نویسنده: مدیر

 

۱- تا جایی که می توانید تماس چشمی داشته باشید

 

تماس چشمی یکی از مهم ترین و قدرتمندترین ابزارها در هنگام تعامل رو در رو با دیگران است. داشتن تماس چشمی مناسب، صداقت، صمیمیت، دسترس پذیری و توجه شما و اشتیاق تان به گوش دادن را نشان می دهد. فقط حواس تان باشد که در استفاده از آن زیاده روی نکنید. به غیر از آن، شیوه ی بسیار مؤثری است. برعکس، نگاه به پایین هنگام صحبت با دیگران اغلب نشانه ای از نداشتن اعتماد به نفس تلقی می شود.

۲- کمی به جلو خم شوید

هنگام صحبت با دیگران به حالت بدن خود توجه داشته باشید. این امر به ویژه زمانی مهم است که نشسته باشید، چرا که خم شدن به سمت جلو می تواند واقعاً تأثیرگذار باشد. این کار به فرد مقابل تان نشان می دهد که شما به او توجه دارید و به صحبت هایش علاقمندید. در عین حال، این حالت شما را با اعتماد به نفس نشان می دهد چون موانع میان شما و هم‌صحبت تان را کاهش می دهد یا حذف می کند. اما خم شدن به سمت عقب، فاصله ی میان شما و شخص مقابل تان را افزایش می دهد و نشانه ی عدم توجه یا علاقه تلقی می شود.

۳- سر خود را بالا نگه دارید

به طور کلی کسانی که با سر خم راه می روند یا با دیگران صحبت می کنند، شخصیتی درونگرا دارند. این حالت اغلب نشانه ی کمبود اعتماد به نفس تلقی می شود. برعکس، اگر با سر بالا راه برویدد یا با دیگران صحبت کنید، این کار شما را فردی با اعتماد به نفس نشان می دهد. این حالت صداقت و صراحت فرد را هم می رساند، چرا که چیزی را پنهان نمی کند و از شفاف بودن و پی بردن دیگران به افکار و احساساتش ترسی ندارد.

۴- حالت بدن خود را باز و صاف نگه دارید

توجه به حالت بدن خود ضروری است، به ویژه زمانی که با چالشی جدی، مثل یک جلسه یا مصاحبه ی شغلی رو به رو باشید. اگر می خواهید خود را با اعتماد به نفس نشان دهید، حالت بدن تان باید صاف باشد و آرام و راحت به نظر برسید. می توانید با عقب دادن شانه ها و بالا آوردن سر خود این کار را انجام دهید. با این کار متین اما در عین حال، با اعتماد به نفس به نظر می رسید. اما وقتی حالت بدن تان خمیده و منقبض و شانه هایتان رو به جلو و سرتان رو به پایین باشد، بدون اعتماد به نفس، خجالتی و مضطرب به نظر می رسید.

از سویی دیگر، در حالت بدن باز، پاها هم اندکی از یکدیگر فاصله دارند. این امر در مورد دست ها هم صدق می کند، چون نشان می دهد شما فرد صریحی هستید و به صحبت های فرد مقابل تان توجه دارید. برعکس، حالت بدن بسته، با دست ها و پاهای قفل شده در هم یا بسیار نزدیک به یکدیگر، تصویری معکوس ایجاد می کند.

۵- دست هایتان را در دید بگذارید

اگر می خواهید خود را به کسی با اعتماد به نفس نشان دهید، نباید دست های خود را در جیب بگذارید. این کار در جلب اعتماد دیگران هم مؤثر است. گذاشتن دست ها در جیب باعث می شود مضطرب، بدون اعتماد به نفس و نیازمند به پنهان کردن چیزی یا حفظ کردن فاصله تان با دیگران به نظر برسید. به همین دلیل، بهتر است دست هایتان را در دید و در حالتی آرام و راحت نگه دارید.

وقتی کسی احساس اعتماد به نفس می کند، آگاهانه یا غیرآگاهانه، فاصله ی میان انگشتان دستان او معمولاً بیشتر است، اغلب انگشت شست خود را اندکی بیشتر بلند می کند و نوک انگشتانش را به هم نزدیک تر می کند.

