نویسنده: مدیر

رعایت 7+7 توصیه توسط زن‌و‌شوهرها رویای داشتن همسری خوش‌اخلاق و مهربان را به واقعیت تبدیل می‌کند
 زندگی با همسری خوش‌اخلاق نه‌تنها شیرینی‌های بودن زن‌و‌شوهر در کنار هم را چندین برابر می‌کند که تحمل سختی‌ها را هم ساده‌تر خواهد کرد. زوج‌هایی که رابطه‌ای خوب و سالم با یکدیگر دارند و عشق در زندگی‌شان موج می‌زند، برای آن زحمت زیادی کشیده‌اند. زن و مرد اگر از نظر شرایط اعتقادی، اقتصادی و فرهنگی به هم نزدیک باشند و بر اساس صداقت و اعتماد به یکدیگر، زندگی خود را آغاز کنند و در طول زندگی به آن توجه کافی داشته باشند و آن را رعایت کنند، علاقه و الفت زیادی بین آن‌ها ایجاد خواهد شد. البته، کار همین‌جا تمام نمی‌شود و پس از آن هر دو نفر برای استمرار روابط خوب بین خود باید دقت و توجه کافی را لحاظ کنند. در ادامه نکات بیشتری در همین باره برای داشتن همسری مهربان و خوش‌اخلاق مطرح خواهد شد.
 7 توصیه به خانم‌ها برای داشتن شوهری خوش‌اخلاق
به‌طور خلاصه می‌توان گفت خانم‌ها برای داشتن شوهری که خوش‌اخلاق باشد، باید هفت نکته را رعایت کنند: 1-احترام و اهمیت دادن به شوهر، 2-مهیا کردن محیط پر از امنیت و آرامش در خانه، 3-همراهی با او در امور مختلف بعد از تصمیم‌گیری، 4-پرهیز از بحث و مجادله‌های بی نتیجه، 5-توجه به ظاهر آراسته و مسائل زناشویی، 6-داشتن صداقت و امانت و 7- فداکاری و داشتن گذشت در حد معقول.
 7 توصیه به شوهرها برای داشتن خانمی خوش‌اخلاق
یک مرد به عنوان شوهر هم اگر یک سری رفتارهای مناسب را از خودش بروز دهد، شانس بیشتری خواهد داشت تا زندگی با همسری خوش‌اخلاق را در زیر یک سقف تجربه کند: 1-ابراز محبت و علاقه به همسر، 2-درک کردن همسر و شرایطش در خانه، 3-گوش شنوا بودن برای شنیدن ناراحتی همسر، 4-کمک در کارهای منزل، 5-هدیه دادن بدون مناسبت هرچند قیمت زیادی نداشته باشد، 6-مطلع کردن همسر از امور اقتصادی و شغلی خود، 7-متعهد بودن به همسر.
  موانع خوش‌اخلاق شدن همسر
همان‌طور که گفته شد، اگر زن و شوهرها به یک سری رفتارها پایبند باشند، طبیعتا با همسری مهربان و خوش‌اخلاق در زندگی‌مشترک روبه‌رو خواهند شد و برعکس آن، یک سری رفتارهای رایج وجود دارد که آرزوی داشتن همسری مهربان را دست‌نیافتنی خواهد کرد.
ندانستن زبان عشق| هرکدام از زوج ها باید تلاش کند تا زبان عشق همسر خود را بشناسد و با آن زبان با او ارتباط برقرارکند. زبان‌های عشق شامل وقت گذاشتن برای یکدیگر، کلام تاییدآمیز، خدمت به یکدیگر و تماس فیزیکی است. ناآشنایی با این موضوع، احتمال خوشبختی در زندگی‌مشترک را پایین خواهد آورد.
سرزنش کردن و بدبینی| هنگام اختلاف نظر یا سوءتفاهم به جای سرزنش کردن یکدیگر یا تفسیر نادرست، به شناسایی مسئله و یافتن راه‌حل بپردازید. پرهیز از گرفتن تصمیم‌‌های عجولانه و نادرست در چنین مواقعی و پر و بال ندادن به افکار منفی درباره همسر، توصیه‌ای مهم برای داشتن حسی بهتر درباره اوست.
