دسته: دانستنی‌های کودکان

مسئولیت کودکان در کارهای خانه

یکی از کارهایی که در خانه انجام می شود تمیز کردن خانه است. گاهی در این میان کودکان دوست دارند به والدینشان کمک کنند و وظایفی را برعهده بگیرند اما آیا این کار درست است یا نه؟ واگر خوب است باید از چند سالگی این وظیفه را به آنها بسپاریم. در این گفت وگو دکتر کتایون رازجویان، فوق تخصص روان پزشکی کودکان و نوجوانان به ما می گویند که از چه زمانی می توانیم این مسوولیت را به کودکانمان بسپاریم.

از چه زمانی و چگونه می توان به کودک مسوولیت داد؟

معمولا بین 3 تا 5 سالگی، کودک هر چیزی را از روی تقلید یاد می گیرد برای همین می توانید مرتب کردن اتاق را مانند بازی به او نشان دهید و او را در این کار همراهی کنید. او نیاز دارد بداند که این کار را از کجا شروع کند و هر وسیله را چطور سرجای خود بگذارد. تصور نکنید فرزند شما خیلی کوچک است.

وقتی زمان تمیز کردن اتاق کودکتان می شود حتما مسوولیت هایی به او بدهید.کودک با کمک شما معنای مسوولیت را می فهمد و تمایل پیدا می کند که این کار را تکرار کند. در ضمن بین 6 تا 11 سالگی، او تمایل دارد خود را مستقل تر نشان دهد و ترجیح می دهد اتاقش را به تنهایی مانند یک فرد بزرگسال مرتب کند. این موضوع به آن معنا نیست که او می داند چطور این کار را انجام دهد. دلایل صحبت های خود را برایش توضیح دهید، از تحمیل نظرات خود اجتناب کنید و به جای او وسایلش را مرتب نکنید. مثلا بدون هماهنگی و موافقت فرزندتان دکوراسیون اتاق وی را تغییر ندهید.
بعضی از کودکان اجازه نمی دهند والدینشان وارد اتاق آنها شوند. از طرفی خودشان هم تمایلی برای تمیز کردن اتاقشان ندارند. در این شرایط چه باید کرد؟

 

مسئولیت پذیری کودکان در خانه

 
البته کمی بی نظمی طبیعی است؛ به همین دلیل بهتر است نظم و ترتیب شدید، خصوصا با روش های سختگیرانه را به او تحمیل نکنید. هرگز اتاق فرزندتان را به ویژه زمانی که در خانه نیست، مرتب نکنید. وقتی می خواهید وارد شوید، در بزنید و منتظر بمانید تا شما را دعوت کند. در این رفتارتان، احترام به حریم شخصی و توجه به احساسات و دل مشغولی هایش را نشان می دهید. این زمان فرصت خوبی است که نظر او را پیرامون نحوه تمیز کردن اتاقش جویا شوید. پاکیزگی خیلی مهم است اما آن را به موضوعی جنجالی در خانواده تبدیل نکنید، بلکه با شناخت روحیات فرزندانتان سعی کنید هم همکاری فرزندان را جلب کنید و هم مسوولیت پذیری و نظم و ترتیب را در او تقویت کنید.

 

آیا برای کمک گرفتن از کودکان و نظافت و کارهای خانه باید زمان خاصی را در نظر گرفت؟

بله، مثلا نباید اجازه دهید ساعات صرف غذا و خواب بچه ها تحت الشعاع این کار قرار گیرد زیرا علاوه بر اینکه باعث بداخلاقی آنها می شود، بازگرداندن آنها به برنامه منظم قبلی، شما را با مشکل روبرو می کند. از طرف دیگر حوصله بچه ها وقتی که، چند ساعت متوالی بدون توجه به آنها مشغول کار می شوید، سر می رود و ممکن است از این فرصت استفاده کنند و هر کاری که دلشان بخواهد انجام دهند. باید توجه داشته باشید، فرزندان کوچک می توانند شرکای خوبی در امر تمیز کردن خانه باشند. به این ترتیب می توانید در هر روز زمان خاصی را برای نظافت اختصاص داده و کارها را با همسر و فرزندان خود انجام دهید. البته کار کودک در خانه باید متناسب با سن، توانایی و وقت او باشد. مثلا، از بچه 6-5 ساله نباید انتظار داشته باشید دیوار تمیز کند، اما در این سن می تواند اسباب بازی ها و لوازم دیگر خود را جمع کند و پس از گردگیری قفسه ها توسط شما، آنها را سر جای خود قرار دهد.

در این میان سهم نوجوانان خانه چیست؟ معمولا کمک خواستن از آنها با توجه به شرایط روانی دوران بلوغ کمی سخت است.

اتفاقا باید کارهایی با مسوولیت بیشتر به آنها داده شود؛ مثل تمیز کردن کاشی های آشپزخانه، جاروبرقی کشیدن و… چنین کارهایی بعضی اوقات خواست آنها نیست، اما می شود با همدلی و مهربانی کارها را بهتر کنار یکدیگر انجام بدهید. ضمن اینکه نوع تربیت و آموزش هایی که به کودکتان از ابتدا داده اید در این شرایط بسیار تعیین کننده است.

برخی از والدین وقتی کودکشان شیئی را می شکند یا خرابکاری می کند او را با واژه های غلطی ناراحت می کنند. به این گونه والدین چه توصیه ای می کنید؟

این کار اصلا درست نیست برای همین پیشنهاد می کنم از داد زدن بر سر بچه ها در مورد نحوه تمیزکاری، جدا خودداری کنید، می توانید با خونسردی به آنها توضیحات لازم را بدهید تا با مشارکتی دوستانه یک همکاری مفید را تجربه کنید. اساسا این نوع همکاری ها، روحیه کار دسته جمعی را میان افراد خانواده بالا می برد و به آنها آموزش می دهد. مسوولیت تمیز کردن خانه نباید بر دوش یک نفر باشد و بهتر است همه افراد در خانه با یکدیگر همکاری کنند؛ در این صورت هیچ وقت یک نفر خسته نخواهد شد.

با این اقدامات علاوه بر افزایش صمیمیت، روح همکاری و مشارکت در خانواده تقویت می شود و اعتماد به نفس کودکان و نوجوانان به واسطه قبول مسوولیت، بالا می رود. این نکته مهم است، برای انجام هر کاری باید خوشحالی کنیم و با صدای بلند بخندیم و همچنین از افراد خانواده به ویژه بچه ها تشکر کنیم که به ما کمک می کنند. ضمنا یادتان باشد تصحیح کردن، ناخودآگاه این پیام را به کودک منتقل می کند که تلاشش به اندازه کافی خوب نبوده. بنابراین به جای توجه به مقدار کاری که انجام داده، به تلاشش توجه کنید و از سرزنش کردن او نیز بپرهیزید. سرزنش کردن سبب می شود کودک تصور کند هرگز نمی تواند شما را راضی نگه دارد بنابراین دست از تلاش برمی دارد. به یاد داشته باشید با گذشت زمان، کودک در کارهایش مهارت پیدا می کند، بر آنها مسلط می شود و از عهده انجام کارها بهتر برمی آید.