۶- پاهای خود را رو به کسی بگذارید که با او صحبت می کنید

شاید چیزی جزئی و ساده و حتی بی اهمیت به نظر برسد، اما حالت و جهت پاهایتان هم هنگام صحبت با دیگران اهمیت دارد. به خاطر داشته باشید که هر چه با بدن خود انجام می دهید در حقیقت پیامی در خود دارد و پاها هم از این قاعده مستثنی نیستند.

اعتقاد بر این است که بیشتر افراد پاهای خود را اغلب رو به کسی می گذارند که بیشترین آشنایی را با او دارند، مانند یک دوست صمیمی، یا کسی که او را به عنوان رهبر قبول دارند. بر همین اساس، باید پاهای خود را کنار هم و صاف نگه دارید. با این کار نشان می دهید که به صحبت های فرد مقابل خود علاقمند هستید. این حالت همچنین باعث می شود بیشتر با اعتماد به نفس به نظر برسید. برعکس، اگر جهت پاهایتان رو به بیرون باشد، ممکن است نشانه ی اضطراب، عدم راحتی یا حتی عجله داشتن و میل به ترک گفتگو تلقی شود.

۷- کمی لبخند بزنید

بر اساس تحقیقات، کسانی که هنگام گفتگو با دیگران اندکی لبخند می زنند و ابروهای خود را کمی بالا می برند، اغلب حس همدلی و اعتماد بیشتری در فرد مقابل خود ایجاد می کنند.

به طور کلی، زمانی که به دنبال حمایت هستیم یا سعی می کنیم با دیگران ارتباط برقرار کنیم، به دنبال کسی می گردیم که صمیمی و مشتاق به صحبت به نظر برسد، نه کسی که آزاردهنده، معذب یا سرد به نظر می آید. به همین دلیل چنین حرکات ساده ای می تواند هنگام صحبت با دیگران بسیار مؤثر باشد.

۸- فضای مورد نیازتان را اشغال کنید

اگر احساس کمبود اعتماد به نفس می کنید یا در موقعیت به خصوصی احساس معذب و مضطرب بودن کنید، ممکن است میل به جمع کردن خودتان پیدا کنید. با این کار شاید کمتر ترسناک به نظر برسید، اما اعتماد به نفس تان هم کمتر از چیزی که واقعاً هست به نظر می رسد. اگر می خواهید با اعتماد به نفس به نظر برسید، سعی کنید فضای مورد نیازتان را اشغال کنید و با استفاده از آن هم احساس راحتی کنید. این کار نشانه ی راحتی و اعتماد به نفس تلقی می شود.

نُهیله بنزینه نه تنها عضو یکی از اولین تیم‌های عربی یا شمال آفریقا خواهد بود که در جام جهانی شرکت می‌کند، بلکه این مدافع ۲۵ ساله اولین بازیکنی خواهد بود که جام جهانی با حجاب حضور می‌یابد.

نهیله و شیر‌های اطلس روز دوشنبه در ملبورن استرالیا به مصاف آلمان قهرمان دو دوره جام جهانی خواهند رفت.

غزلان الشباک، کاپیتان تیم ملی مراکش روز یکشنبه گفت: ما مفتخریم که اولین کشور عربی هستیم که در جام جهانی زنان شرکت می‌کنیم و احساس می‌کنیم که مسئولیت بزرگی داریم که تصویر خوبی ارائه دهیم و دستاورد‌های تیم ملی مراکش را به نمایش بگذاریم.

وی افزود: همانطور که تصمیم گیرندگان و مدیران خواهند گفت، ما باید در کشورمان بیشتر تلاش کنیم تا این فضا‌های قابل قبول، باز و فراگیر برای زنان و دختران برای شرکت در این بازی ایجاد شود.

چند روز پیش نیز اکانت رسمی فدراسیون بین‌المللی فوتبال از ملی پوش مراکشی که در جام جهانی زنان حضور دارد، تجلیل کرد. اکانت فیفا در توییت خود که به تصویر نُهیله بنزینه پیوست کرده است، اضافه کرده است که ستاره مراکشی اولین بازیکنی خواهد بود که با روسری در مسابقات شرکت می‌کند.

نُهیلة بنزینه – که برای باشگاه ارتش سلطنتی بازی می‌کند – قبلا در اولین دوره لیگ قهرمانان زنان آفریقا ۲۰۲۱ شرکت کرده بود.

