دسته: دانستنی‌های کودکان

دارو دادن به کودکان با رعایت این نکات

یک تازه مادر حتی بدون نگرانی درباره دادن دارو به نوزادش هم به اندازه کافی استرس دارد.
این توصیه ها را هنگام دادن دارو به نوزاد رعایت کنید:
– پیش از دادن دارو به نوزادتان نظر دکترتان را جویا شوید.
– همه دارو ها را دور از دسترس نوزادتان نگهدارید.
– از یک وسیله تعیین دوز مانند یک سرنگ دهانی استفاده کنید تا مطمئن شوید که مقدار صحیح دارو را به نوزاد می دهید.
– اگر به نوزادتان شیر خودتان را می دهید و دارویی را مصرف می کنید، مطمئن شوید که مصرف این دارو در دوران شیردهی اشکالی ایجاد نمی کند.

چگونه به نوزاد دارو دهیم؟

1- اگر به تنهایی به نوزاد دارو می دهید، می توانید ابتدا دارو را در سرنگ آماده کنید و بعد در حالی که او را در بغل دارید یا روی یک سطح مطمئن قرار داده اید، آرام دهان نوزاد را باز کنید و دارو را به سمت داخل دهان و عقب دهان و به سمت گونه نوزاد تخلیه کنید. (در این کار بسیار دقت کنید.)

توصیه های مهم برای دارو دادن به کودکان

در این قسمت از دهانه نوزاد، جوانه چشایی وجود ندارد و نوزاد متوجه طعم متفاوت دارو نخواهد شد. اگر به جای سرنگ از قاشق مدرج استفاده می کنید باید قاشق را در داخل لب پایین نوزاد قرار دهید و در حالی که دهان نوزاد را نیمه بسته نگاه می دارید قاشق را به سمت بالا ببرید تا دارو به آهستگی داخل دهان نوزاد تخلیه شود.

2- می توانید برای اینکه نوزاد راحت تر دارو را بخورد آن را با کمی شیرخشک یا شیر مادر مخلوط کنید اما توجه داشته باشید که به هیچ وجه دارو را با یک شیشه شیر کامل مخلوط نکنید چون ممکن است کودک نتواند در یک نوبت همه شیر را بخورد و میزان دارویی که دریافت می کند کمتر از دوز تجویز شده باشد.

3-سرنگ ها بهترین وسیله برای اندازه گیری میزان دارو و همچنین نگهداری دارو برای دفعات بعدی استفاده است.

4- از پزشک بخواهید تا دفعات دارو دادن به نوزاد را بیشتر کند و به جای آن در هر دفعه دوز دارویی کمتری به نوزاد بدهید تا نوزاد راحت تر بتواند دارو بخورد.

5- سعی کنید روند دارو دادن به نوزاد را سریع انجام دهید تا نوزاد اذیت نشود و دارو خوردن برایش تبدیل به تجربه آزار دهنده ای نشود.

6- بیشتر داروهایی که برای نوزادان وجود دارد به صورت مایع است و همین دادن دارو را به نوزاد راحت تر می کند. اکثر این داروها به وسیله طعم دهنده های مصنوعی شیرین شده است تا طعم آنها نوزاد را اذیت نکند. با این حال متفاوت بودن طعم این داروها ممکن است موجب شود که نوزاد به راحتی خوردن این داروها را قبول نکند.
دادن دارو به نوزاد بهتر است توسط 2 نفر انجام شود، به این صورت که نوزاد را در یک ملحفه یا قنداق بپیچید که دست و پا نزند و در حالی که مادر یا فرد دیگری نوزاد را در بغل گرفته است، دارو توسط نفر دوم به او داده شود. فردی که نوزاد را در بغل دارد می تواند به آرامی با انگشت چانه نوزاد را به پایین بکشد تا دهانش باز شود.

7- حین دارو دادن به آرامی برای نوزاد آواز بخوانید یا با او حرف بزنید تا احساس آرامش کند. اگرچه نوزاد متوجه معنی حرف های شما نخواهد شد اما لحن آرام شما و تن صدای شما می تواند باعث احساس امنیت و اطمینان کودک شود.

توصیه های مهم برای دارو دادن به کودکان

8- برای قطره های چشمی حتما به کمک یک بزرگسال دیگر احتیاج است. در حالی که یک بزرگسال نوزاد را ثابت در بغل دارد، فرد دیگر باید به آرامی پلک پایین را به سمت پایین کشیده و اجازه دهد تا قطره بین چشم و پلک پایین بریزد. بعد از ریختن قطره چشمی مدتی سر نوزاد را به سمت عقب نگه دارید تا دارو از چشم نوزاد بیرون نریزد.

9- برای ریختن قطره در گوش نوزاد، نوزاد را روی تخت یا یک سطح مطمئن قرار دهید به طوری که گوش مبتلای کودک به سمت بالا باشد. بعد از ریختن قطره به گوش نوزاد کمی صبر کنید تا دارو کاملا درون کانال گوش جریان پیدا کند، سپس با ملایمات قسمت غضروفی کوچکی که در جلوی کانال گوش قرار دارد را چند بار فشار دهید تا دارو به سمت داخل گوش برود و به بیرون سرریز نکند.

10-دارو باید توسط سرنگ مدرج، قطره چکان یا قاشق های مخصوص دارو به نوزاد داده شود تا دوز صحیح دارو در هر وعده دارو دادن به نوزاد رعایت شود. نوزادان در ماه های ابتدایی عمر قادر به خوردن از لبه قاشق های معمولی نیستند و بیشتر چیزی که می خورند از گوشه دهانشان خارج می شود.