در ضمن سعی کنید به جای جمله های منفی از جمله های مثبت استفاده کنید؛ مثلا به جای «اگر لباس های مهمانی را درنیاوری…» از این عبارت استفاده کنید؛ «اگر می خواهی بازی کنی اول باید لباس های مهمانی را درآوری.» بدین ترتیب اگر چند بار این جمله ها را تکرار کنید، انجام این کارها برای کودک به شکل عادت درمی آید و دیگر نیازی نیست کارها را مرتب به او یادآوری کنید.

 

مسئولیت پذیری کودکان در خانه

چه کارهای دیگری از جانب والدین می تواند سلامت روانی کودک را تحت الشعاع قرار دهد؟

بهتر است تمیزکردن خانه را با برنامه ریزی و منظم اجرا کنید. بعضی از خانم ها عادت دارند یکباره همه وسایل اتاق ها، آشپزخانه، کابینت ها، کمدها و… را بیرون بریزند. با این کار خانه نامرتب و ناامن می شود. این بی نظمی می تواند سلامت روانی بچه ها را تهدید کند. بنابراین فهرستی از تمام کارهایی که باید انجام شود، تهیه کنید و به ترتیب اولویت انجام دهید.

دادن پاداش برای انجام کارهای شخصی کودک چقدر درست یا غلط است؟

پاداش دادن همیشه خوب نیست چون او را شرطی می کند. او باید بداند مانند دیگر اعضای خانواده وظایفی دارد که باید انجام بدهد، بدون اینکه انتظار پاداشی داشته باشد. البته تشویق های کلامی را فراموش نکنید و رفتارهای پسندیده فرزندتان را جلوی خودش به زبان بیاورید. این کار باعث می شود با شور و شوق بیشتری دوباره آن کار را تکرار کند و در خاطرش ماندگار شود.

ضمنا فراموش نکنید که خودتان الگوی خوبی برای کودکانتان هستید. اگر از فرزندتان می خواهید وسایلش را سر جایش بگذارد، خودتان باید در منزل این کار را انجام دهید و وسایلتان را دور وبر خانه پرت نکنید!

غذاهایی که بعد از شیردهی نباید به کودک داد

شاید آنقدر نقل قول های مختلف شنیده اید که کاملا گیج شدید، اما دیگر نیازی به ناراحتی نیست، ما لیستی از غذاهایی که نباید به کودک خود بدهید را تهیه کردیم. به خواندن این مقاله ادامه دهید تا بیشتر یاد بگیرید.

نگران این هستید که کودکتان، بعد از قطع شیردهی چه غذاهایی را می تواند بخورد و چه غذاهایی را نمی تواند؟ غذاهای متنوعی وجود دارد که می توانید با آن ها شروع کنید و البته غذاهایی هم هست که باید از آن ها بپرهیزید. در ادامه مواردی از غذاهایی را که نباید بلافاصله به کودک تان بدهید معرفی می کنیم:

غذای کودک بعد از قطع شیردهی

سفیده تخم مرغ:

مصرف سفیده تخم مرغ برای کودکان زیر یک سال ممکن است خطرناک باشد. باکتری های موجود در سفیده تخم مرغ ممکن است باعث ناراحتی معده شود.

کره بادام زمینی:

کره بادام زمینی سرشار از پتاسیم، پروتئین و فیبر است اما می تواند باعث رسوبات و مشکلات دهان و دندان برای کودک شود.

سبزیجات خام:

سبزیجات منبع غنی مواد مغذی است و استفاده از آن ها مانع بروز بسیاری از بیماری های مزمن می شود.

ماهی:

ماهی می تواند باعث تحریک آلرژی و آثار منفی روی کودکان شود.

عسل:

عسل یکی از قدیمی ترین و شناخته شده ترین شیرین کننده های طبیعی است. این غذا برای کودک خطرناک است. عسل حاوی اسپور و دیگر موادی است که ممکن است باعث ایجاد عفونت در کودک شود.

شیر کامل برای کودکتان خطرناک است:
به شکل طبیعی کودک با خوردن شیر هیچ مشکلی ندارد چون خود شیرخوار است. اما شیر گاو با آن همه پروتئین و مواد معدنی که دارد برای کودکان زیر 12 ماه مناسب نیست.

غذاهای کنسرو شده:
خوردن غذاهای کنسرو شده شاید راحت باشد اما برای کودک بسیار خطرناک است. ممکن است کودک دچار عفونت بوتولیسم یا دیگربیماری هایی با عامل باکتری شود.

چرا شیر مادر برای سلامت کودک مفید است؟

یک مطالعه نشان می دهد که شیر مادر با انتقال باکتری های مفید به سیستم گوارش نوزاد، به سلامت فرزند کمک می کند. محققان مدتها است که فواید تغذیه با شیر مادر در مقایسه با تغذیه با شیر خشک را بررسی کرده اند و مطالعه ای که امروز منتشر شد نشان می دهد بخش مهمی از این فواید به خاطر انتقال میکروب ها از مادر به فرزند باشد.

به گزارش روزنامه دیلی میل،نوزادان در اولین ماه زندگی، بیش از 25 درصد از باکتری های مفید روده خود را از شیر مادر و تقریبا 10 درصد آن را از پوست سینه مادر دریافت می کنند. این باکتری های منتقل شده می توانند موثر باشند چراکه مطالعات نشان می دهد وجود انواع باکتری ها در روده از سنین پایین برای کاهش خطر ابتلا به آسم و الرژی ضروری است.

به گفته محققان دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس، مطالعه جدید نشان می دهد که شیر مادر باکتری های سالم را به کودک انتقال می دهد که می تواند تاثیرات طولانی مدت داشته باشد. مطالعات از تاثیر نوع و مقدار باکتری های روده برای مقابله با چاقی، تقویت متابولیسم و سیستم ایمنی بدن و حتی بهبود عملکرد مغز نشان دارند.

 

فواید شیر مادر برای سلامتی کودک

 
براساس مطالعه جدید، تغذیه با شیر مادر می تواند از کودک در برابر آلودگی هایی همچون عفونت های تنفسی و گوارشی و بیماری های آلرژیک محافظت کند؛ علاوه بر آن، خطر ابتلا به بیماری های مزمن مانند دیابت، چاقی و بیماری التهاب روده راکاهش می دهد.

براساس این گزارش، شیردهی مادر موجب تقویت پیوند عاطفی میان وی و کودک می شود و منافعی هم برای نوزاد دارد. شیر مادر حاوی آنتی بادی ها، سایر پروتئین ها و سلول های ایمنی است که از نفوذ میکروارگانیسم ها به بافت بدن جلوگیری می کند. علاوه بر این، تحقیقات نشان داده است کودکانی که با شیر مادر تغذیه می شوند با احتمال کمتری در زمینه ابتلا به بیماری های ویروسی مواجه می شوند.