درد دل نکردن| هر روز یا حداقل هر هفته، زمان مشخصی را برای گفت‌و‌گو درباره مسائل و مشکلات و به اصطلاح دردل کردن با همسرتان اختصاص دهید. هر یک از زوج ها باید دیگری را نزدیک‌ترین و محرم‌ترین فرد به خودش بداند و او را نیمه گم شده، حامی و پشتیبان خود تلقی کند.
 تشکر نکردن از رفتارهای مطلوب| اگر زن یا شوهری از رفتارهای خوب و درست همسرش تشکر نکند، این کار به تکرار رفتارهای مثبت نمی‌انجامد.
داشتن انتظارات بیش از حد| انتظارات نامعقول از طرف مقابل، محبت میان افراد را کم می‌کند. زوج ها سعی کنند در حد توان همسر انتظارات مادی و غیرمادی خود را تنظیم کنند نه بر اساس خواسته‌ها و رویاهای خود تا زندگی مشترک‌شان با آرامش بیشتری روبه رو شود.
به یاد نیاوردن روزهای خوش| تمرکز بیش از حد روی جنبه‌های منفی یکدیگر، قطعا مانع خوش‌اخلاق بودن در زندگی‌مشترک خواهد شد. بنابراین اوقات خوش خود را مدام در ذهن مرور کنید. با همسر خود به گونه‌ای رفتار کنید که در روزهای ابتدای عقد رفتار می‌کردید. با همدلی، همفکری، همکاری و مشورت با یکدیگر درباره مسائل مختلف می‌توان زندگی‌مشترک موفق‌تری را تجربه کرد. برای داشتن یک زندگی‌مشترک با نشاط و موفق باید وقت گذاشت و برای خوش‌گذرانی‌های دو نفره برنامه‌ریزی کرد. در زندگی مشترک باید احساس مسئولیت داشت و لحظه به لحظه به عوامل ایجاد رابطه سالم توجه کرد.
رعایت نکردن حد و مرزها | به طور طبیعی هر زندگی دچار چالش‌های خاص خود می‌شود. مهم این است که در همه حال مراقب باشید که با توهین‌ها و حرف‌های نامربوط حرمت‌ها شکسته نشود. همچنین هریک از زوج ها احترام و برخورد مناسب با خانواده همسر را در نظر داشته باشد و به هیچ عنوان موقع درگیری و اختلاف پای خانواده‌ او را   وسط  نکشد.
نویسنده : فریبا البرز| ‌ کارشناس‌ارشد مشاوره‌خانواده

مادری هستم 37 ساله. فقط یک فرزند دارم که پسر است. او به تازگی، 4 ساله شده است. چندتا مشکل دارد، خدمت‌تان می‌گویم تا راهنمایی ام  کنید چون خسته شده‌ام. اولا بسیار بازیگوش است و کنجکاوی زیادی دارد، دوم این که غذا را باید به زور به او بدهم و سوم این که به کتاب‌های آموزشی که برایش می‌خرم، توجهی نمی‌کند. چه کنم؟
پاسخ مشاور:
والد گرامی، یک سری مشکلات را درباره فرزندتان فهرست و برای ما ارسال کردید. قبل از هر موضوعی  باید بگویم که پسر شما در مرحله کودکی اول است که از مراحل سرنوشت‌ساز رشد است و ضرورت دارد والدین با مطالعه بیشتر درباره روان‌شناسی رشد کودک در این دوره با اقتضائات آن آشنایی کامل پیدا کنند و سلیقه‌ای با کودک برخورد نکنند. با این حال، لازم است نکاتی را با شما درمیان بگذارم.