اختلالات شنوایی کودکان و نوزادان

کاهش شنوایی شایع ترین اختلال شنوایی است که در ابتدا بدون علائم ظاهری بروز می کند. اما اگر این بیماری پیش رونده بموقع درمان نشود در اغلب موارد به اختلال در یادگیری کودک، اختلال در تکلم و حتی عقب ماندگی ذهنی کودک منجر می شود.

زمانی از اختلالات شنیداری صحبت می شوند که فرد قادر به شنیدن صداها به خوبی یک فرد سالم نباشد و می تواند خفیف، متوسط، شدید یا خیلی شدید باشد که به مورد آخر «ناشنوایی» گفته می شود و فرد هیچ صدایی حتی با شدت بالا را نمی شنود. گرچه بیشتر کودکان با قدرت شنوایی طبیعی متولد می شوند، اما از هر 1000 تولد 1 تا 3 نوزاد دچار ضعف شنوایی در یک یا هر دو گوش هستند و 10 تا 20 درصد ناشنوایی نیز در سنین خیلی پایین اتفاق می افتد.

علائم اختلالات شنوایی کودک

علایم ضعف شنیداری در نوزادان و کودکان

تشخیص اختلالات شنوایی کودک

درمان اختلالات شنوایی کودک

مواد غذایی و اختلالات شنوایی کودک

برای مسافرت رفتن با نوزاد این نکات را باید بدانید

بعد از یک ماهگی کودک، سفر با هواپیما اشکالی ندارد. وقتی کودکی با خود همراه دارید سفرهای شب را انتخاب کنید تا کودک بخوابد. سفرهای بدون توقف هم بهتر هستند.
1. نکته مهمی که والدین باید به آن توجه کنند این است که نوزادان را به هیچ وجه سفر نبرند، به خصوص نوزادانی که نارس هستند یا در بدو تولد دچار مشکلاتی بوده اند.
2. کودکان کمتر از 2-1 سال معمولا علاقه زیادی به تحرک دارند؛ چه در آغوش مادر <Mother’s arms>باشند و چه خودشان چهار دست و پار راه بروند. چنین کودکانی در طول سفر باید روی صندلی بنشینند که موجب بی قراری و بی حوصلگی کودک می شود، پس بهتر است چند اسباب بازی متنوع را در اختیار کودک قرار دهید تا با آنها مشغول شود. اگر هم با ماشین شخصی یا قطار سفر می کنید، بهتر است هر چند ساعت یک بار از ماشین پیاده شوید یا کودک را در راهرو قطار راه ببرید.
3. بعد از یک ماهگی کودک، سفر با هواپیما اشکالی ندارد. وقتی کودکی با خود همراه دارید سفرهای شب را انتخاب کنید تا کودک بخوابد. سفرهای بدون توقف هم بهتر هستند.
4. هنگام بلند شدن هواپیما از فرودگاه فشار منفی در گوش ایجاد می شود که موجب درد گوش در کودکان می شود. مکیدن پستانک و شیر خوردن در این زمان موجب کاهش درد می شود پس مادران باید به این نکته توجه داشته باشند و حتما هنگام نشستن و بلندشدن هواپیما شیشه شیر به کودک بدهند. در کودکان بزرگ تر هم می توان شکلات و آبنبات را جایگزین کرد.

نکاتی برای سفر کردن با کودکان

5. کودکان به هیچ وجه نباید روی صندلی جلوی ماشین بنشینند. صندلی های مخصوص کودک باید در صندلی پشت ماشین قرار داده شود.
6. با توجه به سرد شدن هوا حتما قبل از ورود به شهر یا هر مکان دیگری از شرایط جوی و دمای هوا اطلاع پیدا کنید. داشتن پتوی کافی و لباس گرم برای کودک و مجهز بودن ماشین به سیستم گرمایشی ضروری است.
7. خوراکی و نوشیدنی بهداشتی و بعضی از تنقلات برای سرگرم کردن کودکان را فراموش نکنید.
8. کودکانی که شیر مادر می خورند مشکل زیادی برای تغذیه آنها وجود ندارد و شیر مادر تمیزترین و مطمئن ترین غذا برای کودک است ولی برای کودکان در سنین بالاتر باید غذاهای بهداشتی خانگی همراه داشت. غذاها باید با دقت تهیه شوند. غذاهایی که قدرت فساد بالایی دارند مانند تخم مرغ، سس، گوشت، سوسیس و کالباس و… غذاهای خطرناکی هستند و ممکن است باعث مسمومیت کودک و حتی خانواده شوند. از غذاهای بین راهی استفاده نکنید، مگر اینکه از بهداشت رستوران اطمینان داشته باشید.
9. آب مصرفی حتما باید جوشیده شده یا آب معدنی باشد.
10. با کودکانی که بزرگ تر هستند در مورد مکان، اطلاعات تاریخی و… صحبت کنید.

