دسته: شیرخوارگی تا …

آیا ممکن است دل‌درد کودک من در اثر GERD بوده باشد ؟

گرچه GERD (بیماری رفلاکس گاستروزوفاجیل) در نوزادان و افراد مسن شایع‌تر است، گاه در کودکان نیز بروز می‌کند. اگر کودک شما پس از خوردن دچار درد یا تهوع می‌شود، لازم است قرار ملاقاتی با دکترش تعیین کنید تا مطمئن شوید GERD است یا نه.

علت بیماری GERD چیست ؟

رایج‌ترین علت این بیماری ضعف یا عملکرد نامناسب عضلات مری‌ (دریچه‌ای که مری را به معده متصل می‌کند) است. این نقص موجب می‌شود غذا و مایعات معدی بتوانند از معده به سمت دهان جریان یابند.
برخی اوقات مبتلایان به GERD به پیش‌آمدگی معدی نیز دچار هستند، وضعیتی که در آن بخش کوچکی از معده از درون دیافراگم به سمت سینه پیش می‌آید. (دیافراگم عضله‌ای است که معده را پایین نگاه می دارد و آن را از گودال سینه جدا می‌سازد). دکترها بر این عقیده‌اند که اگر پیش‌آمدگی معدی موجب بالا‌‌آمدن معده گردد، ممکن است حرکت محتویات معده به سمت مری آسان‌تر شود. گرچه، همه بیمار مبتلا به GERD این مشکل را ندارند.

خطر GERD تا چه حد جدی‌ست ؟

گرچه این بیماری قابل درمان است، ولی مورد مزمن آن می‌تواند آسیب جدی ایجاد کند. برخی از کودکان به وزن مناسب نمی‌رسند، زیرا که غذای کافی در معده‌شان نگه نمی‌دارند، و برخی دیگر اشتهای خود را از دست می‌دهند زیرا اسیدهای معدی برگشت‌داده شده به مری (موسوم به سوزش معده در بزرگسالان) می‌توانند به گلو آسیب جدی زده و بلعیدن را مشکل کنند.
اگر محتوای معده وارد بینی و شش‌های کودک مبتلا به GERD شود، وی ممکن است به مشکلات تنفسی چون التهاب ریه، تنگی نفس، سرفه‌های شبانه و عفونت‌های سینوس و گوش دچار شود. اسید معده به مینای دندان نیز آسیب می‌رساند.
اسید زیاد در مری می‌تواند در نهایت به التهاب مری بیانجامد، که زخم معده، خون‌ریزی، یا خراشیده‌ شدن مری یا صدمه‌ی جدی به جداره‌ی درونی آن را در پی دارد. این آسیب خطر ایجاد سرطان مری را در سالهای آتی عمر بیمار تشدید می‌کند.

برای کمک به کودکم چه‌کار می‌توانم بکنم ؟

مطمئن شوید که کودک‌تان هنگام غذا خوردن در محیطی آرام باشد. حتی می‌توانید به جای وعده‌های غذایی کم‌تعداد و حجیم، در وعده‌های زیاد غذای کم‌حجمی به او بدهید. به او اجازه ندهید پیش از خواب یا وقتی دراز کشیده است غذا بخورد؛ خوب است که در وضعیتی عمودی غذا بخورد، و پس از خوردن به مدت نیم‌ساعت یا بیشتر در آن حالت باقی بماند.
برخی از غذاها مشکل را تشدید می‌کنند، مثل غذاهای چرب، تند، شکلات، گوجه‌فرنگی، مرکبات، نوشیدنی‌های کربنات دار، و کافئین. (البته بهتر است حتی اگر کودکان مبتلا به GERD نباشد نیز از غذاهای چرب، شکلات، یا کافئین به مقدار زیاد استفاده نکنید.) می‌توانید از دادن این‌چنین غذاهایی به کودک تان خودداری نمایید، یا دستکم غذاهایی را که موجب عود GERD وی می‌شوند یادداشت کرده و از آنها دوری کنید.

اگر شک دارم که فرزندم GERD دارد یا نه، باید او را نزد دکتر ببرم ؟

بله. دکتر می‌تواند به شما بگوید که آیا فرزندتان GERD دارد یا نه و به شما در کاهش رنج و درد وی کمک کند، بنابراین هر چه زودتر قرار ملاقاتی بگذارید.

دکتر چه خواهد کرد ؟

برای شروع ممکن است دارو تجویز کند. برخی کودکان به سرعت به داروهای ضداسید یا جلوگیری از اسید پاسخ می‌دهند، و مشکل به پایان می‌رسد. اغلب آنها می‌توانند ضداسید‌های کودکان، و مقادیر پایین کاهنده‌های اسید را تحمل کنند (ولی هرگز نباید بدون مشورت دکتر این قرص‌ها را به آنها بدهید).
داروهایی که برای حفظ حرکت رو به پایین مواد در مجرای گوارشی استفاده می‌شوند نیز مفید خواهند بود. اگر نشانه‌های GERD در کودکتان دیده می‌شود، دکتر وی خواهد توانست بهترین نوع درمان را برای بیماری وی بیابد، درمانی بدون اثرات جانبی.