کنجکاوی پسرتان را بی‌تربیتی قلمداد نکنید
گفتید که فرزندتان خیلی کنجکاو است. باید بدانید کودکی اول(۲ تا ۶ سالگی) عمدتا سن بازی و کنجکاوی است بنابراین والدین باید زمینه ارضای این دو نیاز مهم را برای کودکان در این سن و سال فراهم کنند و اجازه دهند کودک آزادانه بازی‌های جسمی و فکری انجام دهد. حتما والدین هم در طول روز همبازی خوبی برای کودک باشند چون بازی در این مرحله به منزله نوعی زندگی‌کردن و کسب تجربه و مهارت آموزی است و نباید مانع بازی‌کردن کودک شد. همچنین کنجکاوی کودک، کاملا طبیعی است و ارتباط برقرار کردن با محیط به شکوفایی و خلاقیت وی منجر می‌شود. برخی والدین  بایدها و نبایدهای افراطی دارند یا کنجکاوی را که ویژگی بارز دوران کودکی اول است، بی‌تربیتی تلقی و کودک را محدود یا سرکوب می‌کنند. این رویه اشتباه جلوی رشد کودک را می‌گیرد و در بزرگ سالی هم فردی محتاط و غیرخلاق خواهد شد. پس نقش تربیتی والدین آگاه، فراهم کردن زمینه بازی و کنجکاوی کودک است.عمده مشکلات تربیتی به شیوه و نگاه تربیتی ما بستگی دارد و هر نوع تغییر مطلوب در کودک باید با تغییر رفتار والدین صورت گیرد. اگر کودک لجباز یا پرخاشگر و … داریم، ما باروش تربیتی ناقص خود کودکی لجباز و پرخاشگر می‌پرورانیم پس والدین هستند که زمینه مشکلات رفتاری کودکان را فراهم می کنند  و آن‌گاه می‌خواهند بدون تغییر روش تربیتی خود، کودک تغییر کند که شدنی نیست.
کتاب کمک آموزشی از 6 سالگی
کودکی اول، سن آموزش دادن‌های رسمی نیست و در بیشتر جوامع، آموزش رسمی از شش سالگی آغاز و کودک وارد دبستان می‌شود. شش سالگی آغاز سن تادیب کودک هم هست. زودهنگام از کودک انتظار خواندن و نوشتن  داشتن توصیه نمی‌شود و آن‌چه در مهد و پیش‌دبستانی کودک یاد می‌گیرد، اجباری و رسمی نیست و هیچ تکلیفی هم از کودک درخواست نمی‌شود و نباید زودهنگام از کودک انتظاراتی داشته باشیم که هنوز توانایی آن را ندارد.
کودک‌تان را گلخانه‌ای بار نیاورید
گفته‌اید باید غذا را به زور به پسرم بدهم. والدین در همه مراحل رشد به خصوص کودکی باید سبک مقتدرانه داشته باشند و از افراط و تفریط در امر تربیت جدا پرهیز کنند. برخی والدین به خدمه کودک تبدیل می‌شوند و تمام اموری را که باید کودک بنا به اقتضای سن خود انجام دهد، والدین انجام می‌دهند. این‌گونه کودکان که نقشی در انجام امور شخصی ندارند، به کودکان گلخانه‌ای و پناهگاهی تبدیل می‌شوند که ممکن است در بزرگ سالی حداقل عزت‌نفس و کارایی را داشته باشند. فراموش نکنیم بهترین کمک به کودک، کمک نکردن است  و  واسپاری کارها متناسب با توانایی وی باعث تقویت عزت‌نفس کودک می‌شود. چرا کودک 4 ساله باید با تلاش و جنگ و گریز ناهار بخورد؟ آیا همین دلسوزی‌های افراطی باعث نمی شود که یک مادر جوان بگوید دیگر خسته شده‌ام؟

نویسنده : عبدالحسین ترابیان| ‌ کارشناس‌ارشد روان‌شناسی

خبرگزاری صدا سیما/ حقی مخصوص خانم‌ها وجود دارد به نام حق حبس که در این مطلب به آن می‌پردازیم. به موجب ماده ۱۱۰۲ قانون مدنی همین که ازدواجی به طور صحیح واقع شد، روابط زوجیت بین طرفین ایجاد می‌شود و حقوق و تکالیف زوجین در مقابل یکدیگر برقرار می‌شود همان‌طور که می‌دانید ازدواج دارای آثار مالی و غیر مالی است. مهریه و نفقه از آثار مالی ازدواج است و حسن معاشرت (خوش‌خلقی و رفتار مناسب با همسر) معاضدت (همکاری)  از آثار غیرمالی آن است.
