نقش مشترک اعضای خانواده در بهبود درمان اوتیسم

اوتیسم

اهمیت تقسیم کار در خانواده کودک مبتلا به اوتیسم

تشخیص اوتیسم در مورد کودکتان معمولا واکنشی از ناباوری و حیرت و نیز نگرانی در خصوص آینده او را در شما باعث می شود. کمتر پدر و مادری یافت می شوند که آماده شنیدن چنین خبری باشند و اطلاع شما از این که فرزندتان در اثر ابتلا به اوتیسم از نظر عملکرد و سلامتی شخصی متفاوت از آن چه در نظر داشته اید باشد، احتمالا عکس العملی از ناامیدی و سردرگمی در پی خواهد داشت و ممکن است مدت ها شما را در یک موضع بلاتکلیفی و درماندگی قرار دهد.

در اینجاست که با انبوهی از نظریات صحیح و بعضا نادرست از ناحیه اطرافیان، دیگر خانواده ها و کادر درمانی روبرو می شوید. گرچه همراهی همیشگی این عارضه با فرزندتان تا حد زیادی واقعیت دارد اما در مقابل خوشبختانه راه های کمکی زیادی نیز هست که با اجرای صحیح آن ها در خانه، مراکز و بعضا مدارس و در بستره ی مناسبی از آموزش توأم با پشتوانه ای از عشق سرشار و حمایت فرزند شما می تواند یاد بگیرد، رشد کند و به موقعیت هایی نیز دست یابد.

در این میان شما به عنوان پدر و مادر دارای نقش محوری بوده و برای ایفای وظیفه خود سه سرمایه ی ارزشمند را لازم دارید:وقت، امکانات مالی و عشق و انگیزه ی قوی.

اوتیسم

آرامش برای کودکان مبتلا به اوتیسم

تقسیم کار در خانواده هایی که کودک مبتلا به اوتیسم دارند یکی از مهم ترین اصولی است که سبب می شود، آرامش تک تک اعضای خانواده و درنتیجه کودک مبتلا به اوتیسم حفظ شود.
یک کارشناس ارشد گفتاردرمانی خطاب به خانواده هایی که کودک اوتیستیک دارند، می گوید:اگر در مورد موضوعی اختلاف نظر دارید بهتر است ابتدا به تصمیم مشترکی برسید و سپس آن را در مورد کودک اجرا کنید، برخوردهای مختلف در زمینه یک موضوع از جانب هر کدام از شما کودک را سردرگم و ناآرام خواهد کرد.
به گفته این کارشناس ارشد گفتاردرمانی، حتی در زمینه رفت و آمد به کلاس های آموزشی و درمانی فرزندتان باید برنامه ریزی داشته باشید و وظیفه بردن و آوردن کودک به مرکز درمانی را بر دوش یک نفر نیندازید. سعی کنید با برنامه ریزی ، دیگر افراد خانواده را هم در این کار مشارکت دهید.
او در ادامه می افزاید:به خاطر داشته باشید مدت زمان درمان در این کودکان یک روند کوتاه و مقطعی نیست، بنابراین واقع بین باشید و تقسیم وظیفه کنید که هم خسته نشوید و هم همه افراد خانواده در جریان اقدامات درمانی انجام شده برای کودک اوتیسمی باشند. به این صورت در انجام تمرینات کودک در منزل نیز می توانید هم پدر و هم مادر و حتی دیگر اعضای خانواده بخوبی مشارکت کرده و با تعامل بیشتر با کودک، بستر مناسب تری برای موفقیت و پیشرفت این کودکان ایجاد کنید.

12 راه مناسب برای ایجاد همکاری کودکان در خانه

همکاری کودکان در خانه

12 کاری که فرزندتان در خانه می توانند انجام دهند، استفاده از همکاری کودکان در خانه

همه ی والدین می دانند که فرزندانشان باید از سنین کودکی با مسئولیت داشتن و برامدن از عهده گرفتن آن آشنا شوند تا در آینده فرد مسئولیت پذیری شوند و همچنین والدین نیز می دانند که با کمک فرزندان در خانه می توانند کارهای خانه را زودتر تمام کنند و به گذراندن وقت بایکدیگر بپردازند . خانواده های شلوغ همچنین نیاز به کمک کردن اعضای خانواده برای تمییز کردن خانه دارند و در این مقاله ما قصد داریم تا کارهایی را که فرزندانتان می توانند از عهده آنها بر بیایند را معرفی کنیم . جهت اطلاع بیشتر از روش های ایجاد همکاری کودکان در خانه، این بخش از بیا نی نی را بخوانید .

توصیه های موثر برای استفاده از همکاری کودکان در خانه

1-منظم کردن اتاق و اسباب بازی ها
کودکان بین 18 تا 24 ماه می توانند در تمیز کردن اتاقشان کمک کنند و وسایل خود را جابجا کنند . آنها می توانند لباس های کثیف خود را داخل سبد لباس بریزند تا شما آنها را بشویید و اینکه فرزندانتان به شما کمک کنند هیچ مشکلی ندارد بلکه شما با این کار به آنها در رشد کردنشان کمک می کنید و حتی می توانید به آنها اجازه آبیاری گیاهان را بدهید و هیچ مشکلی برای آنها ایجاد نخواهد کرد .
همکاری کودکان در خانه

ایده های استفاده از حس همکاری کودکان در خانه

2-کمک کردن در چیدن میز
کودک شما می تواند از 3 سالگی در کمک کردن در آشپزخانه به شما کمک کنند و می توانند در چیدن میز غذا به شما کمک کنند و حتی می توانند در درست کردن غذا در مراحلی که مناسب سن آنها باشد اجازه بدهید تا به شما کمک کنند و در حین کمک کردن آنها حواستان به فرزندتان باشد و تا زمانیکه شما آشپزخانه را امن نکرده اید توصیه می شود که اجازه ورود به آشپزخانه را به آنها بدهید برای مثال تمام وسایل تیز را از دسترسی آنها خارج کنید و کودک شما می تواند با این سن در تمیز کردن اتاقش کمک کند.
3-آماده کردن غذا
کودکان بین 4 الی 6 سال می توانند در اماده سازی غذا به شما کمک کنند و می توانید آموزش های اولیه را برای درست کردن غذا به آنها بیاموزید . می توانید به آنها نحوه شستشوی ظروف را بیاموزید تا بتوانند به شما در شستشوی ظروف کمک کنند و تمام مسئولیت هایی که به آنها داده اید مراقب باشید که خطا و اشتباهی رخ ندهد.
4-تمیز کردن خانه
اگر فرزند 7 ساله شما در تمییز کردن خانه علاقه نشان داد ، می توانید به آن مسولیت جارو کشیدن خانه را بسپارید تا بتوانند به شما کمک کرده باشند و وقتشان به بطالت نگذرد و جارو کشیدن خانه را برای آنها بطور روزمره نکنید و لازم نیست که هر روز خانه را جاروبرقی بکشند .
همکاری کودکان در خانه