چطور می‌توان GERD را تشخیص داد ؟

وقتی نشانه‌های بیماری کودک خود را برای دکتر توضیح دهید، وی خواهد توانست با یک معاینه‌ی ساده GERD وی را تشخیص دهد. اگر دکتر در مورد تشخیص خود شک داشته باشد، یا احتمال بدهد که علت جسمانی دیگری پشت این نشانه‌ها است، ممکن است آزمایشات بیشتری را به‌عمل آورد یا اینکه شما را به متخصص داخلی ارجاع دهد. ( همچنین در صورتی که دارویی تجویز کرده باشد و کودک از بیماری خلاصی نیابد هم ممکن است دکتر چنین اقداماتی را لازم بداند)

این آزمایشات شامل گرفتن عکس رادیولوژی از ناحیه‌ی مورد نظر (موسوم به سری GI) می‌شود. کودک شما پیش از آزمایش باید مایعی گچی را بنوشد تا عکس بدست‌آمده به خوبی تمامی آسیب ها را نشان دهد. همچنین دکتر ممکن است مجرای گوارش را هم وارسی کند، و معاینه را با بیاپسی ( گرفتن نمونه‌های کوچک از بافت و مطالعه‌ی آن) و آزمایشی موسوم به بررسی 24 ساعته‌ی PH تمام کند، که در آن لوله‌ای از طریق بینی به مرکز مری فرو برده و PH آنجا را به مدت 24 ساعت کنترل می‌کنند. این‌کار برای کودک شما (و خود شما) خوش‌آیند نخواهد بود، ولی به دکتر کمک خواهد کرد که به علت رنج وی پی ببرد. 

وزن کودکم زیاد نمی شود. آیا باید نگران شوم؟

شاید. اگر تازگی‌ها کودکتان بیمار بوده، باید انتظار داشت که کمی وزن از دست داده باشد، که البته باید زود برگردد. اگر چند کیلویی کم نکرده اما سرعت رشد و افزایش وزنش کم شده، شاید دلیلش کاهش طبیعی سرعت رشد در این سن باشد.
به هر حال، فرزندتان باید وزن اضافه کند، و نه کم. نگاهی به نمودار رشد به شما کمک خواهد کرد تا نرخ رشد کودک خود را در مقایسه با کودکان دیگر پیدا کنید.
البته کودکان با سرعت های مختلفی رشد می‌کنند، اما کودک شما به طور مرتب در صدک هشتادم وزن قرار داشته و ناگهان به صدک دهم نزول پیدا کرده، باید بلافاصله با پزشک او در این رابطه صحبت کنید. و اگر وزن کودکتان کم کم به صدک کمتری نزول پیدا می‌کند، شاید بهتر است درباره وزن کودک با پزشک او صحبت کنید.

پزشک چه خواهد کرد؟

پزشک معاینه جسمی از کودک شما به عمل می‌آورد و از او تعدادی سوال می‌پرسد تا بفهمد مشکلی در کار است یا خیر، و اگر هست، علل آن چیست. ممکن است فاکتورهای بسیاری را علاوه بر نرخ رشد کودک شما بررسی کند تا بتواند از وضعیت او ارزیابی درستی انجام دهد.
اگر فرزندتان در زمان درست در مسیر خوبی از مسیر منحنی رشد قرار گرفته، با شما راحت ارتباط برقرار می‌کند و به نظر می‌رسد که شاد و سلامت است، به احتمال زیاد هیچ مشکلی ندارد.
اگر دکتر دریابد که نرخ رشد کودک شما مناسب نیست، فهمیدن علت آن اهمیت زیادی دارد. تغذیه مناسب و کامل در رشد جسمی و ذهنی کودک نقش حیاتی دارد. اگر کودک شما زیر وزن صدک 3 نمودار رشد قرار دارد، یا اگر 20 صدک زیر وزن مطلوب متناسب با قد خود است، احتمالا دچار «مشکل عدم افزایش وزن» یا «نقص رشد» شده است.
احتمالا پزشک فرزندتان دستور آزمایش خون، ادرار، یا آزمایش های دیگر می‌دهد و در عین حال میزان دریافت کالری او را در مدت زمان مشخصی کنترل می‌کند. گاهی پاسخ ساده است، و گاهی بسیار پیچیده.
ممکن است زمان پر اضطراب و ناامیدکننده ای باشد. شنیدن این که کودک شما رشد نمی‌کند سخت است، اما نباید خود را سرزنش کنید یا فکر کنید مادر خوبی نیستید یا غذای کافی به او نداده‌اید.

علت مشکل عدم افزایش وزن کودکم چه می‌تواند باشد؟

علت‌های بالقوه فراوانی وجود دارند که گاهی پزشک برای فهمیدن منبع مشکل باید ماهها صرف انجام آزمایشات و مطالعه رژیم غذایی کودک، تاریخچه سلامت، سطح فعالیت، و دلایل احتمالی استرس کند. عموما اگر فرزندتان رشد سالمی نداشته باشد، به این معنی است که یا خوب غذا نمی‌خورد یا آنچه را که می‌خورد جذب نمی‌کند یا مواد مغذی را به درستی مصرف نمی‌کند.
در موارد نادر، نقص در رشد ممکن است نتیجه‌ی سیستیک فیبروزیسِ ، بیماری قلبی، بیماریهای هاضمه، یا اختلال در غدد درون‌ریز باشد. اگر هرکدام از اینها مشکل کودک شما باشد، تشخیص زودهنگام اهمیت بسیار دارد.

پزشک چگونه مشکل عدم افزایش وزن را درمان می‌کند؟

وقتی شما و پزشک کودک تان توانستید علت مشکل را تشخیص دهید، حالا می‌توانید با هم اصلاحش کنید – از طریق درمان مشکل پزشکی و در صورت لزوم، افزایش مقدار کالری دریافتی کودک.
افزایش مقدار کالری دریافتی کودک به معنی تشویق او به خوردن غذاهای سالم پرکالری در هر زمان مقتضی است. گزینه‌های خوب عبارتند از محصولات لبنی (شیر، پنیر دلمه‌ای، ماست، بستنی، پودینگ، سوپ شیر)، تخم مرغ، آوکادو، کره بادام زمینی، نان‌های سبوسدار و پاستا، پوره سیب زمینی، و برشتوک.