فیفا از سال ۲۰۰۷ استفاده از حجاب در مسابقات بین المللی فوتبال را ممنوع کرده بود، اما در سال ۲۰۱۴ این تصمیم را پس گرفت.

در جام جهانی ۲۰۲۳ زنان که به میزبانی استرالیا و نیوزیلند برگزار می‌شود تیم ملی زنان مراکش در گروه H در کنار آلمان، کلمبیا و کره جنوبی قرار دارد.

۳۲ تیم ملی جام جهانی ۲۰۲۳ زنان در هشت گروه چهار تیمی تقسیم شده‌اند. تیم‌های ملی هائیتی، ایرلند، مراکش، پاناما، فیلیپین، پرتغال، زامبیا و ویتنام اولین حضور خود را در عرصه ارشد فوتبال زنان جهان تجربه می‌کنند.

در تاریخچه جام جهانی فوتبال زنان تاکنون تیم‌های ملی آلمان (۲ بار)، ایالات متحده آمریکا (۴ بار)، ژاپن و نروژ (هر کدام یک بار) موفق به کسب عنوان قهرمانی جهان شده‌اند. نخستین تورنمنت این جام که هر چهار سال یک بار دنبال می‌شود، در سال ۱۹۹۱ برگزار شد.

فروزان عبداللهی درباره‌ی وضعیت دوچرخه سواری زنان ایران و بی‌انگیزه شدن رکابزنان بیان کرد: به غیر از قهرمانی آسیا اعزام دیگری نداریم. همیشه دو مرحله لیگ داشتیم اما سال گذشته یک مرحله از آن هم برگزار نشد. در این شرایط انگیزه ورزشکار کشته می‌شود. خود من می‌گویم این همه ریسک را به جان بخرم و با توجه به خطرات در جاده تمرین کنم که در نهایت چه اتفاقی بیفتد؟ ما همه زندگی خود را برای این رشته می‌گذاریم اما هیچ دستاوردی برای ما ندارد. نمی‌خواهم شخص خاصی را مقصر نشان بدهم و نمی‌دانم در این زمینه چه کسی باید دنبال راه حل باشد تا باشگاه‌ها و اسپانسرها را به سمت دوچرخه سواری سوق دهد و این رشته را بزرگتر کند. دوچرخه‌سواری به جای اینکه هر سال بزرگتر شود برعکس کوچکتر می‌شود.

*دختران برای یک مسابقه به جان هم می افتند 

او افزود: در بخش مردان سال‌های قبل باشگاه‌های خوبی مانند پیشگامان، پتروشیمی و دانشگاه آزاد را داشتیم اما الان شرایطی به گونه‌ای شده که خود مردان هم به سمت تیم ملی هجوم می‌آورند تا از طریق آن بتوانند در مسابقه شرکت کنند.  در بخش دختران، شرایط کاملا متفاوت است و در آستانه اعزام به مسابقات، رکابزنان به جان هم می‌افتند برای اینکه در ترکیب تیم ملی قرار بگیرند و زمانی هم که به مسابقه می‌روند به جای انجام کار تیمی هر کسی به فکر خودش است تا بتواند نتیجه بگیرد. این در حالی است که در استقامت جاده کار تیمی حرف اول را می‌زند. دختران ما خیلی پرتلاش هستند و پا به پای مردان تمرین می کنند و باید این تلاش دختران به نمایش گذاشته شود. هیچ باشگاهی ما را حمایت نمی‌کند و مشکل بزرگی است. 

*از جوانان فقط سه نفر باقی ماندند

عبدالهی با اشاره به استقبال کم از مسابقات قهرمانی کشور تاکید کرد: پارسال در قهرمانی کشور ۱۰- ۱۲ نفر در رده جوانان شرکت کردند و خیلی با استعداد بودند اما امسال سه نفر حضور داشتند. آن سه نفر هم با حمایت خانواده باقی ماندند. بقیه رکابزنان وقتی به سطحی می‌رسند که دیگر هزینه‌ها زیاد می‌شود و درآمدی وجود ندارد، نمی‌توانند ادامه بدهند. از طرفی وقتی چهار، پنج نفر به اردو دعوت می‌شوند در نهایت یک نفر به مسابقات اعزام می‌شود این باعث بی‌انگیزگی در ورزشکاران می‌شود مخصوصا در رده جوانان. 