نکاتی برای سفر کردن با کودکان

11. بعضی از داروها را می توان بدون نسخه تهیه کرد. داروهایی مانند استامینوفن، ضدحساسیت، ضدتهوع، پمادهای ضدسوختگی، قرص اسهال و… برای کودک ضرری ندارند و در صورت لزوم می توانید از آنها استفاده کنید.
12. کرم های مرطوب کننده و ضدآفتاب را هم فراموش نکنید. طی سفر کودک ساعات بیشتری از روز را در معرض نور آفتاب قرار می گیرد. کرم های ضدآفتاب مخصوص کودک تهیه کنید و برای جلوگیری از آفتاب سوختگی نواحی باز پوست کودک را با کرم بپوشانید.
13. دستمال کاغذی، پنبه، ژل ضدعفونی کننده دست، دستمال مرطوب و… همراه داشته باشید.
14. کلاه و عینک و کفش راحتی، جوراب نخی و لباس مناسب را برای رفتن به طبیعت فراموش نکنید.
15. اگر کودک دچار بیماری مزمن مانند آسم، دیابت و… است حتما قبل از سفر به اندازه کافی دارو با خود حمل کنید. گاهی لازم است به دلیل تغییر ساعات در دو منطقه تغییراتی در دوز و ساعت مصرف داروی انسولین ایجاد شود. در این مورد حتما قبل از سفر با پزشک مشورت کنید. هم چنین اگر کودک مبتلا به آسم دارید و قرار است به منطقه سردی سفر کنید، مراقب باشید تا کودک در هوای سرد تحرک زیادی نداشته باشد زیرا سردی هوا باعث تشدید آسم می شود. نسخه کودک را نیز بهتر است در کیف دستی قرار دهید تا اگر به هر دلیلی دارو نداشتید بتوانید آن را از اولین داروخانه تهیه کنید.
16. بعضی از کودکان مبتلا به بیماری قلبی- عروقی، سرطان و… هستند. والدین حتما باید قبل از رفتن به سفر با پزشک کودک مشورت کنند.
17. کودکان مبتلا به بیماری قلبی- ریوی را حتی الامکان به مناطق کوهستانی نبرید. در ارتفاعات احتمال تشدید این بیماری ها، تنگی نفس و مشکلات دیگر وجود دارد.

نکاتی برای سفر کردن با کودکان

18. از بردن کودکان به امکان بسیار شلوغ و پرجمعیت خودداری کنید. این اماکن معمولا بهداشتی نیستند و ممکن است کودک به بیماری ویروسی و… مبتلا شود. همچنین احتمال یک لحظه غفلت و گم شدن کودک نیز بیشتر است. اگر مجبور به سفر در چنین مناطقی هستید حتما اسم و شماره تلفن را در یک کاغذ بنویسید و در جیب کودک قرار دهید.
19. در صورت اسهال شدن کودک دستپاچه نشوید. بیشتر اسهال ها در اثر خوردن میوه یا سبزی آلوده و… ایجاد می شوند و ظرف مدت کوتاهی از بین می روند. فقط بهتر است در طول این مدت کودک از غذاهایی مانند ماست و کته و… استفاده کند.
20. پودرهای او آر اس هم مفید هستند و آب از دست رفته بدن را جبران می کنند. در صورتی که اسهال خونی و بدبو باشد، حتما باید کودک را به مرکز درمانی ارجاع داد. پوشک کودک را به موقع عوض کنید چون احتمال سوختگی ناحیه کشاله ران وجود دارد. حتما پماد سوختگی همراه داشته باشید تا در صورت بروز سوختگی از آن استفاده کنید.

راهکارهای منظم کردن کودک

والدین به سه گروه تقسیم می شوند. گروه اول مستبد و اقتدارطلب هستند و قوانین بی انعطاف وضع می کنند و اگر مقررات اجراء نشود خاطی را مجازات می کنند. گروه دوم پدر و مادران آسان گیر که به کودک اجازه می دهند هر کاری را انجام دهد زیرا آن ها معتقدند ”محدودیت به روان کودک آسیب می رساند“. دسته سوم پدر و مادر آگاه نام دارند که به اقتضاء سن و سال و شرایط فرزند، از او توقعاتی دارند که فرزند به راحتی از عهده انجام آن ها برمی آید و تحت این شرایط هماهنگی در خانه ایجاد می شود.

بیشتر بچه هایی که رغبتی به مرتب کردن اتاق و وسایل شان ندارند، یک دلیل مشترک دارند:آنها فقط نمی خواهند این کار را انجام دهند، و بچه های زیادی هستند که در برابرمرتب و منظم بودن گهگاه مقاومت نشان می دهند. برای آنها معمولا چیزهای دیگری هیجان انگیز است، مثل تماشای تلویزیون یا ارتباط با دوستان.

تربیت کودک منظم

برای ایجاد انضباط در خانواده سعی کنید روی حرف خود بایستید اگر در موارد استثنائی نقطه نظرتان را تغییر دادید بهتر است حتماً علت آن را به کودک بگوئید. در برنامه های انضباطی اگر پدر و مادر با یکدیگر همسو نباشند و از نظرات یکدیگر حمایت نکنند با شکست روبه رو می شوند. اختلاف پدر و مادر هر چقدر هم که زیاد باشد، بهتر است که به طور خصوصی حرف بزنند، تا کودک متوجه نشود.
بیایید از زاویه دیگری به این قضیه نگاه کنیم؛ اگر شما قرار باشد انتخاب کنید که کاری مفرح و لذت بخش انجام دهید یا کاری که برای تان مثل یک وظیفه کسل کننده است، کدام را انتخاب می کنید؟

“اتاق دختر 13 ساله ام خیلی وحشتناک است، انگار همین الان طوفان به آنجا زده! وقتی از او می خواهم تمیز و مرتبش کند، یا حرفم را نشنیده می گیرد یا عصبانی می شود و پرخاش می کند.” اگر این حرف ها برای شما هم آشناست، بدانید که تنها نیستید. خیلی ها از اتاق درهم ریخته و نامرتب بچه های شان که حتی نمی شود در آن قدم گذاشت شاکی هستند، لباس هایی که همه جا پراکنده اند و آشغال هایی که باید در سطل آشغال باشند اما هر جایی هستند غیر از داخل سطل و …، سر و کله زدن با بچه ای که اهمیتی به نظم و ترتیب فضای متعلق به خودش نمی دهد واقعا خسته کننده و طاقت فرساست. برای شما والدین، ایده هایی داریم که می توانند مفید باشند.