آیا مشکل در افزایش وزن یعنی فرزندم کوچکتر از اندازه طبیعی اش خواهد بود؟

این بستگی به دلایل اصلی نقص افزایش وزن در او دارد. مثلا اگر فرزند شما وضعیت پزشکی مزمنی دارد، امکان دارد که همیشه کوچکتر از اندازه متوسط بماند. از طرف دیگر، اگر مشکل به راحتی برطرف شود، او به رشدی سریعتر از معمول بازمی‌گردد. 

فکر می‌کنم فرزندم اضافه وزن دارد. چطور بفهمم مشکلی جدی است؟

حق دارید نگران باشید: اضافه وزن می‌تواند کودک شما را در حال حاضر و در آینده در معرض خطرات سلامتی چون بیماریهای قلبی و دیابت قرار دهد. بیشتر بچه‌ها تا سن ابتدایی چربی خردسالی ‌شان را مصرف کرده اند، پس ترتیب ملاقاتی را در این باره با پزشک کودکتان بدهید. وی تشخیص خواهد داد که وزن کودک شما مشکلی جدی است که باید اکنون به آن بپردازید یا خیر.

پزشک چگونه تشخیص می‌دهد که فرزندم اضافه وزن دارد؟

پزشک فرزندتان وزن و قد کودک را اندازه می‌گیرد و آن را روی نمودار رشد ترسیم می‌کند. پزشکان امروزه از سری جدید نمودارهای بدست آمده توسط مرکز کنترل بیماری‌ها استفاده می‌کنند که شاخص توده بدنی کودک یا BMI را لحاظ می‌کند، این شاخص نشان دهنده تناسب قد با وزن است. BMI در تشخیص چربی اضافه بدن شاخص بهتری از اندازه‌گیری وزن به تنهایی است. درحالی که BMI در بزرگسالان از طریق فرمولی ثابت محاسبه می‌گردد، BMI در کودکان به سن و جنسیت وابسته است تا تغییرات ترکیب بدن که با افزایش سن کودک اتفاق می‌افتد را هم در نظر بگیرد.
همانند نمودار استاندارد رشد، کودک شما با توجه به هم سالانش طبقه بندی می‌شود. اگر BMI فرزند شما در 85 مین صدک باشد – یعنی بیشتر از مقدار آن در صدک 85 کودکان همسن و همجنس او – می‌گوییم اضافه وزن دارد. اگر در صدک 95م باشد، چاق است.
علاوه بر قد و وزن، پزشک فاکتورهایی چون وزن والدین، مدت زمان چاقی، و سلامت عمومی را هم در نظر می‌گیرد.

اگر فرزندم در معرض خطر چاقی باشد، چه باید بکنم؟

معمولا پزشکان برای کودکان رژیم‌های محدودکننده یا برنامه‌های کاهش وزن تجویز نمی‌کنند مگر در موارد چاقی مفرط. در واقع، رژیم محدود کننده می‌تواند برای سلامت کودک مضر باشد و اگر به دقت تحت نظارت قرار نگیرد، ممکن است در رشد و نمو کودک اختلال به وجود آورد. به جای آن، پزشک از شما می‌خواهد که برای بهبود عادت های غذایی کودک و افزایش مقدار فعالیت های او وقت صرف کنید.
از پزشک خود بخواهید درباره نحوه بهبود عادت های غذایی سالم کودکتان به شما کمک کند. ممکن است راهنمای هرم غذایی را پیشنهاد کند که روزانه مصرف سه وعده سبزیجات و دو وعده میوه برای کودکان، به علاوه‌ی مصرف غلات، شیر، و گوشت را توصیه کرده است. البته شما باید مصرف شیرینی‌جات و دیگر مواد پرکالری و کم‌ارزش غذایی را محدود کنید. ممکن است دکتر توصیه کند که با یک مشاور غذایی هم مشورت کنید تا بتوانید برنامه غذایی متعادلی برای کودک خود تنظیم کنید.
به یاد داشته باشید که اگر همه اعضای خانواده در هر وعده غذایی و میان وعده‌ها از غذای سالم استفاده کنند (و از فعالیت‌های ورزشی بهره مند باشند)، انجام این کارها برای فرزندتان راحت تر خواهد بود.
به فرزندتان کمک کنید تا از این عادت های بد دست بردارد، همه اینها منجر به اضافه وزن خواهند شد:
• خوردن بی‌حساب بین وعده‌ها. مصرف چیزهایی مثل چیپس و شیرینی را محدود کنید، و آنها را با گزینه‌های سلامت تری مثل میوه های تازه و سبزیجات و پودینگ‌های کم چربی، ماست و پنیر جاگزین نمایید. مطمئن شوید که فرزندتان تمام مدت در حال جویدن نباشد، حتی با مواد سالم.
• خوردن در حال تماشای تلویزیون. کودکی که حواسش جای دیگری است ممکن است اصلا متوجه سیری خود نباشد. به کودکتان کمک کنید به سیگنال های بدن خود توجه کند که به او خواهند گفت چه وقت به قدر کافی خورده است.
• مصرف مقادیر بسیار زیاد سودا یا آبمیوه. چنانچه می‌خواهید ازسودا و نوشیدنی های شیرین دیگر استفاده کنید، مصرفشان را تنها برای مناسبت های خاص نگه دارید . آب میوه مثل مصرف میوه نیست، اما مصرف آبمیوه زیاد می‌تواند بدن کودک را انباشته کند و زمانی که باید برای غذا خوردن احساس گرسنگی کند، نتواند از مواد غذایی مورد نیاز خود استفاده کند.
• پرخوری بی رویه. بیشتر غذاهایی که به صورت بی رویه خورده می‌شوند، ارزش غذایی ندارند. اگر فرزند شما باید در زمانی که حتیاج به میان وعده دارد از خانه خارج شود، غذایی سالم برایش تهیه کنید.
• صرف زمان طولانی پای تلویزیون یا کامپیوتر. بچه‌ها می‌توانند ساعت ها بی حرکت یک جا بنشینند. به علاوه، تیلبغات تلویزیونی خود مشوق مصرف مواد «کم ارزش» و با کالری فراوان است. جهت تشویق کودکان به فعالیت جسمی، تلویزیون را از اتاق خواب کودکان دور نگه دارید.
به جای غر زدن و مسخره کردن وزن کودکتان که او را بی میل می‌کند، به او فرصت بدهید تا غذاهای سالم و فعالیت را انتخاب کند، و وقتی این کار را کرد تشویقش نمایید. و فراموش نکنید که خودتان الگوی خوبی برای خوردن درست باشید. کربز توصیه می‌کند، «مخصوصا در بچه‌های خردسال نباید اهمیت الگوسازی از نحوه غذا خوردن و زندگی سالم در والدین را نادیده گرفت. بچه ها چیزی را که ببینند یاد می‌گیرند!»
همینطور نباید بچه هایتان را مرتب در خانه وزن کنید، این ممکن است در آنها تشویش ایجاد کند. با این حال، اگر مقدار BMI در فرزند شما بالای صدک 95 است، ممکن است دکتر از شما بخواهد که ماهی یک بار برای کنترل وضعیتش به او مراجعه کنید. با این ملاقات‌ها عادی برخورد کنید و زیاد به روند وزن کردن توجه نشان ندهید. به جای حساسیت درباره وزن فرزندتان، توجه خود را معطوفِ بهبود عادتهای سلامت بخش در او کنید.

