نویسنده: مدیر

به بهانه پربازدید شدن پیامک مادر یک دانش‌آموز به معلم که اگر فرزندش اذیت کرد، او را کتک بزند

پدر و مادرها به‌ ویژه کسانی که اولین فرزندشان را به دنیا می‌آورند، در سال‌های اولیۀ بچه‌داری کم‌کم با قلق‌های تعامل با فرزندشان آشنا می‌شوند. این آشنایی با تجربه کردن، آزمودن یا پیشنهادهای اطرافیان به دست می‌آید اما همیشه آزمون و خطا در تربیت صحیح فرزند، بهترین گزینه نیست. به ویژه در سال‌های ابتدایی که شخصیت کودک و برخی از عادات او نهادینه می‌شود. توجه داشته باشید تمام اشتباهات تربیتی معمولا توسط والدینی انجام می‌شود که فرزندان خود را دوست دارند و طبق آن چه که به نظر خودشان به نفع کودک است، رفتار می‌کنند. به تازگی پیامک مادر یک دانش‌آموز به یکی از معلمان مورد توجه کاربران فضای‌مجازی قرار گرفته است. به همین بهانه از سه اشتباه رایج تربیتی والدین خواهیم گفت که باعث می‌شود احتمال بروز علایم اختلال شخصیت در فرزند(دانش‌آموز) افزایش یابد.

 درخواست اشتباه والدین از معلم‌ها
بسیاری از والدین، با فکر همدلی کردن راجع به فرزندشان، مسئولیت اشتباهاتی را که مرتکب شده، از دوشش برمی‌دارند. مدارس مثال بسیار ملموسی هستند؛ برخی دانش‌آموزان عملکرد ضعیفی دارند یا سر کلاس انرژی بیشتری دارند، بعضی والدین تقصیرهای این ماجرا را به گردن معلمان می‌اندازند. همچنین از معلمان می‌خواهند دانش‌آموزان‌شان را به هرنحوی آرام کنند، با تذکر، تحقیر کلامی، دعوا کردن یا حتی کتک! این الگوی سرزنش دانش‌آموز به جای مسئولیت‌پذیری، باعث تحقیر و سرخوردگی ناشی از برخورد نامناسب معلم با دانش آموز به ویژه در حضور همکلاسی‌ها می‌تواند تا سال‌ها پس از اتمام دوره تحصیل همراه دانش‌آموز باقی بماند و حتی حس لجبازی، حرص و گاهی انتقام و جبران آن را در دانش آموز بیشتر کند.
 تشویق به اجتناب
بعضی از والدین به کودکان‌شان اجتناب کردن را می‌آموزند؛ به این صورت که از کودکان‌شان در برابر شرایط سخت یا ناراحت‌کننده‌ای که دیگر همسالان قادر به تحمل آن هستند، محافظت بیش از حد می‌کنند. این امر اغلب به صورت ایجاد محیط ویژه برای کودک به منظور جلوگیری از ناراحتی اوست. یک رویکرد سالم برای کاهش ناراحتی، ترغیب کودک به تغییر وضعیت یا تغییر دیدگاهش راجع به موضوع است.
 تقویت احساس قربانی بودن در کودک
بسیاری از والدین در تلاش برای همدردی و همدلی کردن با کودک، احساس قربانی بودن را در او تقویت می‌کنند. معمولا زمانی که کودک صدمه‌ای می‌بیند، والدین به منظور حمایت از کودک بزرگ نمایی می کنند و صدمه را خیلی جدی‌‌تر از چیزی که هست، جلوه می‌دهند. مثال‌های زیادی وجود دارد که در آن والدین در تلاشند تا تجربه شکست یا ناامیدی فرزند خود را کاهش دهند. مثلا وقتی دختر بچه‌ای موفق به ورود در تیم تکواندو مدرسه نشد، مادرش به او گفت: «آن ها نمی‌دانند که چقدر خوب هستی». این جمله دختر را ترغیب می‌کند تا احساس کند که مورد تبعیض قرار گرفته است و یاد نمی‌گیرد که در این مواقع باید بپذیرد که او به اندازه کافی خوب نبوده و دیگران بهتر از او بوده‌اند. افزایش احساس قربانی شدن در کودک، باعث افزایش احساس ناتوانی و احساس آسیب‌دیدگی در او می‌شود. این احساسات می‌تواند برای عزت‌نفس کودک مضر باشد یا عزت‌نفس او را به کلی تخریب کند. تقویت احساس قربانی شدن به کودک می‌آموزد از همه ترس داشته باشد.
سخنی با معلم‌ها
این اشتباه را مرتکب نشوید
معلمان مدرسه به عنوان والدین درجه دو تاثیر بسیار زیادی بر روح و روان دانش آموزان دارند. لازم است معلم نکات انتقادی و اصلاحی مد نظر خود را در خلوت و به دور از حضور همکلاسی‌ها با دانش آموز مطرح کند و در یک محیط حمایتی(مدرسه) والدین در کنار فرزندشان باشند و به یک راهکار اثربخش به جای درخواست تنبیه بدنی و … برسند. مثلا با شناسایی استعدادهای فرزندشان و سوق دادن برای حس و حال خوب و انگیزه بیشتر، در این صورت درس برای همیشه در یاد او خواهد ماند و به خوبی از آن بهره می‌برد. آثار روانی نوع رفتار و برخورد معلم با دانش‌آموز به طول سال تحصیلی محدود نمی‌شود بلکه اثرات رفتار مثبت یا منفی معلم با دانش آموز به‌ویژه در دوره ابتدایی و سه ساله اول دبیرستان تا مدت‌های طولانی باقی خواهد ماند. معلم حق ندارد و نباید در حضور همکلاسی‌ها، از دانش آموز انتقاد کند و شخصیت او را زیر سوال ببرد. تنبیه دانش آموز به‌ویژه در حضور همکلاسی‌ها می‌تواند به ایجاد حس حقارت، سرخوردگی و ناکامی شدید در دانش‌آموز منجر شود، به طوری که دانش‌آموز به مرور این برچسب‌های منفی را باور کند و پذیرای آن‌ها ‌شود. جالب است بدانید اثرات منفی تنبیه برای دیگر دانش‌آموزان که شاهد تنبیه همکلاسی خود هستند، بیش از فرد تنبیه شونده است. برخورد منفی معلم با دانش‌آموز می‌تواند به کاهش عزت نفس و اعتماد به نفس دانش آموز بینجامد که با کاهش این دو مولفه هم زمینه بسیاری از اختلالات روانی و ناهنجاری و بزهکاری اجتماعی ایجاد می‌شود.
نویسنده : دکتر فریده ناصری| ‌ روان‌شناس کودک
 

