به این دلایل، هرگز کودکتان را آرایش نکنید!

به این دلایل، هرگز کودکتان را آرایش نکنید!
علاقه عمیق فرزند شما به رژ لب براق و سایه چشم پر زرق و برق کاملا طبیعی است. نه تنها دختران کوچک مجذوب لوازم آرایشی می شوند بلکه بسیاری از پسرها نیز عاشق آرایش هستند.

به این دلایل، هرگز کودکتان را آرایش نکنید!

خانه سفید: علاقه عمیق فرزند شما به رژ لب براق و سایه چشم پر زرق و برق کاملا طبیعی است. نه تنها دختران کوچک مجذوب لوازم آرایشی می شوند بلکه بسیاری از پسرها نیز عاشق آرایش هستند. بسیاری از کودکان خردسال دوست دارند لباس بپوشند و نقش های متفاوتی را ایفا کنند. آنها از تقلید از بزرگسالان در زندگی خود لذت می برند، چرا که نقش های مختلف را امتحان می کنند و هویتشان را توسعه می دهند.

از نظر کودکان لوازم آرایشی فقط یک ابزار سرگرم کننده است؛ اما استفاده از لوازم آرایشی چه عوارضی برای کودکان دارد؟ پدر و مادر ها در مقابل کودک علاقه مند به آرایش چه رفتاری باید داشته باشند؟ برای گرفتن پاسخ سوالاتتان در ادامه همراه ما باشید.

مضرات آرایش کردن برای کودکان

آرایش در میان خانم ها کاملا رایج و متداول است و بسیاری از کودکان نیز ممکن است با دیدن مادر یا خواهر بزرگترشان در هنگام آرایش کردن به لوازم آرایش و آرایش کردن علاقه مند شوند. در این بخش برخی از مضرات آرایش کردن برای کودکان را بیان می کنیم:

  • آرایش کردن کودکان موجب بسته شدن منافذ پوست و بروز جوش و آکنه می شود.
  • برخی از محصولات آرایش دارای سرب و باکتری هستند، وارد شدن این مواد مضر به بدن کودکان منجربه مسمومیتشان می شود.
  • آرایش در کودکان مبتلا به تنگی نفس و آسم منجربه تشدید حملات آسم می شود.
  • برخی از لوازم آرایشی سبب بروز آلرژی پوستی از جمله: قرمزی و کهیر پوستی و حساسیت به نور آفتاب می شود.
  • یکی دیگر از عوارض آرایش کردن کودکان بلوغ زودرس در آن ها است.
  • بحران هویت نیز از جمله عوارض روانی آرایش کردن کودکان است.
  • در برخی کودکان آرایش کردن باعث از بین رفتن اعتماد به نفس می شود چرا که احساس می کنند بدون آرایش زیبا و جذاب نیستند.

آرایش کردن کودکان

رفتار مناسب در مقابل کودک علاقه مند به آرایش

چه فرزند شما دختر باشد یا پسر، با این چالش به عنوان یک مرحله دیگر از دوران کودکی رفتار کنید. اگر واکنش شدیدی نشان دهید، ممکن است علاقه فرزندتان به آرایش و لوازم آرایشی به طور چشمگیری افزایش یابد. یکی از نکات مهمی که در نگهداری از کودک و تربیت او باید به آن توجه داشت، رفتار درست و مناسب است در غیر این صورت ممکن است کودک بیشتر لج کند و از طریق لجبازی و گاها گریه به خواسته خود برسد. در ادامه برخی از رفتارها و کارهایی که در مقابل کودک علاقه مند به آرایش باید انجام دهید را معرفی می کنیم:

۱. باید یکسری محدودیت تعیین کنید.

 با فرزندتان در مورد قوانین استفاده از آرایش صحبت کنید. برای مثال، می‌توانید توضیح دهید که استفاده از آرایش درست مانند لباس ‌پوشیدن است: او می‌تواند برخی از لباس ها را در خانه بپوشد اما نمی‌تواند آن ها را در مدرسه یا بیرون از خانه بپوشد؛ بنابراین میتوانید با توجه به تشخیص خودتان کودکتان را محدود کنید که تنها در خانه یا در برخی جشن ها و مراسم ها آرایش کند.

۲. همیشه هر زمان که کودک با لوازم آرایشی بازی می کند، مراقب او باشید.

بهتر است استفاده از رژلب را برای فرزندتان محدود کنید، زیرا برخی از ژلب ها ممکن است داری سرب باشند در نتیجه برای کودک مضر است.

آرایش نوجوانان

۳. محصولات ایمن بخرید.

بسیاری از لوازم آرایشی مطابق با استانداردهایی که والدین انتظار دارند، تنظیم نمی‌شوند؛ بنابراین محصولاتی با کمترین مواد تشکیل دهنده خریداری کنید و از موادی که فکر می کنید مضر هستند اجتناب کنید.

۴. با کم شروع کنید.

برای شروع می توانید به کودکتان اجازه دهید که تنها از برق لب استفاده کند. با گذشت زمان، سایر محصولات آرایشی را اضافه کنید. همان ابتدا به کودکتان اجازه ندهید از رژ لب و خط چشم استفاده کنند.

۵. مراقب تحریک پوست باشید.

علائم واکنش پوست کودکتان به مواد آرایشی می تواند قرمزی خفیف پوست یا کهیر شدن و تورم باشد. اکثر علائم واکنش پوست به لوازم آرایشی به سرعت ظاهر می شوند. اگر پوست کودکتان به محصول آرایشی واکنش نشان داد آن محصول را بردارید و دیگر از آن استفاده نکنید. در صورت بروز کهیر یا تورم، به کودک خود آنتی هیستامین بدهید و با پزشک تماس بگیرید. واکنش های آلرژیک که در صورت کودک شما ظاهر می شود می تواند به مجاری تنفسی اونیز سرایت کند. اگر کودک شما خس خس می کند، درد شکم دارد یا استفراغ می کند، فوراً تحت مراقبت های پزشکی قرار بگیرید.

۶. مراقب پوست های حساس یا مستعد آکنه باشد.

 از محصولات سنگین و روغنی به ویژه کرم ها، لوسیون ها و پودرها که می توانند آکنه، اگزما و سایر پوست های حساس را تشدید کنند، دوری کنید. از یک کانسیلر بدون روغن برای آکنه استفاده کنید.

آرایش کودک

۷. یک رژروتین پوستی سالم برای کودکتان داشته باشید.

 مراقبت از پوست برای هر کودک و نوجوانی، به ویژه آنهایی که آرایش می کنند، مهم است؛ بنابراین نکات زیر را در مورد پوست کودکتان رعایت کنید و به آن ها بیاموزید:

  • هر روز صورت آنها را با یک پاک کننده ملایم بشویید.
  • از صابون های ضد باکتری و لایه بردار اجتناب کنید. محصولات خشن می توانند به پوست جوان آسیب رسانده و باعث آکنه شوند.
  • قبل از رفتن به رختخواب تمام آرایش را پاک کنید.
  • لوازم آرایشی را هر شش تا ۱۲ ماه یکبار تعویض کنید تا خطر آلودگی به حداقل برسد.
  • از به اشتراک گذاشتن لوازم آرایشی که می تواند خطر آلودگی و عفونت را افزایش دهد، خودداری کنید.

با این حال، مهم ترین نکته ای که والدین باید به کودکان بیاموزند این است که آرایش صرفاً نوعی سرگرمی یا راهی برای بهبود ظاهر فرد است و نباید به عنوان معیاری برای ارزش شخصی آنها در نظر گرفته شود.