چگونه فرزندم را به فعالیت بیشتر تشویق کنم؟

فعالیت عنصر کلیدی حفظ وزن است، و بیشتر بچه‌ها فعالیت کافی ندارند. راهنمای رژیم غذایی امریکایی ها در سال 2000 که توسط دپارتمان کشاورزی امریکا (USDA) و دپارتمان سلامت و خدمات انسانی (DHHS) تهیه شده است، توصیه می‌کند که کودکان در روز حداقل 60 دقیقه فعالیت داشته باشند – که بطور مطلوب باید در کنار والدین انجام شود. به جای فرو رفتن در کاناپه بعد از شام، خانواده خود را به دوچرخه سواری دسته جمعی تشویق کنید. رقص یا اسکیت داخل خانه را امتحان کنید. و به دنبال راههایی بگردید که سرتاسر روز شما را فعال تر نگه می‌دارند – مثلا پیاده‌روی یا دوچرخه‌سواری به جای راندن اتومبیل، یا استفاده از پله‌ها به جای آسانسور. در بیشتر کودکان تنها راه فعال تر کردن ساعت بازی آنها آن است که زمان بیشتری را خارج از خانه بگذرانند.

اگر کودک در حال رشد من همچنان چاق ماند، چه کنم؟

می‌توانید آینده فرزندتان را همین حالا با یاد دادن نحوه خوردن درست و فعالیت بیشتر اصلاح کنید. این احتمال خلاص شدن از مشکل اضافه وزن و تبدیل شدن به فردی سالم در بزرگسالی را افزایش می‌دهد. حتی اگر هرگز به وزن «نرمال» هم نرسد، با خوب غذا خوردن و فعالیت کردن سالم تر خواهد بود. 

از کجا بفهمم فرزندم زیادی لاغر است؟

برای ارزیابی وزن کودک فاکتورهای فراوانی را می‌توان لحاظ کرد. آیا همیشه لاغر بوده است؟ آیا هر دو والدینش لاغرند؟ وضعیت کودکی که تمایل ژنتیکی به لاغری دارد با کودکی که همیشه نرمال و قوی بوده و به تازگی از وزنش کاسته شده یا افزایش وزنش متوقف شده، فرق دارد. حتی اگر کودک شما به تازگی شروع به لاغر شدن کرده باشد هم چندان جای نگرانی نیست.
دکتر استیون دانیلز، پروفسور امراض کودکان در مرکز پزشکی بیمارستان کودکانِ سینسیناتی و عضو گروه تغذیه آکادمی می‌گوید «به خاطر داشته باشید که وزن کودک عنصری دینامیک است و با توجه به رشد تغییر می‌کند».
دانیلز معتقد است وقتی افزایش قد بر افزایش وزن پیشی بگیرد، فرزند شما مدتی لاغرتر به نظر می‌رسد تا زمانی که دوباره افزایش وزن او آغاز شود. همین طور ممکن است که به تدریج افزایش وزن کودک بر افزایش قد او پیشی بگیرد و باعث اضافه وزن او شود. دانیلز می‌گوید پزشکان متوجه شده ‌اند که کودکان بسیاری با افزایش سن دچار اضافه وزن می‌شوند درحالی که بسیاری شان در ابتدا کمبود وزن داشته اند.
بهترین راه در تشخیص کمبود وزن و راههای مقابله با آن، آن است که با پزشک کودک قراری بگذارید و او رژیم و وزن کودک را ارزیابی کند.