لجبازی کودکان نشانه افسردگی است؟

آیا لجبازی و لجاجت کودکان خبر از افسرده بودن و اختلالات روانی در وی می دهد! در صورتی که کودک در محیط خانواده مورد بی توجهی و غفلت، کودک آزاری جسمی، تنبیه سخت و… قرار بگیرد، قطعا در معرض ابتلا به افسردگی قرار خواهدگرفت.

لجبازی و افسردگی کودکان
تشخیص افسردگی کودکان به خصوص در سنین زیر 3 سال کمی مشکل است زیرا با دوره های بدقلقی و لجبازی آنان اشتباه گرفته می شود. به طور طبیعی کودک از 15 ماهگی تا 5/3 سالگی رفتارهای لجبازانه و قشقرق‏ هایی برای رسیدن به خواسته هایش دارد که شامل پا کوبیدن، سر کوبیدن، جیغ و داد کردن و… است. بروز این رفتارها در این سن کاملا طبیعی است، نه نشان دهنده افسردگی.

به همین دلیل تشخیص علائم افسردگی معمولا از حدود 3 سالگی به بعد راحت‏تر است.با لجبازی کودک چطور باید رفتار کرد که از نظر روانی لطمه‏ ای به او وارد نشود؟

مهم ترین کار، مطالعه و افزایش آگاهی والدین از خصوصیات و ویژگی های روان شناختی کودکان در دوره های مختلف سنی است که می‏تواند در کنترل رفتارهای آنها موثر باشد. مثلا پرت کردن حواس کودک از خواسته‏ هایی که می تواند او را به سمت لجبازی سوق دهد، ‏یکی از راه های کنترل لجبازی او است.

 

ارتباط لجاجت کودک با افسردگی در آنها

در واقع مادر باید همواره در فکر پیشگیری از بروز لجبازی و قشقرق باشد زیرا مدیریت رفتار کودک وقتی در فاز قشقرق می افتد، بسیار دشوارتر است. گاهی هم لازم است به خواسته کودک «نه» گفته شود. در این صورت والدین باید جدیت لازم را در رفتار خود داشته باشند و با مشاهده لجبازی کودک مستاصل نشوند، کوتاه نیایند و نگران افسرده شدن او نباشند زیرا همان طور که اشاره شد، این رفتارها در سنین نوپایی کاملا طبیعی است.

البته مشابه این رفتار را در دوره نوجوانی هم تا حدی طبیعی می دانیم چون طبق تعریف کنوانسیون کودک، دوره کودکی تا سن 18 سالگی است.آیا عصبانیت کودک هم می‏تواند نشانه افسردگی باشد؟

بله، اما اگر این علائم از حدود 4-5/3 سالگی به بعد مداوم و حداقل 2 تا 3 هفته در کودک وجود داشته باشد، به افسردگی اش شک می کنیم.

یکی از علائم مهم افسردگی کودکان، تحریک پذیری و عصبانیت آنهاست. مثلا می‏ بینید کودکی که تا چندی قبل خوش اخلاق بوده و مشکلی نداشته، حالا علاوه بر اینکه غمگین است خیلی زود عصبانی می شود و واکنش نشان می دهد.بسیاری از کودکان بی ‏دلیل گریه می‏کنند. آیا این علامت هم نشانه افسردگی است؟

کودک در طول دوره افسردگی حساس تر و زودرنج تر می شود، سریع تر بغض می کند و گریه کردن هایش افزایش می یابد اما هر گریه‏ ای نشانه افسردگی نیست.

 

ارتباط لجاجت کودک با افسردگی در آنها

 
در افسردگی گاهی حتی کودک برای موارد بسیار بی اهمیت تا یکی دو ساعت گریه می کند و این در کنار سایر علامت های افسردگی می تواند خانواده را به افسرده بودن فرزند مشکوک کند. به عبارتی در دوران افسردگی، کودک دچار افت کیفی در زندگی می شود، کمتر سراغ دوستانش می رود، در بازی های گروهی شرکت نمی کند و از زندگی اش لذت نمی برد. والدین نباید گریه کردن بچه ها را به افسردگی ارتباط دهند چون در بیشتر موارد این طور نیست.پس به راحتی نمی‏ توان مشکلات رفتاری کودک را از افسردگی افتراق داد؟

خیلی هم سخت نیست چون مشکلات رفتاری کودک معمولا کیفیت زندگی او را مختل نمی کند. کودک بازی می‏کند، می‏خندد، با دوستانش ارتباط برقرار می‏کند و… ولی افسردگی اختلالی است که روی کیفیت و زندگی طبیعی کودک اثر چشمگیری می گذارد. در این زمان است که والدین باید به ابتلای فرزندشان به افسردگی شک کنند و او را نزد روان پزشک ببرند.والدین تا چه اندازه در بروز افسردگی کودکشان نقش دارند؟

در صورتی که کودک در محیط خانواده مورد بی توجهی و غفلت، کودک آزاری جسمی، تنبیه سخت و… قرار بگیرد، قطعا در معرض ابتلا به افسردگی قرار خواهدگرفت. احتمال ابتلا به افسردگی در کودکانی که یکی از والدین آنها افسرده است، 2 برابر و در کودکانی که هر 2 والد آنها افسردگی را در زندگی تجربه کرده ‏اند، 4 برابر بیشتر از سایر کودکان است. علاوه بر ژنتیک، عوامل هورمونی، استرس های روزمره زندگی، فشار والدین و… هم می تواند در ایجاد و بروز افسردگی کودک نقش داشته باشد.

درمان افسردگی کودکان

در کنار بیماری های جسمی که گهگاه به سراغ کودکان می آید، بیماری های روحی از جمله افسردگی نیز حائز اهمیت است و والدین باید مراقب این حالت در فرزندان خود باشند.شاید تصور کنید افسردگی فقط به سراغ بزرگسالان می آید غافل از این که کودکان هم ممکن است دچار این مشکل روحی شوند.

افسردگی کودکان، مانند بزرگسالان ممکن است علل متفاوتی داشته باشد. علت مهمی که در کودکان باعث پیدایش افسردگی می شود و با بزرگسالان فرق دارد، محرومیت از مادر یا کمبود محبت مادر است بخصوص اگر غیبت مادر با جانشینی فرد دیگر تامین نشود، در این حالت کودک بعد از مدت کوتاهی اضطراب، دچار افسردگی می شود که اگر مدت زیادی ادامه پیدا کند در رشد هوشی و متوقف شدن رشد کودک تاثیر زیادی دارد.

علائم افسردگی کودکان

در این گزارش قصد داریم شما را با علل اضطراب در کودک و ارثی بودن استرس آشنا کنیم.