یک راه خوب برای مسئول کردن بچه ها نسبت به انجام کارهای مربوط به اتاق و حیطه شان این است که پاداش یا امتیازی که قرار است به او بدهید را مشروط کنید به انجام کامل کاری که از او خواسته اید.

چگونه کودک را منظم کنیم؟

یک نکته مهم: اگر نامرتبی و شلختگی فرزندتان همراه با تغییرات رفتاری، افت تحصیلی و درگیری با همسالان بود و یا به طور کلی ضعف هایی در عملکردهایش دیدید، توصیه می کنیم به پزشک متخصص مراجعه کنید تا مطمئن شوید مشکل روحی و روانی خاصی ندارد. این مطلب درمورد بچه هایی است که معلوم شده بیماری یا اختلالی ندارند.

گاهی سرپیچی از مرتب کردن و منظم بودن بخشی از کشمکشی بزرگ تر و مداوم تر است، جدالی که در آن فرزند شما نه تنها انگیزه ای برای تمیز و مرتب بودن ندارد بلکه مایل است در برابر شما مقاومت نشان داده و کلا حرص شما را در بیاورد! هر چه بیشتر کنترلش کنید و وادارش نمایید کاری را که شما می گویید انجام دهد، او بیشتر نافرمانی کرده و سرسخت تر می شود. این اتفاق باعث می شود شما احساس ناتوانی و شکست کنید،عصبانی شوید، و به فکر فرو بروید:” ما به سختی کار می کنیم تا فرزندمان خانه ای امن و اتاقی مستقل برای خودش داشته باشد. کمترین کاری که می تواند بکند این است که فضای مربوط به خودش را مرتب و تمیز نگه دارد!” هر چند این روال، ناخوشایند و آزاردهنده است اما شما نباید این رفتار را شخصی تلقی کنید یا به عبارتی به خودتان بگیرید. بیشتر بچه ها شلخته و نامرتب هستند اما ربطی به خود شما یا شیوه تربیت و رفتارتان ندارد و همه چیز به خودشان برمی گردد.

زمانی که باید فقط “در اتاق را ببندید”!
یادتان باشد هروقت که امکان دارد، در اتاقش را ببندید و “بیخیال این قضیه شوید!”، این انتخابی کاملا منطقی است که پیش روی شماست، مخصوصا زمانی که رفتارهای چالش برانگیز زیاد دیگری وجود دارد که باید درمورد آنها روی فرزندتان کار کنید. گذشته از این ها، این شلختگی مال ِ اوست و اگر دوست دارد این مدلی زندگی کند بگذارید این کار را بکند. البته این شیوه همیشه هم موثر نیست! مخصوصا وقتی که اتاق تنها متعلق به او نیست و آن قدر کثیف است که ممکن است سلامتی اش تهدید شود، مانند یک عفونت یا یک بیماری مسری. اگر داشتن یک اتاق ” تمیز “، جدالی است که ” شما ” باید در آن برنده شوید، در اینجا چند استراتژی برای تان داریم:

*اتاق را تقسیم بندی کنید و بعد پیروز این نبرد باشید!
اول از همه، اگر اتاق فرزندتان آنقدر طوفان زده و کثیف و آشفته است که حتی نمی توانید قدم در آن بگذارید، خیلی خوب و موثر است که اتاق را به چهار بخش تقسیم کنید و از او بخواهید در زمان های مجزا روی هر بخش کار کند، یا روی هر آیتم جداگانه تمرکز کند؛ مثلا اول آشغال ها، بعد لباس ها، و سپس اسباب بازی ها و …

تقسیم یک کار بزرگ به بخش های کوچک تر برای هر تیپ بچه ای مفید است. خودتان را جای فرزندتان بگذارید و از دید او نگاه کرده و فکر کنید:او ممکن است نداند از کجا شروع کند و با خود بگوید:”وای، من هیچ وقت نمی توانم این اتاق را مرتب کنم، چرا خودم را به زحمت بیاندازم؟” بنابراین شما باید این کار را برایش راحت کنید و نشانش دهید که چطور با برداشتن قدم های کوچک شروع کند.

*” فقط برای شروع” کمکش کنید.
نکته ای دیگری که باید مدنظرتان باشد این است که فقط کمکش کنید تا شروع کند. مخصوصا بچه های کوچک تر واقعا نیاز دارند تا برای شروع کمک شان کنید. هیچ اشکالی ندارد که 15 تا 30 دقیقه با او در اتاقش باشید و بسته به سنش نشانش دهید که چطور باید شروع کند تا کارش کامل شود. مثلا شاید لازم باشد به او یاد دهید لباس را از روی زمین بردارد، بررسی اش کند و بعد در کمد یا سبد لباس های کثیف بگذارد. خیلی مهم است که بچه ها دقیقا بدانند شما از آنها چه می خواهید. خیلی وقت ها ما فکر می کنیم بچه ها می دانند چه باید بکنند، اما آنها واقعا نمی دانند؛ و نیاز دارند مسیر کارشان به آنها نشان داده شود، قبل از این که اقدام کنند. کمک برای شروع، این امکان را به شما می دهد که برای فرزندتان نقش الگو را داشته باشید، البته جوری که فقط برای شان روشن شود از آنها چه می خواهید، نه این که در پایان ببینید ” شما ” اتاقش را برایش تمیز و جمع و جور کرده اید!