پزشک چگونه تشخیص می‌دهد که فرزندم کمبود وزن دارد؟

پزشک فرزند شما فاکتورهای مطرح شده فوق را بررسی می‌کند : وزن والدین چه قدر است و چه مدت لاغر بوده است. همچنین عادتهای غذایی کودک و سلامت عمومی‌اش را بررسی می‌کند. احتمالا درباره مشکلات پزشکی کودک که ممکن است در لاغر شدنش تاثیر گذاشته باشد، مثل اسهال مزمن یا استفراغ، هم خواهد پرسید. 
پزشک قد و وزن کودک را اندازه می‌گیرد و روی نمودار رشد ترسیم می‌کند. امروزه پزشکان از نسل جدیدی از نمودارهای رشد استفاده می‌کنند که توسط سازمان کنترل بیماری تهیه شده و شاخص توده بدنی کودک یا BMI را لحاظ می کند؛ این شاخص نسبت وزن و قد را در تعیین میزان تناسب آنها اندازه گیری می‌کند. BMI نسبت به مقیاس وزن شاخص بهتری برای ترکیب بدن است. درحالی که BMI در بزرگسالان به کمک فرمول مستقیم وزن و قد محاسبه می‌شود، فرمول تعیین BMI در کودکان جنسیت و سن را هم لحاظ می‌کند، چرا که ترکیب بدن با افزایش سن کودک تغییر پیدا می‌کند.
اگر BMI کودک شما کمتر ازصدک 5 ام باشد، کمبود وزن دارد. پزشک سوالاتی درباره رژیم غذایی کودک می‌پرسد تا به کمبودهای اصلی پی ببرد. وی ممکن است راهنمای هرم غذایی را در اختیارتان قرار دهد تا به کمک آن دریابید کدام گروه غذایی به قدر کافی به فرزندتان نمی‌رسد. احتمالا معاینه جسمی هم به عمل می‌آورد و آزمایشی هم می‌گیرد تا مطمئن شود دلیل پزشکی دیگری در کار نباشد، مخصوصا اگر کودک شما خوب غذا می‌خورد اما تغییروزن پیدا نمی‌کند.

چگونه به افزایش وزن فرزندم کمک کنم؟

با فرض این که کودک شما هیچ مشکل پزشکی ندارد، بهتر است به او کالری بیشتری بدهید. برای بعضی از کودکان افزایش غذاهای سالم چرب که برای قلب ضرری ندارند، مثل آووکادو، گردو، بادام و روغنهای نباتی کالری بیشتری را برای رشد به بدنشان می‌رساند. وعده‌های غذایی سالم و پرکالری به همراه میان‌وعده به کودکتان بدهید تا به قدر کافی غذا بخورد.
دانیلز هشدار می‌دهد که به هیچ وجه برای افزودن وزن کودک، به او غذاهای بی‌ارزش نخورانید. عادت‌های غذایی در سنین آغازین کودکی شکل می‌گیرند و بعدها که ثابت شدند، تغییر دادن شان دشوار می‌شود.
زمان غذاخوردن را طولانی و مطبوع کنید. هروقت که می‌توانید دور هم بنشینید و از وقت و غذایی که با هم می‌خورید لذت ببرید. کودکان را درگیر مراحل برنامه‌ریزی غذایی، خرید (مثلا از او برای تهیه میوه و نان از مغازه کمک بگیرید)، و تهیه مواد غذایی بکنید تا به غذا و غذاخوردن علاقه‌مند گردد. همچنین، به کودکتان اجازه ندهید خود را مشغول کاری کند و از خوردن وعده‌های غذایی شانه خالی کند. اگر می‌خواهید کودکتان اضافه وزن پیدا کند، لازم است که مرتب غذا بخورد.
در اینجا فهرستی از غذاهای سالم با کالری بالا تهیه شده که می توانید به کودکتان بدهید:
لبنیات – شیر کامل، پنیر، پنیر روستایی ، ماست، بستنی، سوپ خامه‌دار، پودینگ
پروتئین – تخم مرغ، کره بادام زمینی، سوپ لوبیا، آجیل
کربوهیدرات‌ها – نان، ماکارونی و پنیر، پاستا، نان تست ، پنکک، پوره سیب زمینی، برشتوک گرم
اگر کودکتان بدغذا است و غذاهای جدید را در رژیمش نمی‌پذیرد، ممکن است پزشک او نوشیدنی‌های مکمل پرکالری را توصیه کند. این مکمل‌ها مزه شیربستنی می‌دهند و ویتامینها و املاح معدنی را که به بدن کودک نمی‌رسد، تامین می‌کنند.
البته دقت کنید که کودکتان خود را آنقدربا نوشیدنی‌هایی مثل شیر و آبمیوه سیر نکند که میلی به وعده غذایی اصلی نماند. سعی کنید مصرف آبمیوه را به یک لیوان در روز و شیر را به دو فنجان در روز محدود کنید. 
در حالی که علاقه‌مندید پیشرفت کودکتان را تحت نظر داشته باشید، شروع به وزن مرتب کودک در منزل نکنید، چون باعث نگرانی او می‌شود و نسبت به کمبود وزن خود آگاه می‌شود. البته پزشک کودک شما خود ماهی یک بار او را وزن می‌کند و پیشرفت او را مد نظر دارد. درباره این ملاقات ها عادی باشید و مسئله کمبود وزن را خیلی پررنگ نکنید.