راه مناسب استفاده از همکاری کودکان در خانه

5-برداشتن سطل زباله
تا زمانیکه در سطل زباله شما وسایل تیزی وجود نداشته باشد هیچ مشکلی ندارد که فرزند شما سطل زباله اش را از اتاق به بیرون بیاورد و در صورتی می توانند مسئولیت این کار را بر عهذه بپذیرند که 7 سال به بالا داشته باشند و می توانند در تفکیک زباله ها به شما کمک کنند .
6-حیاط
کمک کردن فرزندان فقط مختص داخل خانه نمی باشد و آنها همچنین می توانند در بیرون از خانه نیز به شما کمک کنند برای مثال می توانند در حیاط در جابجایی برگ ها به شما کمک کنند و توصیه می شود برای این کار به آنها دستکش بدهید تا صدمه ایی به دست آنها وارد نشود و حتی می توانند در جمع آوری علف های هرز به شما کمک می کنند . این بهترین کار برای پایان دادن به بازی های کامپیوتری می باشد که فرزندانتان را گرفتار خود کرده است .
7-مراقبت از حیوانات خانگی
کودکان بزرگسال می توانند از حیوانات خانگی شما مراقبت کنند برای مثال می توانند سگ شما را برای پیاده روی به بیرون ببرند و هم می تواند هوای تازه تنفس کنند و هم می توانند ورزش کنند تا سالم تر بمانند . اگر حیوانات کوچکی در خانه نگه داری می کنید ، فرزندانتان می توانند در تمیز کردن قفس به شما کمک کنند و می توانند به آنها و آب غذا بدهند .
8-تمیز کردن ظروف
حتی اگر کودکانتان برای انجام این کار نیاز به صندلی داشته باشند هیچ دلیلی برای رد کردن در خواست آنها ندارید و بگذارید تا کارهایی را به آنها علاقه دارند را انجام دهند و در صورتی مانع آنها شوید که کاری که باعث به خطر افتادن امنیت جانی آنها می شوند و بجز این صورت اجازه کمک کردن را با آنها بدهید.
9-باز کردن صندوق نامه ها
این یک کار ساده برای فرزندانتان می باشد که می توانید هر روز مسولیت آنرا بر عهده فرزندتان بگذارید و هیچ خطری برای آنها ندارد . برخی کارها را نسبت به سن فرزندتان باید برعهده آنها بگذارید و این کار هم برای آنها مشکل ندارد .
10-نظم دادن و جفت کردن جوراب ها
این کار را می توانید به عنوان یک سرگرمی بر عهده فرزندتان بگذارید و حتی می توانید برای اینکه کدام یک از فرزندانتان زودتر تمام می کنند تایم بگیرید و در آخر یک جایزه کوچک به برنده بدهید که هم با این کار تفریح می کنید و هم وسایل خانه شما جابجا می شوند .
همکاری کودکان در خانه
11-فرزندان بزرگ سال
از 9 سالگی به بالا ، فرزند بزرگ سال شما می تواند مسولیت تنظیم برنامه های روزمره خودش را برعهده بگیرد و در این میان هم والدین می توانند به آنها کمک کنند. آنها همچنین می توانند در شستشوی ماشین به والدین خود نیز کمک کنند و برای این کار کافیست نحوه شستشوی صحیح را به آنها بیاموزید سپس به آنها این اجازه را بدهید و هیچ نگران نباشید و با این کار به فرزندتان می فهمانید که بزرگ شده است و می تواند از عهده مسولیت هایی که برعهده اش می گذارید برآید.
12-نوجوانان
به گذر عمر مسئولیت هایی که برعهده ی هر شخص کذاشته می شود ، بیشتر وبیشتر می شود و برای مثال می توانید مسولیت تمیز کردن حیاط ، آماده کردن غذا و کارهایی زیادی را به فرزندتان بدهید که این کار به خودی خود نشان دهنده ی بزرگ شدن فرزندتان می باشد و وظایفی مانند کوتاه کردن چمن های باغ ، خرید وسایل خانه، تمیز کردن اتاق ، تمیز کردن خانه ، آشپزی و بسیاری دیگر را برعهده آنها بگذارید . هنگامی که کودک شما 16 سال به بالا داشته باشد می تواند شروع بکار کردن نیز بکند و در آمد زایی کند و بتواند هرچیزی که دوست دارد را فراهم کند و شما باید آنها را با نحوه صحیح خرج کردن پول هایشان آشنا سازید تا بتوانند به نحو احسنت از پول های خود نگه داری بنمایند.
 

اصولی که باید برای تنها ماندن کودک در خانه رعایت کرد

تنهایی کودک

آیا کودک شما به حدی بزرگ شده که بتواند تنها بماند

یک روز برفی و تعطیلی مدارس و داشتن یک قرار کاری مهم. این دلایل کافی است تا شما را مجبور کند کودک خود را درمنزل تنها گذارید. اما باید این سوال را از خود بپرسید که واقعا کودکتان می تواند به تنهایی در منزل بماند و خطری جان وی را تهدید نمی کند؟ البته این نگرانی تا حدی طبیعی است اما شما می توانید با اندیشیدن تدابیری امنیتی خطرات احتمالی را کاهش داده و با خیال راحت کودک خود را تنها گذارید.

من یک مادرِ تنها هستم که با پسر هفت ساله ام زندگی می کنم. با توجه به این که ساعاتِ زیادی از روز را بیرون از خانه و دور از فرزندم، در محل کار به سر می برم و خانواده ام هم امکانِ مراقبت از فرزندم را ندارند، تنهایی های پسرم به خصوص در روزهای بلند تابستان را چگونه پر کنم و چه کنم که از این شرایط، کمترین آسیب را ببیند؟

به طور کلی، ملاحظاتِ این سبک زندگی، چیست؟
برای بسیاری از مادرانی که مسئولیت زندگی را برعهده دارند، بسیار پیش می آید که مجبور می شوند، فرزندشان را در خانه تنها بگذارند و نگرانی شما را به عنوان یک مادر درک می کنم. البته این نکته را در نظر بگیرید که تنها گذاشتن کودک در خانه را به عنوان آخرین راه حل در نظر بگیرید. جای خوشحالی دارد که کودک شما در سن مدرسه است و می تواند تا حدودی از خود مراقبت کند.

از خود مراقبت کردن برای کودکان، تجربه ای لذت بخش و مفید است، در صورتی که آمادگی آن را داشته باشند. ملاحظات این سبک زندگی بسیار زیاد است. در این جا به چند نکته اشاره می کنم و برای دریافت راهکار های کامل تر می توانید از کتاب هایی که در زمینه مهارت های فرزندپروری نوشته شده است یا کلاس هایی که در این زمینه برگزار می شود، استفاده کنید.

نکاتی که در هنگام تنها گذاشتن کودکان در منزل باید رعایت شود

کیفیت رابطه مهم تر از مدت رابطه است

اولین نکته در رابطه شما با کودکتان این است که کیفیت رابطه تان با فرزندتان مهم تر از مدت زمان با هم بودن است؛ برای مثال مادری که افسرده و تمام مدت در خانه است، نه تنها رابطه مناسبی با فرزندش ندارد بلکه حتی باعث رنجش وی نیز می شود.
کودکتان را برای این شرایط آماده کنید

اول از همه مطمئن شوید که در خانه را می تواند با کلید باز یا قفل کند، شماره تماس شما را حفظ است و در صورت نیاز می تواند با شما تماس برقرار کند، در شرایط ضروری می تواند از یک همسایه مورد اعتماد کمک بگیرد و شماره پلیس و آتش نشانی را می داند.
چگونگی پاسخ به غریبه ها

به کودکتان نحوه پاسخ گویی به تلفن و زنگ در را آموزش بدهید و این که چگونه رفتار کند، بدون این که فرد غریبه بفهمد او تنهاست.
 
