نویسنده: مدیر

در واقع خانم‌ها برای داشتن ابرو‌های پرحجم و زیبا این روش را جایگزین تاتو دائم می‌کنند زیرا متخصص زیبایی برای تاتو، جوهر مورد نظر را در عمق بیشتری از پوست برای افزایش ماندگاری رنگ و طرح ابرو تزریق می‌کند بنابراین فرد امکان تغییر مدل و یا رنگ آن را را تا مدت زمان ۳ الی ۴ سال ندارد.

بررسی روش فیبروز و میکروبلیدینگ

در روش فیبروز یا هاشور ابرو خطوط نازک و ظریفی مانند مو طبیعی لا به لای ابرو با دستگاه مخصوص به صورت کاملا دستی و کنترل شده ایجاد می‌شود که ظاهری طبیعی را برای ابرو‌های شما به ارمغان می آورد. بنابراین می‌توانید نگران به وجود آمدن ظاهر غیر طبیعی ابرو‌های‌تان مانند روش تاتو نباشید ضمن این که جوهر تزریق شده در هر دو روش فیبروز و میکروبلیدینگ از دوام کمتری نسبت به تاتو برخوردار است.

 بنابراین شما می‌توانید در زمان کوتاه‌تری متریال رنگ و مدل ابرو دلخواه‌تان را تغییر دهید زیرا حجم جوهر وارد شده ،عمق کمتری در مقایسه با تاتو دارد.

آشنایی با تکنیک میکروبلیدینگ

 متخصص زیبایی از طریق بلیدر و به صورت دستی رنگ دانه‌ها را به زیر پوست شما به آرامی و با ایجاد شیار های ظریفی تزریق می‌کند که روشی کاملا متفاوت با تاتو ابرو دارد و باعث می‌شود شما ظاهر طبیعی تری داشته باشید.

بسیاری از افراد برای ایجاد تغییر در رنگ ابرو و یا پر حجم نشان دادن آن برای هاشور ابرو اقدام می‌کنند همچنین لازم به ذکر است که رنگ دانه‌هایی که از طریق ایجاد خراش‌هایی در ناحیه ابرو وارد پوست می‌شود ماندگاری کمتری در مقایسه با تاتو ابرو دارد.

انواع روش های فیبروز و یا میکروبلیدینگ ابرو

معمولا متخصص زیبایی متناسب با نوع پوست و سلیقه شما روش‌های متفاوتی را برای هاشور ابرو از جمله فیبروز، میکروبلیدینگ و میکروپیگمنتیشن به شما پیشنهاد می‌دهد که در ادامه به معرفی و بررسی هر یک از آن‌ها می‌پردازیم.

در هر دو روش میکروبلیدینگ ابرو و فیبروز از قلم دستی و یا هولدر برای اصلاح و فرم دهی به ابرو‌ها استفاده می‌شود به این صورت که رنگدانه‌ها از طریق ایجاد خراش‌های سطحی روی پوست وارد شده و ظاهری زیبا و در عین حال طبیعی را برای ابرو‌های شما به وجود می‌آورد.

اما در روش میکروپیگمنتیشن بر خلاف فیبروز که کاملا دستی است توسط دستگاه مخصوص عملیات هاشور ابرو انجام می‌شود.

تفاوت روش فیبروز ابرو و میکروبیلدینگ چیست؟

در پاسخ به این سوال باید بگوییم که روش میکروبلیدینگ و فیبروز شباهت زیادی با یکدیگر دارند به عنوان مثال در هر دو روش از قلم تاچ برای انتقال رنگدانه‌ها به زیر پوست استفاده می‌شود.

 لازم به ذکر است که در روش فیبروز ابرو از متریال رنگ و سوزن مناسب‌تری استفاده می‌شود بنابراین ابراز استفاده شده در روش فیبروز از جمله سوزن کیفیت بالا‌تری در مقایسه با میکروبلیدینگ دارد.

از جمله مهم‌ترین تفاوت‌های این دو روش پر طرفدار هاشور ابرو این است که در روش میکروبلیدینگ جوهر وارد شده به زیر پوست از عمق و ماندگاری بیشتری در مقایسه با روش فیبروز برخوردار است.