او افزود: من و سمیه یزدانی دو سال دیگر اگر دوچرخه سواری را کنار گذاشتیم چه کسانی می‌خواهند جای ما را بگیرند؟ نمی‌دانم شاید دوچرخه‌سواری بانوان برایشان مهم نیست. اگر انتظار مدال از دوچرخه‌سواری بانوان دارند، باید جوانگرایی، استعدادیابی و حمایت کنند. اصلا ما نخواستیم بزرگسالان را به مسابقات بفرستند، جوانان را بیشتر به مسابقات اعزام کنند تا تجربه به دست آورند.

*قرارداد در لیگ زنان معنی ندارد

ملی‌پوش پیشین ایران در مورد اینکه لیگ هم درآمدی برای رکابزنان ندارد، تصریح کرد: برای حضور در لیگ برتر هم اینطور نیست که برگه‌ای به اسم قرارداد جلوی ما بگذارند و مبلغی را امضا کنیم‌. تیم‌ها با دادن تجهیزات حمایت می کنند و یا برای هر مدال، مبلغی را تعیین می‌کنند. مثلا برای هر مدال ۲ میلیون تومان در نظر می‌گیرند و بر اساس تعداد مدال‌هایی که گرفتیم به ما پول می‌دهند. خود من در هفت- هشت رشته پیست شرکت می‌کنم تا بتوانم حداقل پنج مدال بگیرم و حدود ۱۰ میلیون تومان دریافت کنم. پرداخت مبلغ بیش از ۲۰ میلیون در دوچرخه سواری زنان یک رویا است. متاسفانه هر هزینه‌ای که برای این رشته انجام می‌دهیم از جیب خودمان است. خانواده‌ها حمایت می‌کنند و یا شغل دوم داریم مانند مربیگری. 

*رکاب زدن در مسابقات با تجهیزات قرضی! 

عبدالهی با اشاره به افزایش قیمت تجهیزات تاکید کرد: لوازم دوچرخه سواری ساخت ایران نیست و با توجه به سخت‌تر شدن شرایط اقتصادی، کار به جایی رسیده که توان تعویض لوازم دوچرخه را هم نداریم. نفراتی که دوام آورده‌اند اسپانسر شخصی دارند تا برخی تجهیزات را تهیه کنند یا تجهیزات را امانت می گیرند. خود من نزدیک هر مسابقه که می‌شود، مجبورم به پیشکسوتان یا رکابزنان مرد رو بزنم که مثلا یک جفت طوقه بگیرم. قیمت آنها حداقل ۷۰ تا ۱۰۰ میلیون تومان است و پس از آن هم استرس دارم که مبادا در چاله بیفتم و اتفاقی برای آن طوقه‌ها رخ دهد.  فکر من به جای اینکه بر روی مسابقه باشد بیشتر بر روی طوقه‌هایی است که امانت گرفته‌ام. این قضیه کیفیت دوچرخه‌سواری زنان را کم می‌کند.

*هیات ها پول خرید یک بلیت هواپیما هم ندارند

دختر رکابزن ایران با اشاره به برگزاری مسابقه جایزه بزرگ با حمایت مالی سردار آزمون گفت: برای اولین بار یک مسابقه جایزه بزرگ برگزار شد که در آن پاداش دادند و جایزه‌هایی هم که پرداخت شد خوب بود. شاید مبلغ ۱۰ میلیون تومان که برای نفر اول گذاشته بودند، از نظر رشته‌های دیگر خنده‌دار باشد اما برای دوچرخه‌سواری زنان مبلغ خوبی بود و همین باعث شده بود که دختران با انگیزه‌تر و حضور بیشتری در جایزه بزرگ داشته باشند. جالب این است، در قهرمانی کشور هیچ کسی انگیزه نداشت. هیچ کسی روی غلطک نمی‌رفت که گرم کند و برخی‌ها از سر خط شروع  مسابقه، انصراف دادند و می گفتند مسابقه بدهیم که چه شود. 

او افزود: هیات ها هم پول ندارند ورزشکاران را حمایت کنند. در همین قهرمانی کشور ورزشکاران می‌گفتند خودشان از شهرهای مختلف به تهران آمده‌اند. کسی که می‌خواهد دوچرخه سواری را شروع کند دلش به چه چیزی خوش باشد. من سال‌ها در داخل ایران مدال‌آور بوده‌ام اما هیاتم توانایی خرید یک بلیت هواپیما را ندارد که ۱۲ ساعت در راه نباشم. 