*لطفا فداکاری نکنید!
اگر فرزندتان آنقدر بزرگ و بالغ است که خودش این کار را انجام دهد، لطفا شما این کار را برایش نکنید. این که وارد اتاقش شوید و آن جا را برایش تمیز و مرتب کنید، واقعا به ضرر خود شماست و نتیجه ی معکوس می گیرید. چون به او نشان می دهید که فکر نمی کنید و انتظار ندارید او خودش بتواند از عهده اتاقش بربیاید و اگر سرپیچی کند و دربرابر تان مقاومت و لجبازی نشان دهد، شما تسلیم شده و خودتان دست به کار می شوید. حتی به او عملا اعلام می کنید که او مجبور نیست آن چه شما می خواهید انجام دهد و آن چه بر زبان می آورید با هدف و منظورتان تفاوت دارد. اشتباه نکنید، وقتی بچه ها این پیام را دریافت کنند، صلاحیت و اختیار شما به مخاطره می افتد. بله، مطمئنا اگر خودتان اتاقش را مرتب کنید ظاهرا راحت تر هستید اما در بلند مدت منجر به بی انگیزه شدن فرزندتان در انجام امورمربوط به خودش یا احتمالا مسئولیت پذیری اش خواهد شد. قانون مبتنی بر تجربه این است که، وقتی فرزندتان دوران ابتدایی اش را می گذراند باید بتواند بیشتر امور مربوط به اتاقش را انجام دهد. شما فقط باید او را مسئول بدانید واین نکته را به او یادآوری کنید.

*برای امتیازی که قرار است به او بدهید شرط بگذارید.
یک راه خوب برای مسئول کردن بچه ها نسبت به انجام کارهای مربوط به اتاق و حیطه شان این است که پاداش یا امتیازی که قرار است به او بدهید را مشروط کنید به انجام کامل کاری که از او خواسته اید. بنابراین اگر تصمیم گرفته اید امروز باید تمام لباس ها مرتب شوند، تا زمانی که این کار انجام نشده از کامپیوتر خبری نیست! برای فردا هم روی چیز دیگری کار کنید. ایده خوبی است که برای تمیز و مرتب کردن اتاق ، یک برنامه هفتگی داشته باشید، این یعنی؛ برنامه تفریحی و آزاد آخر هفته شان شروع نخواهد شد مگر این که اتاقشان مرتب و تمیز باشد. آیا این شیوه واقعا تضمین می کند که فرزندتان دیگر برای همیشه اتاقش را مرتب نگه دارد؟ خیر! اما سیستم پاداش دهی مشروط، به او کمک خواهد کرد به مرور زمان رفتارهای مطلوب را یاد بگیرد. به گفته جیمز لِمان:” شما می توانید یک اسب را به سمت آب هدایت کنید اما نمی توانید وادارش کنید آب بخورد، ولی مطمئنا می توانید تشنه اش کنید!”

سیسمونی رسمی شیرین درمحاصره تجملات

شاید در نگاه اول خرید سیسمونی یا همان وسایل نوزاد کار شیرین ودلچسبی به نظر آید چنانچه در گذشته این گونه بود و هر تکه از لوازم نوزاد را که آماده می کردند با شادی و آرزو های زیبا ودعا برای سلامتی نوزاد بود و خود این امر موجب تشویق خانواده ها به افزایش نسل و داشتن خانواده ای پرجمعیت و بانشاط می شد اما امروزه برخلاف گذشته هزینه های سر سام آور سیسمونی به میزان قابل ملاحظه ای افزایش یافته است و به یک دغدغه بزرگ برای خانواده ها و حتی خود زنان باردار تبدیل شده است، طوری که شاید دیگر بعضی خانواده ها مانند گذشته از نوه دار شدن خوشحال نشوند.

همه کودکان در بدو تولد رفتارهایی شبیه هم دارند اما اینکه بعدها چه رفتارهایی از خود بروز می دهند وابسته به نوع تربیت و زندگی شان متفاوت می شود. ما پدرها و مادرها، کودکانی را که در کودکی تنها یک جای خواب می خواهند، مقدار کمی غذا و چند وسیله برای بازی، رفته رفته به کودکانی تبدیل کرده ایم که در سنین کم موتور و ماشین برقی می خواهند یا اتاق یا خانه ای که وسایلش تکمیل باشد مبادا دوستش به خانه شان بیاید و ببیند که تخت و کمدش ست نیست یا اینکه مبلمان مخصوص پذیرایی کودک در اتاقش تعبیه نشده است.

با اپیدمی شدن سیسمونی های شبیه جهیزیه که داخلش ست کامل آشپزخانه اعم از یخچال، گاز، ماشین لباسشویی و سینک است و همچنین ست تخت و تشک که دیگر شکل یک خانه مجزا به خودش گرفته است، بر آن شدیم این پدیده را در گفت و گو بایک روانشناس بالینی و یک طراحی و تولیدکننده این اجناس از زوایای مختلف بررسی کنیم.