 در واقع رنگدانه‌های تزریق شده در پوست به روش فیبروز عمق کمتری داشته بنابراین در مدت زمان کوتاه‌تری پاک می‌شود.

انواع تکنیک فیبروز ابرو و میکروبیلدینگ

همانطور که اشاره کردیم در روش میکروبلیدینگ و فیبروز از یک قلم دستی برای انتقال رنگدانه‌ها به زیر پوست استفاده می‌شود در ادامه مطلب قصد داریم به معرفی و بررسی انواع روش‌های محبوب و پر طرفدار میکروبلیدینگ با قلم تاچ بپردازیم.

1. بولد بروزر

یکی از بهترین روش‌های میکروبلیدینگ ابرو که توسط فردی به نام گرند مستر شناخته شده است بولد بروزر است که با نام‌های مجیک بروزر و یا مجیکال بروزر نیز معرفی می‌شود.

از مهم‌ترین دلایل نامگذاری این روش نحوه طراحی فوق العاده زیبا و خاص برای ابرو‌های شما توسط متخصص زیبایی است این در حالی است که خوشبختانه ظاهر طبیعی چهره و ابرو شما حفظ می‌شود.

در واقع خطوط ایجاد شده در این تکنیک به صورت اس مانند است که با استفاده از ریزپرز‌های اولیه باعث ایجاد ابرو‌های زیبا و پر پشت ضمن حفظ ظاهر طبیعی چهره شما می‌شود به همین دلیل از روش‌های بسیار محبوب و پر طرفدار در میان خانم‌ها شناخته شده است.

نوع پترن استفاده شده در روش فیبروز با میکروبلیدینگ متفاوت است در واقع پترن استفاده شده در روش فیبروز ابرو شامل نوع اسپاین 3، اسپاین 6 و آپ اسپاین است به همین دلیل احتمال عدم تناسب میان دو ابرو و در نتیجه غیر طبیعی بودن ظاهر در روش فیبروز بیشتر از تکنیک میکروبلیدینگ است.

روش میکروبلیدینگ محدودیت‌های کمتری را در طراحی و انتقال رنگدانه‌های مورد نظر فرد دارد ضمن اینکه ابرو به صورت دقیق تر و با ظرافت بیشتر طراحی می‌شود.

 در واقع باید بگویم دست متخصص زیبایی در ایجاد طرح دلخواه برای ابرو‌تان در روش میکروبلیدینگ باز‌تر بوده و تنوع بیشتری در طرح و متریال رنگ دارد ضمن اینکه به دلیل عمق تزریق از ماندگاری بیشتر برخوردار است.

ایجاد هاشور در ابرو به روش میکروبلیدینگ باعث می‌شود لبه‌های ابرو آزاد طراحی شود ضمن اینکه از بهترین و با کیفیت‌ترین سوزن‌ها استفاده می‌شود که سبب گرفتن نتیجه بهتر برای فرد است.

جالب است بدانید در تکنیک میکروبلیدینگ رعایت سلیقه و نظر مشتری بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد این در حالی است که روش فیبروز بیشتر به تجربه و تشخیص متخصص برای متریال رنگ و مدل ابرو شما بستگی دارد.

تزریق بی حسی در روش میکروبلیدینگ پس از انتخاب طرح دلخواه است در واقع در ابتدا و قبل از شروع مراحل اجرای تکنیک است اما در روش فیبروز تزریق بی حس کننده پس از ایجاد طرح خط تاج ابرو انجام می شود.

فیبروز یا میکرو بیلدینگ، انتخاب با شما

اگر میکروبلیدینگ توسط یک متخصص زیبایی ماهر انجام شود می‌تواند ظاهری بسیار زیبا و در عین حال طبیعی را برای ابرو‌های شما ایجاد کند.

ضمن اینکه حدود شش ماه تا یکسال بدون احتیاج به ترمیم قابلیت ماندگاری دارد. در روش میکروبلیدینگ آسیبی به پوست شما وارد نمی‌شود زیرا رنگ دلخواه با اندازه‌ای استاندارد توسط دستگاه مخصوص در لایه‌های سطحی پوست به صورت هاشور های پراکنده تزریق شده که باعث حجم‌دهی متناسب و زیبا به ابرو می‌شود.