معنی افسردگی در کودکان
فوق تخصص روان پزشکی، با اشاره به علل اضطراب در کودکان می گوید:افسردگی در کودک و بزرگسال معانی مشابهی ندارد و نشانه های هر کدام متفاوت است. بطور کلی، افسردگی عبارت است از احساس درماندگی و به بن بست رسیدن، گاهی این اختلال علائم جسمانی دارد و گاهی نیز علائم روانی؛ در بسیاری از موارد نیز علائم جسمانی و روانی همزمان باهم دیده می شوند. افسردگی می تواند از آغاز زندگی یعنی دوران نوزادی هم پدید آید.

علل افسردگی در کودکان
وی ادامه می دهد:افسردگی یک بیماری است که علت های آن می تواند ژنتیکی، محیطی یا زیستی باشد و هر کدام از این عوامل، هم برای کودکان و هم برای بزرگسالان به بروز افسردگی می انجامد.
افسردگی به معنای فقدان یا از دست دادن است. کودکان افسرده، محیط یا چیزی که دوست داشته اند را از دست داده اند. شاید گاهی اوقات به نظر برسد که کودک چیزی را از دست نداده، اما بدون شک در بین چیزهایی که دارد، فقدان چیزی را احساس می کند. به عنوان مثال کودک یک مادر دارد، اما مادرش دل خواه او نیست. اینگونه مضامین هم به عنوان فقدان سمبلیک مطرح هستند و باعث افسردگی می شوند. بطور کلی اگر محیط زندگی کودک، از نظر محبت و توجه مطلوب نباشد و نیاز هایش ارضا نشود خطر ابتلا به افسردگی برای او وجود دارد.

دلایل بالقوه افسردگی در کودکان
او معتقد است:علل افسردگی کاملا شناخته شده نیست. به نظر می رسد تغییراتی در مواد شیمیایی مغز باعث آن می شود. این مواد شیمیایی که انتقال دهنده های عصبی خوانده می شوند، پیام ها را بین سلول های عصبی در مغز رد و بدل می کنند. بعضی از این انتقال دهنده های عصبی، مسئول تنظیم حالت و وضع روانی انسان هستند.

عوامل ایجاد استرس در خانواده
گفتنی است که خانواده اولین محیط اجتماعی است که کودک تجربه می کند و در ایجاد اضطراب های کودک سهم بسیار زیادی دارد. نزاع و کشمکش های والدین، بیماری های سخت و طولانی والدین، جدایی های موقت و طولانی از والدین، طلاق والدین، مرگ یکی از نزدیکان، تضاد های انضباطی والدین، تولد نوزاد جدید و سبک تربیتی مستبدانه والدین که جایی برای اظهار نظر فرزندان باقی نمی گذارد از عوامل مهم ایجاد استرس کودکان در خانواده است.

علائم استرس تا 5 سالگی کودکان
این فوق تخصص روان پزشکی می گوید:کودکان تا سن 5 سالگی نمی توانند به شما بگویند که دچار استرس هستند اما رفتارشان آن را آشکار می کند. آنها استرس خود را با چسبیدن به پای والدین نشان می دهند و گاهی نیز گریه های شدید و بلند می کنند. این کودکان در ایستادن و صحبت کردن با دیگران خیلی سریع خسته می شوند.

علائم استرس از سن 6 تا 11 سالگی
او معتقد است:این گروه نسبت به گروه سنی قبل بهتر می توانند درباره ی استرس خود به شما پیام بدهند و به شما بگویند که استرس دارند. کودکان مدرسه ای که استرس دارند معمولا دچار دل درد، سردرد، مشکلات تنفسی، مشکلات خواب، بی اشتهایی یا پر اشتهایی می شوند. گاهی نیز در صحبت کردن خود دچار مشکل و لکنت زبان می شوند.
این کودکان اغلب بینی شان را زیاد می گیرند و ناخن هیشان را خیلی کوتاه می کنند و کابوس می بینند گاهی نیز ممکن است به رفتار های خردسالی برگردند.

علائم استرس 12 تا 18 سالگی
وی در ادامه می گوید:در این سن کودکان کمتر صحبت می کنند. آنها ممکن است تاثیر همه چیز بر خود را رد کرده و از صحبت کردن بپرهیزند. در زمان استرس، نوجوانان رفتار های ابتدایی از خود بروز می دهند و معمولا زیر بار مسئولیت نمی روند و تمایلی برای رفتن به دانشگاه ندارد و این موضوع را چندین بار بیان می کنند. بچه ها قادر نیستند که دلایلی برای استرسشان بیان کنند یا حداقل اینکار برای آنها ساده نیست اما رفتار ها و نشانه های فیزیکی از خود بروز می دهند که برای ما نشانه ای است تا با یک روان شناس مشاوره کنیم.

افسردگی ارثی است
او در پایان می گوید:بانوان قبل از بارداری می توانند منتقل کننده ی صفات ژنتیکی اکتسابی باشند. فرایند مغزی که باعث بروز استرس، اضطراب و افسردگی در کودکان می شود. از والدین به ارث می رسد. اما عوامل محیطی و تجربه های شخصی در طول عمر نیز در کاهش خطر ابتلا به این بیماری ها موثر است.

راهکار های ساده اما مهم
توصیه می شود والدین به کودک خود توجه بیشتری کنند. کودک خود را بشناسند و استرس آنها را شناسایی کنند. تلویزیون را در ساعتی از روز خاموش کنند. برنامه های تلویزیونی چه خوب باشند و چه بد روی روح و روان آنها اثرگذار است. شنونده ی خوبی برای فرزندانتان باشید و به حق انتخاب دهید. اگر که با فرزندتان ورزش کنید و همراه او بخندید دارای روحیه شادی می شوید. آرامش در محیط خانه بسیار مهم است پس در آخر سعی کنید که یک رابطه ی دوستانه و صمیمی با فرزندتان برقرار کنید.

آنجه باید به دختر بچه آموزش دهید

در جوامعی که ادعای برابری زن ها ومردها را دارند، کودکان پذیرای نقش های جنسیتی کاملا برابر می شوند ودر جوامعی که باورها و تعصبات جنسیتی حکم فرماست، کودکان نیز به نوعی پذیرای نقش های جنسیتی متعصبانه و نابرابر می شوند؛ و به همین ترتیب و با گسترش این عوامل، در دوران جوانی افکار و رفتار آنها به شدت متأثر از این گرایشات نابرابر جنسیتی خواهد بود. این رفتارها ابتدا در خانه و سپس توسط دوستان، مدرسه، برنامه های تلویزیونی و… شکل گرفته و تقویت می شوند.