 

به چه علت کودکان خردسال خروپف می‌کنند؟

به چه علت کودکان خردسال خروپف می‌کنند؟

به چه علت کودکان خردسال خروپف می‌کنند؟

اگر صدای خروپف را از اتاق خواب فرزندتان بشنوید ممکن است تعجب کنید. حدود 10 درصد از کودکان به طور منظم خروپف می‌کنند. در بسیاری از موارد خروپف دوران کودکی جای نگرانی ندارد اما گاهی اوقات خروپف می‌تواند نشانه آپنه انسدادی خواب باشد. یک اختلال خواب که در صورت عدم درمان می‌تواند باعث مشکلات پزشکی شود. خروپف زمانی اتفاق می‌افتد که هوا نمی‌تواند آزادانه در پشت دهان و بینی حرکت کند. این می‌تواند باعث ارتعاش زبان، کام نرم و لک و در نتیجه خروپف شود. دلایل خروپف می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • لوزه‌های بزرگ یا آدنوئید
  • گرفتگی بینی در اثر آلرژی یا سرماخوردگی
  • اضافه وزن
  • داشتن کام بلند یا کام نرم

آپنه خواب در کودکان چه علائمی دارد

حدود 1 تا 3 درصد از کودکانی که خروپف می‌کنند دچار آپنه خواب هستند. این وضعیتی است که باعث توقف یا کاهش تنفس، کاهش سطح اکسیژن و اختلال در کیفیت خواب می‌شود. آپنه خواب در کودکان می‌تواند بر توجه، رفتار، یادگیری و کیفیت زندگی تأثیر بگذارد. با گذشت زمان آپنه خواب می‌تواند منجر به افزایش فشار خون، مشکلات رشد، التهاب و بازسازی قلب شود. در اینجا چند نشانه وجود دارد که نشان می‌دهد خروپف کودک شما ممکن است آپنه خواب باشد:

  • خروپف که هر شب اتفاق می‌افتد یا تنفس پر سر و صدا
  • تنفس دهانی در هنگام خواب
  • کودک شما صدا‌های خفگی یا نفس نفس زدن می‌دهد
  • مکث‌هایی را در تنفس فرزندتان می‌شنوید
  • فرزند شما اغلب از خواب بیدار می‌شود
  • کودک شما غیرعادی می‌خوابد

آپنه خواب همچنین می‌تواند مشکلاتی را ایجاد کند که ممکن است در طول روز متوجه آن شوید. این شامل:

  • خستگی غیرمعمول مانند به خواب رفتن در مدرسه
  • مشکلات توجه یا عملکرد ضعیف مدرسه
  • سردرد
  • مشکلات رفتاری یا بیش فعالی
  • بدخلقی یا تحریک‌پذیری

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

اگر کودک شما خروپف می‌کند و علائمی از آپنه خواب دارد با پزشک کودک خود صحبت کنید. اگر تشخیص داده شود که کودک شما مبتلا به آپنه خواب است پزشک در مورد درمان‌های احتمالی با شما صحبت خواهد کرد. درمان آپنه خواب نه تنها به کودک شما کمک می‌کند تا راحت‌تر بخوابد بلکه به بهبود سلامت کلی و کیفیت زندگی او نیز کمک می‌کند. یک خواب خوب حتی ممکن است تمرکز، سطح انرژی و عملکرد مدرسه کودک شما را بهبود بخشد.

 

منبع:

www.uhhospitals.org

هنگام بستنی دادن به کودکان نوپا چه نکاتی را رعایت کنیم؟

هنگام بستنی دادن به کودکان نوپا چه نکاتی را رعایت کنیم؟

هنگام بستنی دادن به کودکان نوپا چه نکاتی را رعایت کنیم؟

بستنی تغذیه بسیار لذیذی است که در صورت مصرف به مقدار متوسط می‌تواند تأثیر بسیار مثبتی بر سلامت کودک شما داشته باشد. بستنی دارای مقدار زیادی ویتأمین مانند A و ویتأمین B6 و مواد معدنی مانند کلسیم و فسفر و غیره است. وقتی برای اولین بار به کودک بستنی می‌دهید باید چند نکته را در نظر بگیرید. این شامل دادن بستنی در زمان و به مقدار مناسب است. در زیر برخی از مهم‌ترین نکاتی که باید هنگام خوردن بستنی برای اولین بار به کودک خود در نظر داشته باشید آورده شده است.

به زمان توجه کنید:

اکثر مردم فکر می‌کنند حدود 6 ماهگی زمانی که کودک شما شروع به خوردن غذای جامد می‌کند می‌توانند بستنی را هم در لیست غذایی او قرار دهند. این درست نیست زیرا بستنی یک دسر بسیار پر انرژی است و برای دادن این نوع دسر و تغذیه به متابولیسم قوی و سیستم گوارشی نیاز دارید.

از دادن بیش از حد شکر و عسل خودداری کنید:

بستنی حاوی عسل می‌تواند باعث ایجاد بیماری به نام بوتولیسم در کودک شما شود. یکی دیگر از مواردی که باید از آن اجتناب کنید دادن بستنی حاوی قند‌های اضافه شده به کودک است. قند‌ها می‌توانند کودک شما را کاملاً اذیت کنند زیرا هضم آن‌ها سخت است. برای جلوگیری از بروز چنین عوارضی فقط بستنی‌هایی را به کودک خود دهید که حاوی شیرینی بسیار کمی باشد.-به طعم و نوع بستنی توجه کنید:

طعم‌هایی را انتخاب کنید که حاوی آلرژن‌های رایج مانند آجیل و توت فرنگی نیستند. این آلرژن‌ها می‌توانند باعث خس خس سینه، اسهال و غیره شوند. بهترین انتخاب این است که بستنی را در خانه با استفاده از مواد ارگانیک تهیه کنید اما اگر این امکان وجود ندارد می‌توانید به سراغ محصولاتی بروید که محتوای قند کمی دارند و هیچ گونه افزودنی مصنوعی شیرین‌کننده‌ای ندارند.

با صبر و حوصله به کودک بستنی دهید:

بچه‌ها بستنی را بیش از هر چیز دیگری دوست دارند و به همین دلیل است که باید مراقب میزان مصرف آن‌ها در یک وعده باشید. یک بستنی کامل جلوی بچه‌ها قرار ندهید. بهترین راه برای دادن بستنی این است که آن را در یک کاسه کوچک ریخته و جلو کودک بگذارید و به کودک بدهید. به این ترتیب می‌توانید از آب شدن بستنی جلوگیری کنید.

از اسموتی و میوه‌های تازه استفاده کنید:

می‌توانید اسموتی‌های خانگی مختلف درست کنید و به عنوان جایگزین بستنی به کودک خود بدهید. این‌ها طعم بسیار شیرینی دارند و فاقد مواد نگهدارنده مصنوعی هستند. با دادن این‌ها می‌توانید مطمئن شوید که کودک شما سالم‌ترین رژیم غذایی را دریافت می‌کند که به رشد جسمی و ذهنی کودک شما کمک می‌کند. میوه‌ها می‌توانند تمام نیاز‌های کلسیم، پروتئین، ویتأمین و مواد معدنی کودک شما را با عوارض جانبی برآورده کنند.

نتیجه‌گیری:

همیشه به یاد داشته باشید که در دادن بستنی به کودک نوپا زیاده روی نکنید زیرا قند‌های اضافی می‌تواند اثرات نامطلوبی بر سلامت کودک داشته باشد. همچنین می‌توانید از پزشک اطفال خود بخواهید که در مورد زمان و روش مناسب دادن بستنی به کودک اطلاعات بیشتری کسب کند.