اندیشیدن یعنی بودن. البته همه با این قضیه معروف دکارت موافق نیستند. برخی افراد مبتلا به یک اختلال عصبی-روانی بسیار نادر نمی‌توانند وجود خود را درک کنند. این بیماری به توهم کوتارد یا سندرم مرده متحرک معروف است.

اغلب آن‌هایی که از از توهم کوتارد رنج می‌برند خود را اجسادی متحرک می‌دانند. برخی دیگر فکر می‌کنند روح‌هایی بی‌بدن هستند که برای همیشه زنده خواهند ماند.

در هر صورت، بیمارات مبتلا به توهم کوتارد واقعیتی عمیقاً مخدوش را تجربه می‌کنند. آن‌ها در این واقعیت وجود بدن و نیازهای روزمره خود را انکار می‌کنند. یکی از عواقب شایع این باور، خودگرسنگی است.

کشف اولین مورد این بیماری به سال ۱۸۸۰ برمی‌گردد، زمانی که عصب‌شناس فرانسوی ژول کوتارد (Jules Cotard) به نوع جدیدی از افسردگی اشاره کرد. نشانه‌های این افسردگی عبارت بودند از «مالیخولیای مضطربانه، ایده‌های نفرین یا طرد شدن، عدم حساسیت به درد، توهمات وجود نداشتن بدن خود، و توهمات جاودانگی.»

بیمار او یک «پیرزن» ۴۳ ساله بود که ادعا می‌کرد مغز، عصب، معده و حتی روح ندارد. او نیز از خوردن اجتناب می‌کرد زیرا خود را نامیرا می‌دانست. چند هفته بعد از درمان با آریپیپرازول، داروی شیزوفرنی، علائم او روبه بهبودی گذاشتند.

امروزه برخی دانشمندان گمان می‌برند که توهم کوتارد بیماری مستقلی نیست، بلکه یکی از نشانه‌های مشکلی عمیق‌تر است؛ مانند دوقطبی بودن، شیزوفرنی، افسردگی، یا سابقه طولانی اعتیاد یا تشنج.

 

کوتارد (راست) اولین بیمار (چپ) سندرم کوتارد را در ۱۸۸۰ کشف کرد.

موارد و درمان توهم کوتارد

شایع است که مبتلایان به این اختلال توهماتی پوچ‌گرایانه را تجربه کنند. در برخی موارد، بیمار از توجه به سلامت فیزیک خود دست کشیده و حتی دارایی‌های مادی خود را به دیگران بخشیده است.

یکی از بیماران باور داشت که افراد شروری می خواهند او را بکشند. او پس از بستری به پزشکان گفت که مرده است و «معده‌اش کار نمی‌کرد، کبدش تجزیه شده بود، مغزش فلج گشته بود، و خونی در صورتش وجود نداشت.» او ادعا می‌کرد صداهایی در گوشش به او می‌گویند شیطان است، و بدون هیچ حرکتی در تخت خود باقی مانده بود.

حدود صد نفر با این بیماری تا به حال در پژوهش‌ها شناسایی شده‌اند. یک مقاله مروری در سال ۲۰۱۸ دریافت که سه نفر از هر چهار مبتلا به این بیماری عقیده دارند ویروس‌ها یا حشراتی بدن آن‌ها را از درون می‌خورند. یک بیمار ۳۵ ساله فکر می‌کرد که در مغزش کرم وجود دارد.

تا به امروز، اطلاعات بسیار کمی از توهم کوتارد و علت همپوشانی علائم آن با اختلالات دیگر در اختیار داریم. تقریباً ۹۰ درصد بیماران علائم افسردی دارند و ۶۵ درصد از اضطراب رنج می‌برند. کسری از بیماران نیز هذیان‌های شنیداری یا بینایی گزارش می‌دهند.

هرچند خبر خوب این است که برخی از این علائم وحشتناک را می‌توان به‌طور موثر درمان کرد. داروهای ضد روان‌پریشی و ضد افسردگی، روان‌درمانی و حتی درمان با ضربه‌های شوک تشنجی، از روش‌هایی هستند که نتایج مثبت داشته‌اند.