اما در این میان تاثیر خانواده انکارناپذیر است. والدین با انتقال باورهای تبعیض آمیز جنسیتی، خواسته و ناخواسته در شکل گیری این رفتارها در کودکان نقش بسزایی دارند. با توجه به این تأثیرات، محدود نکردن کودکان به نقش های جنسیتی خاص و سوق دادن آنها به هر دو سو مفیداست به شرطی که به کلی منکر تفاوت ها نشویم.

کودکان از سنین پایین، با معنای دختر بودن و پسر بودن در جامعه امروزی آشنا می شوند؛ آنها در متن جامعه، از میان کلیه رفتارهای آشکار و اشاره های نهان، تفاوت های جنسیتی را تجربه می کنند. تربیتی صحیح است که کودک در حالی پا به سن نوجوانی بگذارد که هم به نقش های جنسیتی خود واقف است و هم از کلیشه های غلط و تعصب آمیز به دور است مانند اینکه پسران از دختران در ریاضیات برترند یا این عقیده که تنها زنان قادر به پرورش کودکان هستند. با رشد سنی، این باورها نیز در افراد تقویت شده و از نسلی به نسل دیگر منتقل می شوند.

 

 

احساس شایستگی و لیاقت را در کودک خود ایجاد کنید

چگونگی تعامل والدین با کودکان نقش بسزایی در احتراز از شکل گیری برخی از این باورهای غلط دارد.

 

چیزهایی که یک دختربچه نیاز دارد:

* ایمان به خدا:دختر شما از همان کودکی باید بیاموزد تا در زندگی بهترین تکیه گاه خداوند است و در مواقع مشکلات تنها نیرویی که می تواند کمکش کند اوست .این احساس بهترین حامی او در زندگی خواهد بود.

* غرور و استغنا: احساس شایستگی و لیاقت را در کودک خود ایجاد کنید؛ اجازه دهید هر آنچه را می تواند به تنهایی انجام دهد. به طور مثال:گرفتن فنجان آب میوه، شانه کردن موها و یا ساختن برخی از مکعب های پلاستیکی بدون کمک دیگران. شما تنها با تذکراتی جزیی یا با فراهم کردن وسایل مورد نیاز (مثل چهارپایه برای دسترسی به سینک) او را در به انجام رساندن کارها یاری کنید.

* اعتماد به نفس: با تشویق و تحسین به موقع، خصوصیات خوب را در او گسترش دهید. “تو خیلی شجاع هستی که به تنهایی از پله ها بالا رفتی” بگذارید متوجه شود که شما به او اعتماد کامل دارید و او را دختری باهوش و لایق می دانید.

* خلاقیت و هماهنگی: اسباب بازی های مختلفی در اختیار او قرار دهید تا بازی های او منحصر به نوعی خاص نشود. به طور مثال:ماشین و تراکتور، مکعب های خانه سازی و انواع توپ ها و دیگر وسایل بازی که بتواند از آنها بالا رود یا بر آنها سوار شود.

*مهارت تصمیم گیری:به او امکان تصمیم گیری بدهید و شرایطی فراهم کنید تا خود را در قبال تصمیم گیری هایش مسوول بداند. انتخاب بشقاب و لیوان مخصوصش و حتی انتخاب همبازی هایش را بر عهده خود او بگذارید.

 

احساس شایستگی و لیاقت را در کودک خود ایجاد کنید

 

* آمادگی جسمانی:با او به انجام بازی هایی بپردازید که نیاز به فعالیت های فیزیکی دارند به طور مثال:گرگم به هوا. تخلیه انرژی و هیجانات ناشی از بازی در زمین بازی مثل سرسره بازی و یا دویدن و حتی موفقیت در پشت زدن، برای دختر بچه هایی که هنوز برای انجام فعالیت های ورزشی کوچکند بسیار مفید است.

* کنجکاوی:شرایطی فراهم کنید تا به شناخت محیط اطرافش بپردازد. در سنین کودکی، شرایط خانه را طوری ترتیب دهید که بی هیچ خطری در خانه رفت و آمد کند همچنین او را با محیط های خارج از خانه از جمله پارک، باغ وحش، مغازه، کتاب فروشی و… آشنا سازید.

* نقش های جنسیتی متعارف:ما نه می خواهیم و نه صحیح است که منکر تفاوت های جنسیتی شویم. با توجه به شرایط فرهنگی و خانوادگی تان وظایف و نقش هایی که از او در آینده انتظار خواهد رفت را به او بیاموزید اما از تلقین اینکه چون دختر است فقط باید به فکر آشپزی و بچه داری باشد خودداری کنید بلکه در کنار تشویق او برای آموزش مهارت های مختلف مثل ورزش ،هنر،علم و …. به او یاد دهید که زن باشد و از زن بودن و مادر بودن در وقت خود نهراسد و به بهترین نحو وظایفش را انجام دهد.

* تصویر ظاهری: ظاهر فیزیکی را برای او پر اهمیت جلوه ندهید. سعی کنید بیشتر به تحسین او به انجام رساندن کارهایش بپردازید تا زیبایی اش در لباس میهمانی.

کنترل استرس بچه ها در فصل امتحانات

این موقع از سال که می رسد، تب امتحانات پایان ترم در بین خانواده هایی که فرزند دانش آموز دارند حسابی داغ می شود و سعی همه پدر و مادرها معطوف به این موضوع می شود که چه کار کنند تا فرزندانشان دوران امتحان را با آرامش و موفقیت طی کنند؟
بعضی از موقعیت ها به صورت بالقوه استرس هایی با خود به همراه دارند، مانند امتحانات پایان ترم که با اینکه از هفت سالگی تا هفده- هجده سالگی مرتب تکرار می شود اما نه تنها استرس آن کم نمی شود بلکه با سخت تر شدن درس ها در کلاس های بالاتر، بیشتر هم می شود.
با بخشی از این استرس که به اصلاح استرس مثبت نامیده می شود، کاری نداریم و آن را دست نخورده حفظ می کنیم. اما بخشی از استرس امتحان که مانع از دقت و یادگیری مطالب می شود باید مدیریت شوند.

چگونه سایه بان آرامش فرزندتان باشید؟
دلشوره، کم شدن اشتها، به هم خوردن نظم خواب، احساس تهوع، سردرد، دل درد، کم حافظه شدن، آشفته شدن فکر، کج خلقی کردن و … نشانه های اضطراب هستند که معمولاً قبل از امتحان و همینطور در طی دوران امتحان در خیلی از دانش آموزان در مقاطع مختلف تحصیلی دیده می شوند.
در این شرایط برخی از خانواده ها بلافاصله به سراغ راه حل های پزشکی می روند در حالی که استفاده از چند راهکار رفتاری می تواند آنها و فرزندانشان را به سلامت از این موقعیت حساس و گذرا عبور بدهد.
 