تنهایی کودک

تنهایی کودک

برنامه ریزی برای کار های روزمره

 یک سری کارها را با همکاری هم مشخص کنید و بر عهده او بگذارید؛ برای مثال شستن ظرف ها و تمیز کردن خانه. با این کار هم باعث اعتماد به نفس و تقویت مسئولیت پذیری در فرزندتان می شوید و هم باری از دوش شما برداشته و اوقات فراغت کودک نیز پر می شود.
صحبت با کودک درباره چگونگی گذراندن روز

بعد از این که از سر کار برگشتید، با او صحبت کنید و از او بخواهید درباره اتفاقاتی که در طول روز افتاده با شما صحبت کند و از نگرانی هایش با شما بگوید.
در آخر فراموش نکنید کودک شما به بازی، گردش و تفریح و ارتباط با دیگران نیاز دارد. می توانید زمان هایی را با هم برنامه ریزی کنید و بیرون بروید. از اقوام غافل نشوید. خواهر یا برادر زاده ها دوستان خوبی برای کودک هستند. تمام وقت خود را برای کار نگذارید، درست است که تامین مالی مهم است اما کودک شما از نظر روانی به شما احتیاج دارد.
درباره احساسات و مشکلات خود نیز با او صحبت کنید و اجازه بدهید او هم احساساتش را با شما در میان بگذارد. سعی کنید زمان خاصی را برای این کار مشخص کنید؛ مثلا بعد از شام و فلان ساعت و به آن عمل کنید و با تمام دقت به حرف های او گوش دهید. کار های مثبت اورا تشویق کنید.
کودکی که ارتباط خوبی با مادرش دارد، احساس امنیت بیشتری می کند و شما می توانید بدون نگرانی و با اعتماد به نفس به کار خود ادامه دهید .

چگونه کودک را به شستن دست عادت دهیم؟

شستن دست

آموزش شستن دست ها به کودک

بسیاری از بیماری های ویروسی به دلیل نشستن دست ها به شما و دیگران منتقل می شوند مخصوصا حالا که رفته رفته به فصل پاییز نزدیک می شویم و شاهد انواع سرماخوردگی ها و ویروس های مختلف خواهیم بود.

آموزش شستشوی دست ها در کودکان، برای حفظ سلامتی اهمیت ویژه ای دارد، ولی فقط محدود به این دوران نیست و تبدیل به عادتی می شود که سال های سال در آنها باقی می ماند.

شستشوی دست

آموزش شستن دست ها به کودکان

متاسفانه تعداد زیادی از والدین هنوز به اهمیت این مسئله مهم پی نبرده اند. این والدین همان هایی هستند که با استفاده از دست های خود برای فرزندشان غذا درست می کنند و نمی دانند یا اهمیت نمی دهند که چه بیماری هایی را از این طریق به بدن فرزند خود منتقل می کنند.
بهترین راه برای اینکه کودک خردسال ر ا متقاعد به شستن دست ها کنید و از آن مهم تر علاقه مند به انجام این کار نمایید، این است که شستن دست ها را برای آنها به شکل یک تفریح و سرگرمی درآورید مثلا بازی شستن دست ها و آموزش آن در حین بازی و البته خودتان نیز الگوی مناسب آنها باشید.

برای اینکه شستشوی دست ها را به یک حالت تفریح و سرگرمی درآورید، می توانید از این موارد بهره برداری نمایید:
– محیط و فضایی که کودک در آنجا دست هایش را می شوید، فضای شاد و راحتی باشد.
– از صابون و حوله بامزه و جالب برای آنها استفاده کنید.
– با استفاده از برخی شخصیت های کارتونی محبوب فرزندان مثل باب اسفنجی برای او محیط دوستانه ای را فراهم سازید تا از آموزش لذت بیشتری ببرد.
– آواز خواندن بسیار موثر است. شعری را حفظ کنید که در ارتباط با شستن دست ها و زمان مناسب انجام این کار باشد. آموزش را می توانید با شعر و آواز شروع کنید.
– یک کارت مقوایی تهیه کنید و در آن یک جدول رسم کنید. هر بار که دست هایش را شست یک مربع از جدول را علامت بزنید تا خودش متوجه کار خوبش باشد.
– یک پوستر تهیه کنید (خودتان بکشید و یا به صورت آماده خریداری کنید) پوستری که مراحل شستشوی دست ها را به صورت صحیح توضیح داده باشد، البته با شکل.

نکات آموزنده برای آموزش بهداشت درست و مناسب
– به خاطر داشته باشید که کودکان از طریق آموزش های بصری بیشتر یاد می گیرند. یعنی آنها از طریق دیدن بیشتر یاد می گیرند و بعد آنچه را که دیده اند، انجام می دهند و تکرار می کنند، پس به آموزش شنیداری اکتفا نکنید.
– وقتی که کودک دیگری در حال انجام اینکار است می توانید شروع به توضیح دادن و یاد دادن آن به فرزندتان کنید.
– بعد از کودک خود بخواهید که او نیز همان کارها را انجام دهد.
– فراموش نکنید که اینکار ابتدا باید جنبه تفریح و سرگرمی داشته باشد.
– کودکان خردسال از طریق تکرار کردن یاد می گیرند و متقاعد می شوند. شما می توانید نخستین آموزش های خود را از طریق موارد زیر انجام دهید:
– کتاب های قصه درباره میکروب ها و شستن دست ها
– تماشا کردن تصاویر مربوط به میکروب ها
– درست کردن عکس ها و پوسترها و حتی نقاشی کشیدن
– برا ی آنچه که باید انجام دهند و اینکه چه زمانی آن را انجام دهند، الگوی خوبی باشید.
کودکان از طریق گفتار شما یاد نمی گیرند بلکه با الگوبرداری از شما می آموزند. بنابراین اگر می خواهید شستشوی درست دست ها را به آنها بیاموزید خودتان همین کار را به خوبی انجام دهید.

بهترین روش برای شستن دست ها
1- کودک تان باید ابتدا دست ها را با آب ولرم بشوید. دقت کنید که آب خیلی گرم نباشد.
2- از صابون استفاده کند و به مدت 30 ثانیه آن را روی دست هایش بمالد. نیازی نیست که حتما از صابون آنتی باکتریال استفاده شود.
3- دقت کنید که یاد بگیرد لای انگشتانش را نیز تمیز بشوید مخصوصا زیر ناخن ها
4- حالا دست هایش را بشوید و آنها را خشک کند.
5- اگر لازم باشد از لوسیون پوست بدن استفاده شود تا سطح پوست کودک تان خشکی نزند. اگر از لوسیون استفاده می کنید قبل از خوردن غذا دوباره باید دست هایش را بشوید.
6- از حوله بسیار نرم استفاده کنید و به بهداشت و تمیزی آن نیز اهمیت دهید.