*انبار فدراسیون برای رکابزنان دختر خالی است

عبدالهی با اشاره به توانایی دختران رکابزن تصریح کرد: یک زمانی می‌گفتند خودتان را نشان ندادید و دستاورد نداشتید اما فرانک پرتوآذر برای اولین بار در دوچرخه سواری کوهستان مدال آور بود و الان هم عضو یک تیم خارجی است. سمیه یزدانی هم برای اولین بار توانست در مدال قهرمانی آسیا جاده مدال بگیرد. من و دیگر رکابزنان هم در تورهایی مانند ترکیه و چین جزو ۲۰ نفر اول بودیم. ماندانا دهقان در بازی‌های کشورهای اسلامی با وجود رقبای سرسختی که داشت، مدال برنز گرفت و یا لیلا حیدری در سرعت توانست مدال برنز بگیرد. ما خودمان را تا جایی که می‌توانستیم بالا آوردیم ولی از اینجا به بعد دیگر نیاز به حمایت داریم. 

او ادامه داد: اعزام به مسابقات که انجام می‌شود یک دوچرخه سایز بانوان در انبار فدراسیون وجود ندارد. من به عنوان ورزشکار خودم را به اردوی تیم ملی رسانده‌ام اما این انتظار را دارم وقتی وارد اردوی تیم ملی می‌شوم، دوچرخه‌ای بهتر از دوچرخه‌ای که خودم دارم از انبار فدراسیون تحویل بگیرم اما چنین چیزی نداریم. این در حالی است که  در مسابقات تیم های دیگر را می‌بینیم که ماساژور، پزشک و امکانات زیادی همراهشان است. 

عبدالهی در پایان گفت: از خیلی ها که می‌توانند به دوچرخه سواری کمک کنند، خواهش می‌کنم به این رشته ورود کنند. دوچرخه سواری رشته جذابی است و می توان کارهای خوبی انجام داد. امیدوارم آن افرادصدای من را بشنوند.

فروزان عبداللهی درباره‌ی وضعیت دوچرخه سواری زنان ایران و بی‌انگیزه شدن رکابزنان بیان کرد: به غیر از قهرمانی آسیا اعزام دیگری نداریم. همیشه دو مرحله لیگ داشتیم اما سال گذشته یک مرحله از آن هم برگزار نشد. در این شرایط انگیزه ورزشکار کشته می‌شود. خود من می‌گویم این همه ریسک را به جان بخرم و با توجه به خطرات در جاده تمرین کنم که در نهایت چه اتفاقی بیفتد؟ ما همه زندگی خود را برای این رشته می‌گذاریم اما هیچ دستاوردی برای ما ندارد. نمی‌خواهم شخص خاصی را مقصر نشان بدهم و نمی‌دانم در این زمینه چه کسی باید دنبال راه حل باشد تا باشگاه‌ها و اسپانسرها را به سمت دوچرخه سواری سوق دهد و این رشته را بزرگتر کند. دوچرخه‌سواری به جای اینکه هر سال بزرگتر شود برعکس کوچکتر می‌شود.

*دختران برای یک مسابقه به جان هم می افتند 

او افزود: در بخش مردان سال‌های قبل باشگاه‌های خوبی مانند پیشگامان، پتروشیمی و دانشگاه آزاد را داشتیم اما الان شرایطی به گونه‌ای شده که خود مردان هم به سمت تیم ملی هجوم می‌آورند تا از طریق آن بتوانند در مسابقه شرکت کنند.  در بخش دختران، شرایط کاملا متفاوت است و در آستانه اعزام به مسابقات، رکابزنان به جان هم می‌افتند برای اینکه در ترکیب تیم ملی قرار بگیرند و زمانی هم که به مسابقه می‌روند به جای انجام کار تیمی هر کسی به فکر خودش است تا بتواند نتیجه بگیرد. این در حالی است که در استقامت جاده کار تیمی حرف اول را می‌زند. دختران ما خیلی پرتلاش هستند و پا به پای مردان تمرین می کنند و باید این تلاش دختران به نمایش گذاشته شود. هیچ باشگاهی ما را حمایت نمی‌کند و مشکل بزرگی است. 

