10 رفتار غلط والدین که باعث نابودی زندگی فرزندان می شود

دانشمندان و روانشناسان کودک می توانند بچه های نمک نشناس را با فرزندانی که تحت تاثیر رفتار بد خانواده بوده اند را از یکدیگر متمایز کنند. مطالعات نشان می دهد که چگونه رفتارهای والدین می تواند زندگی فرزندانشان را به نابودی بکشاند و از طرفی بچه بزرگ کردن کار راحتی نیست و نباید روش پدر و مادری را زیر سوال برد.

در این بخش از رازهای تربیت فرزند در بیا نی نی می خواهیم به بعضی از رفتارهای سمی برخی از والدین بپردازیم که بدون اینکه خودشان بدانند باعث نابودی زندگی فرزندشان خواهند شد و تاثیر مخرب روی آن ها دارند.

10. هم از من بترس و هم دوستم داشته باش

از نظر برخی والدین حمله های عاطفی برابر با همان دوست داشتن است و در این خانواده ها، آن ها با صدای افتادن کلید روی زمین یا صدای پای پدر و مادرشان متوجه خلق و خوی انها خواهند شد و این گونه بچه ها در یک ترس پایدار زندگی می کنند و در واقع اینگونه والدین مجرم شناخته می شوند.

در واقع این خانواده به فرزندشان این مساله را می گویند که ” من برایت همه کار انجام دادم اما تو واقعا نمک نشناسی و قدر نمی دانی”.

9. تو باید خودت با مشکلاتت مواجه شوی اما هیچ حقی از خودت نداری

در خانواده های سمی، والدین مسئولیت ها را با فرزندان به اشتراک می گذارند تا جایی که گاهی اوقات کودک با خودش فکر می کند که رفتار بد او باعث شده پدرش به مواد مخدر روی بیاورد و بعد از آن فرزند در معرض تهمت ها قرار می گیرد.

نوجوانان در این شرایط مجبورند که به شکایت های والدین خود گوش دهند، خودشان را جای والدین قرار دهند و کمک کنند، صبور باشند و به انها مشاوره دهند و متاسفانه خودشان هیچ حقی برای بیان نظرات شخصی شان ندارند.

8. بهترین باش اما یادت باشد که تو خاص نیستی

والدین خود شیفته مایلند که فرزندشان همیشه در بالاترین رتبه ها باشد. اگرچه که تمام موفقیت های فرزند برای والدین خوشایند است اما کوچک شمردن عقاید و کارهای انها باعث تخریب شان می شود، زیرا باعث می شود که همیشه از والدین خود ناامید باشند.

7. با من راحت باش و همه چیز را بگو اما شوخی های مسخره نکن

خانواده های سمی که فرزندشان را مجبور می کنند که با انها صادق باشند و این فرزندان از اینکه احساسات خود را با خانواده به اشتراک نمی گذارند، احساس گناه می کنند و بعدا آن ها از همان اطلاعات بر علیه خود فرزندان استفاده می کنند.

2 راه ممکن است باعث این اتفاق شود:

• خویشاوندان، همسایه ها و آشنایان از راز فرزند با خانواده اش خبر دارند و خانواده نیز فرزند خود را به شدت مقصر می داند.
• فرزندانی که به خانواده هایشان اجازه می دهند که انها با حرف های تلخ و گزنده سرزنششان کنند.

6. خودت را ارتقا بده و برنامه های آینده را فراموش کن

خانواده هایی که تنها به موفقیتشان فکر می کنند اما نمی دانند که برای موفقیت باید چه کارهایی انجام داد مثلا از فرزندشان می خواهند که یک شغل خوب پیدا کند اما هیچ گاه هم خانه را ترک نکند.

این خانواده ها تنها برای دو دلیل از موفقیت فرزند خود شگفت زده می شوند چرا که:

• با موفقیت فرزندشان به حس خودستایی خود کمک می کنند و می توانند حسادت دیگران را بربیانگیزند.
• فرزندان موفق تضمینی برای آینده بهتر والدین خود هستند و آن ها را هم ساپورت خواهند کرد ..
• گاهی اوقات خانواده ها به فرزندانشان یادآوری می کنند که فاصله زیادی بین انها و اهدافشان برای موفقیت وجود دارد.

5. تو بد هستی و هیچ گاه بهتر نخواهی شد

هرچقدر که اعتماد بنفس کودک پایین تر باشد، راحت تر می توان آنها را کنترل کرد. خانواده های سمی شکست فرزندان را همه جا می گویند و در بیشتر مواقع نیز در مورد ظاهر آنها نظر منفی می دهند که یکی از بدترین کارهای ممکن است و اگر هیچ ایرادی هم وجود نداشته باشد این خانواده ها سعی در ایراد تراشی دارند.