والدین و سایر افرادی که مسئولیت نگهداری فرزندان را دارند، باید:
– قبل از غذاخوردن، دست های شان را بشویند.
– بعد از ملاقات یک کودک بیمار، دست های شان را بشویند.
– بعد از عوض کردن پوشک نوزاد، دست های شان را بشویند.
– بعد از دستشویی بردن کودک خردسال، دست های شان را بشویند.
– بعد از استعمال دخانیات، دست های شان را بشویند.

آماده کردن کودکان برای مدرسه با انتخاب لوازم مناسب

مدرسه

بچه ها را برای مدرسه رفتن آماده کنید

شهریور، یعنی مقدمه ای بر فصل پاییز و فصل پاییز یعنی شروع نیمکت نشینی و کوله به دوشی و درس و مدرسه! طبیعی است که بعد از چند ماه تعطیلی مدرسه ها و تفریح و گشت و گذار، شروع مدرسه برای هر بچه مدرسه ای سخت است. البته هستند بچه هایی که مدرسه را برای دیدار دوباره دوستان، بازی و شیطنت دوست دارند.
از گروه دوم که استثنا هستند! بگذریم، آنچه بچه ها را برای مدرسه رفتن تشویق می کند، خرید وسایل مدرسه است. چراکه اضطراب و هیجان کودکان برای شروع مدرسه، لابه لای بوی نویی کیف، برق کفش نو، دفترهای رنگارنگ، رنگ های متنوع مداد و خودکار و… گم می شود و به آنها کمک می کند دوباره همه قید و بندهای مدرسه را تحمل کنند اما جدا از رنگ و زیبایی و طرح لوازم مدرسه، باید با بچه ها همراه شد که وسایل را به درستی انتخاب کنند تا دچار آسیب جسمی نشوند.

تأثیر منفی استفاده طولانی از کوله پشتی نامناسب

گردن درد و سردرد ناشی از فشار کوله بر اعصاب و عضله های این نواحی
آسیب به ستون فقرات و خارج شدن آن از محور اصلی
کاهش ظرفیت تنفسی و فشار به قفسه سینه به دلیل سنگینی کوله و کشش به عقب کوله
ایجاد برجستگی در استخوان های کمر و پشت و ایجاد تحدب در این بخش ها که به آن حالت گوژپشتی می گویند
درد عضلانی و گرفتگی عضلات کمر– لگن

مدرسه

مراقبت های جسمی کودک در طول مدرسه

مراقبت از موها در مدرسه

مقنعه و روسری، اگرچه موها را از آسیب گرد و خاک محافظت می کنند اما از آن طرف هواخوری و استفاده از آفتاب را برای موها کم می کنند. به همین دلیل ممکن است عوارضی مانند قارچ پوستی، موخوره، کدری رنگ مو و… دیده شود. بنابراین با شروع فصل درس و مدرسه و استفاده از مقنعه در کودکان باید به سلامت موهای آنها بیشتر توجه کرد.

در مدرسه آزاد باشند:

باید شرایط در مدرسه طوری فراهم شود که بچه ها حتما در مدرسه و سر کلاس، مقنعه شان را دربیاورند. به این ترتیب خطر آسیب به موها به طرز چشمگیری کاهش پیدا می کند.

موها را کوتاه کنید:

کوتاه بودن موها به حفظ سلامت بچه ها در فصل درس و مدرسه بیشتر کمک می کند؛ به ویژه درباره دخترها که باید از مقنعه استفاده کنند.

آفتاب خوری :

موها و کف سر به آفتاب نیاز دارند. بنابراین در روزهای تعطیل حتما با فرزندتان به پارک بانوان بروید و بگذارید موهای او بدون مقنعه و روسری کمی آفتاب بخورد. این آفتاب مشکلات احتمالی کف سر را نیز از بین می برد.

هواخوری:

به محض رسیدن به خانه مقنعه را از سر برداشته و اگر موها را بسته اید، آنها را باز کنید.

محکم نبندید:

اگر موهای فرزندتان بلند است، بهترین روش برای حفظ سلامت موها، بافتن آنها است. اگر به قدری بلند نیست که بافته شده و اینقدر هم کوتاه نیست که بدون جمع کردن زیر مقنعه باشد، آن را با کش پارچه ای به شکلی که به ریشه مو آسیب نرسد، آنها را جمع کنید. به هیچ وجه موها را زیر مقنعه باز نگذارید.

شست وشوی ملایم:

حتما باید یک روز در میان حمام بروند. در زمان بلوغ یا درصورتی که تحرک بدنی بالا می رود و تعرق زیاد می شود، شست وشوی روزانه با شامپوی روزانه پیشنهاد می شود.

فرق سر را عوض کنید:

اگر موهای فرزندتان را همیشه از فرق سر کج یا از میانه باز می کنید، جهت آن را تغییر دهید. یکی از راهکارهای جلوگیری از آسیب به موها و نازک شدن آنها، تغییر جهت فرق است.

مقنعه را بشویید:

اگر مانتو و شلوار بچه ها را هفته ای یک بار می شویید، مقنعه آنها را دو یا سه روز یک بار بشویید، در آفتاب پهن کنید و بعد از آن با اتوی داغ، اتو کنید.

به متخصص مراجعه کنید:

درصورت مشاهده هر نوع تغییر نامناسب در موها یا پوست سر، حتما فرزندتان را نزد متخصص پوست و مو ببرید.

خطرات استفاده از روروک برای کودکان نوپا

روروک

روروک چه خطراتی برای شیرخوار دارد

معمولا استفاده از روروک برای کودکان در هیچ زمانی توصیه نمیشود. روروک علاوه بر خطراتی که به دنبال دارد باعث دیرتر راه افتادن کودک میشود. ما نباید در تکامل طبیعی کودک دخالت کنیم.

روروک ها چه آسیب هایی به سلامتی اطفال وارد می کنند و در راه رفتن کودک چه تغییراتی ایجاد می کنند چرا متخصصین اطفال استفاده از آن ها را برای خردسالان توصیه نمی کنند.
دیدن اولین قدم کودک بسیار هیجان انگیز است. هنگامی که روروک وارد صحنه می شود و کودک می تواند به وسیله ی آن به اطراف حرکت کند، والدین و کودک به یک اندازه شادمان می شوند. برخی والدین از روروک استفاده می کنند تا به کودکشان در راه رفتن کمک کنند، برخی روروک را مثل پستونک برای پاها میدانند زیرا وقتی کودکان خودشان را به اطراف می برند خوشحال ترند.

اجازه بدهید روراست باشیم، گاهی والدین باید به کارهایشان برسند و از روروک به عنوان پرستار بچه استفاده می کنند تا او را مشغول و سرگرم نگه دارد؛ اما والدین باید بدانند که استفاده ی معمول از روروک (واکر) در رشد جسمانی و حتی رشد ذهنی کودک تأخیر ایجاد میکند و علاوه براین خطرناک هم هست.