اگر وزن کودکم زیاد نشد، چه کنم؟

اگر کودک شما کالری کافی مصرف می‌کند اما به اندازه کافی اضافه وزن نمی‌یابد، همچنان به همکاری با پزشک ادامه دهید تا علت اصلی این وضعیت را پیدا کنید. از طرف دیگر، اگر فرزندتان غذا نمی‌خورد، احتمالا دلایل روانشناختی وجود دارد که باید با درمانگر کودک خود مطرح کنید. احتمالا پزشک کودک کسی را به شما معرفی می‌کند.

البته به احتمال فراوان، با صبر و اتخاذ برنامه مداوم غذایی و میان وعده‌ها فرزندتان به تعادل قد و وزن مطلوبی خواهد رسید. 

آپنه در خواب چیست ؟
آپنه در خواب یک بیماری مهم است که در آن در زمان خواب تنفس به دفعات زیاد  دچار اختلال می‌شود.
سه نوع آپنه‌ی خواب وجود دارد: آپنه‌‌ی خواب مسدودکننده (OSA) که در اثر ایجاد انسداد به وجود می‌آید؛ آپنه‌ی خواب مرکزی که درآن انسدادی وجود ندارد اما مغز نمی‌تواند به عضلات فرمان دهد که تنفس را انجام دهند و آپنه‌ی ترکیبی که ترکیبی از این دو است. OSA رایج ‌ترین نوع آپنه‌ی خواب است.

علت ایجاد آپنه‌ی خواب مسدودکننده چیست ؟
OSA می‌تواند در اثر هر چیزی که از لحاظ فیزیکی مسیر هوا را مسدود و رساندن هوای کافی به ریه‌ها را برای کودک مشکل کند، به وجود آید. در کودکان، بزرگی لوزه ها یا آدنوئید ها( غددی که در گلو و درست پشت بینی قرار دارند) معمولا دلیل این وضعیت هستند. وقتی عضلات کودک  در خواب شل می‌شوند، این غدد می‌توانند مسیر رسیدن هوا به ریه‌ها را مسدود کنند.
لوزه‌ها و آدنوئیدها در بچه ها ممکن است به طور طبیعی کمی بزرگ باشند. آپنه‌ی خواب بین 3 و 6 سالگی رایج‌تر است، وقتی که لوزه‌ها و آدنوئید‌ها در مقایسه با مجاری تنفسی  در بزرگترین اندازه‌ی خود قرار دارند. لوزه‌ها و آدنوئید‌ها ممکن است در اثر بیماری یا آلرژی هم بزرگ شوند.
علت های دیگرانسداد مجاری تنفسی شامل اضافه ‌وزن و آناتومی خاص صورت است مانند عقب رفتگی چانه و شکاف کام. کودکان مبتلا به سندرم داون و دیگراختلالات  مادرزادی که مجاری بالایی تنفس را گرفتار می کنند، مهمترین دلایل آپنه‌ی خواب هستند. بیش از نیمی از کودکان مبتلا به سندرم داون به آپنه‌ی خواب مسدود‌کننده دچار می‌شوند.

چطور می‌توان فهمید کودکی آپنه‌ی خواب دارد ؟
لیست نشانه‌های OSA طولانی است. مهمترین نشانه‌ها خروپف و مشکل تنفس در خواب است که اغلب به صورت قطعی‌های کوتاه در تنفس است. یک قطعی کوتاه 10 ثانیه یا بیشتر طول می‌کشد.
اگر کودک شما خروپف می‌کند، سریع این نتیجه را نگیرید که آپنه دارد؛ 1 تا 3 درصد از کودکان مبتلا به آپنه‌ی خواب هستند در حالی که 7 تا 12 درصد کودکان خروپف می‌کنند. اینها اطلاعاتی ا‌ست که گری ای فرید، متخصص اطفال و مدیر آزمایشگاه خواب کودکان در دانشکده‌ی داروسازی دانشگاه اموری در آتلانتا ارائه کرده است. همچنین ، ممکن است کودکی به آپنه مبتلا باشد ولی خروپف نکند.
اگر کودکتان اغلب اوقات از طریق دهان تنفس می‌کند (شب و روز)، اغلب سرفه می‌کند یا در خواب نفسش بند می‌آید، مدام خواب است یا وقت خواب زیاد عرق می‌کند، باید به این قضیه شک کنید.
بیدارشدن‌های مکرر شبانه‌ همراه با هریک از علائم بالا می‌تواند نشانه‌ای از آپنه‌ی خواب باشد. چون کودکان مبتلا به آپنه‌ی خواب در تنفس مشکل دارند، ممکن است جنب و جوش زیادی داشته باشند و از خواب بیدار شوند تا هوای کافی  تنفس کنند.
اگر فکر می‌کنید کودکتان ممکن است آپنه‌ی خواب داشته باشد، به رفتارش در روز توجه کنید تا به سرنخ‌های بیشتری دست پیدا کنید. آپنه اغلب آنها را کج‌خلق، ناپایدار و ناامید می‌کند. کودک ممکن است در زمان‌های نامعمول به علت خستگی خوابش ببرد.
کودک مبتلا به آپنه‌ی خواب بیشتر مستعد به داشتن مشکلات لوزه و آندوئید است.و اگر به میزان لازم نخوابد تا بتواند از هورمون‌های رشدی که در شب آزاد می‌شوند استفاده کند ، ممکن است رشد کندتری داشته باشد. همچنین اگر تلاش زیادی برای تنفس در شب بکند، ممکن است به درستی رشد نکند زیرا کالری‌های خود را بیهوده می‌سوزاند. فرید توضیح می‌دهد که “مثل این است که هر شب در ماراتن شرکت کنید.”