 

کنترل استرس فرزندان در فصل امتحانات

 

چند مورد از این راهکارها به قرار زیر است:

1- دقیقه نودی نباشید
یکی از مسائلی که با نزدیک شدن به زمان امتحانات، موجب به هم خوردن آرامش دانش آموزان می شود موکول کردن تکالیف به این دوران است. اگر فرزند شما هم این عادت را دارد، قبل از هر کاری به سبک زندگی خودتان نگاهی بکنید.

2- مدیریت زمان را به او یاد بدهید
دلشوره وقت کم آوردن برای درس خواندن یکی از موانع مهم یادگیری است که موجب دست پاچگی فرزند شما در شب امتحان می شود. برای اینکه او با چنین مشکلی مواجه نشود با مشورت خودش برنامه ای برای انجام کارهای مدرسه و پرداختن به کارهای دیگر طراحی کنید و او را با دزدهای وقت مانند فضاهای مجازی، تنبلی و … آشنا کنید.

3- او را از شکست نترسانید
استعداد تحصیلی دانش آموزان با هم فرق دارد بنابراین انتظاراتی که از آنها می رود هم باید متفاوت باشد. برای مثال ممکن است فرزند شما در ریاضیات متوسط یا ضعیف باشد اما در درس های دیگر قوی باشد.
در اینجا گفتن چیزهایی مثل «اگر در امتحان ریاضی نمره عالی بگیری فلان چیز را برایت می خرم»، «فلان همکلاسیت نمره قبلی اش مثل تو بود ولی آنقدر ریاضی خواند تا نمره عالی گرفت» و… فقط ترس و دلشوره او را از امتحانی که باید در آن نمره عالی بگیرد تا مورد تأیید شما قرار بگیرد، بیشتر می کند نه 4- توانایی یادگیری ریاضی اش را.

4- تلاش او را تشویق کنید
بهتر است از گذاشتن سقف برای نمرات امتحانی فرزندتان که خیلی هم استرس زا است پرهیز کنید و به جای آن سعی کنید با توجه مثبت نشان دادن به تلاش های او، میزان تلاش و پشتکارش را بالاتر ببرید.
برای مثال مادری مرتب به فرزند دانش آموزش یادآوری می کرد که باید همه نمراتش در امتحان عالی باشد، اما نمرات فرزند از خوب بالاتر نمی رفت. مادر که از این مسئله ناراحت بود، بعد از اینکه تمرکزش را از سقف تعیین کردن برای نمرات پسرش برداشت و آن را روی تشویق او به تلاش و پشتکار معطوف کرد، با نمرات بسیار خوب فرزند مواجه شد.

5- او را با خودش مقایسه کنید
یکی از بهترین راه ها برای افزایش اعتماد به نفس این است که هر کس را با گذشته خودش که در طی آن بر موقعیت های پیچیده غلبه کرده است مقایسه کنید. این کار در مورد بچه ها که تجربه زندگی کمتری دارند بسیار مفید است.
برای مثال اگر او در سال های گذشته موفقیتی در ورزش به دست آورده، خاطرات آن موفقیت را با او مرور کنید و به شکل صریح به او بگویید که او همان آدم توانمند قبل است و شما می دانید که اگر حالا هم تمام تلاشش را برای درس خواندن بکند، مثل آن موقع دوباره موفق خواهد شد.

 

کنترل استرس فرزندان در فصل امتحانات

 
6-غذای خوب، خواب خوب و تفریح لازم را جدی بگیرید
این سه عامل در ایجاد آرامش جسمانی و روانی فرزند شما تأثیر بسیار زیادی دارند. یادتان باشد که نزدیک شدن به امتحانات یا در حین امتحانات بودن به معنی کم گذاشتن از یکی از این سه مورد نیست. به خصوص در زمینه تفریح که معمولاً توسط والدین به شدت محدود می شود، در حالی که دانش آموزان به خصوص دبستانی ها در ازای هر سی چهل دقیقه درس خواندن به یک تفریح کوتاه نیاز دارند.
بنابراین بهتر است به جای محدود کردن شدید تفریح، فکری به حال برنامه ریزی کردن مناسب برای آن بکنید.

7-رویای «اگه بچه بخواد درس بخونه…» را فراموش کنید
درس خواندن یک کار فکری فعالانه است و به همین دلیل وجود یک محیط آرام که به فرزند شما فرصت تمرکز و فعالیت هشیارانه فکری را بدهد، ضروری است. فراهم کردن محیطی که هم از لحاظ فضای فیزیکی و هم از لحاظ روانی و عاطفی آرام باشد، تا حد زیادی می تواند استرس فرزند شما را کم کند.

8-با او همراهی کنید
بچه های دبستانی هنوز با راهبردهای افزایش یادگیری و حافظه مثل تکرار کردن با خود، استفاده از تصاویر ذهنی، خلاصه کردن و … آشنا نیستند به همین دلیل نیاز دارند که شما در مرور درس ها به آنها کمک کنید. البته منظور این نیست که در تمام مدت درس خواندن، کنار آنها بنشینید و پا به پای آنها درس بخوانید بلکه منظور این است که روی عملکرد آنها نظارت داشته باشید و بعد از اینکه هر درسی را خواندند، در فضایی دوستانه و نه تهدیدآمیز از آنها درس بپرسید تا اگر اشکالی داشتند برای رفع آن به آنها کمک کنید.

9-فرصتی برای همبستگی
مدیریت کردن استرس مخرب امتحان در فرزندان، نیاز دارد که همه اعضای خانواده در ایجاد فضایی آرام برای فرزندی که قرار است امتحان بدهد حداکثر تلاششان را بکنند. این دوران فقط یک جور فرصت سازی برای فرزند نیست بلکه فرصت مغتنمی است برای اینکه شما و همسرتان تفاهم و اتحاد برای رسیدن به اهداف مشترک را دوباره تجربه کنید.

دلیل و نشانه های تاخیر در رشد بچه ها

اختلال رشد بچه ها به ناتوانی کودکان و شیرخواران از رشد طبیعی گفته می شود. تا زمانی که تشخیص خاصی برای توجیه این مشکل نباشد، از اصطلاح اختلال رشد بچه استفاده می شود. دور سر، وزن و قد برخی کودکان به طور طبیعی رشد نمی کند. مهارتهای حرکتی این گونه کودکان از جمله چرخیدن در تخت و نشستن و ایستادن و راه رفتن معمولا دیرتر از حالت طبیعی سایر کودکان ظاهر می شود. مهارتهای ذهنی و اجتماعی مانند صحبت کردن، رابطهٔ اجتماعی و غذا خوردن بدون کمک دیگران و اختیار ادرار و… نیز غالبا از حالت طبیعی خود به تاخیر می افتد.
وقتی در مورد مراحل شکل گیری مهارت های حرکتی کودکان صحبت می کنیم، محدوده وسیعی از آنچه که به آن طبیعی گفته می شود برای کودکان نوپا در نظر گرفته می شود؛ برای مثال راه رفتن کودک را در نظر بگیرید. بعضی از کودکان یک دفعه شروع به دویدن می کنند، در حالی که کودکان دیگر مشغول تاتی تاتی کردن هستند. معمولا این تفاوت ها کاملا طبیعی و نرمال هستند، اما اگر مدت زمان زیادی طول بکشد که کودک بتواند قاشق در دست بگیرد و یا اولین قدمش را بردارد، احتمال تاخیر در رشد مهارت های حرکتی وجود دارد.
خوشبختانه راه های زیادی وجود دارند که با استفاده از آنها می توانید به رشد مهارت های کودک خود سرعت دهید. همین حالا شروع کنید. با جواب دادن به متداول ترین سوالات در خصوص تاخیر مهارت های حرکتی کودکان نوپا می توانید به روند رشد این مهارت ها کمک کنید.