روروک

خطرات روروک

در سال 1994، هنگامی که روروک ها هنوز در ایالات متحده پرطرفدار بودند کمیسیون ایمنی محصولات قابل فروش اعلام کرد که روروک ها نسبت به دیگر محصولات کودکان نقش بیشتری در صدمات و جراحات اطفال بازی می کند. کودک به وسیله ی روروک می تواند بیش از آنچه که به طور طبیعی قادر است، تحرک داشته باشد و سرعت او بیش از زمان لازم برای واکنش والدین است.
کشور کانادا استفاده از روروک را از سال 2004 منع کرد و داشتن روروک تا 100000 دلار یا شش ماه حبس جریمه دارد. اما در برخی کشور ها هنوز 75 درصد کودکان از روروک استفاده می کنند و صدمات ادامه دارد.
در شش ماه دوم بعد از تولد، کودکان سالم تمایل زیادی برای حرکت روی زمین نشان می دهند. این میل مبارزه ای سخت برای آنهاست، با دست و پا تلاش می کنند و خود را می کشند، می غلتند، می خزند و به هدفشان که اسباب بازی دور از دسترس است، میرسند.

بعد از آن با تمرکز و تلاش میتوانند خود را بالا بکشند و بایستند. کودکانی که از روروک استفاده میکنند برخی از مراحل این سفر باشکوه رشد را از دست می دهند. بدین معنی که آنها پیش از زمانی که باید بایستند، نوک انگشتان پا را روی زمین سر می دهند.
علاوه بر خطراتی که حرکت های سریع و دسترسی کودک به اشیاء بالاتردارد، کودکانی که از روروک (واکر) استفاده می کنند دیر تر می آموزند که چهار دست و پا شوند، بخزند، بایستند و راه بروند و تا ماهها این تأخیر در رشد را نشان می دهند.

اما چیزی که برای والدین غافل گیر کننده است تأخیر در رشد ذهنی است. این کودکان در تست های رشد ذهنی نمرات پایین تری می گیرند و این تأخیر تا ده ماه پس از اولین استفاده از روروک دیده می شود.

آداب رفتار در رستوران به کودک با بازی

رستوران بازی

با یک بازی فوالعاده آداب غذاخوردن در رستوران را به کودکتان بیاموزید

وقتی بچه کوچک داریم، جهانمان تغییر می کند. دیگر نمی شود با خیال راحت به مهمانی و دورهمی رفت به خصوص اگر با میزبان رودربایستی داشته باشیم. دیگر نمی شود آرام و بی دغدغه در رستوران نشست و غذا خورد. کودک مان دوست ندارد مدت زیادی سر جای خودش بنشیند. او به میزهای دیگران نگاه می کند. حتی گاهی با گریه از ما می خواهد خوراکی میز بغل دستی را به او بدهیم. او هنوز قوانین و آداب این مکان ها را یاد نگرفته است، اگر چه در هر صورت و به طور تجربی او به زودی درباره آداب این طور مکان ها آموزش خواهد دید و یاد خواهد گرفت که چطور باعث خجالت والدینش نشود؛ اما ما می توانیم با یک بازی ساده برای او محیطی مهیا کنیم تا هم لذت ببرد و هم با زبان ساده تر و مهربانانه تر به او آموزش دهیم. این بار می خواهیم یک بازی فوق العاده جذاب را به شما یاد بدهیم که بدون تردید کودک تان را سر ذوق می آورد و از طرفی مفاهیم بسیاری را به طور خلاقانه و غیر مستقیم به او می آموزد:

رستوران بازی!

اول با او صحبت کنید و او را آماده بازی کنید.
یک گوشه از خانه را برای انجام بازی مهیا کنید. اگر میز و صندلی کوچک وجود دارد، از آن استفاده کنید و در غیر این صورت می توانید به جای میز یک جعبه قرار دهید و روی آن رومیزی بیندازید و به جای صندلی، چند متکای کوچک بگذارید.
اگر کودک تان همبازی دارد، آن دو را مهمان و خودتان نقش گارسون را ایفا کنید.
از قبل یک منوی کوچک آماده کنید و برخی غذاها و نوشیدنی های مفید را که در دسترس دارید، در آن بگذارید.
از کودک تان بخواهید همراه دوستش به رستوران بیاید و در حین بازی به او آموزش دهید که وقتی به رستوران می رویم چه می کنیم.
منو را به او بدهید و کمک کنید تا بر اساس نیاز و علاقه اش یکی را انتخاب کند.
میز را بچینید و غذای سفارش داده شده را بیاورید.

بازی

 رستوران بازی با کودک

می توانید نقش ها را عوض کنید و به او یا همبازی اش نقش گارسون را بدهید و بگذارید رفتاری را که دیده اند، تقلید کنند.
اجازه بدهید آن طور که دوست دارند بازی کنند اما شما هم از هر فرصتی برای آموزش دادن استفاده کنید؛ مثلا مواردی چون نگاه نکردن به غذای بغل دستی ها، سرو صدا نکردن، رعایت ادب، شستن دست ها قبل از خوردن و چیزهایی از این دست.
گاهی این رستوران می تواند تغییر کند و نقش کافی شاپ یا آب میوه فروشی را داشته باشد.
می توانید برای او کاغذهایی شبیه اسکناس درست کنید تا در نهایت مبلغ غذای خود را بپردازد.

مزیت های بازی:

لذت و بازی در کنار پدر یا مادر یا هر دو.
آموزش مفاهیم رفتار در مکان های عمومی به کودک.
خوردن و آشامیدن خوراکی های مفید در یک موقعیت متنوع. (چه بسا کودکانی که در شرایط دیگر، برخی خوراکی های مفید را نمی خورند اما در چنین شرایطی و در حین بازی به آن میل داشته باشند.)
آموزش اعداد و ارقام اسکناس ها و استفاده از پول.

علل تیک در کودکان و راههای درمان آن

تیک کودکان

واکنش اطرافیان نسبت به تیک کودکان چگونه باید باشد

در اطراف خود گاهی با افرادی سروکار داریم که مدام کلمات یا واژه های بیجا و غیرضروری را که به هیچ وجه نیاز به گفتن آن نیست، تکرار می کنند؛ کودکان در سنین 12-7 سالگی در 12-8 درصد موارد بیشترین میزان تیک را از خود نشان می دهند.