این خانواده عادت دارند که کودکان خود را تحقیر کنند و نمی خواهند که شاهد موفقیت انها باشند و همچنین خانواده های سمی نمی خواهند بچه های قوی داشته باشند که قدرت خود را نشانشان دهند.

4. راهکارهای من را دنبال کن اما اگر شکست خوردی خودت را سرزنش کن

این خانواده با فرزندان خود مثل یک وسیله رفتار می کنند و چنانچه در بیا نی نی اشاره کرده ایم سعی می کنند که خودشان برای انها برنامه ریزی کنند اما نسبت به نتایج هیچ توجهی ندارند و اگر اشتباهی هم رخ دهد تقصیر را به گردن نمی گیرند.

3. کمک من را قبول کن و هیچ شکایتی نداشته باش و سوء استفاده نکن

این والدین کمکی می کنند که فرزندان بدون کمک والدین هم از پس همه چیز بر آیند و هیچ احتیاجی به آن ها نداشته باشند اما هر گونه سرپیچی فرزند ناراحتی و دلخوری والدین را همراه دارد.

فرزند با خودش این طور فکر می کند:“پدر و مادرم فقط می خواهند معاشرت کنند و حس کنند که هنوز هم بهشان احتیاج است” بنابراین کمک آن ها را می پذیرند و در ازایش آن ها هم لطفی می کنند اما این والدین مدام آن لطف ناخواسته شان را به یاد فرزندان می اندازند و در واقع کودکان در چنین خانواده هایی زندانی هستند، اگر:

• درخواست کمک والدین را رد کنند فکر می کنند که بسیار بی ادبانه است که کمک از سوی پدر و مادر را نپذیرفته اند.
• اگر هم درخواست آن ها را بپذیرند. فرزندان فکر می کنند که در هر موقعیتی باید پذیرای این کمک باشند و در ازای ان نیز خودشان باید در مواقع دیگر کمک کنند و همیشه در دسترس باشند.

2. برو اما من را تنها نگذار

در خانواده های سالم، والدین به فرزندانشان کمک می کنند که زندگی مستقل خود را داشته باشند و خانواده های سمی هیچ گاه به فرزندانشان اجازه نمی دهند که مستقل باشند اما همیشه یادآوری می کنند که خانه، غذا، پوشاک و هر چیز دیگری که دارند را از خانواده خود دارند و هر نوع استقلالی را نیز در فرزند خود نادیده می گیرند.

1. به من اعتماد کن و همه چیزت را به من بگو

زندگی خصوصی؟ فضای خصوصی؟ هیچ کدام از این ها در والدین سمی مفهومی ندارد.

اگر در این خانواده ها سعی کنید برای خودتان حریم خصوصی قائل شوید، والدین از اینکه بهشان اعتماد ندارید گله می کنند و فرزندان دائم باید پاسخگوی سوالات کنجکاوانه ی والدین باشند و چنین والدینی برای زندگی و تصمیمات شخصی فرزندشان هیچ گونه احترامی قائل نیستند.

چگونه می توان این چنین خانواده سمی را مدیریت کرد؟

برای نوجوانان و کودکان بسیار سخت است که بخواهند از دست این خانواده ها خلاص شوند و به همین دلیل متخصصان راه هایی را به ما پیشنهاد می کنند که از طریق آنها بتوانیم رابطه بهتری از قبل با والدین سمی برقرار کنیم.

اول باید حقایق زیر را در نظر بگیریم:

ما نمی توانیم گذشته را تغییر دهیم.

یک رابطه سمی مانند یک بیماری مزمن است و تقریبا درمان آن غیر ممکن است و فقط باید از سختی های آن دوری کرد و انها را کاهش داد.

پیشنهاداتی در این مورد وجود دارد که از طریق انها به این موضوع بیش از قبل پی می بریم که هرکس زندگی شخصی خودش را دارد و نباید از عقاید شخصی اش شرمنده باشد.

شما حق دارید که:

• در خانه شخصی خود با قوانین خودتان زندگی کنید.
• هیچ نقشی در برطرف مردن مشکلات خویشاوندان نداشته باشید.
• دسترسی دیگران را به چارچوب شخصی خود محدود کنید.
• تجربه خودتان را در زندگی به کار بگیرید و از اینکه والدین می گویند “من بهتر می دانم”، بی تفاوت باشید.
• اموالتان را خودتان مدیریت کنید:زمان، تلاش و پول.
• علاقمندی ها و سرگرمی هایی بدون همراهی خانواده داشته باشید.

و در نهایت باید به یاد داشته باشیم که: این قوانین برای هر دو طرف صدق می کند. فرزندان نیز نباید بیش از حد در زندگی والدین دخالت کنند و روی کمک انها حساب کنند.