 

منبع:

dripivplus.com

لباس بافتنی برای نوزاد، مخصوص فصل پاییز و زمستان

لباس بافتنی برای نوزاد
لباس بافتنی برای نوزاد می‌تواند برای پاییز و زمستان گزینه‌ی بسیار خوبی باشد. بافندگی یک فرآیند متداول تولید پارچه است که بر روی انواع نخ‌ها از جمله پنبه، ویسکوز، ابریشم، پلی استر و اسپندکس استفاده می‌شود. به همین دلیل، لباس بافتنی برای نوزاد نیز تنوع بسیاری دارد.

     لباس بافتنی برای نوزاد

لباس بافتنی برای نوزاد می‌تواند دست ساز یا ماشینی باشد و طرح‌های دوست داشتنی و بانمکی نیز دارد. در حال حاضر، لباس‌های بافتنی متنوعی برای نوزادان، کودکان نوپا و کودکان خردسال موجود هستند که در فصل‌های سرد سال کارایی بالایی دارند.

در این مقاله می‌خوانید:

  • بررسی لباس بافتنی برای نوزاد
  • خرید لباس بافتنی برای نوزاد چه زمانی لازم است؟
  • نکات ایمنی در پوشاندن لباس بافتنی به نوزاد

بررسی لباس بافتنی برای نوزاد

  • سبک خلقت: لباس بافتنی برای نوزاد با استفاده از تکنیک‌های بافندگی ایجاد می‌شود. برای یک پارچه‌ی کشباف، نخ‌های رنگی مختلف انتخاب شده و بافته می‌شود تا طرح نهایی ایجاد شود.
  • وزن: لباس بافتنی برای نوزاد بسته به نوع نخی که انتخاب می‌شود، می‌تواند سبک یا ضخیم باشد. لباس‌های بافتنی پشمی در مقایسه با بافتنی‌های پوستی یا نخی به وضوح ضخیم‌تر و دلپذیرتر هستند.
  • دوام: اگر لباس‌های بافتنی نوزاد از نخ‌های باکیفیت بافته شده باشند، دوام آن‌ها تضمین شده است.

     لباس بافتنی نوزاد

  • طول عمر لباس: طول عمر لباس کودک فاکتور مهمی است که هنگام خرید لباس باید در نظر گرفت. لباس‌های باکیفیت گران هستند و طبیعی است که والدین انتظار استفاده‌ی بیشتری از آن‌ها داشته باشند.
    مزیت اصلی پارچه‌های بافتنی این است که کمی کشش دارند و روشی که نخ‌ها به صورت حلقه‌ای در هم قرار می‌گیرند و به هم متصل می‌شوند، به کشش جانبی آن‌ها کمک می‌کند. این بدان معناست که می‌توان از آن‌ها برای مدت طولانی‌تری استفاده کرد، زیرا کودک به رشد خود ادامه می‌دهد.
  • هزینه: ممکن است که هزینه‌ی انواع لباس‌ بافتنی برای نوزاد، به‌ویژه آن‌هایی که از ۱۰۰درصد پنبه ساخته شده‌اند، کمی بالاتر از لباس‌های موسلینی معمولی باشند. اگرچه پارچه‌های بافتنی ارزش قیمتی را که برای آن‌ها می‌پردازید دارند.

     خرید لباس بافتنی برای نوزاد

خرید لباس بافتنی برای نوزاد چه زمانی لازم است؟

لباس‌‌های بافتنی متنوعی برای نوزادان و کودکان نوپا موجود است.

لباس‌‌های بافتنی متنوعی برای نوزادان و کودکان نوپا موجود است. شما می‌توانید لباس‌های سبک‌ وزنی را خریداری کنید پنبه‌ای هستند و عرق را به خود جذب می‌کنند. در واقع، مناسب‌ترین نوع لباس‌های بافتنی برای نوزاد باید قابل تنفس و نرم باشند.
بهترین زمان برای خرید لباس‌های بافتنی نیز مواقع سرد سال و فصل‌های پاییز و زمستان است. پوشاندن این لباس‌ها به نوزاد، جگرگوشه‌ی شما را گرم نگه می‌دارد و اجازه نمی‌دهد که او سرما بخورد.

     لباس نوزاد

نکات ایمنی در پوشاندن لباس بافتنی به نوزاد

نکات ایمنی لازم در پوشاندن لباس بافتنی به نوزاد عبارتند از:

لباس بافتنی نوزاد نباید بند داشته باشد

اگر لباس‌های بچه‌گانه‌ای دارید که بندی هستند، لطفاً بندها را در اسرع وقت قیچی کنید.

هرگز به کودک خود لباس‌های بافتنی که بنددار هستند و به خصوص در اطراف گردن کودک بند دارند نپوشانید. چرا که این بندها می‌توانند در میان تاب، سرسره و حتی هنگام پیاده شدن از اتوبوس به میله‌ی صندلی‌ها گیر کنند و برای کودک یا نوزاد شما خطرناک باشند.
بعضی از لباس‌های بافتنی، کلاه دار هستند، اما کلاه آن‌ها با بند متصل نشده است. در واقع، این گونه لباس‌ها که کلاه‌های آن‌ها حالت هودی شکل دارند یا جداگانه و همراه لباس فروخته می‌شوند، گزینه‌های بسیار مطمئن‌تری هستند.

بنابراین اگر لباس‌های بچه‌گانه‌ای دارید که بندی هستند، لطفاً بندها را در اسرع وقت قیچی کنید یا این‌که حداقل هر گونه مهره یا گره را در انتهای این طناب‌ها بی‌اثر کنید تا خطر گیر افتادن آن‌ها کاهش یابد.
بسیاری از شرکت‌های پوشاک در سراسر ایالات متحده استفاده از بند کشی را در طرح‌های خود ممنوع کرده‌اند، اما متأسفانه سایر کشورها به خوبی در جریان نیستند.

     خرید لباس نوزاد

جنس لباس نوزاد باید امن باشد

بچه‌های خود را فقط با الیاف طبیعی مانند پشم یا پنبه بپوشانید.

در خانه‌هایی که دارای شومینه‌ی باز یا رادیاتور با بخاری در معرض دید هستند، ایده خوبی است که لباس‌های زمستانی نوزاد در مچ دست‌ها و پاهای او سرآستین داشته باشند. این نکته‌ی احتیاطی برای این است که لباس آتش نگیرد.
هم‌چنین یک ایده‌ی خوب برای هر جشنی که شامل آتش یا آتش‌بازی (مثل چهارشنبه سوری) می‌شود، این است که بچه‌های خود را فقط با الیاف طبیعی مانند ۱۰۰درصد پشم یا پنبه بپوشانید. چرا که این‌ها به راحتی نخ‌های مصنوعی نمی‌سوزند و حتی اگر بسوزند نیز روی پوست نوزاد ذوب نمی‌شوند.

     لباس پاییزی نوزاد

اندازه و راحتی نوزاد باید در انتخاب لباس لحاظ شود

نوزادان نباید پتوهای ساخته شده از موهر یا هر نخ «کرکی» دیگری را بپوشند.

برای نوزادان خود هرگز لباس‌های بلندتر از ۳۰ سانتی‌متر که زیر پاهای کوچک آن‌ها را سد کند، نخرید و نپوشانید. اگر لباس کودک شما ربان دارد، حتماً دقت کنید که روبان را به یقه‌ی پشت ژاکت کشباف پشمی بدوزید تا نتواند پشت گردن کودک شما سفت شود.
علاوه بر این، نوزادان نباید پتوهای ساخته شده از موهر یا هر نخ «کرکی» دیگری را بپوشند. هم‌چنین هرگز نباید از پوست گوسفندی که با ملحفه پوشانده شده نیست، استفاده کنند. این خطر ناشی از خوردن کرک نیست، بلکه خفه شدن توسط آن است.