درس‌های بسیار زیادی هست که همگی ما آن‌ها را در سنین پایین آموخته‌ایم اما خرد و به طور کلی درس‌های مهم زندگی را حالا که به گذشته نگاه می‌کنیم یاد گرفته‌ایم، نه زمانی که به آن‌ها نیاز داشتیم. خبر خوب این است که نسل جوان می‌تواند از تجربیات و درس‌هایی که بزرگ‌ترها آموخته‌اند بهره ببرد. زندگی یک فرایند یادگیری است و ما می‌توانیم با مطالعه، تماشای ویدئوهای آموزنده یا از طریق تجربیات خودمان درس‌های مهم زندگی را بیاموزیم، اما نکته‌ مهم این جاست که با آموختن از تجربیات دیگران به میزان زیادی در وقت و انرژی ما صرفه‌جویی خواهد شد. در این مطلب  30 درس مهم زندگی را می‌آموزید که از جوانی و قبل از 30 سالگی به آن‌ها نیاز دارید.
 
1- شما نمی‌توانید همه را راضی نگه دارید.
 2- سلامت شما ارزشمندترین دارایی شماست.
 3- قرار نیست همیشه به خواسته‌های‌تان برسید.
 4- شما کانون توجه نیستید.
 5- پول هرگز مشکلات واقعی شما را حل نمی‌کند.
 6- آهسته و پیوسته حرکت کنید.
 7- ندانستن عیب نیست.
 8- عشق نه تنها یک احساس بلکه یک انتخاب است.
 9- آینده‌نگری زیباست.
 10- صبر یک فضیلت است.
 11- منطقه‌ امن شما دشمن شماست.
 12- سحرخیز باشید.
13- شروع کردن تنها راهِ پیشرفت است.
 14- در لحظه‌ حال زندگی کنید.
15- مهربانی با مردم پاداش دارد.
 16- حد و مرز تعیین کنید.
 17- تعادل میان کار و زندگی ضروری است.
 18- زندگی منصفانه نیست.
 19- شما قوی‌تر از چیزی هستید که تصور می‌کنید.
 20- تمام مشکلات راه‌حل دارند.
 21- بخشیدن شما را آزاد می‌کند.
 22- یک عده نمی‌توانند موفقیت شما را ببینند.
 23- تا جای ممکن به دیگران کمک کنید.
 24- بیش از حد روی برنامه‌های تان تمرکز نکنید.
 25- هیچ حالی دایمی نیست.
 26- انسان‌ها تغییر می‌کنند.
 27- زمانِ اقدام کردن درنگ نکنید.
28- هیچ‌وقت دست از تلاش برندارید.
29- انعطاف‌پذیری درباره اهداف مهم است.
 30- زندگی سریع‌تر از چیزی که ما فکر می‌کنیم می‌گذرد بنابراین شما باید از زندگی تمام و کمال لذت ببرید، چون کوتاه است و شما نمی‌دانید فردا چه چیزی در انتظار شماست. هر ثانیه‌ای که تلف کنید، لحظه‌ نابی از زندگی‌تان است که تلف کرده‌اید.