در بهترین حالت، بیماران مبتلا به سندرم کوتارد می‌توانند تنها در عرض دو هفته درمان دارویی از واقعیت مخدوش خود رها شوند.

گروه زندگی : زینب (س) بی تاب بود. صدای گریه‌اش بلند بود. او تا به آن روز،‌ همه مصیبت ها را در کنار حسین (ع) تحمل کرده بود و در چهره حسین(ع) همه رفتگان را می‌دید. انگار جان او، مثل خیمه‌ها، رویاروی زمانه‌ای بود که عمود خیمه بشکند.

خیمه غیر از بر خاک افتادن چه چاره‌ای داشت؟ بیهوش شده بود. حسین(ع) بر روی او قدری آب پاشید و به زینب گفت: ای خواهر من! راه صبوری و شکیبایی پیشه کن. بدان که همه مردم دنیا می‌میرند و آنانکه در آسمان‌هایند نیز زنده نمی‌مانند. همه موجودات از بین رفتنی هستند، مگر خدای بزرگ ‌که دنیا را با توانایی خویش آفریده است و همه مردم را پس از مرگ بر می‌انگیزد. او خداوند یکتاست. پدر و مادر و برادر من همگی آنان از من بهتر بودند و آنان به  جهان دیگر شتافتند. من و آنان و همه مسلمانان باید از پیامبر خدا پیروی کنیم که او نیز به جهان باقی شتافته است.

آنگاه امام حسین(ع) خطاب به حضرت زینب(س) و دیگر خواهران و همسرش که با صدای گریه زینب(س) جمع شدند بودند، گفت: زینب(س)، ام کلثوم، رباب پس از مرگ من جامه خود را پاره نکنید. سیلی به صورت خود نزنید و سخنی که شایسته نباشد، بر زبان میاورید. زینب پرسید: آیا به زودی کشته خواهی شد؟

نگاه رباب، همسر امام حسین(ع) بر این گفت‌وگوها بود. او نماد محبت و وفاداری است. زنی شاعر و ادیب و قدردان نعمت وجود  امام حسین(ع).

اما انگار زندگی و شهادت امام حسین(ع) با زندگی و اسارت زینب(س) کامل می‌شود. آن دو هیچگاه از هم جدایی نداشته‌اند. در همه این سال‌های گذشته با هم بوده‌اند. از آن روزهایی که در کنار پنجره خانه‌شان می‌ایستادند تا پیامبر(ص) را ببینند و پیامبر (ص) آنان را در آغوش گیرد تا آن روزهایی که کنار مادرشان، زهرا بودند و او آخرین لحظات زندگی را می‌گذراند. آنان کودکانی بودند که در دل شب همراه پدرشان و حسن و ام کلثوم ، زهرا(س) را تشییع کردند و … تا به امروز.

*الگویی که همیشه در تاریخ جاودان است

حجت‌الاسلام «حسین عبدالمحمدی»؛ پژوهشگر تاریخ تشیع درباره حضرت زینب(س) می‌گوید: «مطالب فراوانی از کتاب‌ها و مقالات درباره حضرت زینب(س) وجود دارد اما همه آنها تأکید می‌کنند که حضرت الگوی شایسته‌ای برای مومنان هستند. رفتار و فعالیت‌هایشان مطابق عقل، فطرت و دین بود این الگوها هرگز تکرار نمی‌شوند چون انسان و سرشتش تغییر نمی‌کند و همیشه جاودان می‌ماند. حضرت زینب(س) علاوه بر نقش مادری، یک همسر نمونه هم بود ، یک بانوی خانه‌دار که در فعالیت‌های اجتماعی هم مشارکت صحیح و سازنده دارد.»

وی در ادامه می‌گوید:« امام سجاد فرمودند عمه‌ام زینب(س) بدون اینکه در جایی تحصیل کنند، عالمه بود این هم در اثر تقوایی بود که داشت . خداوند در قرآن فرموده‌اند که شما با تقوا باشید تا شما را تعلیم دهم ، حضرت زینب(س) در اثر پرهیزکاری و عمل صالح به مقامات علمی هم دست یافته بودند. در قرآن کریم آمده است که بین زن و مرد تفاوتی نیست اگر باشد در عمل صالح و تقواست اگر کسی مومنانه رفتار کند، به مقامات معنوی و قدسی می‌رسد.»