در نهایت، همیشه مطمئن شوید که دکمه‌های دوخته شده روی لباس‌های نوزادان به اندازه‌ی کافی محکم باشند. البته مدل‌های چسبی یا زیپ دار انتخاب‌های بهتری هستند. حتی قرار دادن دکمه‌ها در پشت لباس‌ها به گونه‌ای که بچه‌های کوچک نتوانند آن‌ها را بیرون بیاورند، جایگزین بهتری محسوب می‌شود. اگرچه این ممکن است برای نوزادان هنگام دراز کشیدن برای مدت طولانی ناراحت‌ کننده باشد. پس خیلی توصیه نمی‌شود. (راحتی نوزاد باید در اولویت باشد.)

     لباس زمستانی نوزاد

جمع‌بندی

لباس بافتنی برای نوزاد ویژگی‌ها و مزایای قابل توجهی دارد که آن را به انتخابی عالی برای پاییز و زمستان تبدیل می‌کند. هنگامی که برای فرزندتان لباس انتخاب می‌کنید، مدتی را صرف این موضوع کنید که از چه نوع مواد و چه نوع فرآیندی در ساخت پارچه استفاده شده است. می‌توانید بافتنی‌های مختلف را آزمایش کنید و سعی کنید با استفاده‌ی منظم از عملکرد آن‌ها مطلع شوید.

به کلینیک بیا نی نی هم سر بزنید.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات و مقابله با ترس

چگونگی دوستی کودک با حیوانات
کودکان و حیوانات معمولا رابطه خوبی باهم دارند. برای بیشتر حیوانات، وجود یک کودک مسئول و پرانرژی به‌عنوان دوست، یک رابطه خاص محسوب می‌شود. و این رابطه دوستی برای کودک هم می‌تواند یکی از فاکتورهای اساسی شکل‌دهنده دوران کودکی و نوجوانی باشد.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

کودکان و حیوانات معمولا رابطه خوبی باهم دارند. برای بیشتر حیوانات، وجود یک کودک مسئول و پرانرژی به‌عنوان دوست، یک رابطه خاص محسوب می‌شود. و این رابطه دوستی برای کودک هم می‌تواند یکی از فاکتورهای اساسی شکل‌دهنده دوران کودکی و نوجوانی باشد.

البته رفتارهای خاصی هستند که کودک و حیوان و حتی والدین کودک باید درباره یکدیگر بدانند تا دوستی کودک با حیوانات شکل بگیرد. در ادامه با ما باشید تا با چگونگی دوستی کودک با حیوانات آشنا شویم.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

برخلاف بزرگسالان که بیشتر به‌خاطر سودآوری حیوانات مثل مواد غذایی، پشم، چرم و . . . سراغ حیوانات می‌روند، کودکان صرفا برای ارزشی که برای حیوان قایل شده سراغش می‌روند. دوستی کودک با حیوانات براساس اینکه حیوان موجود زنده است شکل می‌گیرد.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

کودکان معمولا از همان 4- 5 ماهگی می‌توانند با حیوان ارتباط بگیرند و به‌خوبی متوجه حضور یا عدم حضور حیوان می‌شوند. کودکی که با حیوان بزرگ می‌شود، زبان تعامل با حیوان را یاد می‌گیرد، و به‌واسطه حس عشق و علاقه به حیوانات، حس عشق و دوست داشتن را به دنیای اطراف، طبیعت و انسان‌های اطرافش می‌دهد.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

مزایای دوستی کودک با حیوانات

شواهد علمی نشان می‌دهند که کودکانی که رابطه خوبی با حیوانات دارند و با آن‌ها وقت می‌گذرانند عزت نفس بیشتری دارند، و بهتر از پس تعاملات اجتماعی برمی‌آیند، حتی پیشرفت شناختی بیشتری نسبت به همسالان خود دارند.

دوستی کودک با حیوانات باعث شده که کودک در زبان دیگری مهارت کسب کند. صحبت کردن به‌زبان خود حیوانات و تعامل با حیوان از دوره کودکی باعث تقویت ارتباط جسمی کودک می‌شود.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

همدلی بیشتر از دیگر مزایای دوستی کودک با حیوانات است. کودکانی که با حیوان خانگی بزرگ می‌شوند علاوه بر عزت نفس بالاتر، حس همدلی بیشتری هم دارند. به‌علاوه اینکه در مقایسه با همسالان خود، توانایی بیشتری در نگهداری از سایرین دارند. اعتماد به‌نفس بالاتر حاصل تعامل با حیوان است.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

هرچند دوستی کودک با حیوانات رابطه‌ای سرشار از عشق و دوست داشتن است، اما کودکانی هم هستند که از تعامل با حیوان می‌ترسند. آنقدر هراس دارند که حتی از دیدن یک توله سگ در تلویزیون هم پا به فرار می‌گذارند، یا از دیدن گربه‌ای در گوشه خیابان در جای خود میخکوب می‌شوند.

والدین می‌توانند به کودک کمک کرده تا ترسش از حیوانات بریزد. در ادامه چند راهکار برای چگونگی دوستی کودک با حیوانات را باهم می‌خوانیم.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

ترس کودک را طبیعی بدانید!

طبیعی است که کودک از چیز ناآشنا، غریبه یا غیرقابل پیش‌بینی بترسد. نخستین راهکار برای چگونگی دوستی کودک با حیوانات این است که ترس کودک از برخورد با حیوان را مناسب و طبیعی بدانید. به‌این ترتیب بهتر می‌توانید به کودک نزدیک شوید تا کمک کنید ترسش از دوستی با حیوان بریزد.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

مقابله با ترس

اگر ترس کودک از حیوان به‌حدی باشد که روی زندگیش تاثیر منفی بگذارد (مثلا مانع از بیرون رفتن، مدرسه رفتن یا دیدار با دوست شود) باید به کودک کمک کنید تا با ترس خود مقابله کند.

به کودک‌تان بفهمانید که ترس اشتباه شرم آوری نیست.

با کودک حرف بزنید و علت ترسش را بپرسید. اجازه بدهید که کودک بدون نگرانی از ترسش بگوید و بعد با توجه به حرف‌های کودک بهترین راه را برای مقابله با ترس و دوستی کودک با حیوانات پیدا کنید.

ترس کودک را تایید کنید.

به کودک‌تان بفهمانید که ترس اشتباه شرم آوری نیست. برای یافتن راهی برای دوستی کودک با حیوانات، در تیم کودک‌تان باشید نه مقابلش! سعی کنید نکات مثبت و خوب حیوانی که کودک از آن می‌ترسد را یادآوری کنید تا فرزندتان احساس بهتری پیدا کند.
روی توانمندسازی کودک کار کنید.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

با یادآوری خاطرات گذشته به کودک‌تان بقبولانید که فرد شجاعی است و در گذشته هم توانسته بر ترس‌هایش مثل ترس از افتادن حین یادگیری دوچرخه سواری، یا اسکیت برای اولین‌ بار، غلبه کند. روی شجاعت کودک کار کنید تا یک قدم به تعامل و دوستی کودک با حیوانات نزدیک‌تر شوید.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

ذهنیت ترس را کمرنگ کنید!

برای ایجاد رابطه دوستی کودک با حیوانات، ابتدا عکس‌هایی از حیوانی که می‌ترسد را به او نشان دهید، بعد سراغ کتاب‌هایی درمورد آن حیوان بروید، اسباب بازی آن حیوان را برایش بخرید و با او بازی کنید. کم‌کم از فاصله دور، حیوان واقعی را به کودک نشان دهید. وقتی که احساس امنیت برقرار شد کم‌کم به حیوان نزدیک شوید.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

تقویت انگیزه

یکی از روش‌های مقابله با ترس کمک گرفتن از سیستم انگیزه و پاداش است. هر یک قدم پیشرفت کودک در ایجاد تعامل با حیوان را ببینید و به کودک‌تان بفهمانید که متوجه پیشرفت و موفقیتش هستید. پاداش دادن می‌تواند انگیزه پیشروی را چندبرابر کند.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

اجباری وجود ندارد!