*از جوانان فقط سه نفر باقی ماندند

عبدالهی با اشاره به استقبال کم از مسابقات قهرمانی کشور تاکید کرد: پارسال در قهرمانی کشور ۱۰- ۱۲ نفر در رده جوانان شرکت کردند و خیلی با استعداد بودند اما امسال سه نفر حضور داشتند. آن سه نفر هم با حمایت خانواده باقی ماندند. بقیه رکابزنان وقتی به سطحی می‌رسند که دیگر هزینه‌ها زیاد می‌شود و درآمدی وجود ندارد، نمی‌توانند ادامه بدهند. از طرفی وقتی چهار، پنج نفر به اردو دعوت می‌شوند در نهایت یک نفر به مسابقات اعزام می‌شود این باعث بی‌انگیزگی در ورزشکاران می‌شود مخصوصا در رده جوانان. 

او افزود: من و سمیه یزدانی دو سال دیگر اگر دوچرخه سواری را کنار گذاشتیم چه کسانی می‌خواهند جای ما را بگیرند؟ نمی‌دانم شاید دوچرخه‌سواری بانوان برایشان مهم نیست. اگر انتظار مدال از دوچرخه‌سواری بانوان دارند، باید جوانگرایی، استعدادیابی و حمایت کنند. اصلا ما نخواستیم بزرگسالان را به مسابقات بفرستند، جوانان را بیشتر به مسابقات اعزام کنند تا تجربه به دست آورند.

*قرارداد در لیگ زنان معنی ندارد

ملی‌پوش پیشین ایران در مورد اینکه لیگ هم درآمدی برای رکابزنان ندارد، تصریح کرد: برای حضور در لیگ برتر هم اینطور نیست که برگه‌ای به اسم قرارداد جلوی ما بگذارند و مبلغی را امضا کنیم‌. تیم‌ها با دادن تجهیزات حمایت می کنند و یا برای هر مدال، مبلغی را تعیین می‌کنند. مثلا برای هر مدال ۲ میلیون تومان در نظر می‌گیرند و بر اساس تعداد مدال‌هایی که گرفتیم به ما پول می‌دهند. خود من در هفت- هشت رشته پیست شرکت می‌کنم تا بتوانم حداقل پنج مدال بگیرم و حدود ۱۰ میلیون تومان دریافت کنم. پرداخت مبلغ بیش از ۲۰ میلیون در دوچرخه سواری زنان یک رویا است. متاسفانه هر هزینه‌ای که برای این رشته انجام می‌دهیم از جیب خودمان است. خانواده‌ها حمایت می‌کنند و یا شغل دوم داریم مانند مربیگری. 

*رکاب زدن در مسابقات با تجهیزات قرضی! 

عبدالهی با اشاره به افزایش قیمت تجهیزات تاکید کرد: لوازم دوچرخه سواری ساخت ایران نیست و با توجه به سخت‌تر شدن شرایط اقتصادی، کار به جایی رسیده که توان تعویض لوازم دوچرخه را هم نداریم. نفراتی که دوام آورده‌اند اسپانسر شخصی دارند تا برخی تجهیزات را تهیه کنند یا تجهیزات را امانت می گیرند. خود من نزدیک هر مسابقه که می‌شود، مجبورم به پیشکسوتان یا رکابزنان مرد رو بزنم که مثلا یک جفت طوقه بگیرم. قیمت آنها حداقل ۷۰ تا ۱۰۰ میلیون تومان است و پس از آن هم استرس دارم که مبادا در چاله بیفتم و اتفاقی برای آن طوقه‌ها رخ دهد.  فکر من به جای اینکه بر روی مسابقه باشد بیشتر بر روی طوقه‌هایی است که امانت گرفته‌ام. این قضیه کیفیت دوچرخه‌سواری زنان را کم می‌کند.

*هیات ها پول خرید یک بلیت هواپیما هم ندارند

دختر رکابزن ایران با اشاره به برگزاری مسابقه جایزه بزرگ با حمایت مالی سردار آزمون گفت: برای اولین بار یک مسابقه جایزه بزرگ برگزار شد که در آن پاداش دادند و جایزه‌هایی هم که پرداخت شد خوب بود. شاید مبلغ ۱۰ میلیون تومان که برای نفر اول گذاشته بودند، از نظر رشته‌های دیگر خنده‌دار باشد اما برای دوچرخه‌سواری زنان مبلغ خوبی بود و همین باعث شده بود که دختران با انگیزه‌تر و حضور بیشتری در جایزه بزرگ داشته باشند. جالب این است، در قهرمانی کشور هیچ کسی انگیزه نداشت. هیچ کسی روی غلطک نمی‌رفت که گرم کند و برخی‌ها از سر خط شروع  مسابقه، انصراف دادند و می گفتند مسابقه بدهیم که چه شود. 