«تیک» از آن دست اختلالاتی است که بسیاری از مردم در دوره هایی از زندگی آن را تجربه می کنند. در بسیاری از افراد تیک ها به پلک و یا بخش هایی از صورت محدود می شود اما در بسیاری دیگر نیز این حرکات ناگهانی و متناوب در سایر اندام ها، حتی پاها نیز دیده می شود. خوشبختانه در اغلب موارد تیک ها موقتی بوده و خطری برای سلامت عمومی بدن به همراه ندارند. با این حال کم نیستند مواردی که اختلالات عصبی به شکل گیری تیک ها منجر می شود. البته همزمان با پیشرفت شاخه های مختلف علم پزشکی، تقریبا می توان گفت انواع تیک ها درمان پذیر هستند. همچنین به ایجاد تغییرات در سبک زندگی به عنوان یکی از راهکارهای مؤثر در درمان تیک اشاره می شود.
اما زمانی که صحبت از تیک در کودکان می شود معمولا هر پدر و مادری با وسواس خاصی درباره آن صحبت می کند زیرا آنها بیم آن را دارند که با تداوم این وضعیت، تکان های ریز و درشت یا کشش های ماهیچه ای در بخش های مختلف بدن کودک به رویه ای همیشگی و ماندگار تبدیل شود که این خود می تواند زمینه ساز بروز برخی ناراحتی ها در اجتماعات بزرگ تر از خانواده نظیر محیط آموزشی و کار باشد.
از دیدگاه علم پزشکی، تیک به حرکات سریع و غیرقابل پیش بینی در بخش های مختلف بدن از جمله صورت، دست ها، گردن و پاها گفته می شود. حتی در بسیاری از موارد قسمتی از سیستم حلق و حنجره دچار این اختلال می شود تا آنجا که فرد یا حتی کودک برای آرام ساختن خود تغییراتی در صدایش ایجاد می کند. با این حال آنچه که در ظاهر دیده می شود معمولا بیشتر از سایر موارد در ذهن می ماند. تیک های صورت که شامل بالاانداختن ابرو و پلک و همچنین باز و بسته کردن گوشه های چشم می شود و حتی تولید صداهای مبهمی از گلو، همگی از جمله شناخته شده ترین انواع تیک به شمار می آیند.
از دید بسیاری از کارشناسان علوم رفتاری کودک، تیک در کودکان به دو گروه اصلی تیک حرکتی و صوتی تقسیم می شود. در کودکان مختلف تیک های گوناگونی بروز می کند که معمولا هم موقتی هستند. اما نکته مهم این است که واکنش اطرافیان نسبت به کودکی که برای مدتی کوتاه گرفتار چنین شرایطی شده چگونه باید باشد؟
در بسیاری از موارد دیده شده که والدین کودک با مشاهده ناگهانی تکان های متناوب کودک، از موضع منفی و انتقادی جلو آمده و با طرح چنین سؤال ها و خطاب های گزنده ای نظیر «این دیگر چه حرکاتی است؟» و«تا حالا این مدلش را ندیده بودم، مایه خجالت هستی!» عملا نه تنها اقدامی برای کشف علت بروز این رفتار انجام نمی دهند بلکه کودک را هر چه بیشتر در موضع انفعالی قرار می دهند!

تیک

علل تیک در کودکان

کودکی که متوجه تیک هایش شده و به هر دلیل از بیان آن در میان اعضای خانواده احساس شرمساری می کند، خود را در چالشی فکری گرفتار می بیند و از آنجا که تجربه و دانشی در این زمینه ندارد، معمولا با انتخاب شیوه های نادرست به وضعیت وخیم خود دامن می زند. از سوی دیگر با مشاهده رفتارهای تند اعضای خانواده و در سطح بعدی دوستان، هر چه بیشتر اعتماد به نفس خود را از دست رفته می بیند. چنین کودکی مانند فرد ضعیفی می ماند که در آستانه ابتلا به انواع بیماری های سخت و مهلک قرار دارد و اگر هرچه زودتر کاری برای حف سلامتی او انجام نشود، ابتلایش به انواع بیماری های خطرناک دور از ذهن نخواهد بود.
در چنین مواقعی وظیفه پدر و مادر به عنوان اعضای باتجربه تر خانواده بیش از سایر افراد این است که در ابتدا پله عاطفی مستحکم تری با کودک برقرار کرده و در ادامه ضمن درخواست از کودک برای حفظ آرامش، از او بخواهند که درباره اتفاقات و حال و روزش صحبت کند. در این موارد توصیه می شود که هرگز در اندیشه تذکر زبانی نباشید. باید تلاش کنید ذهن کودک را به انجام فعالیت های مثبتی نظیر نقاشی و انواع بازی ها منحرف کنید تا به تدریج ریشه های تکان های خواسته و ناخواسته بدنش خشکانده شود.
برخی از والدین به اشتباه کودک را در برابر آینه ای قرار داده و به او می گویند که خود را در حال تکان دادن مشاهده کند. درحالی که آنها به اشتباه تصور می کنند کودک از این وضعیت متحول شده و تلاش می کند تا هرطور شده خود را آرام و درمان کند اما واقعیت چیز دیگری است. کودک با مشاهده خود در آینه خیلی سریع تر از آنچه حتی تصورش را هم می کنید دچار سرخوردگی می شود.
در برخی موارد دیده شده که همزمان با تمرکز زیاد کودک بر روی موضوعاتی خاص، تیک ها نیز آغاز می شوند. توصیه می شود ضمن درک درست و منطقی از توانمندی های کودک، هیچ گاه کاری نکنید که تحت فشار قرار داشته باشد. افراد بزرگسال برای رهایی از فشارهای درونی و محیطی شیوه های مختلفی را آموخته اند اما کودک هنوز در ابتدای راه قرار دارد و آشنایی چندانی با تکنیک های مورد استفاده بزرگسالان ندارد. به او فرصت دهید تا بر مشکل خود غلبه کند

کلیدهای طلایی برای حل بحران های دوره نوجوانی

نوجوانی

10 راهکار برای حل بحران دوره نوجوانی

نوجوانان ، گاهی خوشحال و گشاده رو و برخی مواقع هم ناراحت و عصبانی هستند. آن ها در اصل در دوره ای از تعییرات عمیق هویتی به سر می برند که در اکثر مواقع رویارویی و سازش با آن ها را برای پدر، مادر و آموزگارانشان مشکل می کند. آیا باید از این موضوع نگران شد؟ چه راه حل هایی برای مواجهه با آن وجود دارد؟

یاد روزهای بارداری می افتم و شوری که برای بزرگ کردنش در سر داشتم. چه ذوقی کردم از اینکه دکتر گفت دختر است! وقتی که کودک بود، چه نشاطی در رابطه مان حاکم بود؛ با خودم فکر می کردم که خدا را شکر یک دوست همیشگی پیدا کرده ام. اما چه زود احساس خوشایندم تبدیل به یک نگرانی دائمی شد! نگرانی از رابطه ای که روزبه روز از هم دورتر می شود. حال که نوجوان شده روزبه روز می بینم که چقدر همدیگر را نمی فهمیم. گاهی چنان از من دوری می کند و هر تلاش من را برای نزدیک شدن، رد می کند که حس می کنم از من بدش می آید. وقتی از مدرسه به خانه می آید، برخلاف گذشته که تا می رسید کل روز را برایم تعریف می کرد، هیچ حرفی نمی زند و به نظرم چیزهایی مهمی در دل دارد که به من نمی گوید. خلاصه اینکه نه تنها با من دوست نیست، بلکه با این همه جر و بحث و سوءتفاهم، گمان کنم روابط مادر و فرزندیمان هم دیگر برایش اهمیت ندارد. این درددل های یک مادر است که متوجه تغییرات رابطه اش با فرزند نوجوانش شده و بابت آن احساس نگرانی می کند. نوجوانی یک دوره خاص از رشد است که ویژگی های منحصربه فرد خود را دارد. ویژگی هایی که درصورت عدم همکاری محیط خانواده برای تطبیق و حفظ تعادل با آن، امکان تبدیل شدن به یک بحران ارتباطی را دارد و برعکس در صورت وجود خانواده آگاه و همراه، می تواند یک نوجوان مثبت و عاطفی و مثل گذشته، دوست و همراه (البته با ویژگی های جدید) بسازد. نکته های زیادی در تعامل با نوجوان هست که در اینجا به بعضی از آنها اشاره می کنیم.

