضور بین‌المللی مستند «خانه مامان شکوه» به حساب می‌آید. جشنواره مسکو یکی از جشنواره‌های معتبر اروپایی است. البته شاید الان به دلیل تحریم‌ها شرایط خوبی نداشته باشد اما جشنواره‌ای قدیمی، معتبر و شناخته شده است. امیدوارم که فیلم ما در آن جشنواره اکران موفقی داشته باشد و راه حضور در جشنواره‌های جهانی‌اش باز شود.

بخشی مقدم درباره لزوم اکران آثار مستند در جشنواره‌های جهانی و بین‌المللی گفت: تلاش ما مستندسازان معرفی سینمای ایران به جهانیان است. هر ماه هم شاهد بیشتر شدن تعداد آثار ایرانی حاضر در جشنواره‌های بین‌المللی هستیم. این افتخار سینمای مستند ایران است که آثارش در جشنواره‌های جهانی معتبر دیده می‌شوند.

«خانه مامان شکوه» یک مستند زنانه است؟

این کارگردان درباره بحث زنانه بودن این اثر مستند و نگاه جهان نسبت به موضوع فیلم بیان کرد: این قضیه که نگاه دیگران به مستند و موضوع آن چگونه خواهد بود برای خود من هم سوال کنجکاوی برانگیزی است. این روزها موضوع زنان، موضوع روز جامعه ما و دیگر جوامع است اما در نهایت این مستند درباره موضوعی انسانی و جهان‌شمول صحبت می‌کند. به همین‌دلیل فکر می‌کنم مستند امکان ارتباط گرفتن با مخاطبان جهانی را داشته باشد.

هنگام انجام تحقیق و پژوهش به کمپ مامان‌شکوه رسیدم. جذابیت موضوع هم برایم در این‌جا بود که دختران جوان و نوجوانی در آن کمپ حضور داشتند که اصلاً چهره‌شان نشان نمی‌داد که معتاد هستند و با تصور من از افراد معتاد تفاوت داشتند. این موضوع نقطه اتصال من با کمپ مامان شکوه شد او درباره چگونگی انتخاب سوژه مستند گفت: متوجه شدم که سن اعتیاد در کشور بسیار پایین آمده و به سنین نوجوانی هم رسیده، این بحران گریبان کسانی را هم گرفته است که حتی فکرش را هم نمی‌کردند روزی معتاد شوند. ضمن اینکه سفارشی داشتم از طرف «ستاد مبارزه با مواد مخدر» که ما بر آن شدیم تا به دنبال اتفاقی جدید در این حوزه برویم. هنگام انجام تحقیق و پژوهش به کمپ مامان‌شکوه رسیدم. جذابیت موضوع هم برایم در این‌جا بود که دختران جوان و نوجوانی در آن کمپ حضور داشتند که اصلاً چهره‌شان نشان نمی‌داد که معتاد هستند و با تصور من از افراد معتاد تفاوت داشتند. این موضوع نقطه اتصال من با کمپ مامان شکوه شد. بعد از رفت‌وآمدی چندماهه توانستم اعتماد مامان‌شکوه و دختران کمپ را جلب کنم. باید بگویم که حضور شهرزاد همتی و شرمین نادری کمک بزرگی برای پروژه ما بود.

این کارگردان توضیح داد: ما مخالف اکران عمومی «خانه مامان شکوه» هستیم و اکران عمومی نخواهد داشت. چون دوست نداریم آسیبی به این بچه‌ها وارد شود. در تیزرها و تبلیغات رسانه‌ای هم شرطمان این بود که از چهره کامل بچه‌ها استفاده نکنیم و آن‌ها دیده نشوند. باید بگویم هنوز هم که ساخت این مستند به پایان رسیده با بعضی از این بچه‌ها ارتباط گروه حفظ شده است.

بخشی مقدم درباره نحوه پایان‌بندی مستند که پیشروتر از آثار سفارشی است و عنوان می‌کند که اغلب بچه‌هایی که ترک اعتیاد کردند دوباره به مواد مخدر روی می‌آورند، گفت: هدف‌ما از ابتدا این بود که فیلم نگاهی هشدارآمیز داشته باشد. تصور اشتباهی از طریق تبلیغات رسانه‌ها به‌وجود آمده که جوانان تصور می‌کنند می‌توانند مواد مصرف کنند و مشابه فیلم‌ها آن را ترک کرده و به زندگی عادی بازگردیم. چون رسانه سراغ افرادی رفته که موفق به ترک اعتیاد شده و از آن‌ها قهرمان ساخته‌اند. اما واقعیت این است که بیش از نود و پنج درصد افرادی که در دام مواد مخدر گرفتار می‌شوند، دیگر قادر به ترک آن نخواهند بود.

خانواده‌هایی که پذیرای بچه‌های خود نیستند!

این کارگردان گفت: بعد از درگیری با مواد مخدر، جامعه از پذیرش این جوانان سرباز می‌زند و این بچه‌ها نمی‌توانستند با کسی ارتباط بگیرند. حتی اغلب خانواده‌های خودشان هم پذیرای این بچه‌ها نبودند انگ‌های مختلفی به آن‌ها زده می‌شد. آن‌ها هم وقتی خودشان را طرد شده از اجتماع می‌بینند دوباره به همان روال سابق باز می‌گردند و این چرخه تا رسیدن آن‌ها به زوال ادامه پیدا می‌کند. متأسفانه کمپ‌های ترک اعتیاد هم قابلیت رقم زدن اتفاق خاصی را ندارند چون به اجبار یک ماه مواد مصرف نمی‌کنند اما مسائل روانی که منجر به گرایش آن‌ها به مواد مخدر شده حل نشده باقی می‌ماند.

او درباره نحوه حضور دوربین در محل کمپ اعتیاد اظهار کرد: اتفاق مثبت کار، پیش‌تولید درست ما بود که توانسته بودیم با افراد دوست شویم و دیگر آن‌ها احساس بودن جلوی دوربین را نداشتند و به راحتی زندگی می‌کردند و ما هم توانستیم پلان‌هایمان را بگیریم. ما در هیچکدام از پلان‌های این مستند بازسازی نداشتیم اما وقایع و روزهای خاص را پیش‌بینی می‌کردیم و در آن روز خاص دوربین را در کمپ حاضر می‌کردیم.

بخشی مقدم درباره بازخوردهای فیلم در شانزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» هم بیان کرد: کسانی که در شانزدهمین جشنواره «سینماحقیقت» به تماشای این مستند نشستند بازخوردهای خوبی داشته و از فیلم تعریف می‌کردند. حداقل من بازخورد منفی نگرفتم. البته واکنش‌هایی بود مبنی بر اینکه چرا فیلم را در این دوره از جشنواره که حضور در آن توسط عده‌ای تحریم شده بود فرستادید.

او در پایان گفت: البته من تهیه‌کننده و صاحب اثر نیستم و نمی‌توانم در این موارد تصمیم‌گیرنده باشم. اما دیدگاهی که من نسبت به ماجرا داشتم این‌گونه بود که ما که در حوزه مستند کار می‌کنیم خودمان نباید خودمان را تحریم کنیم و از کاری که باید انجامش دهیم شانه خالی کنیم. اتفاقاً در بحران‌های اجتماعی ما موظف هستیم که حضوری پررنگ‌تر از گذشته داشته باشیم تا بتوانیم حرف‌هایمان را پرصداتر از قبل فریاد کنیم. البته من به نظر آن دسته از افراد هم که تصمیمشان حضور نداشتن در مراسم بود احترام می‌گذارم.