خطرات آپنه‌ی خواب چیست ؟
اغلب آپنه‌ی خواب نشانه‌های خفیفی دارد  ولی می‌تواند به مشکلاتی در رشد، یادگیری و رفتار منجر شودو حتی به مرور زمان به مشکلات قلبی و ریوی و فشار خون بالا بیانجامد.

 فکر می‌کنم کودکم ممکن است آپنه‌ی خواب داشته باشد چه کنم ؟
ابتدا با پزشک مشورت کنید.او از عادات خواب کودک میپرسد و مجاری فوقانی تنفس کودک را معاینه می کند. اگر پزشک فکر ‌کند اضافه وزن یا آلرژی علت این مشکل است، ممکن است به شما توصیه کند که ابتدا آنها را حل کنید و یا ممکن است شما را به یک متخصص گوش، حلق و بینی یا یک متخصص ریه یا متخصص خواب و یا متخصص آپنه ارجاع دهد.
تستی که معمولاً برای شناسایی آپنه‌ی خواب به کار می‌رود پولیزومنوگرام خوانده می شود. این تست امواج مغزی، حرکات چشم، تنفس و سطح اکسیژن خون، به همراه صدای خروپف و نفس‌نفس زدن در خواب  رامانیتور می‌کند. یک نوع از پولیزومنوگرام در آزمایشگاه خواب و در شرایط استاندارد و با مشاهده‌ی مداوم توسط متخصصان با تجربه در زمینه  خواب انجام می‌شود. نوع دیگر آن مطالعه‌ی پرتابل است که می‌توان آن را در خانه انجام داد ولی به اندازه‌ی نوع اول دقیق نیست. هر دوی این این‌ها بی‌درد هستند.

آپنه‌ی خواب چطور درمان می‌شود ؟
در 90 درصد موارد،برداشتن لوزه‌ها یا آدنوئید‌ها آپنه‌ی خواب را در کودکان درمان می‌کند. برخی کودکان مبتلا به آپنه‌ی خواب مسدودکننده نیاز به استفاده از دستگاه CPAP (فشار مثبت مداوم هوا) دارند که مجرای تنفس را با دمیدن هوا در بینی در زمان خواب از طریق یک ماسک باز نگه می‌دارد. (دستگاه CPAP معمولاً نشانه‌های آپنه‌ی مرکزی را از بین نمی‌برد.)  

شب ادراری 
ادرار در تخت‌خواب یا شب ادراری به یک مسئله روتین در 10 تا 13 درصد از کودکان 6 ساله و 7 تا 10 درصد از کودکان 8 ساله تبدیل شده است. پسرها مخصوصاً آنهایی که در خانواده‌شان به صورت ارثی سابقه شب ادراری داشته‌اند  بیشتر مستعد این عارضه هستند. اگر شما یا همسرتان در این زمینه از رشد تاخیر داشته‌اید احتمال اینکه کودک‌تان نیز این گونه باشد، زیاد است. برای این که  او دچار این عارضه نشود یا باید مغزش قادر به نگه‌داشتن مثانه‌ای پر در حالِ سرریز در هنگام شب باشد و یا سیگنالی قوی از مثانه‌اش بیاید که بتواند وی را ازخواب بیدار کند.

چه‌کار می‌توانید بکنید ؟
سعی کنید از یک مشکل گاهگاه مسئله‌ای بزرگ نسازید. اگر کودک شما مرتباً تخت‌خواب خود را خیس می‌کند زیاد روی آن تاکید نکنید و مطمئن شوید که او درک کرده است که خطای او نیست. تنبیه‌و مسخره‌اش نکنید؛ او واقعاً کاری از دستش برنمی‌آید و شما با این کار تنها خجالت ‌زدگی او را بیشتر می‌کنید. همچنین برای برادران و خواهران او هم روشن کنید که مسخره ‌کردنش ممنوع است. خیس‌نکردن تخت‌خواب در تمام طول شب یک مهارت رشدی ا‌ست که تقریباً تمامی کودکان در زمان خود با خیس‌نکردن تخت‌خواب در زمان خواب یا با بیدار شدن برای رفتن به دستشویی به آن می‌رسند.
در حالی که منتظرید تا کودکتان ادرار در تخت‌خواب را متوقف کند مطمئن شوید که تشکش به اندازه‌ی کافی با یک ملافه‌ی پلاستیکی پوشیده شده است و او را وادار کنید تا به محض این که متوجه شد جایش را خیس کرده است بلند شده و به دستشویی برود. اگر خود را خیس کرد هرچه سریعتر ملافه و پیژامه‌ی او را عوض کنید تا پوستش سوزش نگیرد و او به خوابیدن با پیژامه‌ی خشک عادت کند.
او را به عوض کردن ملافه‌ی خود تشویق کنید اگر این کار به تسکین اضطراب و یا خجالتش کمک می‌کند ولی او را با این کار تنبیه نکنید. همچنین می‌توانید به پوشیدن لباس‌های زیرِ جذب‌کننده همچون کتان ضخیم یا شلوارهای تمرین قابل ‌تعویض تشویقش کنید ( این به کودک کمک می‌کند که بفهمد بعضی اوقات بزرگ تر ها هم چنین چیزهایی می‌پوشند.) برای بعضی کودکان، مخصوصاً کودکانی که برای مدت طولانی خود را خیس نمی‌کنند و بعد خود را خیس می‌کنند، برگشت به شلوارهای تمرینی ممکن است فکر خوبی نباشد. رفتار خود را بر اساس خلق و خوی کودکتان تنظیم کنید.
شاید حتی استفاده از یک تقویم یا سیستم برنامه‌دار برای مشخص کردن موفقیت‌های آنها (شب‌های خشک) مناسب باشد اما دقت کنید که هیچ‌گاه او را  تنبیه و سرزنش نکنید. به گفته‌ی دنیل کسلر، متخصص رشد و رفتار کودکان در فونیکس آریزونا ” مشاهده‌ی افزایش تعداد شبهای خشک به مرور زمان معمولاً عاملی مثبت است که والدین می‌توانند در تشویق‌های خود از آن استفاده کنند.”
بعضی والدین متوجه می شوند که بیدار کردن کودک برای دفع – اگر به مدت یک ساعت یا بیشتر خواب بوده باشد – می‌تواند پایانی برای این مشکل باشد. می‌توانید حتی متوجه شوید که در چه ساعتی از شب  احتیاج به دفع دارد و زنگ ساعت را برای نیم ساعت پیش از آن کوک کنید. با انداختن مسئولیت بیدارشدن و به دستشویی رفتن به گردن خود او می‌توانید به او کمک کنید تا بر این وضعیت کنترل پیدا کند.
مشخص شده که تمرینات انبساط مثانه می‌تواند هم می تواند به حل مشکل کمک کند. با متخصص کودک خود صحبت کنید تا مطمئن شوید که کودکتان باید از این تمرین استفاده کند یا نه. یکی از تمرینات این است: کودکی را که احساس دفع  در طول روز می‌کند را تشویق کنید تا ادرار خود را برای مدت 10 ثانیه یا بیشتر نگه دارد، با این کار انقباضات مثانه متوقف خواهد شد. در مر حله بعد، وقتی که پیغام‌های ادرار بازگردد، او باید سعی کند پاسخ به آنها را بیشتر و بیشتر به تعویق بیاندازد تا جایی که دیگر مجبور به رفتن به دستشویی باشد.