او افزود: هیات ها هم پول ندارند ورزشکاران را حمایت کنند. در همین قهرمانی کشور ورزشکاران می‌گفتند خودشان از شهرهای مختلف به تهران آمده‌اند. کسی که می‌خواهد دوچرخه سواری را شروع کند دلش به چه چیزی خوش باشد. من سال‌ها در داخل ایران مدال‌آور بوده‌ام اما هیاتم توانایی خرید یک بلیت هواپیما را ندارد که ۱۲ ساعت در راه نباشم. 

*انبار فدراسیون برای رکابزنان دختر خالی است

عبدالهی با اشاره به توانایی دختران رکابزن تصریح کرد: یک زمانی می‌گفتند خودتان را نشان ندادید و دستاورد نداشتید اما فرانک پرتوآذر برای اولین بار در دوچرخه سواری کوهستان مدال آور بود و الان هم عضو یک تیم خارجی است. سمیه یزدانی هم برای اولین بار توانست در مدال قهرمانی آسیا جاده مدال بگیرد. من و دیگر رکابزنان هم در تورهایی مانند ترکیه و چین جزو ۲۰ نفر اول بودیم. ماندانا دهقان در بازی‌های کشورهای اسلامی با وجود رقبای سرسختی که داشت، مدال برنز گرفت و یا لیلا حیدری در سرعت توانست مدال برنز بگیرد. ما خودمان را تا جایی که می‌توانستیم بالا آوردیم ولی از اینجا به بعد دیگر نیاز به حمایت داریم. 

او ادامه داد: اعزام به مسابقات که انجام می‌شود یک دوچرخه سایز بانوان در انبار فدراسیون وجود ندارد. من به عنوان ورزشکار خودم را به اردوی تیم ملی رسانده‌ام اما این انتظار را دارم وقتی وارد اردوی تیم ملی می‌شوم، دوچرخه‌ای بهتر از دوچرخه‌ای که خودم دارم از انبار فدراسیون تحویل بگیرم اما چنین چیزی نداریم. این در حالی است که  در مسابقات تیم های دیگر را می‌بینیم که ماساژور، پزشک و امکانات زیادی همراهشان است. 

عبدالهی در پایان گفت: از خیلی ها که می‌توانند به دوچرخه سواری کمک کنند، خواهش می‌کنم به این رشته ورود کنند. دوچرخه سواری رشته جذابی است و می توان کارهای خوبی انجام داد. امیدوارم آن افرادصدای من را بشنوند.

۱- استفاده از لوازم چوبی

استفاده از لوازم تزئینی چوبی در روشویی و بر روی دیوار خانه، آرامش، گرما و صمیمیت را به ارمغان می آورد. یک قاب چوبی برای آینه حمام، جایگزینی کشوهای فلزی با کشوهای چوبی شیک و استفاده از قفسه های چوبی در منزل می تواند ظاهر منزل شما را زیباتر و گران قیمت تر جلوه دهد.

جاشوا اسمیت، طراح استودیوی جاشوا اسمیت در نیویورک، می‌گوید: آثار عتیقه در کنار مبلمان سبک معاصر هرگز از مد نمی افتند. قرارگیری لوازم مدرن و سنتی در کنار یکدیگر واقعا هیجان انگیز است. سعی کنید فقط از یک یا دو اثر عتیقه برای این کار استفاده کنید و از کنار هم قرار دادن آثار مربوط به دوره های مختلف خودداری نمایید.

 

۳- استفاده از لوسترهای مدرن

به جای استفاده از چراغ های قدیمی و لوسترهای از مد افتاده، از لوسترهای مدرن و شیک استفاده کنید. سعی کنید یک لوستر مناسب با توجه به فضایی که در اختیار دارید، انتخاب کنید. در خانه‌ های مدرن ممکن است استفاده از وسایل کلاسیک پر زرق و برق با فضا جور درنیاید، اما یک لوستر مدرن و ساده قطعا ظاهری زیبا و شیک برای منزل شما به ارمغان می آورد.