هرگونه اجبار و باید برای دوستی کودک با حیوانات، تاثیر سو می‌گذارد. بهتر است به‌جای مجبور کردن کودک سراغ استفاده از تخیل بروید تا شجاعتش بیشتر شود.

کمک گرفتن از مشاور

گاهی تلاش شما برای چگونگی دوستی کودک با حیوانات و فروکش کردن ترس‌شان جواب نمی‌دهد و موفق نمی‌شوید. در چنین مواقعی بهتر است از اهلش کمک بگیرید. اگر ترس کودک به‌حدی باشد که باعث پریشانی شود مشاوره و روانشناس کودک می‌تواند راهی پیش رویتان بگذارد تا اعتماد به‌نفس کودک بیشتر شود و ترسش بریزد.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

حیوان دوستی در کودکان

کودکان از همان دوران نوزادی حیوانات را می‌شناسند و از دو سالگی وارد دنیای حیوان دوستی می‌شوند. تمایلات کودکان در این سن به‌سمت انتخاب یک حیوان و صحبت کردن درباره آن می‌شود. آن‌ها در دنیای خیالی خود حیوانی را مجسم می‌کنند و تمام وقت خود را با آن حیوان می‌گذرانند.

از نظر روانشناسی، حیوانی که کودک در وهله نخست دوست دارد نشانه مادر است و دومین حیوانی که دوست دارد، سمبل پدر است.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

نقش والدین در چگونگی دوستی کودک با حیوانات

والدین درواقع الگوی رفتاری کودک هستند و باید مراقب رفتار خود با حیوانات باشند. کودکان همه‌چیز را ثبت و ضبط می‌کنند، پس رفتار حیوان آزاری از سوی والدین، طبیعتا کودکی حیوان آزار تربیت می‌کند.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

درمقابل اگر کودک والدینش را مهربان با حیوانات ببیند نه تنها ترسی از آن‌ها دارد بلکه خودش به حامی بزرگ حیوانات تبدیل می‌شود. به‌علاوه اینکه حیوان‌دوستی والدین می‌تواند تاثیر مهمی روی پرورش کودکانی آرام و صلح‌جو داشته باشد.

کلام آخر

وجود حیوانات و تعامل با آن‌ها مزایای بیشماری برای سلامتی انسان دارد، استرس و اضطراب را برطرف می‌کند، به‌خصوص اینکه دوستی کودک با حیوانات در کودکان مبتلا به اوتیسم به‌شدت نقش موثری ایفا می‌کند، سیستم ایمنی بدن آن‌ها را تقویت کرده و خطر ابتلا به آلرژی در کودکان به‌واسطه دوستی کودک با حیوان کاهش می‌یابد.

به‌لطف دوستی کودک با حیوانات می‌توان نسلی صلح‌جو، شجاع، توانمند و با عزت نفس بالا پرورش داد که به‌دنبال ایجاد تعامل و دوستی با انسان و محیط زیست است.

چگونگی دوستی کودک با حیوانات

ریختن ترس کودک از حیوان، تقویت انگیزه، کمک گرفتن از مشاور و روانشناس کودک و خواندن کتاب‌هایی با موضوع حیوانات از جمله روش‌های مناسب برای پیدا کردن چگونگی دوستی کودک با حیوانات هستند. می‌توانید از مشاوران و روانشناسان کودک و خانواده کلینیک بیا نی نی برای چگونگی دوستی کودک با حیوانات مشاوره بگیرید.

زمانی که کودک بزرگتر رختخواب خود را خیس می‌کند چه کنیم؟

زمانی که کودک بزرگتر رختخواب خود را خیس می‌کند چه کنیم؟

زمانی که کودک بزرگتر رختخواب خود را خیس می‌کند چه کنیم؟

خیس کردن تخت ممکن است حتی پس از آموزش توالت رفتن کودک شما رخ دهد که معمولاً در سنین 2 تا 4 سالگی اتفاق می‌افتد. اما از آنجایی که هر کودکی متفاوت است ممکن بوده کودک شما در این محدوده سنی تخت خود را خیس هم نکند. خیس کردن تخت ممکن است حتی پس از آموزش توالت رفتن کودک شما رخ دهد که معمولاً بین سنین 2 تا 4 سالگی انجام می‌شود. زمانی که کودک شما تخت را خیس کرد او را دعوا نکنید و بدانید که فرزندتان از روی عمد رختخواب را خیس نمی‌کند. او را سرزنش نکنید یا کاری نکنید که او احساس شرم کند. در عوض آرام باشید و به آن‌ها کمک کنید بفهمند تقصیر آن‌ها نیست و به مرور زمان این عادت از سر کودک می‌افتد.

 

10 نکته برای مدیریت شب ادراری کودک

  • آن‌ها را تنبیه یا سرزنش نکنید
  •  به آن‌ها کمک کنید کمتر احساس خجالت یا شرم کنند. توضیح دهید که شب ادراری تقصیر آن‌ها نیست و برای همه کودکان اتفاق می‌افتد و به مرور زمان برطرف می‌شود
  •  از کودک بخواهید به شما اطلاع دهد
  •  در نظر داشته باشید که اجازه دهید فرزندتان بعد از خیس کردن رختخواب به تعویض ملحفه کمک کند
  •  اجازه ندهید خواهر و برادر کودک او را مسخره کند
  •  در طول روز به ادرار و مدفوع کودک خود توجه کنید
  •  فرزندتان را تشویق کنید که قبل از خواب به دستشویی برود
  •  از آن‌ها بخواهید از نوشیدن مایعات زیاد خودداری کنند
  •  بعد از خواب کودک را بیدار کنید تا به دستشویی برود
  •  اگر بعد از چند شب کودک رختخواب را خیس نکرد او را تشویق کنید

 

منبع:

www.motherbabychild.com

چگونه چپ دست بودن کودک را تشخیص دهیم؟

چگونه چپ دست بودن کودک را تشخیص دهیم؟

چگونه چپ دست بودن کودک را تشخیص دهیم؟

نوزادان از هر دو دست برای دستیابی به موبایل، گردنبند درخشان شما یا برای نزدیک کردن صورت شما استفاده می‌کنند. با رشد کودکان توانایی آن‌ها برای انجام کار‌های پیچیده (مانند خط خطی کردن یا غذا خوردن با قاشق) افزایش می‌یابد. در این مرحله است که معمولاً در حدود دو یا سه سالگی ممکن است متوجه استفاده از یک دست خود بیشتر از دست دیگر شوید. با این حال برخی از کودکان علائم چپ دستی را در حدود 18 ماهگی نشان می‌دهند. ژنتیک حداقل تا حدی مسئول چپ دست و راست دست بودن است. نوزادان در رحم حرکت دادن یک دست را ترجیح می‌دهند. دقیقاً قبل از اینکه ارتباط بین نخاع و مغز به طور کامل شکل بگیرد بسیاری از مردم بر این باورند که چپ دست‌ها هنرمند هستند زیرا فکر می‌کنند آن‌ها بیشتر از نیمکره راست مغز استفاده می‌کنند که مسئول درک فضایی و بصری است. با این حال همانطور که مشخص است هیچ یک از ما ترجیحات راست یا چپ مغز را نداریم و همه ما از هر دو طرف مغز خود به یک اندازه استفاده می‌کنیم.

از قیچی استفاده کنید:

کودک شما ممکن است احساس کند که خودش نمی‌داند چگونه آن را قطع کند و هیچ بچه‌ای این احساس را دوست ندارد. تقصیر او نیست و قیچی برای او مناسب نخواهد بود. به دنبال قیچی متناسب با دست کودک باشید.