مراقب چه‌چیز باید باشید ؟
اگر کودک شما ادرارش را مرتباً بی موقع دفع می‌کند، در زمان دفع تقلا می‌کند یا از سوزش یا درد شکوه می‌کند، ممکن است بیماری داشته باشد. در این صورت هرچه سریعتر با متخصص اطفال تماس بگیرید. همچنین اگر ادرارش کدر یا صورتی باشد یا اگر در اطراف آلت دفعی‌اش قرمزی یا خارش داشته باشد ، باید با پزشکش تماس بگیرید. این قوانینن برای پسرها و دخترها فرقی نمی‌کند و در مورد هردو یکی است.
اگر کودکی پس از یک دوره‌ی طولانی خشکی تخت‌خواب خود را خیس کند، ممکن است یک عامل مخفی احساسی وجود داشته باشد. با پزشکش در مورد هر گونه عامل احساسی که فکر می‌کنید نقش داشته باشد صحبت کنید، عواملی مثل رفتن به مدرسه‌ای جدید، تغییرات در خانواده ( همچون جدایی یا طلاق) یا سوء استفاده‌ی فیزیکی.

آینده شب ادراری چیست ؟
اگر متخصص اطفال به وجود عارضه‌ی التهاب ادراری (UTI) مشکوک شود نمونه‌ای از ادرار کودک را برای آزمایش می گیرد و اگر کودک  دچار یک عارضه است  آنتی بیوتیک تجویز می کند تا آن را از بین ببرد. اگر UTI عامل ایجاد ادرار شبانه بوده باشد مشکل کودک  باید به این ترتیب از بین برود. 
 ممکن است آزمایش های بیشتری انجام شود (مانندعکس برداری با اشعه‌ی ایکس از مثانه یا کلیه‌ها) تا اطمینان حاصل شود مشکلی وجود ندارد و اگر مشکلی وجود داشت احتمالاً به متخصص  کودکان معرفی خواهید شد. البته این هم به ندرت پیش می آید .
اگر هیچ علت فیزیکی برای علائم کودک شناخته نشد،و ادرار شبانه همچنان ادامه یافت یک راه حل مناسب استفاده از آژیر ادرار است. این آژیرها با اتصال حس‌گرهایی به پوشک یا تشک کودک کار می‌کنند. با اولین نشانه‌ی خیسی، آژیر به صدا در می‌آید و کودک را بیدار می‌کند تا در نهایت کودک را در مورد این که کی مثانه‌اش پر می‌شود شرطی می‌کند، حتی وقتی که خواب است. این آژیرها به خوبی اثرگذار هستند و به اغلب کودکان کمک می‌کند در عرض 4 تا 6 ماه بهبود پیدا کنند.
اگر آژیر مفید واقع نشود پزشک ممکن است به عنوان  آخرین راه‌حل داروهایی تجویز کند که معمولاً قرص یا اسپری بینی هستند. ایمی پیرامین معمولاً اولین دارو است، و تقریباً نیمی از کودکان به آن واکنش نشان می‌دهند. کسلر توصیه‌می‌کند که والدین در مورد معایب و مزایای این داروها  با متخصص مشورت کنند.
تنها درصد بسیار کمی از کسانی که به ادرار شبانه مبتلا هستند به هیچگونه درمانی پاسخ نمی‌دهند. با این حال، این کودکان تقریباً همیشه در  نوجوانی از عهده‌ی کنترل ادرار خود برمی‌آیند.