آشنایی با نکاتی در تعامل با نوجوان

ویژگی های دوره سنی نوجوانی را به خوبی بشناسید

نوجوانی سنی است که به لحاظ روانشناختی، شخص به دنبال تجربه هویت های جدید می گردد. پس طبیعی است که دختر یا پسر نوجوان من احساس کند که دوست دارد کمی از ارزش های خانواده فاصله بگیرد و ارزش های بیرون از خانواده را کشف کند. شما می توانید منابع اکتشاف او را تنظیم کنید؛ با برقراری روابط کنترل شده خارج از افراد خانواده، پیشنهاد دوستان جدید، تغذیه او از طریق کتاب ها و منابع اینترنتی مناسب و ارائه الگوهای ارزشی وسیع تری که مورد تأیید شماست او را یاری کنید. زندگینامه شهدا و کتاب های زیاد و جذابی که برای الگوسازی آنها در کتابفروشی ها هست، انسان های موفق جامعه که حیطه کاریشان با علایق فرزندتان هماهنگی دارد، کتاب ها و فیلم هایی که بر هویت های ارزشمند تأکید می کند (خصوصا فیلم های مخصوص نوجوان) می توانند از منابعی باشند که شما به شکل هنرمندانه به منابع مورد جست وجوی فرزندتان اضافه می کنید.

توجه او به خودش را درک کنید

تصور کنید که یک روز صبح از خواب بیدار شده اید و یک عضو بدنتان به کلی تغییر شکل داده باشد! آیا بیشتر روز را درگیر فکر کردن به آن نیستید؟ نوجوان هم در سن بلوغ، تغییرات ظاهری خود را درک می کند و نگران آن است. بنابراین نگاه بیش از معمول او به آینه و دغدغه های ظاهری او را درک کنید، اما به او در ادراکش جهت بدهید. مرحله گذار تغییرات را برایش توضیح بدهید و کم اهمیت بودن ظاهر را در برابر فرصتی که برای خلق اندیشه ها و مطالعه دارد برایش جا بیندازید.

نوجوانی

بحران نوجوانی

از دیدگاه او به قضایا نگاه کنید

وقتی می خواهید تصمیمی برای نوجوانتان بگیرید یا پیشنهادی به نوجوانتان بدهید، سعی کنید از دیدگاه او به مسئله نگاه کنید و احساس او را درک کنید. حتی وقتی ناچارید که برخلاف میلش عمل کنید، به او بگویید که من دیدگاه و احساس تو را به قضیه درک می کنم و آن را شرح دهید.

مهم است که برخوردتان دائما ارزیابانه نباشد

اینکه نوجوان احساس کند که به شکل مداوم در حال قضاوت شدن است و پدر و مادر صرفا در حال دادن بازخوردهای انتقادی هستند، تأثیر خوبی بر روابط او با شما نخواهد داشت. پس سعی کنید برای بازخوردها و تذکراتی که می خواهید بدهید، وقت عاطفی مناسب و لحن مناسب را پیدا کنید و اگر ممکن است، غیرمستقیم و با روش های ابداعی آن را انجام بدهید. دقت کنید که تغییر نگرش در لحظه و با یک جمله غیردوستانه کوبنده کمتر محتمل است و گاهی ضرورت دارد برای ارزشی که دوست دارید فرزندتان بپذیرد برنامه یک ماهه یا بیشتر و با استفاده از منابع متعدد بریزید. مثلا وقتی برای حجاب دخترتان نگرانید، حواستان باشد که تذکرهایی که می دهید وقتی مؤثرند که توانسته باشید نگرش او را از طرق متعدد به حجاب مثبت سازید.

تمایل نوجوان به دوستانش را همراهی کنید

به خاطر تمایل نوجوان به فاصله گرفتن موقت از خانواده و امتحان افراد جدید در فضای مدرسه، برخلاف قبل او دوست دارد که وقت زیادی را با همسالان خود بگذراند. این یک میل طبیعی ست که شما می توانید با دقت در انتخاب مدرسه، تعامل با خانواده هایی که نوجوان همسن فرزند شما دارند و ارزش های مورد قبولی از نظر شما دارند، این میل را هدفمند کنید. به علاوه با حفظ خلاقیت برای مراسم ها و حتی ایام معمولی و تدارک برنامه های مناسب، دعوت و دیدارهای دوستانه او را در خانه یا محیط های مورد تأییدتان آغاز کنید و به این صورت کنترل غیرمستقیم خود بر روابط او را حفظ کنید.

نسبت به ویژگی های زمانه پذیرا باشید

دقت کنید که ما فرزندانمان را برای زندگی در آینده تربیت می کنیم. امام علی علیه السلام می فرمایند:«فرزندانتان را به انجام آداب خودتان واندارید؛ زیرا آنان برای زمانی، غیراز زمان شما آفریده شده اند». این سخن، نشان می دهد که تأکید بیش از حد بر آداب و رسوم زمان مند پیشینیان که در طول زمان هضم شده اند، امری غلط در تربیت است. بنابراین سعی کنید ویژگی های عصر جدید را درک کنید و او را با مقتضیات و نیازهای زندگی جدید آشنا سازید. به عنوان مثال با وجود شبکه های اجتماعی، بخشی از تربیت ما باید صرف آموزش هایی درباره این موضوع قرار گیرد کمااینکه مسئله ای مثل حفظ عفت در شبکه های اجتماعی مسئله ای نبوده که در آداب گذشتگان ما موضوعیت داشته باشد.

بهتر است کمی همراه شوید

نوجوان هیجان پذیری و مخاطره جویی بالاتری نسبت به دیگر سنین دارد؛ و این مسئله شمشیر دو لبه ایست که می تواند پیامدهای متفاوتی را ایجاد کند. اما شما قطعا با خلاقیتی که دارید، می توانید منابعی برای هیجان مثبت در او ایجاد و برنامه های پدر- فرزندی، مادر- فرزندی یا حتی خانوادگی خفن و باحال! تعریف کنید. به عنوان مثال می توانید از شرکت در کارهایی مثل طبیعت گردی، ورزش های مورد علاقه فرزندتان، تدارک برنامه های سفر متفاوت، یا هر کار «خاص» دیگری که از نظر فرزندتان جذاب به نظر می آید شروع کنید. اگر شما همراه نشوید، یا همراهان و جنس فعالیت های مناسبی را برای او تدارک نبینید، او احتمالا راه های دیگری را امتحان خواهد کرد. البته مسئله اختیار و حق انتخاب را برای فرزندتان مهم بدانید و براساس آن به او پیشنهاد بدهید.

منبع افتخار او باشید

نوجوان برای بازگشت به هویت ارزش گذاری شده در خانواده خود به دنبال شواهدی می گردد که او را مطمئن سازد. در این سن همه شواهد لزوما منطقی نیستند. احساس داشتن یک خانواده جذاب و موفق (با هر هویتی که دارند) یکی از همین شواهد است. لازم نیست که پدر و مادری تحصیلکرده و پولدار باشید، ارزش هایی زیادی هستند که منبع افتخارند؛ رفتار سالم در اجتماع، روابط خوب و سازنده، فعالیت های اجتماعی، آشپزی موفق و باسلیقه، هنرهای خاص و… اگر نقصی را در خانواده خود حس می کنید، سعی کنید موارد موفق دیگری را در ذهن نوجوانتان تقویت کنید.