 

تاخیر در مهارت های حرکتی کودکان

 

تاخیر در مهارت های ظریف و درشت حرکتی به چه معناست؟

علاوه بر اینکه پزشک کودک بر مراحل رشد او نظارت دارد، تشخیص تاخیر در مهارت های جسمی در وهله اول توسط والدین صورت می گیرد
همانطور که مشخص است، کودکانی که دچار تاخیر در مهارت های ظریف حرکتی هستند، قادر نیستند به خوبی از ماهیچه های کوچک خود استفاده کنند، بنابراین کارهایی مانند نگه داشتن مدادرنگی با انگشتان برای این دسته از کودکان نیاز به دقت و توجه زیادی دارد. زمانی که نوبت به مهارت های حرکتی درشت می رسد، مشکل مربوط به ماهیچه های درشت و تسلط بر مهارت هایی مانند راه رفتن، لگد زدن، رقصیدن و بالا رفتن از پله ها می شود.

نشانه های تاخیر در مهارت های حرکتی ظریف و درشت کدامند؟
برخی از علائم مهمی که باید نسبت به آنها حساس باشید عبارتند از:
– در رسیدن به مراحل رشد جسمی مانند غلت زدن و نشستن تاخیر دارد.
– نشانه هایی مبنی بر شروع راه رفتن در 18 ماهگی وجود ندارد.
– اندام سفت یا توان ماهیچه ای اندک (کودک نمی تواند اجسام سنگین را نگه دارد) دارد.
– همیشه روی نوک انگشتان پا راه می رود.
– قادر نیست از هر دو سمت بدنش استفاده کند (فقط با پای چپ لگد می زند).
– نمی تواند به آسانی اشیا را نگه دارد و از آنها استفاده کند (قادر نیست فنجان را در دستش نگه دارد و یا با مداد رنگی خط خطی کند).
– دست و پا چلفتی است و اغلب زمین می خورد.
– بعد از 18 ماهگی آب دهانش بیرون می ریزد.
– در جویدن و بلیعدن غذا مشکل دارد.
– مهارت های حرکتی که پیش از این بر آنها تسلط داشته است مانند دست تکان دادن برای خداحافظی را از دست می دهد (مگر اینکه دچار بیماری یا استرس و یا یادگیری مهارت تازه ای باشد، در این موارد پسرفت کودک طبیعی است).

روش های تشخیص تاخیر در مهارت های ظریف و درشت حرکتی کدامند؟
علاوه بر اینکه پزشک کودک بر مراحل رشد او نظارت دارد، تشخیص تاخیر در مهارت های جسمی در وهله اول توسط والدین صورت می گیرد. مراقب نشانه هایی که در بالا به آنها اشاره شد باشید و در صورت مشاهده هر گونه نقص و یا شاخص تاخیر رشدی کودکان نوپا، بدون معطلی به پزشک مراجعه کنید. به احتمال زیاد، پزشک بررسی های بیشتر توسط متخصص رشد و یا عصب شناس و یا شرکت در برنامه های بازتوانی اولیه را توصیه خواهد کرد.

 

تاخیر در مهارت های حرکتی کودکان

 
درمان مخصوص کودکان مبتلا به تاخیر رشدی شامل کاردرمانی، گفتاردرمانی و درمان های فیزیکی است. این نوع درمان بیشتر شبیه بازی مخصوص کودکان طراحی شده است
این معاینات بر وضعیت کلی، قدرت، واکنش و هماهنگی ماهیچه ای متمرکز است و در مرحله بعدی متخصص رشد ذهنی نتایج معاینات را بررسی می کند تا تشخیص رسمی و نهایی انجام شود. این تشخیص می تواند هیپوتونی (کاهش کشیدگی عضلات)، خام حرکتی و یا تاخیر حرکتی ساده باشد.

علت تاخیر در مهارت های حرکتی درشت و ظریف چیست؟
مشکلات و بیماری های عصبی مانند فلج مغزی و خام حرکتی ( نوعی اختلال حرکتی است که کودکان در انجام الگوهای حرکتی متناسب با سنشان از هماهنگی و تبحر لازم برخودار نیستند و برای طراحی و انجام کامل وظایف خود دچار مشکل می شوند)– بر عملکرد مغز برای ارسال پیام به ماهیچه ها تاثیر می گذارند و منجر به مشکلات مرتبط با مهارت های حرکتی می شوند.

روش های بهبود تاخیر مهارت های حرکتی ظریف و درشت کدامند؟
خبر خوب این است که درمان مخصوص کودکان مبتلا به تاخیر رشدی شامل کاردرمانی، گفتاردرمانی و درمان های فیزیکی است. این نوع درمان بیشتر شبیه بازی مخصوص کودکان طراحی شده است. به طور مثال برای تقویت ماهیچه های دست کودک، کاردرمانگر اسباب بازی های مخصوص دست ورزی را در اختیار کودک قرار می دهد و یا برای بهبود تعادل و هماهنگی ماهیچه ای از تجهیزاتی که در زمین بازی وجود دارند، استفاده می کند.

فواید شناختی در بازی با کودکان

متخصصان کالج لندن در این مطالعه تاکید کردند:پدرانی که از طریق بازی کردن و بروز واکنش های مثبت با کودکان خود تعامل دارند به آنها کمک می کنند که رشد شناختی بهتری داشته باشند.
نوزادانی که پدرانشان در چند ماه نخست تولد با آنها تعامل فعال و مثبت دارند پس از رسیدن به سن 2 سالگی در تست های شناختی عملکرد بهتری از خود نشان داده اند.
“پائول رامچاندانی” نویسنده این مطالعه گفت:پدران باید با کودکانشان از همان ماه های نخست تولد و دوران نوزادی ارتباط نزدیک داشته باشند و با آنان بازی کنند. این نوع رفتار پدر با کودک حتی از زمان نوزادی تاثیر بسیار مثبتی روی رشد کودک دارد.