حضرت زینب(س) در اثر پرهیزکاری و عمل صالح به مقامات علمی هم دست یافته بودند

*گفت‌وگویی که دل طوفانی زینب(س) را آرام کرد

شب عاشورا امام حسین(ع)‌ و زینب (س) با یکدیگر گفت‌وگو می‌کردند. آن بی تابی بی پایان حضرت زینب(س) در پرتو گفت‌وگو با امام حسین(ع) محو شد و دل دریایی او آرام گرفت. توفان‌ها از جان او رخت بربسته بود و آفتاب شکیبایی بر جانش می‌تابید.

زینب از آن پس نیابت امام حسین(ع) را برعهده داشت تا امام سجاد بهبود حاصل کند. این نیابت خاصه افق‌های بی پایانی را در منظر زینب گشود. او باید آمادگی پیدا کند تا مسئولیت اداره و هدایت بازماندگان را بردوش بگیرد. آیت‌الله شهید مطهری نوشته است: «از عصر عاشورا، زینب تجلی می‌کند. از آن به بعد به او واگذار شده بود، رئیس قافله باشد.»

امام حسین (ع) به زینب (س) ماموریت داده بود که احکام دینی را از طرف علی بن حسین(ع) برای بستگان تبیین کند. سال‌ها بعد وقتی احمد بن ابراهیم بر حکیمه، خواهر امام حسن عسگری (ع) وارد شد و دید که از ورای حجاب مردم سوالات خود را مطرح می‌کنند و حکیمه جواب می‌گوید. تردید در دل احمد بن ابراهیم افتاده بود که چگونه زنی می‌تواند به جای امام عمل کند؟

حکیمه گفته بود که امام حسن عسگری به امام حسین(ع) اقتدا کرده است ، او نیز به حضرت زینب(س) وصیت کرده بود.

حکیمه گفته بود که امام حسن عسگری به امام حسین(ع) اقتدا کرده است ، او نیز به حضرت زینب(س) وصیت کرده بود.

*گفت‌وگوی حضرت زینب و امام حسین در روز عاشورا

حجت‌الاسلام عبدالمحمدی می‌گوید:«زینب(س) شخصی تکلیف مدار بود، از بندگان صالح خدا که در هر شرایطی به وظایفش عمل می‌کرد، زمانی که احساس کرد دین خدا به خطر افتاده، همراه امام زمانش به کربلا هجرت کرد. همین نشان می‌دهد که مسئله دفاع منحصر به مردان نیست بر زنان هم واجب است که زینب وار باشند. حضرت زینب(س) در جنگ نرمی که بنی امیه برایش ایجاد کردند، با خطبه‌های عالمانه و آتشین تیر خلاص را به آنها زد و دوران کنونی نیز نیاز به حضور بانوانی نقش آفرین در جبهه جنگ نرم دارد.

زینب(س‌) با امام حسین(ع) گفت‌وگوی دیگری دارند که روز عاشورا اتفاق افتاده است. امام حسین (ع) دستور داد که خیمه‌ها را نزدیک تر به هم بزنند. طناب‌های خیمه‌ها را به یکدیگر متصل کردند. همه پستی و بلندی‌ها بررسی شد که مجال نفوذ دشمن فراهم نباشد. وقتی خیمه‌ها نزدیک یکدیگر نصب شدند، در حاشیه پشت اردوگاه امام حسین(ع) و یاران او خندق کندند. این خندق در حاشیه خیمه‌های زنان و کودکان که در قسمت عقب قرار داشت، بود. داخل خندق هیزم قراردادند که در وقت جنگ دشمنان نتوانند از آن نقطه حمله کنند و یاران امام مطئن باشند که دشمن تنها از جلو می‌تواند بجنگد.