از آن‌جایی که زن بلافاصله پس از ازدواج مالک مهریه می‌شود، بعد از عقد ازدواج حق مطالبه آن را خواهد داشت و تا زمانی که شوهر مهریه را پرداخت نکرده است.
او هم می‌تواند از انجام وظایف زناشویی خودداری کند. هدف قانون‌گذار از قائل شدن حقی مخصوص خانم‌ها (حق حبس) در ازدواج حمایت از حق زن برای دریافت مهریه است که مبنای فقهی و شرعی دارد.
 شرایط اعمال حق حبس از سوی زوجه
مهریه باید تعیین شده باشد
چنان‌چه قبل از درخواست تمکین زوج، مهریه زوجه تعیین نشود، وی حق استناد به حقی مخصوص خانم‌ها (حق حبس) را نخواهد داشت. لازم به ذکر است که ازدواج دائم حتی بدون تعیین مهریه قانونی و شرعی است و زوجیت واقع می‌شود. درحالی‌که در ازدواج موقت تعیین مهریه شرط صحت عقد محسوب می‌شود، وگرنه عقد باطل است؛ یعنی مهریه در ازدواج موقت جز ارکان اساسی آن به شمار می‌رود.
 مهریه باید حال باشد
مهریه حال مهریه‌ای است که برای پرداخت آن مهلتی تعیین نشده باشد و زن این حق را داشته باشد که پس از عقد هر زمان که اراده کند، آن را مطالبه کند؛ بنابراین اگر حین عقد مهریه به نوعی تعیین شود که برای پرداخت آن از سوی مرد مهلتی تعیین شده باشد، به آن مهریه «مهریه موجّل» گفته می‌شود. علاوه‌بر این بر طبق رأی وحدت رویه دیوان عالی کشور در صورتی که پرداخت مهریه منوط به استطاعت یا توانایی مالی مرد باشد، زن از حق حبس خود محروم خواهد شد.
به این نوع مهریه در اصطلاح مهریه عند‌الاستطاعه نیز گفته می‌شود؛ بنابراین زن تنها در شرایطی می‌تواند با استناد به حقی مخصوص خانم‌ها (حق حبس) از تمکین سرباز زند که مهریه او عند‌المطالبه باشد.
لازم به ذکر است که اگر مهریه مدت‌دار باشد، زمانی زوجه حق مطالبه آن را دارد که مدت سپری شود و از آنجا که زوج در زمان عقد نکاح مجاز است که ایفای وظایف زناشویی را از زوجه طلب کند، زوجه نمی‌تواند از حق حبس خود استفاده کند؛ بنابراین این حالت یعنی مدت‌دار بودن مهریه حکایت از اسقاط ضمنی حق حبس از جانب زوجه دارد و هرموقع که زوج مطالبه کرد، باید از وی تمکین نماید، وگرنه ناشزه محسوب می‌شود.
اما در فرضی که زوج از زوجه طلب ایفای وظایف زناشویی را ننماید و زمان پرداخت مهریه فرا برسد، زوجه می‌تواند از حقی مخصوص خانم‌ها تا استیفای مهریه‌اش استفاده کند، درصورتی‌که مهریه وعده‌دار نباشد.
 زوجه قبل از گرفتن مهریه به ایفای وظایف زناشویی اقدام نکرده باشد
به موجب ماده ۱۰۸۶ قانون مدنی چنان‌چه زوجه قبل از گرفتن مهریه به اختیار و اراده خود از زوج تمکین خاص نماید، حق حبس وی ساقط می‌شود و دیگر مجاز به امتناع از تمکین و سایر وظایف زناشویی نیست.
توجه به این نکته ضروری است که سقوط حق حبس دلیل بر سقوط حق مطالبه مهریه نیست. آن‌چه مسلم است، این است که وجود قید به اختیار در این ماده این مفهوم را می‌رساند که اگر زوجه بر اثر اجبار یا اکراه و یا بیهوشی تمکین نماید، حق حبس وی ساقط نشده و کماکان باقی است.
لازم به ذکر است که اگر شوهر اعلام کند که از پرداخت مهریه ناتوان است، دادگاه به او مهلت می‌دهد تا بتواند مهریه را به همسرش پرداخت کند یا حکم می‌دهد که این مبلغ در اقساط مشخصی پرداخت شود.