تهیه سیسمونی با هزینه سنگین

تبدیل اسباب بازی به یک وسیله کاربردی

طرح های لاکچری تخت و کمدها و پاتری بارن (وسایل اتاق کودک) و افزوده شدن یخچال و گاز و ماشین لباسشویی به اتاق بچه همگی به حداقل پنج سال گذشته در غرب بر می گردد. حالا دیگر این سبک چیدمان اتاق کودک برای آن ور آبی ها یک موضوع حل شده و در اکثر خانه بازی و شهر مشاغل شان دیده می شود اما پای اینگونه طرح های خارجی تنها یک سال است که به ایران باز شده است و در بدو ورود با مخالفت های گسترده رو به رو شد اما کم کم سفارش ها بیشتر و بیشتر شده و شاید کم کم به یک نیاز در خانه های بالاشهری بدل شد.
شخصی که مدیریت گروه یکی از اولین تولیدکنندگان کابینت های کودک در ایران را به عهده دارد در رابطه با ایده شروع به این کار و نحوه استقبال مردم می گوید:«اکثر افرادی که خواهان این طرح ها برای اتاق کودک شان هستند افرادی اند که رفت و آمد زیادی به خارج از کشور دارند و طالب این هستند که بتوانند این طرح های نو و خاص را برای خودشان پیاده کنند. پیش از اینکه این طرح ها به تولید داخلی برسند تنها چند فروشگاه یک نمونه یا عکس هایی از این وسایل را در دکور خود داشتند و مشتری باید ابتدا سفارش می داد، پولش را واریز می کرد تا نمونه خارجی از خارج از کشور برایش ارسال شود.
اما به علت هزینه بالای گمرک معمولا قیمت ها به شدت بالا می رفت. به این ترتیب یکی از مشتریان نمونه این طرح را به ما داد و ما شروع به ساخت آن کردیم. نمونه ای که برای یک ست کامل نهایت یک میلیون و نیم هزینه می شود اما برای نمونه خارجی پنج الی شش میلیون باید پرداخت شود. البته هستند افرادی که به خاطر اینکه اجناس شان خارجی و برند باشد حاضر به پرداخت این پول های گزاف هم هستند اما با ایرانیزه کردن این طرح تعداد افراد بیشتری می توانند از آن استفاده کنند.»
این طرح های داخلی که به لحاظ ظاهری تفاوت چندانی با مدل های خارجی اش ندارند در نمایشگاه بین المللی مادر و کودک که شهریور امسال برگزار شد رونمایی شد. حیدری در رابطه با وارد کردن آشپزخانه در سیسمونی و دنیای کودکانه می گوید:«در ابتدا همه بازدیدکنندگان این وسایل را به دیده یک اسباب بازی نگاه می کردند و خیلی با این ایده مخالف بودند. ما روزانه اظهارنظراتی راجع به اینکه این یک کار لاکچری است و توقع بچه ها را بالا می برد، داشتیم.
اما ما در نمایشگاهی که داشتیم به آنها نشان دادیم که این وسایل صرفا وسیله بازی نیست بلکه کاربری همه آنها مثل کمد لباس و وسیله است و این یخحال، گاز و ماشین لباسشویی و سینک ها همه در اصل کمد هستند در قالب و شکل وسایل آشپزخانه.
قیمت ست کامل این دکور از 650 هزار تا یک میلیون و 550 هزار تومان و قیمت هر یک از این کمدها به تنهایی بین 375 هزار تا 400 هزار تومان است و افرادی که می خواهند برای اتاق کودک خود یک ویترین تهیه کنند که یک میلیون و 500 هزار تومان هزینه بر می دارد می توانند با همان میزان پول چهار کمد با طرح و شکلی متفاوت و خاص تهیه کنند.»
در بین این وسایل می توانید میز توالت های چوبی و مدرن را ببینید که مخصوص کودکان است. حیدری در این رابطه هم می گوید:«این میز توالت ها هم کاربری مانند کمد دارند و بین 500 تا 600 هزار تومان قیمت گذاری شده و جنسش MDF است و این در حالی است که میز توالت های پلاستیکی خارجی در سایز کوچک تر در فروشگاه های اسباب بازی تهران 500 هزار تومان برای فروش گذاشته شده اند.»

تهیه سیسمونی با هزینه سنگین

کودکان لاکچری باز

اما با همه توصیفات و توجیحات این طرح های نوین سیسمونی و با فرض اینکه هزینه تمام شده این ست ها برابر با یک ویترین معمولی بچه است اما باز هم چشم مان به وسایلی می خورد که وجودش در اتاق بچه هیچ توجیحی نمی تواند داشته باشد. حتی اگر از ست 17 میلیونی تخت و تشک های طرح خانه که به تازگی مد شده است بگذریم از پستونک طلا که 25 میلیون قیمت دارد نمی توان گذشت.