راهی برای تربیت فرزندی با مغز و روح شاد

از آن جایی که فرزندانمان چیز زیادی در مورد جهان و زندگی نمی دانند، به راهنمایی ما نیاز دارند؛ اما متأسفانه گاهی اوقات والدینِ تنبلی می شویم و برای تربیت ذهن و همین طور شاد بودن شان کم کاری می کنیم. چهره کودک کاملا نشان می دهد که در سرش چه می گذرد و آیا شاد است یا خیر.

خوشحال کردن و شاد نگه داشتن ذهن کودکان چندین روش دارد که اگر بدانید؛ می توانید از بحران هایی که ممکن است در نوجوانی و جوانی شان رخ دهد پیشگیری کنید. در این قسمت از بیا نی نی به معرفی این راهکار ها پرداخته ایم.

آن ها را تشویق کنید

فرزند شما باید بداند که چه برنده شود و چه ببازد؛ شما در کنارش هستید و آن را حس کند. باید همیشه آن ها را تشویق یا ترغیب به بهتر شدن کنید. این حس حمایت پایه محکمی خواهد بود؛ زیرا در هنگامِ نا امیدی؛ می‌دانند که همیشه می توانند به شما تکیه کنند.

هیچ وقت فرزندان تان را مقایسه نکنید و از آن ها انتظار نداشته باشید که مثل خواهر و برادرشان باشند. اگر برای بچه هایتان شخصیت جداگانه ای قائل شوید، به مغز آن ها کمک می کنید تا رضایت بیشتری داشته باشد.

یک مکان ثابت برای زندگی و رشد فراهم کنید

خانه مکانی است که باید در آن احساس امنیت کنید، زیرا برای ثبات ذهنی ضروری است. اگر دائما در حال جابجایی باشید، هیچ وقت این حس امنیت که به تثبیت ذهن او در زندگی کمک می ‌کند، وجود ندارد. معمولا کودکانی که به صورت فرزندخوانده وارد یک خانواده می شوند؛ دچار اضطراب و افسردگی هستند.

فرزند شما هم هر بار که از خانه ای به خانه دیگر نقل مکان می کند، حس ترس و اضطراب را تجربه خواهد کرد. به عبارت ساده، مغز کودک تان به این ثبات نیاز دارد تا بتواند از نظر روانی سالم بماند و ذهن شادی هم داشته باشد.

مهارت های زندگی را به آن ها یاد بدهید

مطمئنا فرزندان تان روزی از شما به خاطر مهارت های زندگی که به آن ها یاد داده اید، تشکر می کنند. داشتن پسری که بتواند لباس بشوید یا دختری که بتواند پنچری لاستیک ماشین را بگیرد مایه افتخار هم هست.

لحظه های زیادی در زندگی وجود دارند که می توانید از آن ها برای آموزش چیزی به فرزندان تان استفاده کنید. مغز کودک شما به اندازه‌ای بزرگ است که هر چیزی را سریع یاد می گیرد و در عین حال باهوش‌تر هم می شود. اعتماد به نفسی که به خاطر داشتن مهارت های مختلف به وجود می‌ آید؛ کودک را شادتر خواهد کرد.

به آن ها اجازه دهید از نظر اجتماعی رشد کنند

رشد اجتماعی برای کودک شما به اندازه خوردن وعده غذایی اش مهم است. اگر محدودشان کنید، با رشد نکردن در مهارت های اجتماعی؛ بیشتر به آن ها آسیب خواهید رساند.

آن ها در تمام طول زندگی شان به این مهارت های اجتماعی نیاز دارند. اگر فرزند تان را دوست دارید، به او فرصت برقراری ارتباط با سایر بچه‌ های هم سن و سال خودش را بدهید. بدون این بخش حیاتی رشد، کودکان از نظر رفتاری و عملکردی با همسالان شان متفاوت اند و در نتیجه شاد نخواهند بود.

مهارت های حل مسئله را به آن ها یاد بدهید

فرزند شما برای گذراندن زندگی به مهارت های حل مسئله نیاز دارد. در زندگی با روز های خوب و بد مواجه خواهد شد؛ مثلا ساده‌ترین مسئله وجود یک همکلاسی قلدر در مدرسه است که می تواند فرزندتان را اذیت کند. پس فرزند شما نیاز به مهارت هایی دارد تا بتواند در مقابل این افراد بایستد.

به فرزندان تان یاد بدهید که چطور مشکلات را حل کنند؛ که این یکی از مهم ترین درس های زندگی است. آن ها نباید در هر مشکلی که برای شان پیش می آید؛ خودشان را ببازند بلکه باید بدانند که برای رفع آن چه کاری انجام دهند.