به موجب رای وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور که در حکم قانون و لازم‌الاجراست، اقساطی شدن مهریه باعث از بین رفتن حقی مخصوص خانم‌ها (حق حبس) نمی‌شود و زن می‌تواند تا پرداخت آخرین قسط مهریه از برقراری رابطه جنسی با همسرش خودداری کند.
نتایج اعمال حق حبس از سوی زوجه
به موجب ماده ۱۰۸۵ قانون مدنی در صورت استفاده زوجه از حقی مخصوص خانم‌ها (حق حبس) وی استحقاق دریافت نفقه را از دست نمی‌دهد و بدیهی است چنان‌چه زوج از این کار امتناع کند، زوجه می‌تواند از ضمانت اجرا‌های حقوقی و کیفری آن از طریق دادگاه استفاده کند.
زوجه را نمی‌توان ملزم به تمکین خاص از زوج نمود.
درصورتی‌که مهریه قسط‌بندی شده باشد، زن تا پایان دریافت تمامی اقساط مهریه می‌تواند از حقی مخصوص خانم‌ها استفاده کند.

رقابت‌ و مشارکت‌ دو دنیای متفاوت دارند که نتیجه و نوع تعاملات در آنها متفاوت است؛ شما فرزند خود را وارد کدام دنیا کرده‌اید؟
همه ما از کودکی یاد گرفته‌ایم که در رقابت با دیگران است که می‌توانیم موفقیت به‌دست بیاوریم در غیر این ‌صورت انسانی تک‌رو تلقی می‌شویم که نمی‌توانیم در دنیای پررقابت امروز گلیم خودمان را از آب بیرون بکشیم و موفق باشیم. درحالی‌که هر انسانی می‌تواند با تکیه بر توانمندی‌هایی که خداوند متعال در وجود او به ودیعه گذاشته زندگی منحصر به فردی را برای خودش تدارک ببیند که با دیگران متفاوت و البته در تعامل با آنها است.
عابده بهمن‌پور، پژوهشگر حوزه تعلیم و تربیت، با بیان اینکه رقابت‌کردن و مشارکت‌کردن دو دنیای متفاوت دارند که نوع تعاملات نیز در آنها متفاوت است، به همشهری می‌گوید: نوع نگاه انسان‌ها به یادگیری، متفاوت است و این دنیای متفاوت است که برای انسان‌ها تعیین می‌کند برای ترغیب بچه‌ها به انجام کاری از حربه رقابت‌کردن استفاده کرده یا از آنها حمایت کنیم که مشارکت شکل بگیرد.
به‌ گفته این پژوهشگر، بچه‌ها به‌طور طبیعی و ذاتی به سمت مشارکت سوق پیدا می‌کنند، به این شرط که فضا را طوری پیش نبریم که برتری‌طلبی اتفاق بیفتد و آنها یاد نگیرند که منتظر تأیید مربی یا معلم خود در کلاس باشند؛ چرا که در یک فضای سالم است که به انسان‌ها به‌عنوان افرادی نگاه می‌شود که با حرمت و کرامت آفریده شده‌اند و باید برای تک‌تک آنها با همه تفاوت‌ها و اختلاف‌هایی که با یکدیگر دارند، احترام قائل شویم.
به‌ دنبال رسالت خود باشیم
بهمن‌پور با بیان اینکه هر انسانی همانطور که اثر انگشت متفاوتی از دیگران دارد، ویژگی‌های فردی مختص به‌خود را نیز دارد، می‌گوید: همه انسان‌ها در آفرینش خود رسالت خاص خود را دارند و قرار است اثر خود را در این هستی به‌جای بگذارند، با این حساب، به رقابت‌کردن نیازی نیست. در واقع در یک فضای سالم است که انسان‌ها به یکدیگر احترام می‌گذارند و هر فردی با اراده و اختیاری که خداوند متعال در وجودش نهاده، می‌تواند مسیر زندگی خود را انتخاب کند.