تهیه سیسمونی ابزاری برای ابراز قدرت

روانشناس بالینی این آداب و رسوم را که بخشی از فرهنگ مردم یک منطقه است گاهی همراه با آسیب هایی می داند و می گوید:«یکی از نیازهای اساسی انسان ها نیاز به قدرت و احساس خاص بودن است. انسان ها برای برآورده ساختن این نیاز از ابزارهای مختلفی استفاده می کنند. مناسب ترین ابزارها برای برآورده ساختن این نیاز ابزارهایی هستند که درونی باشند مانند اقتدار شخصیتی با قدرتی که افراد از طریق پیشرفت در کار خویش به دست می آورند ولی گاه برخی از فرزند خویش و امور مربوط به او به عنوان ابزار کسب قدرت استفاده می کنند.
اینگونه زندگی فرزند قربانی کمبودهای والدین می شود. مثلا در تهیه سیسمونی اگر هدف ایجاد آرامش و لذت و رشد ذهنی و جسمی نوزاد باشد آنچه برایش خریداری می شود به احتمال زیاد مفید واقع خواهدشد ولی در صورتی که مقصود جلب توجه اطرافیان و خاص جلوه کردن فرزند باشد آنچه تهیه شده برای نوزاد کارکردی نخواهدداشت.»
او آسیب دوم را زمانی می داند که تهیه سیسمونی راهی برای برطرف کردن نیازهای دوران کودکی والدین باشد و آن را اینچنین بیان می کند:«گاه پیش می آید والدین بدون توجه به نیازهای فرزند خویش صرفا به دلیل اینکه خود در دوران کودکی در آرزوی وسیله ای خاص بوده اند، آن را در زمره نیازمندی های فرزندشان قرار می دهند.در این مورد هر چند اگر از وسایل مورد نیاز بچه کاسته نشود، تهیه وسیله ای خاص آسیبی به او وارد نمی سازد ولی در مجموع اینگونه نگاه کردن به فرزند، به عنوان وسیله ای برای برطرف کردن آنچه خود در کودکی نداشتیم، مانع از در نظر گرفتن او به عنوان یک انسان مستقل با نیازهای خاص خود خواهدشد.»

تشویق بچه ها به انجام تکالیف مدرسه

وقتی کودکان تکالیف شان را انجام نمی دهند برخی والدین آن را شخصی تلقی کرده و به شدت عصبانی و ناراحت می شوند، در حالی که اصلا چنین نیست. کودک مایل نیست این کار را بکند و برای آن دلایل مختلفی دارد نه این که از شما خوشش نمی آید یا با شما لجبازی می کند؛ لجبازی حاصل کشمکش های زیاد و طولانی والدین در اثر شیوه تربیتی نادرست و در تعامل والدین با کودک به وجود می آید. بنابراین والدینی که معتقد به لجبازی فرزندشان هستند بهتر است به سابقه ارتباط خود با فرزندشان حتی قبل از سنین مدرسه نگاه کنند.

چند روش برای تشویق کودکان به انجام دادن مرتب و منظم تکالیف مدرسه شان وجود دارد که در این مقاله به آنها پرداخته شده است:

علاقمند کردن کودکان به تکالیف مدرسه

 مهم ترین نکته ای که والدین باید به آن توجه کنند مدت زمان مفیدی است که برای انجام تکالیف لازم است. این زمان برای سنین مختلف و بسته به شرایط دانش آموز متفاوت است. والدین باید شرایط سنی کودک را در نظر داشته باشند به طوری که کودکان و دانش آموزان پایه های ابتدایی را برای مدت زمان طولانی وادار به انجام تکلیف نکنند.

1- اختصاص فضایی برای انجام دادن تکالیف

یک نقطه آرام و ساکت برای کودک خود درنظر بگیرید تا او هنگام نوشتن تکالیفش کاملا حواسش جمع باشد.
مراقب باشید مواردی که حواس او را پرت می کند، مانند، تلویزیون و موسیقی، در محیط وجود نداشته باشد. برای به حداقل رساندن رفت و آمدها، اجازه ندهید کودکان کوچک تر مزاحم بزرگ ترها شوند.

2- برای هر کودک فضای مربوط به خودش را ترتیب دهید

به منظور به حداقل رساندن جروبحث و حواس پرتی، برای هر یک از کودکان خود، فضایی منحصر به خودشان در نظر بگیرید تا با توجه کامل تکالیف شان را انجام دهند.

3- هنگام انجام تکالیف، فناوری را دور نگهدارید

هنگام انجام تکالیف مدرسه ، کودکان نباید از موبایل و تبلت و یا هر نوع فناوری که حواس آنها را به جایی دیگر معطوف می کند، استفاده کنند.

4- برنامه ای منظم برای او آماده کنید

اگر کودک تان برنامه منظم روزانه داشته باشد، خود به خود به سراغ کارهایش می رود. می توانید بین برنامه های او، زنگ تفریح هم اختصاص دهید.

مثلا می توانید به او بگویید پس از مدرسه می تواند یک ساعت استراحت کند و به سراغ تکالیفش برود.هر کدام از تکالیفش را هم که انجام داد، 15 دقیقه استراحت کند و سپس به سراغ کار بعدی برود.

علاقمند کردن کودکان به تکالیف مدرسه

5- توقعات تان را از او روشن و مشخص بیان کنید

کودکان باید بدانند که نسبت به تکالیف شان از آنها چه انتظاراتی دارید. با آنها در این خصوص با حوصله صحبت کنید. برای او مرز تعیین کنید و در خصوص قوانین تان نیز ثابت قدم باشید.

6- از او تعریف و تمجید کنید

کودکان از اینکه کاری کنند شما به آنها افتخار کنید لذت می برند. البته می توانید هر از گاهی برای اینکه انگیزه او را در انجام دادن تکالیفش افزایش دهید، برای او جایزه ای تهیه کنید. البته این کار نباید دایما صورت گیرد تا تاثیرگذار باشد.
وقتی کودک تان تکالیف خود را به خوبی انجام می دهد، به او بگویید از اینکه مرتب و منظم و فعال است، به او افتخار می کنید.
خیلی مهم است به طور دقیق و واضح به او بگویید که به چه دلیل از او راضی و خشنود هستید.

7- هرگز به او رشوه ندهید

رشوه دادن بدترین روشی است که برخی از والدین به کار می برند. در این صورت کودکان صرفا به منظور به دست آوردن امتیازات مادی کاری را انجام می دهند و هرگز از خود کار لذت نمی برند و حتی ممکن است، درس های شان را نیز یاد نگیرند. رشوه دادن فقط انگیزه کودکان را از بین می برد.