۴- بازسازی دیوارها و کف حمام و سرویس بهداشتی

اگر کف و دیوار حمام و سرویس بهداشتی منزل شما نیاز به بازسازی دارد، با انتخاب کاشی و سرامیک مناسب، فضای این بخش از منزل را شیک و امروزی کنید. اگر سرویس بهداشتی کوچکی دارید، باید کاشی و سرامیک های براق را انتخاب کنید که در برگشت و انعکاس نور بهتر عمل کند. کاشی و سرامیک هایی که حالت مات دارند، اگرچه بسیار زیبا هستند، اما مات بودن آنها سبب کوچکتر به نظر رسیدن فضا می شود. از این رو برای فضاهای بزرگتر مناسب هستند.

۵- استفاده از کفپوش، پارکت و سرامیک های مدرن

کفپوش های قدیمی منزل خود را با طرح های جدید و مدرن جایگزین کنید. این کفپوش ها در طرح و رنگ های متنوعی وجود دارند که می توانید با توجه به فضا مناسب ترین آن را انتخاب کنید. اگر فضای اتاقتان کوچک است، بهتر است از کفپوش رنگ روشن برای دلبازتر به نظر رسیدن فضا استفاده کنید. برای انتخاب کفپوش مناسب فضاهای بزرگتر محدودیت چندانی وجود ندارد.

۶- ترمیم لوازم آسیب دیده

پیش از دور انداختن ظروف، قاب عکس ها و حتی لوازم بزرگ مانند مبلمان، می توانید با روش های خلاقانه آنها را ترمیم و قابل استفاده کنید. به عنوان مثال، پر کردن ترک های یک ظرف عتیقه با رنگ طلایی زیبایی دوچندانی به آن می بخشد و آن را مجددا قابل استفاده می کند. یا می توانید میز نهارخوری قدیمی خود را با کمی خلاقیت، مجدد رنگ آمیزی کرده و به میز قهوه خوری رویایی خود تبدیل کنید.

۷- استفاده از بک اسپلش

بک اسپلش های قدیمی دوباره مد شده اند. می توانید از این دیوارپوش ها برای پوشاندن دیوار بین کابینت‌های پایین و کابینت‌های بالایی، دیواره بالای اجاق‌گاز و سینک ظرف‌شویی استفاده کنید. بک اسپلش ها انواع مختلفی دارند که از جمله آنها می توان به بک اسپلش از جنس شیشه حرارت دیده، کاشی، لمینت، سنگ، فولاد ضد زنگ، چوب و آینه اشاره کرد.

۸- رنگ آمیزی دیوارها با رنگ لایم واش

رنگ لایم واش، رنگی است قدیمی با بافت گچی و ظریف که حس رمانتیک و تازگی را در ما زنده می کند. این رنگ حس و حالی خوبی به اتاق می بخشد و بر زیبایی و جذابیت آن می افزاید. لایم واش نوعی رنگ آهکی و یک ماده طبیعی و سازگار با محیط زیست است که با استفاده‌های مبتکرانه می‌تواند در کانون توجه قرار گیرد. این رنگ یک رنگ معمولی نیست و تأثیر چشمگیری در دکواسیون داخلی دارد.

۹- ایجاد یک دیوار گالری

می توانید با قرار دادن چند اثر هنری کوچک بر روی یک دیوار، یک گالری هنری زیبا ایجاد کنید. از قاب های ساده سیاه و سفید برای این تابلوها استفاده کنید. دیوارگالری ها یک مجموعه خلاقانه و شخصی سازی شده از تابلو، عکس، پوستر و آثار هنری و شخصی هستند و یک روش ساده و کم هزینه جهت ایجاد تنوع و تغییر در دکوراسیون داخلی به حساب می آیند.

۱۰- حاشیه‌های کاغذی بر روی دیوار

می‌توانید از ترکیب رنگ و کاغذ دیواری برای زیباتر جلوه دادن دیوارهای اتاق خواب خود استفاده کنید. یک کاغذ دیواری شیک در حاشیه بالای دیوار اتاق خواب، فضا را از یکنواختی خارج کرده و راه حلی هوشمندانه و ارزان برای شیک تر جلوه دادن فضای اتاق خواب خواهد بود.