راهی برای تربیت فرزندی با مغز و روح شاد

از آن جایی که فرزندانمان چیز زیادی در مورد جهان و زندگی نمی دانند، به راهنمایی ما نیاز دارند؛ اما متأسفانه گاهی اوقات والدینِ تنبلی می شویم و برای تربیت ذهن و همین طور شاد بودن شان کم کاری می کنیم. چهره کودک کاملا نشان می دهد که در سرش چه می گذرد و آیا شاد است یا خیر.

خوشحال کردن و شاد نگه داشتن ذهن کودکان چندین روش دارد که اگر بدانید؛ می توانید از بحران هایی که ممکن است در نوجوانی و جوانی شان رخ دهد پیشگیری کنید. در این قسمت از بیا نی نی به معرفی این راهکار ها پرداخته ایم.

آن ها را تشویق کنید

فرزند شما باید بداند که چه برنده شود و چه ببازد؛ شما در کنارش هستید و آن را حس کند. باید همیشه آن ها را تشویق یا ترغیب به بهتر شدن کنید. این حس حمایت پایه محکمی خواهد بود؛ زیرا در هنگامِ نا امیدی؛ می‌دانند که همیشه می توانند به شما تکیه کنند.

هیچ وقت فرزندان تان را مقایسه نکنید و از آن ها انتظار نداشته باشید که مثل خواهر و برادرشان باشند. اگر برای بچه هایتان شخصیت جداگانه ای قائل شوید، به مغز آن ها کمک می کنید تا رضایت بیشتری داشته باشد.

یک مکان ثابت برای زندگی و رشد فراهم کنید

خانه مکانی است که باید در آن احساس امنیت کنید، زیرا برای ثبات ذهنی ضروری است. اگر دائما در حال جابجایی باشید، هیچ وقت این حس امنیت که به تثبیت ذهن او در زندگی کمک می ‌کند، وجود ندارد. معمولا کودکانی که به صورت فرزندخوانده وارد یک خانواده می شوند؛ دچار اضطراب و افسردگی هستند.

فرزند شما هم هر بار که از خانه ای به خانه دیگر نقل مکان می کند، حس ترس و اضطراب را تجربه خواهد کرد. به عبارت ساده، مغز کودک تان به این ثبات نیاز دارد تا بتواند از نظر روانی سالم بماند و ذهن شادی هم داشته باشد.

مهارت های زندگی را به آن ها یاد بدهید

مطمئنا فرزندان تان روزی از شما به خاطر مهارت های زندگی که به آن ها یاد داده اید، تشکر می کنند. داشتن پسری که بتواند لباس بشوید یا دختری که بتواند پنچری لاستیک ماشین را بگیرد مایه افتخار هم هست.

لحظه های زیادی در زندگی وجود دارند که می توانید از آن ها برای آموزش چیزی به فرزندان تان استفاده کنید. مغز کودک شما به اندازه‌ای بزرگ است که هر چیزی را سریع یاد می گیرد و در عین حال باهوش‌تر هم می شود. اعتماد به نفسی که به خاطر داشتن مهارت های مختلف به وجود می‌ آید؛ کودک را شادتر خواهد کرد.

به آن ها اجازه دهید از نظر اجتماعی رشد کنند

رشد اجتماعی برای کودک شما به اندازه خوردن وعده غذایی اش مهم است. اگر محدودشان کنید، با رشد نکردن در مهارت های اجتماعی؛ بیشتر به آن ها آسیب خواهید رساند.

آن ها در تمام طول زندگی شان به این مهارت های اجتماعی نیاز دارند. اگر فرزند تان را دوست دارید، به او فرصت برقراری ارتباط با سایر بچه‌ های هم سن و سال خودش را بدهید. بدون این بخش حیاتی رشد، کودکان از نظر رفتاری و عملکردی با همسالان شان متفاوت اند و در نتیجه شاد نخواهند بود.

مهارت های حل مسئله را به آن ها یاد بدهید

فرزند شما برای گذراندن زندگی به مهارت های حل مسئله نیاز دارد. در زندگی با روز های خوب و بد مواجه خواهد شد؛ مثلا ساده‌ترین مسئله وجود یک همکلاسی قلدر در مدرسه است که می تواند فرزندتان را اذیت کند. پس فرزند شما نیاز به مهارت هایی دارد تا بتواند در مقابل این افراد بایستد.

به فرزندان تان یاد بدهید که چطور مشکلات را حل کنند؛ که این یکی از مهم ترین درس های زندگی است. آن ها نباید در هر مشکلی که برای شان پیش می آید؛ خودشان را ببازند بلکه باید بدانند که برای رفع آن چه کاری انجام دهند.