توانایی استدلال و تفکر انتقادی او را دست کم نگیرید

تفکر انتزاعی ویژگی تکامل یافته و امکان جدیدی ست که نوجوان در خود حس می کند. از طرفی او خودآگاه تر شده و توانایی رجوع به درون خود و تحلیل نظرات خودش را برای ارائه پیدا کرده است. بنابراین نباید توقع داشته باشید که او مثل سابق، بدون بحث و معناخواهی مسائل را بپذیرد. همینطور تمایل به وضعیت های آرمانی از دیگر خصوصیاتی است که ممکن است نوجوان در این سن درگیر آن باشد. مجموع این خصوصیات، یعنی بهتر است برخلاف گذشته، دلایل خوبی را برای تصمیم ها و نظرات تان داشته باشید و به فرزندتان اجازه بدهید که تفکر انتقادی اش را ارائه دهد و با روی باز استدلال او راجع به مسائل را بشنوید. بهتر است مذاکره برد- برد با نوجوانتان را بیاموزید!

به او عزت نفس بدهید

خیلی از آسیب هایی که نوجوان تجربه می کند، ناشی از کمبود عزت نفس است. فقدان احترام به خود، ممکن است باعث شود که او برای کسب آن دست به تجربه های پرخطری بزند. برای ایجاد حرمت نفس در نوجوان، تأکید بر خوبی ها و موفقیت های او یک روش است و روش مهم دیگر، ایجاد موقعیت هایی ا ست که او در آنها موفقیت آمیز عمل کند و بازخورد خروجی خود را به خوبی بگیرد.

میزان رشد مغزی کودک تا 2 سالگی

رشد مغز

رشد 90 درصد مغز تا دو سالگی

افزایش رشد مغز، کودک را قادر می سازد که کنترل بیشتری بر زندگی روزانه اش داشته باشد. او شروع به تفکر در مورد خودش می کند و با انگیزه ی بیشتری به مقابله با چالش ها می پردازد.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به اینکه 90 درصد رشد مغز در دو سال اول زندگی فرد شکل می گیرد، گفت:خانواده ها از فرصت سرمایه گذاری برای هوش کودکان در این دوران غافل نمانند.

رشد مغز

رشد مغز کودک دو ساله

او با بیان اینکه دولت برای حفظ هوش و افزایش آن در میان کودکان باید اقدامات لازم را انجام دهد، گفت:اکثر خانواده ها از زمان تولد نوزاد به وزن، قد و دور سر آن توجه داشته و نگران هوش و رفتار آن نیستند و هر چه بداخلاقی و ناراحتی از کودک انجام می شود به حساب بچگی آن گذاشته و برنامه های لازم صورت نمی گیرد.

وی تأکید کرد:رسیدگی به سلامت هوش بچه ها در دو سال اول زندگی بسیار مهم است به طوری که بهداشت جهانی دو سال اول عمر را شاه کلید سلامت روانی و رشد مغزی کودکان می داند، همچنین در دو سال اول زندگی رشد مغز سرعت استثنایی داشته و 90 درصد آن در این مدت رشد و تکامل می یابد.

خانواده ها توجه کنند

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی بیان داشت:خانواده ها باید به برهه زمانی دو سال اول زندگی کودک توجه داشته باشند و از نظر مغزی و هوشی فرزندشان را رشد دهند که این مسئله می تواند از طریق حرف زدن از هنگام تولد با نوزاد و آغوش گرفتن آن انجام گیرد در حالی که در گذشته توصیه می شد که نوزادان را به دلیل اینکه به اصطلاح بغلی می شوند در آغوش نباید گرفت.
این پزشک اطفال ادامه داد:دیدن ، شنیدن و لمس کردن کمک به رشد هوشی کودکان می کند لذا خانواده ها باید با توجه به کودکان و نوزادان جهت رشد هوشی آن سرمایه گذاری کنند.
او ادامه داد:زمانی که کودکان به سن 7 سالگی برسند، ساختمان رفتاری و هوشی مغز کامل شده و مادر باید فرصت لازم را برای کودک خود بگذارد بسیاری از والدین به دلیل سختی یا کار فرزندان خود را از این موضوع محروم می سازند در حالی که ایام حساس و مهم کودک را از دست می دهند.
عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی تصریح کرد:خانواده می تواند مهمترین کمک را از لحظه تولد تا کودکی با ارتباط با فرزندشان جهت رشد هوشی آن داشته باشد.همچنین مهدکودک ارزش آن کمتر از ارزش دبستان نیست و در رشد و استقلال کودکان حائز اهمیت است.

اهمیت مهدکودک

 بسیاری از خانواده ها به دلیل نداشتن وضعیت اقتصادی مناسب و یا بهانه هایی همچون مریضی مکرر کودکان از فرستادن فرزندشان به مهدکودک امتناع می کنند در حالیکه آموزش های قبل از دبستان بسیار حائز اهمیت است و نباید خانواده از آموزش 3 تا 6 سالگی کودک غافل بماند.
باید به کودکان فرصت اظهار نظر و رشد شخصیت داد در حالی که بسیاری از خانواده ها با حمایت همه جانبه فرزندشان را از این موضوع دور می سازند. این مسئله کمال بی مهری است چرا که باید کودکان از دو سالگی استقلال را فرا گیرند.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی گفت:کودکان باید از دو سالگی در کارهای شخصی خود دخالت داشته باشند و روی پای خود بایستند این زمان بهترین دوران برای تمرین جدایی است و کودکان از یک تا 2 سال می توانند به صورت مستقل از مادر بخوابند ولی باید توجه داشت که این یک موضوعی دو طرفه میان مادر و کودک است.
وی تصریح کرد:برای جدایی خوابیدن کودکان باید این مسئله به صورت تدریجی انجام شود و اگر کودکان راغب به این مسئله نبودند نباید با اصرار و با اضطراب و ترس کودک آن را جدا خواباند و اعصاب آن را بر هم ریخت.

عادت غذایی کودکان

فرزندان باید عادات غذایی سالم را از والدین بیاموزند زمانی که پدر دائماً نمک روی غذا می ریزد و یا از انواع فست فودها استفاده می کند نمی توان از فرزندش انتظار دیگری غیر از این عادت غذایی داشت.
این پزشک اطفال با اشاره به اینکه فست فودها سبب چاقی کودکان شده ولی در هوش آنان تاثیری ندارد، گفت:چاقی بچه های یکی از بیماری هایی است که سبب ایجاد امراض مختلف در آنها می شود. خانواده ها اکثراً از کودکان تپل و چاق خوششان می آید در حالی که کودکان چاق در آینده همان زنان و مردان چاق هستند که عادت های غذایی سالم را فرا نگرفته اند.

عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به اینکه باید مواظب عادت های غذایی کودکان باشیم، اظهار داشت:عادت به ورزش کردن نیز باید در خانواده نهادینه شود تحرک و شادی برای رشد کودکان لازم است.
وی در پایان خاطر نشان کرد:مهمترین پیشگیری از بیماری های شیوه زندگی صحیح است این مسئله بسیار اهمیت دارد که چقدر بخوریم، چقدر بخوابیم و یا ورزش کنیم. در صورتی که به تمام مسائل به اندازه کافی توجه شود قطعاً مشکلات کمتری در مسئله بیماری ها و مواجه شدن با مشکلات در این زمینه داریم.