اما در زندگی معمولی، انسان‌ها از ترس عقب‌ماندن از دیگران به سمت رقابت‌کردن می‌روند. این در حالی است که اگر بدانند بقیه انسان‌ها در مسیر زندگی خود پیش می‌روند آنها هم مسیر خودشان را می‌یابند، بی‌آنکه نیازی به رقابت داشته باشند. اما متأسفانه ما در سیستم آموزشی شاهد فضایی سرشار از رقابت هستیم که ترغیب بچه‌ها به انجام‌دادن کارها براساس رقابت و نه براساس توانمندی آنهاست. به همین دلیل است که انسان‌ها نمی‌توانند در دنیای رقابتی مسیر یگانه و منحصر به فرد خود را داشته باشند و از این مسیر لذت ببرند.
دنباله‌رو نباشیم
به عقیده بهمن‌پور، زمانی فرهنگ مشارکت در جامعه رشد پیدا می‌کند که پدر و مادر و مربی توقع نداشته باشند فرزندشان برای دستیابی به رشد و یادگیری مناسب، مانند دیگران و دنباله‌روی بقیه باشد. اگر اعتقاد قلبی ما این باشد که هر فردی در زندگی مسیر یگانه خود را دارد که این مسیر حتی از مسیر زندگی پدر و مادرش نیز متفاوت است، دیگر به عنصر مقایسه نیازی نمی‌ماند؛ چرا که در این صورت به این مسئله آگاه می‌شویم که فرزندن‌مان همانگونه که هست توانمند است و به سمت کاری که دوست دارد سوق پیدا خواهد کرد.
بهمن‌پور با توجه به تجربیاتی که در حوزه تسهیل‌گری کودک دارد، ادامه داد: برای رسیدن به این نقطه مطلوب کافی است انسان‌ها به اصل خود رجوع کنند. همه ما در مدرسه مدل‌های رقابتی را تجربه کرده و یاد گرفته‌ایم که اگر مثل بقیه نباشیم، فرد کم‌هوشی تلقی می‌شویم و استعداد نداریم و برچسب‌هایی از این دست به ما زده می‌شود. اما اگر به اصل خودمان رجوع کنیم متوجه می‌شویم این نوع رقابت با ذات آدمی تطابق ندارد و باعث پیشرفت و ترقی او نمی‌شود.
از کودکی بیاموزیم
به عقیده بهمن‌پور، آموختن مشارکت یا رقابت به بچه‌ها به جای رقابت از همان زمان نوپایی کودک آغاز می‌شود. یکی از ساده‌ترین مثال‌هایی که وجود دارد، غذادادن به کودکان است، اکثر والدین هنگام غذا دادن به فرزند خود می‌گویند: «اگه غذات رو نخوری می‌دم نی‌نی بخوره» و ناخودآگاه با این حرف، او را به‌سوی ستیزه و رقابت با «نی‌نی‌ای» که حتی در بعضی موارد حتی وجود خارجی ندارد، سوق می‌دهیم.
اما اگر کودکان ببینند اطرافیانش به‌جای رقابت، درباره مشارکت با یکدیگر حرف می‌زنند و در فضای امنی هستند که نیازی نیست شبیه دیگران باشند و با بقیه مقایسه نمی‌شوند این رقابت شکل نمی‌گیرد، بلکه به‌سوی تعامل پاک با یکدیگر می‌روند و برای اینکه به اهدافشان برسند از دیگران کمک می‌گیرند و به دیگران کمک می‌کنند تا به اهدافشان برسند.
از حقیقت نترسید
متأسفانه شاهد این هستیم که بسیاری از افراد با تشویق و خواسته والدین و در دنیای رقابتی وارد رشته تحصیلی و شغلی شده‌اند که علاقه‌ای به آن ندارند و بعد از سال‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که این کاری نبوده که با اصل وجودی‌شان منطبق باشد و بعد از رهاکردن آن کار به‌دنبال علاقه خود رفته‌اند. بسیاری از انسان‌ها بعد از سال‌ها زندگی می‌بینند که عمرشان را بدون اینکه لذت و شگفتی را تجربه کنند، بیهوده از دست داده‌اند و از ترس اینکه اگر بلد نباشند در دنیای پررقابت امروز مانند دیگران باشند، زندگی حقیقی را تجربه نکرده‌اند.