نافع بن هلال در تمام این طرح‌ها و کارها همراه امام حسین(ع) بود و تمام شب را به نماز و نیایش و اشک گذراندند. صدای مناجات، صدای دعا در صحرا پیچیده بود. هیچکدام از شهیدان فردا و نیز زنان اهل بیت آن شب لحظه‌ای آرام نداشتند. حبیب بن مظاهر غرق لبخند و تبسم بود. یزد بن حصین تمیمی به او گفت: حالا وقت خنده است. گفت: چه وقت بهتر از امشب هنگام شادمانی است؟ بریز با عبدالحرمن انصاری شوخی می‌کرد. عبدالرحمن گفته بود. حالا چه وقت شوخی است؟ بریز گفته بود:‌همه آنانی که مرا می‌شناسند، می‌دانند که چه آن وقتی که جوان بودم و چه حالا که پیر شدم، اهل شوخی نبودم. اما الان می‌بینیم که فاصله من و بهشت جز شمشیرها چیز دیگری نیست.

حجت‌الاسلام عبدالمحمدی همچنین می‌افزاید:« بانوان می‌توانند هم مادر خوبی باشند هم در جبهه دین علیه جنگ نرم دفاع کنند چه بسا که در این جنگ نابرابر غرب کامیاب شویم . حضرت زینب(س) الگوی مناسبی برای بانوان ما است که باید با در نظر گرفتن همان شرایط امام حسین(ع) و مدیریت جبهه جنگ نرم از سوی حضرت زینب(س) ، فداکاری‌ها، خطبه‌ها، ناله‌ها و گریه‌ها ، نهضت امام حسین(ع) را امتداد دهیم.»

در یکی از شب‌های ماه محرم بعد از برگشت از محل کارم در حال و هوای خودم بودم که صفی طولانی نظرم را جلب کرد، قطعا خودتان هم اگر بودید کنجکاو می‌شدید که اینجا چه خبر است؟ چه چیزی پخش می‌کنند؟ عطر غذا در مشامم پیچید. انسان شکم پرستی نیستم اما این عطر غذا از خود بیخودم کرده بود. جلوتر رفتم. از خانمی که در انتهای صف ایستاده بود پرسیدم، «صف چیه؟» خانم جلویی نگاهی به من کرد و گفت: «قیمه میدن».

کمی دو دل بوم که بایستم یا بروم در خیال خود غرق بودم که همان خانم جلویی گفت: «من هرشب به اینجا می‌آیم. کسانی که نذری می‌دهند یک خانم و آقای پیر هستند که 30 سال است که در ایام محرم نذری می‌دهند. این صف بلند و بالا بی دلیل نیست».

حدودا نیم ساعتی در صف ماندم. غذا را که به دستم دادند از عطرش مست شدم. برای رسیدن به خانه  و خوردن آن طعام بهشتی سر از پا نمی‌شناختم. نتوانستم تحمل کنم در ظرف را باز کردم. یک قاشق روی برنج بود. بلافاصله برداشتمش و قاشق اول را بر دهان گذاشتم. حالا می فهمیدم که چرا مردم به عشق چشیدن غذای نذری ساعت‌ها ایستادن درصف های طولانی را به جان می‌خرند. مزه بهشت می‌داد.

صدایی مرا از حال خود بیرون آورد. غذا تمام شده بود و دختر بچه‌ای که همراه مادرش برای گرفتن نذری آمده بود، با «لب و لوچه ای آویزون» چادر مشکی مادرش را می‌کشید و نق می‌زد. مادرش درمانده به موکب کوچکی که نذری پخش می کرد نگاه کرد. منتظر بود که آنجا از غذا پر شود. اما وقتی خانم و آقای متصدی نذری گفتند غذا تمام شده، انگار اندک امیدی که برای مادر کودک مانده بود از نگاهش رخت بست. احساس کردم وضع مالی خوبی ندارند. دخترک با لهجه شیرینی با دمپایی های رنگ و رو رفته کوچکش بالا و پایین می‌پرید و مدام تکرار می‌کرد: «مامان من گشنمه»

به ظرف غذایم نگاه کردم، تنها یک قاشق از آن را خورده بودم. تصمیم گرفتم آن را به کودک بدهم. جلو رفتم و به دخترک گفتم «من دو تا غذا گرفتم این یکی برای تو.» کودک نگاهی به مادرش برای گرفتن تایید انداخت و با شوق غذا را از دستم گرفت. همان یک قاشق سهم من بود!