از دست چپ خود کمک بگیرید:

در حالی که احتمالاً می‌توانید از دست راست خود برای آموزش نحوه غذا خوردن با چنگال خلاص شوید اما اگر بخواهید به کودک چپ دست خود بیاموزید که چگونه بند کفشش را ببندد این کار پیچیده‌تر می‌شود. به عنوان یک فرد راست دست که سعی می‌کند کاری را با دست چپ خود انجام دهد احتمالاً باید سرعت خود را کم کنید و با دقت بیشتری به مراحل آن فکر کنید.

برای کودک هدایایی بخرید که بتواند با دست چپ از آن استفاده کند:

بسیاری از قابلمه‌های آشپزخانه و لیوان‌های قهوه با دسته‌هایی برای جهت‌گیری سمت راست ساخته شده‌اند (تمایز ظریفی که شاید شما راست‌دست‌ها هرگز متوجه آن نشده باشید). وقتی یک بچه چپ دست بزرگ می‌کنید خوب است که برای تولدش چند کادو سرگرم‌کننده بخرید.

 

منبع:

www.kindercare.com

آیا کودک من اوتیسم دارد؟ از کجا بفهمم؟

آیا کودک من اوتیسم دارد؟
اگر نگران کودک خردسال خود هستید و گاهی این سوال را از خود می‌پرسید که آیا کودک من اوتیسم دارد؟ شاید بهتر باشد آگاهی خود را نسبت به نشانه‌ها و علائم این بیماری بیشتر کنید. برای افزایش اطلاعات خود درباره اوتیسم این مقاله را از دست ندهید.

آیا کودک من اوتیسم دارد؟
در دنیایی زندگی می‌کنیم که برخی بیماری‌های عصبی و ژنتیکی در کودکان بیش از پیش قابل رویت است و بسیاری از والدین در بدو تولد کودک خود درباره سلامتی ذهنی و رشد کامل و بدون مشکل او تا سنین بالاتر نگرانند. یکی از مشکلات ذهنی کودکان که در ماه‌های اول تولد کودک به سختی قابل تشخیص بوده، اوتیسم است. بسیاری از والدین در ماه‌های اول تولد کودک خود دائما این سوال را از خود می‌پرسند که آیا کودک من اوتیسم دارد؟ بهترین راه  برای خلاصی از این فکر و خیال‌ها آگاهی از نشانه‌های این بیماری است.

در این مقاله می‌خوانید:

  • اوتیسم چیست؟
  • نشانه‌های اوتیسم در کودکان
  • چگونه والدین می‌توانند علائم هشدار دهنده را تشخیص دهند

کودک من اوتیسم دارد؟
اگر دائما این سوال را که آیا کودک من اوتیسم دارد؟ از خود می‌پرسید، باید بدانید که یکی از مهم‌ترین کارهایی که می‌توانید به‌عنوان والدین انجام دهید، یادگیری علائم اولیه اوتیسم و آشنایی با نقاط عطف رشد طبیعی کودک است که فرزندتان باید به آن‌ها برسد. همچنین باید به این نکته توجه کنید که همه کودکان مبتلا به اوتیسم همه علائم را نشان نمی دهند. بسیاری از کودکانی که اوتیسم ندارند، تعداد کمی را نشان می‌دهند. به همین دلیل است که ارزیابی حرفه‌ای بسیار مهم است و در صورت مشاهده هرگونه رفتار مشکوک بهتر است با پزشک مشورت کنید.

اوتیسم چیست؟

اوتیسم چیست؟
بیماری اوتیسم خود را از طریق طیفی از علائم نشان می‌دهد. اختلال اوتیسم در دوران نوزادی و اوایل کودکی ظاهر می‌شود و باعث تاخیر در بسیاری از زمینه‌های اساسی رشد مانند یادگیری، صحبت کردن، بازی کردن و تعامل با دیگران می‌شود.  بهتر است هر زمان که سوال آیا کودک من اوتیسم دارد؟ را از خود می‌پرسید، بدانید که علائم و نشانه‌های اوتیسم و اثرات آن بسیار متفاوت است. برخی از کودکان مبتلا به اوتیسم تنها دارای اختلالات خفیف‌اند، در حالی که برخی دیگر درگیر مشکلات شدیدتری هستند.

مشکلات بیماری اوتیسم
با این حال، هر کودک مبتلا به اوتیسم تا حدی، در سه زمینه زیر مشکلاتی دارد:

  • ارتباط کلامی و غیر کلامی
  • برقراری ارتباط با دیگران و دنیای اطراف
  • تفکر و رفتارهای انعطاف‌‌پذیر

نظرات متفاوتی در بین پزشکان، والدین و متخصصان درباره علت اوتیسم و ​​بهترین روش درمان آن وجود دارد. اما موضوعی که همه این گروه‌ها را با یکدیگر به توافق می‌رساند این است که تشخیص زودهنگام و درمان آن می‌تواند کمک شایانی کند.

نشانه‌های اوتیسم در کودکان

نشانه‌های اوتیسم در کودکان
اگر اوتیسم در دوران نوزادی تشخیص داده شود، درمان می‌تواند بسیار موثر واقع شود. اگرچه تشخیص اوتیسم قبل از ۲۴ ماهگی دشوار است، اما علائم اغلب بین ۱۲ تا ۱۸ ماهگی ظاهر می‌شوند. اگر علائم در این دوران تشخیص داده شوند، درمان می‌تواند در روند رشد کودکتان معجزه کند. اولین علائم اوتیسم شامل فقدان رفتارهای معمولی است نه وجود رفتارهای غیر معمول، بنابراین تشخیص آن دشوار است.

از جمله علائم اوتیسم در کودکان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • عدم برقراری تماس چشمی یا تماس چشمی بسیار کم
  • عدم تقلید حالت‌های چهره والدین و بی‌توجهی به آن‌ها
  • عدم پاسخ به نوازش یا هرگونه رفتار تحریک‌کننده احساسات کودک
  • به صورت ممتد و ثابت غرغر کردن یا ساکت بودن برای ساعت‌های طولانی
  • عدم انجام واکنش‌هایی مانند دست تکان دادن، اشاره کردن یا تکان دادن سر
  • ترجیح مداوم برای تنها بودن
  • تاخیر در زبان باز کردن
  • تکرار مداوم یک کلمه برای مدتی طولانی
  • مقاوت غیرمعمول در برابر تغییرات جرئی در محیط اطراف و آشفتگی
  • انجام رفتارهای تکراری برای مدت طولانی مانند تکان دادن سر، دست‌ها یا بدن
  • واکنش‌های غیرمعمول و شدید به صداها، بوها، مزه‌ها، بافت‌ها، نورها یا رنگ‌ها

چگونه والدین می‌توانند علائم هشدار دهنده را تشخیص دهند

تشخیص علائم اوتیسم
به عنوان والدین کودک خود، شما در بهترین موقعیت برای تشخیص اولین علائم هشدار دهنده اوتیسم در او هستید. شما بهتر از هرکسی فرزندتان را می‌شناسید و رفتارها و خصلت‌هایی را از او مشاهده می‌کنید که ممکن است پزشک اطفال در یک بازدید سریع پانزده دقیقه‌ای متوجه آن‌ها نشود. برای پاسخ دادن به سوال آیا کودک من اوتیسم دارد یا نه؟، بهتر است به برخی موارد که در ادامه به آن‌ها می‌پردازیم بیشتر دقت کنید و بدانید که چه چیزی معمولی است و چه چیزی نیست.