انتخاب اول خودم پزشکی نبود اما اصرار پدر و مادرم، باعث شد تا چنین تصمیمی بگیرم و الان پشیمانم. دانشجوی خنگی نیستم و نمراتم هم بد نیست اما از درس‌های پزشکی خوشم نمی‌آید. در ترم دوم دانشگاه از رشته پزشکی زده و حتی متنفر شدم. می‌خواهم تا دیر نشده، تصمیم بهتری بگیرم. راهنمایی‌ام کنید.
دختر هستم.
پاسخ مشاور
باتوجه به پیامک شما، قبل از هر چیز باید بگویم که به‌طور کلی می‌توان گفت علاقه یکی از مهم‌ترین عوامل موفقیت در یک رشته تحصیلی است و در درجه اول باید نوع نگاه شما به رشته تحصیلی‌تان تغییر کند. این‌که مدام به خودتان بگویید به اصرار والدینم وارد رشته پزشکی شدم، کمکی به شما نمی‌کند و فقط روحیه‌تان را تضعیف می‌کند. این میزان از جملات منفی که در متن پیامک‌تان به چشم می‌آید، به بازنگری نیاز دارد. در ادامه چند توصیه به شما دارم.
   این کار را ناتمام رها نکنید
با شرایطی که در پیامک‌تان توضیح دادید و حالا که در حال ادامه تحصیل هستید و گفتید نمرات‌تان هم خوب است، توصیه می‌کنم این کار را  فعلا ناتمام رها نکنید و به هر شکلی شده، همه انرژی خود را در همین رشته‌ای که مشغول هستید، متمرکز کنید تا جمع بندی دقیق تری داشته باشید. از پراکنده کاری بپرهیزید چون باعث هدر رفتن انرژی شما می‌شود.  باور کنید که شما علاوه بر اصرار والدین‌تان برای ورود به رشته پزشکی، قطعا دانش‌آموز زرنگ و پرتلاشی بوده‌اید که توانسته‌اید در این رشته قبول شوید. برای ایجاد علاقه به رشته خود، باید دست به کار شوید و راهکارهایی را که در ادامه به آن‌ها اشاره می‌شود، عملی ‌کنید.
   رشته مورد علاقه دیگرتان را هم ادامه دهید
شما می‌توانید برای احساس رضایت بیشتر هم در این رشته ادامه تحصیل دهید و هم به فراگیری هنری خاص که مدنظر شماست، بپردازید و همزمان از هر دو رشته بهره‌مند شوید. همچنین با متخصصان رشته خود ارتباط داشته باشید. موفقیت آن‌ها را مشاهده کنید و از آنان درباره فواید این رشته و آینده آن، توضیح بخواهید و ببینید چه خدماتی را می‌توانید به جامعه ارائه دهید. فهرستی از فواید رشته خود را تهیه و روزی چند بار آن را مرور کنید. به پیامدهای مثبت تحصیل در این رشته و آثار مثبت آن فکر کنید.
   هر رشته‌ای مشکلات خودش را دارد
از معاشرت با کسانی که شما را از ادامه تحصیل در این رشته باز می‌دارند، اجتناب کنید و در جمع دوستانی که به تردید شما می‌افزایند، شرکت نکنید. هر رشته‌ای مشکلات خاص خود را دارد پس باید با آن برخورد منطقی کرد یعنی تحت تاثیر نکات منفی محیط قرار نگرفت و در حد منطقی برای بهبود آن تلاش کرد. قطعا هرقدر ترم‌های بالاتری می‌روید، رشته شما عملی‌تر و کاربردی‌تر می‌شود. مطمئن باشید به زودی شیرینی تحصیل را در رشته خود خواهید چشید بنابراین کمی صبور باشید و به موفق شدن‌تان ایمان داشته باشید.
نویسنده : فرزانه عطاران| ‌ مشاور تحصیلی

شماهم میدونستین واسطه‌گری تو خیلی از کشورها وجود داره؟
درسته که واسطه گری با توجه به فرهنگ هر کشور متفاوته،اما خیلی فرق نمیکنه یه آشنا واسطه ازدواج باشه یا یک سایت یا یک اپلیکیشن!
اون چیزی که مهمه اینه که ما با توجه به معیارها و اهدافمون فرد مناسبی رو برای ازدواج پیدا کنیم.
یادمون نره که انتخاب با خودمونه و واسطه‌گر فقط معرفی میکنه…

بهتر نیست به جای ازدواج، با پارتنرمون زندگی  بدون ازدواج  داشته باشیم؟

این سوالیه که موسسه تحقیقاتی پوو در جامعه آمریکا مورد بررسی قرار داده! 
برای پاسخ به این سوال چهار معیار میزان وفاداری، لذت بردن از موقعیتهای مورد علاقه، صادق بودن و پشتیبانی مالی دوطرف درگیر در ازدواج و رابطه پارتنری را با هم مقایسه کرده!
جالبه که در هر چهار شاخص ازدواج یه سروگردن بالاتر بوده! این یعنی، صداقت، لذت، وفاداری و پشتیبانی مالی در ازدواج بیشتر از رابطه پارتنری بلند مدته.