 

عملکرد بهتر کودکان در تست های شناختی

در این بررسی نحوه تعامل 128 پدر با نوزادان سه ماهه شان مورد ارزیابی قرار گرفت و تصاویر ثبت شده بازی پدران با کودکشان بدون استفاده از وسایل اسباب بازی بررسی شد. همچنین جلسات کتابخوانی بین پدر و کودک زمانیکه کودک دو ساله بوده مورد تحلیل قرار گرفت و رشد قدرت شناختی نوزادان ارزیابی شد.
به گزارش مدیکال دیلی، نتایج بدست آمده نشان دهنده وجود رابطه مثبت بین ارتباط زودهنگام نوزادان با پدرانشان و نتایج مثبت نوزادان در تست های شناختی است.

با ترس کودک از رفتن پیش پزشک چه کنیم

معمولاً ترس از پزشک در کودکان معمول است ممکن است این ترس کودک به دلیل دردی باشد که شاید کودک به هنگام تزریق واکسن یا انجام آزمایش خون یا نزدیک شدن یک فرد غریبه به محدوده بدن کودک در او به وجود آمده باشد و همین امر باعث به وجود آمدن اضطراب های شدید به محض ورود به محیط های درمانی و دیدن افرادی که دارای روپوش سفید هستند در کودک می گردد که ممکن است با دیدن این صحنه کودک شروع به جیغ زدن و گریه کردن کند

مارسلا جونز، یک پروفسورِ انگلیسی در واشنگتن، می گوید که دخترِ 3 ساله اش، آمالیا، به محضِ اینکه پا به مطب می گذارد، شروع به جیغ کشیدن می کند. در طولِ چک آپِ 2 ساله اش، رنجِ او با دیدنِ لباسِ سفید دکتر ها آغاز می شود (آمالیا تزریقاتِ همیشگی اش را انجام می دهد و سپس به طبقه بالا می رود تا تست خونِ خود را انجام دهد. «اما به سه نفر نیاز داریم تا او را سرِ جایش نگه داریم و این بسیار وحشتناک است».
والدین باید چه کار کنند؟ جونز می دانست که دیگر نمی خواهد بارِ دیگر چنین جنگی را داشته باشد؛ بنابراین با دخترش در موردِ اینکه چرا والدین فرزندانشان را نزدِ دکتر می برند و در مطب چه اتفاقاتی می افتد، صحبت کرد.
کارن استفن، نویسنده کتابِ «کتابخانه ای کامل برای تبادل اطلاعات تربیت فرزند»، می گوید صرفِ نظر از علتِ ملاقات با دکتر، آگاهی دادن به کودکان در موردِ اینکه قرار است چه اتفاقاتی بیفتد امری بسیار مهم است. او می گوید:«اغلب، قسمتِ اعظمِ ترسِ کودکان به این دلیل است که نمی دانند باید انتظارِ چه چیزی را داشته باشد».
گاهی اوقات کودکان ممکن است افکارِ اشتباهی در موردِ درمانِ پزشکی داشته باشند. برایِ مثال اگر برنامه های تلویزیونی در موردِ بیمارستان ها را نگاه کرده باشند، ممکن است دکتر ها حوادث و جراحاتِ اساسی را برای آن ها تداعی کنند.

ترس کودک از پزشک

چگونه به کودکی که از دکتر می ترسد کمک کنیم؟

برایِ مقابله با ترسِ کودکان، والدین باید توضیح دهند که هنگامِ ملاقات با دکتر چه چیزی رخ می دهد. توضیح جزئیات، بسیار کمک کننده است؛ مثلاً:گوشی ای که دکتر برایِ شنیدنِ صدایِ قلبِ کودک از آن استفاده می کند ممکن است سرد باشد، چوبی که دکتر برایِ دیدنِ گلویِ کودک موردِ استفاده قرار می دهد ممکن است زِبر باشد.
والدین همچنین باید الگویی از نگرشی باشند که تمایل دارند کودکانشان آن را بیاموزند. استفن می گوید:«بسیاری از کار هایی که کودکان باید در طولِ زندگیِ خود انجام دهند ترسناکند، اما کودکان به اندازه کافی شجاع هستند که بدونِ آویزان شدن به میزِ غذاخوریِ خانه با ما راه بیایند، ما معمولاً به آن ها دلگرمی داده و می گوییم، کارت را خوب انجام دادی!»
توانایی دریافتِ خدماتِ پزشکی، مهارتِ مهمی در زندگی است که باید کسب شود؛ اما اگر کودکان ترس و اضطرابِ والدینشان را احساس کنند، ملاقات با پزشک را سخت تر از آنچه که واقعاً هست تعبیر و تفسیر می کنند.
پس از ملاقات با پزشک باید چه کنید؟ استفن می گوید:«من زیاد طرفدارِ جایزه دادن نیستم، اما شدیداً طرفدارِ داشتنِ یک تفریح به همراهِ یکدیگر هستم.» و این شیوه ای است که می توانید این مطلب را بیان کنید:«بیا شجاعت و هماهنگیِ تو را جشن بگیریم، به این دلیل که در واقع زمانی که من کاری چالش انگیز را انجام می دهم، دوست دارم آن را جشن بگیرم.»
کمک به کودک جهتِ آماده شدن برایِ ملاقات با دکتر
آیا به زودی قرار است با دکتری ملاقات داشته باشید؟ شما می توانید از این راهکار ها برایِ کمک به کودکِ خود استفاده کنید.
این رویداد را برای کودک عادی کنید. یک جعبه بازیِ لوازم پزشکان را برای کودکتان خریداری کنید و به او اجازه بدهید تا شما و عروسک هایش را معاینه کند.
بسیاری از کتاب های تصویری به کودکان نشان می دهند که باید در حین ملاقات با دکتر انتظار وقوعِ چه اتفاقاتی را داشته باشند.
دروغ نگویید. بله، تزریقِ آمپول درد دارد، اما دردِ آن بسیار زود خوب می شود و این کار برایِ سلامتی طولانی مدت، مهم و ضروری است. استفن توصیه می کند که هیچگاه دروغ نگویید که آمپول هیچ دری ندارد.
آمادگی ایجاد کنید. کودکانِ کوچک تر را به همراهِ خواهر یا برادرِ بزرگترشان به ملاقات های پزشکی ببرید؛ به این ترتیب آن ها می توانند اعمالی که به طورِ معمول توسطِ پزشک انجام می شوند را مشاهده کنند. حتی در ملاقات های پزشکی خودتان نیز اجازه دهید کودکتان شما را همراهی کند. به آن ها اجازه دهید ببینند چه رخ می دهد و شما چگونه عکس العمل نشان می دهید.
یک عروسک را به همراهِ خود ببرید. دکتر می تواند ابتدا آن عروسک را معاینه کند تا کودک در موردِ آنچه که در مطبِ دکتر رخ خواهد داد، احساسِ آرامش و راحتی بیشتری بکند.
از خود اعتماد به نفس بروز بدهید. به کودکتان بگویید:«من می دانم که در مطبِ دکتر به بهترین نحو رفتار خواهی کرد.