رشد کودک خود را با دقت زیر نظر بگیرید

رشد کودک و اوتیسم
اوتیسم شامل انواع تأخیرهای رشدی است، بنابراین مراقب باشید که چه زمانی فرزندتان به نقاط عطف کلیدی اجتماعی، عاطفی و شناختی دست می‌یابد. توجه به این موضوع راهی مؤثر برای تشخیص زود هنگام مشکل است. البته باید گفت که که تاخیر در رشد به تنهایی به اوتیسم اشاره نمی‌کند، بلکه یکی از علائم نگران‌کننده است.

اگر علائم نگران‌کننده را مشاهده می‌کنید، حتما به پزشک مراجعه کنید

علائم نگران‌کننده اوتیسم
هر کودکی با سرعت متفاوتی رشد می‌کند، بنابراین اگر کودکتان کمی برای صحبت کردن یا راه رفتن دیر کرد، نیازی به وحشت کردن نیست. وقتی فرزند شما نقاط عطف برای سن خود را برآورده نمی‌کند یا به مشکلی مشکوک هستید، بلافاصله نگرانی خود را با پزشک کودک خود در میان بگذارید و منتظر نمانید.

به بسیاری از والدین نگران گفته می شود «نگران نباش» یا «صبر کن، درست می‌شود» اما انتظار، بدترین کاری است که می‌توانید انجام دهید. زیرا در سنی که فرزند شما بهترین شانس را برای بهبود دارد، او را با خطر از دست دادن زمان مواجه می‌کنید.

به غرایز خود اعتماد کنید

اوتیسم
در حالت ایده‌آل، پزشک کودک شما نگرانی‌های شما را جدی می‌گیرد و ارزیابی کاملی از نظر اوتیسم یا سایر تاخیرهای رشدی انجام می‌دهد. اما گاهی اوقات حتی برخی پزشکان نیز مشکلات را دست کم می‌گیرند و اقدامی عملی برای آن انجام نمی‌دهند. در چنین حالتی اگر خودتان متوجه اوضاع وخیم کودک خود هستید، بهتر است به یک متخصص رشد کودک دیگر نیز مراجعه کنید و از همه چیز کاملا مطمئن شوید.

کلام آخر

بیماری اوتیسم در کودکان
همان طور که اشاره کردیم، تشخیص اوتیسم در سنین قبل از ۲۴ ماهگی بسیار دشوار است. اما شما به عنوان والدین کودک اگر نگران هستید و می‌خواهید پاسخی مشخص برای سوال آیا کودک من اوتیسم دارد؟ بیابید، باید علائم را جدی گرفته و تمامی حرکات کودک خود را زیر نظر بگیرید. در این مقاله نیز قصد داشتیم تا آگاهی شما را نسبت به برخی از رایج‌ترین علائم این بیماری بالا ببریم. فراموش نکنید که با مشاهده هرگونه رفتار غیرمعمول بهتر است به پزشک متخصص رشد کودکان مراجعه کنید.

کدام نوع سرطان ریه در کودکان شایع است؟

کدام نوع سرطان ریه در کودکان شایع است؟

کدام نوع سرطان ریه در کودکان شایع است؟

تومور‌های کارسینوئیدی:

تومور‌های کارسینوئیدی از سلول‌های عصبی غدد درون‌ریز شروع می‌شوند که در کنترل جریان هوا و خون در ریه‌ها نقش دارند و می‌توانند بر رشد سایر سلول‌های ریه تأثیر بگذارند. در مقایسه با انواع دیگر سرطان ریه این سرطان در گروه‌های سنی جوان‌تر رخ می‌دهد.

کارسینوم موکواپیدرموئید:

این نوع سرطان از غدد مخاطی منشأ می‌گیرد اما می‌تواند در برونش هاو راه‌های هوایی اصلی ریه‌ها تشکیل شود.

کارسینوم سلول سنگفرشی:

کارسینوم سلول سنگفرشی (SCC) نوعی سرطان ریه سلول غیر کوچک (NSCLC) است.

آدنوکارسینوم:

آدنوکارسینوم نوعی سرطان ریه سلول غیر کوچک (NSCLC) است که بیشتر در بزرگسالان دیده می‌شود.

کارسینوم برونش آلوئولار:

این یک نوع نادر از آدنوکارسینوم است.

کارسینوم سلول کوچک:

کارسینوم سلول کوچک سرطان ریه نادر اما با رشد سریع است که ممکن بوده پس از درمان عود کند.

سرطان ریه در کودکان چه علائمی دارد؟

ممکن است کودکی سرطان ریه داشته باشد و علائمی از خود نشان ندهد که به آن حالت بدون علامت می‌گویند. از آنجایی که سرطان ریه در کودکان بسیار نادر است هنگامی که علائم ظاهر می‌شوند به راحتی می‌توان آن‌ها را با سایر بیماری‌های رایج ریوی که کودکان را تحت تأثیر قرار می‌دهد اشتباه گرفت. چند نمونه آن آسم یا عفونت‌های تنفسی هستند. علائم زیر به ویژه زمانی که مداوم هستند می‌توانند نشانه‌های سرطان ریه در کودک باشند:

  • سرفه‌ای که از بین نمی‌رود
  • درد قفسه سینه که هنگام سرفه یا نفس عمیق بدتر می‌شود
  • خس خس سینه یا گرفتگی صدا
  • خستگی
  • کاهش اشتها
  • کاهش وزن غیر قابل توضیح
  • عفونت‌های تنفسی مکرر، مانند ذات‌الریه یا برونشیت
  • سرفه کردن خون
  • مشکل در تنفس

 

سرطان ریه در کودکان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر کودک شما علائمی مانند سرفه مداوم، خس خس سینه یا خستگی بیش از حد دارد پزشک اطفال با بررسی سابقه پزشکی او شروع می‌کند. آن‌ها همچنین می‌خواهند بدانند که علائم کودک شما چه زمانی شروع شده است و آیا چیزی به کاهش آن‌ها کمک می‌کند یا خیر. پزشکان همچنین می‌پرسند که آیا فرزند شما سابقه شخصی یا خانوادگی برخی از بیماری‌ها را دارد یا خیر. هر چیزی که به ذهنتان می‌رسد را حتماً فهرست کنید. در طول این مدت آن‌ها بدن فرزند شما را بررسی می‌کنند تا از سلامت عمومی او از جمله گوش دادن به تنفس و ضربان قلب او مطمئن شوند. چندین آزمایش دیگر می‌تواند به متخصص اطفال کمک کند تا علت علائم کودک شما را تعیین کند. برخی از این تست‌ها عبارتند از:

آزمایشات خون:

آزمایش‌های خون مانند پانل متابولیک پایه و شمارش کامل خون می‌تواند به پزشک کمک کند تا تصور بهتری از سلامت کلی فرزند شما داشته باشد.
تصویربرداری:
رادیوگرافی قفسه سینه می‌تواند به پزشک کمک کند تا بهتر بفهمد در ریه‌ها چه می‌گذرد. گاهی ممکن است از تکنیک‌های تصویربرداری تخصصی‌تری استفاده شود مانند:

  • توموگرافی کامپیوتری
  • اسکن توموگرافی گسیل پوزیترون
  • تصویربرداری رزونانس مغناطیسی

برونکوسکوپی:

برونکوسکوپی از یک لوله نازک با یک دوربین در انتهای آن استفاده می‌کند که برونکوسکوپی نامیده می‌شود تا راه‌های هوایی کودک شما را از نظر نواحی غیر طبیعی بررسی کند. همچنین ممکن است در طی این روش بیوپسی جمع‌آوری شود.

توراکوسکوپی:

توراکوسکوپی یک روش جراحی است که از یک لوله نازک با یک دوربین در انتهای آن استفاده می‌کند تا به پزشک اجازه دهد تا بافت‌های قفسه سینه کودک شما را از نظر نواحی غیر طبیعی بررسی کند. در این مدت نیز می‌توان بیوپسی را جمع‌آوری کرد.