میزبان سفره داری که میهمانان زیادی دارد

این  روز‌ها شهر حال و هوای دیگری دارد. مردمانی که برای رسیدن این ماه مبارک لحظه شماری می‌کردند با جامه‌های مشکی بر تن از میهمانان امام شان پذیرایی می‌کنند. در کوچه و خیابان ها، سقاخانه هایی که به عشق امام تشنه‌مان برپا شده به چشم می خورد. خیمه‌های برپا شده، دسته‌های عزاداری، نوای «یا حسین یا حسین»، نذری های «جور و واجور» از چای و خرما گرفته تا شربت و نان و پنیر  شله زرد و قیمه،  همه و همه نشان از فراوانی در این ماه پر برکت دارد.

همه ما برای یک بار هم که شده، میهمان اباعبدالله شده ایم و طعم متفاوت نذری هایی که در این ماه پخش می شود را چشیده ایم. به نظر می‌رسد حداقل در این ماه هیچ خانواده ای گرسنه سر بر بالین نمی‌گذارد. میزبان‌مان سفره دار است و ما را دور هم جمع می‌کند.

فلسفه نذری دادن در چیست؟

نذر کردن همان تقسیم اموال است و نتیجه آن از بین رفتن فاصله طبقاتی در جامعه می‌شود. نذر باعث می شود مردم، فقیران جامعه را هم در ثروت خود شریک کنند.امام رضا (ع) در این باره فرمودند: «خداوند می دانست که همگان قدرت بر آزاد سازی بردگان ندارند لذا برای آنها راهی برای رسیدن به بهشت قرار داد و آن اطعام طعام است. (المحاسن ص389)»

با حجت الاسلام «علی مولایی» کارشناس دینی به گفت وگو نشستیم تا از چند و چون نذری دادن ها بپرسیم :« نذری دادن یا اطعام مردم در مناسبت های دینی که هم در دین اسلام و هم بسیاری از ادیان مرسوم است، به نوعی کمک کردن به هم نوع در بحث تغذیه با لحاظ معنویت و محبت الهی است.

روایات زیادی نیز در این رابطه وارد شده  که اطعام دیگران را مورد توجه و تشویق قرار می‌دهد. معتقدین این عمل نیز با توجه به این روایات که اطعام کردن را برترین اعمال می شمرد، اقدام به این کار می کنند و حتی انجام آن را برای خود نذر و واجب می دانند و ثواب فراوان آن را به روح اهل بیت(ع)  هدیه می دهند تا به این واسطه رضایت الهی را برای حل مشکلات یا برآورده شدن حاجاتشان جلب کنند.

مولایی به حدیثی که در مورد نذری دادن در بحارالانوار از امام علی (ع) آمده  است اشاره می کند: «همانا خداوند ما را برگزید و گروهی را برای ما برگزید تا یاری مان کنند و به سبب شادی ما شاد باشند و به خاطر حزن ما اندوهگین باشند و اموال و جان هایشان را در راه ما بذل کنند. آنان از ما و به سوی ما هستند.»

نذری دادن چه فوایدی دارد؟

از حجت الاسلام مولایی درباره فوائد نذری دادن پرسیدیم و می گوید: اطعام دیگران (طبق آیه ۲۷۴ سوره بقره) در واقع مجاهده مالی و انفاق در راه خداست. نذری دادن باعث تزکیه روح و تقرب به خداوند است. همچنین عمل صالح و موجب آباد کردن آخرت است و باعث شادی قلب مومنان است.

مولایی به حدیثی از پیامبر اکرم (ص)، اشاره می کند که فرمودند : به درستی که شاد کردن مؤمنان، دوست داشتنی ترین کارها در نزد خدای متعال است. بنابراین نذری دادن موجب گسترش فرهنگ مهرورزی و تعاون بر تقوا است. به نوعی دستگیری از افراد فقیر و نیازمند است که موجب برکت مال نذری دهنده می شود. در قرآن آمده است؛کسی که اموالش را در راه خدا خرج کند چند برابر به او داده می شود.