بیوپسی:

اگر یک توده یا ناحیه مشکوک در ریه‌ها تشخیص داده شود پزشک کودک شما می‌خواهد نمونه‌برداری را انجام دهد. این نمونه بافتی است که می‌تواند در آزمایشگاه برای بررسی وجود سلول‌های سرطانی تجزیه و تحلیل شود.

چگونه سرطان ریه را در کودکان درمان کنیم؟

درمان دقیق یک کودک مبتلا به سرطان ریه می‌تواند به عوامل زیادی بستگی داشته باشد مانند:

  • نوع سرطان ریه
  • وسعت یا مرحله سرطان
  • ریه‌های فرزند شما چقدر خوب کار می‌کند
  • وجود برخی تغییرات ژنتیکی
  • سن و سلامت کلی فرزند شما
  • تصمیم‌گیری مشترک بین شما و تیم مراقبت از فرزندتان
  •  

گزینه‌های درمانی بالقوه‌ای که ممکن است توصیه شود عبارتند از:

عمل جراحی:

جراحی برای برداشتن تومور یکی از گزینه‌های اصلی درمان سرطان ریه است به ویژه اگر تومور به خارج از ریه‌ها گسترش نیافته باشد. قبل از جراحی ممکن است از شیمی درمانی برای کمک به کوچک کردن تومور استفاده شود.

شیمی درمانی:

اگر جراحی گزینه‌ای نباشد که به کار آید ممکن است شیمی درمانی توصیه شود. دارو‌های شیمی درمانی می‌توانند سلول‌های سرطانی را از بین ببرند یا رشد آن‌ها را کاهش دهند. آن‌ها معمولاً از طریق دهان یا از طریق IV داده می‌شوند.

 

سرطان ریه در کودکان چه خطراتی دارد؟

عوامل خطر اصلی سرطان ریه در بزرگسالان مربوط به سبک زندگی و عوامل محیطی است که می‌تواند منجر به تغییرات ژنتیکی مضر شود. چیز‌هایی مانند سیگار کشیدن و قرار گرفتن طولانی مدت در معرض دود سیگار احتمالاً به ذهن شما خطور می‌کند. با این حال این موارد معمولاً سال‌ها طول می‌کشد تا بر خطر سرطان فرد تأثیر بگذارد. به همین دلیل است که بیشتر افراد در سنین بالاتر به سرطان ریه مبتلا می‌شوند. همچنین از برخی تغییرات ژنتیکی خاص که با انواع خاصی از سرطان ریه در کودکان مرتبط است عبارتند از:

ژن آناپلاستیک لنفوم کیناز:

برخی از کودکان مبتلا به NSCLC دارای تغییر در ژن ALK هستند. اعتقاد بر این است که این تغییر می‌تواند به رشد و گسترش سلول‌های سرطانی کمک کند.

DICER۱:

بچه‌های مبتلا به بلاستومای پلور ریوی اغلب تغییری در DICER۱ دارند که برای کنترل بیان ژن‌های دیگر مهم است. تغییرات در DICER۱ می‌تواند منجر به بیان غیر طبیعی ژن شود که می‌تواند باعث رشد و توسعه کنترل نشده سلول‌ها شود.

چه عواملی بر نوع سرطان کودکان تأثیر می‌گذارد؟

  • نوع خاص سرطان ریه
  • سرطان چقدر سریع رشد می‌کند
  • آیا سرطان به غدد لنفاوی یا سایر نقاط بدن گسترش یافته است یا خیر
  • وجود انواع خاصی از تغییرات ژنتیکی
  • چگونه فرزند شما به درمان پاسخ داده است
  • سن و سلامت کلی فرزند شما

نتیجه‌گیری:

از آنجایی که علائم می‌تواند مشابه بیماری‌های رایج ریوی دوران کودکی باشد تشخیص سرطان ریه در کودکان دشوار است. هنگامی که تشخیص داده شد درمان می‌تواند شامل جراحی، شیمی درمانی یا پرتودرمانی باشد. سرطان ریه در کودکان می‌تواند به عواملی مانند نوع سرطان ریه، مرحله آن، سن و سلامت کلی کودک شما بستگی داشته باشد.

 

منبع:

www.healthline.com

کودکان از چه می‌توانند شروع به ورزش کنند؟

کودکان از چه می‌توانند شروع به ورزش کنند؟

کودکان از چه می‌توانند شروع به ورزش کنند؟

فعال بودن بچه‌ها اشکالی ندارد اما تمرینی که آن‌ها انجام می‌دهند باید متناسب با سن آن‌ها باشد. دویدن، شنا کردن، بازی کردن یا مواردی از این دست و هر چیزی که بچه‌ها را فعال نگه می‌دارد هم برای بدن و هم برای ذهن آن‌ها مفید است. وقتی بچه‌ها والدین خود را در حال ورزش می‌بینند تعجبی ندارد که بخواهند با آن‌ها مشارکت کنند. اگر والدین تمرینات را متناسب با سن خود انجام دهند به هیچ وجه مشکلی پیش نخواهد آمد. با این حال همیشه خوب است که با یک متخصص اطفال صحبت کنید تا مطمئن شوید که ورزش انجام شده سالم است و برای کودکان مضر نیست.
اولین روش انجام ورزش توسط بچه‌ها بازی در فضای باز است. چه یک ورزش گروهی باشد و چه صرفاً سرگرمی در دویدن با دوستان. آن‌ها از قلب و عضلات خود کار می‌کشند تا سالم بمانند و به تقویت قدرت خود ادامه دهند. وقتی بچه‌ها در طول روز فعال هستند نه تنها استقامت بدنی خود را افزایش می‌دهند بلکه روی استحکام و سلامت استخوان‌های خود نیز کار می‌کنند. به این ترتیب تا زمانی که بچه‌ها به هفت تا هشت سالگی برسند نیازی به انجام کاری جز دویدن و بازی برای انجام ورزش مورد نیاز نخواهد بود.

شرکت دادن بچه‌ها در ورزش‌های گروهی که رقابتی نیستند در سنین پایین باعث ورزش و همچنین هماهنگی بچه‌ها می‌شود. برای بچه‌هایی که علاقه‌مند به تمرین با وزنه برای شروع تمرینات قدرتی هستند دوییدن و بازی گروهی بسیار مناسب است. وقتی بچه‌ها شروع به رقابت کنند می‌توانند تمرینات قدرتی را شروع کنند که بهتر در سن هشت سالگی نجام شود. بسیاری از تمریناتی که بچه‌ها می‌توانند در این سن شروع کنند عبارتند از:

  • لانگز
  • اسکات
  • پوش آپ
  • کشش
  • تخته

چگونه انجام این تمرینات را با بچه‌ها شروع کنیم؟

بهترین راه برای شروع ورزش کودکان سرگرم کردن و تبدیل آن به برنامه روزانه است. برای کودکان در سن مدرسه بخش عمده ورزش روزانه آن‌ها باید تمرینات هوازی در مقابل تمرینات قدرتی باشد. این به این معنی است که بیشتر روز‌های هفته باید فعالیتی انجام شود که قلب را پمپاژ کند و برای تقویت بدن مفید باشد. اگر پیاده‌روی، دویدن یا شنا کردن فعالیتی است که تمام اعضای خانواده از انجام آن لذت می‌برند ورزش را به چیزی تبدیل کنید که همه اعضای خانواده درگیر آن باشند. به این ترتیب ورزش دیگر یک کار طاقت‌فرسا نیست بلکه فقط بخشی از زندگی است و هر چه زودتر بچه‌ها ورزش را در اولویت قرار دهند در دوران کودکی و همچنین در بزرگسالی سالم‌تر خواهند بود.

 

منبع:

www.moms.com