8- گاهی اوقات برخی از رفتارهای نامناسب را نادیده بگیرید

توجه زیاد نشان دادن به کودکان، مثلا زمانی که تکالیف شان را انجام نمی دهند و یا کاری را که وقتش نیست، انجام می دهند، آن رفتار نامناسب را تشدید می کند. بنابراین در این گونه مواقع، صبوری به خرج داده و آرام بمانید. هرگز عصبانیت به خرج ندهید.

9- انجام تکالیف، مسئولیت اوست، نه شما

خیلی مهم است که کودک تان از همین زمان، مسئولیت های خود را بشناسد. مثلا اگر دفتر یا کتابش را در مدرسه جا گذاشت، اگر خودش راه حلی پیدا کرد، عالی است اما اگر نتوانست، شما به او کمک نکنید و بگذارید با عواقب سهل انگاری خود روبه رو شود.

10- اگر لازم است، بگذارید کودک تان توبیخ شود

اگرچه این لحظات هم برای شما و هم برای او دردناک و سخت خواهد بود، اما او باید در قبال کارهای خود احساس مسئولیت کند و با پیامدهای اعمالش رو به رو شود.

نکاتی برای خرید کفش کودک

معمولا استفاده از انواع پاپوش از اوایل تولد نوزادان شروع می شود و از آنجا که قرار نیست نوزادان با این پاپوش ها و کفش های پارچه ای شان راه بروند، بنابراین حساسیت خاصی برای انتخاب آنها وجود ندارد اما از حدود 18 ماهگی به بعد که تقریبا بچه ها راه رفتن را به خوبی یاد می گیرند و دوست دارند خودشان در کوچه و خیابان هم راه بروند، انتخاب کفش مناسب برای آنها اهمیت ویژه ای پیدا می کند.

بهتر است به جای توجه به قیمت، مارک یا مدل کفشی که قرار است برای کودکتان بخرید، به کیفیت آن توجه کنید. تقریبا تمام مردم دنیا با پاهایی سالم به دنیا می آیند اما تنها 40 درصد از این مردم در بزرگسالی هم سلامت پاهایشان حفظ شده است. متخصصان می گویند پوشیدن کفش های نامناسب از همان دوران کودکی می تواند تهدیدی برای به خطر افتادن سلامت پاها باشد.

یک کفش باکیفیت بچه?گانه باید سطح پاهای بچه ها را به خوبی پوشش دهد، نرم و انعطاف پذیر باشد، تخت سفتی داشته باشد و هیچ فشاری به هیچ قسمت از پای بچه به خصوص پنجه های او وارد نکند. نرم و انعطاف پذیربودن رویه کفش، اجازه حرکت آسان را به بچه ها می دهد و باعث می شود جریان خون در سطح پاهایشان به خوبی در گردش باشد .

ما برای این که کفشی ایده آل برای کودکان خریداری کنید، نکاتی را گردآوری کرده ایم که توجه به آن ها می تواند برای شما موثر باشد.

خرید کفش کودک

پیشنهادهایی برای خرید کفش کودک

بهترین راه برای فهمیدن زمان خرید و تعویض کفش کودک، پرسیدن از خود کودک است. همچنین به طور مرتب کفش کودک را برای پیدا کردن فرسودگی یا درز و پارگی مورد بررسی قرار دهید. زمانی که گوشه های کفش از دیگر قسمت ها سریع تر فرسوده می شود، دلیل این است که کفش به اندازه کافی گشاد نیست.
زمانی که پنجه کفش تغییر شکل می دهد یا به صورت سر به هوا قرار می گیرد و یا پاشنه کفش کمی فرسوده شده باشد، وقت آن است که یک کفش جدید تهیه کنید. بهتر است بعدازظهرها به خرید کفش بروید تا پای شما متورم نباشد.
پیشنهاد می شود به فروشگاه هایی بروید که به طور ویژه و تخصصی کفش کودک می فروشند و کارکنان با نحوه برخورد با کودکان لجوج به خوبی آشنایی دارند و از این طریق کفش مناسب تری را به شما پیشنهاد خواهند کرد. از آنجایی که پای کودک خیلی سریع رشد می کند، پس هزینه زیادی خرج کفش نکنید.

اندازه گیری درست

همیشه پیش از انتخاب و خرید کفش، پای کودک خود را اندازه بگیرید. این کار را در حالت ایستاده اندازه بگیرید. از آنجایی که یک پا همیشه از پای دیگر بزرگ تر است، باید هر دو پا را اندازه گیری کنید. توجه داشته باشید که شست پای کودک شما در حالت ایستاده باید حدود یک و نیم سانتی متر با نوک کفش فاصله داشته باشد. به دلیل رشد سریع پای کودک، کفش را کمی بزرگ تر انتخاب کنید. یک سایز بزرگ تر کفایت می کند زیرا اگر بزرگ تر از آن باشد می تواند بر حالت و رشد پای کودک شما تاثیر منفی بگذارد. کفش ها باید نه خیلی تنگ باشد و نه خیلی گشاد.

انتخاب کفش برای کودک

کفش را چگونه انتخاب کنیم

هنگامی که در حال انتخاب یک کفش مناسب برای کودک خود هستید، از کفش های پشت باز و کتانی های بدون بند اجتناب کنید و سعی کنید کفش بنددار یا مدل های چسب دار را انتخاب کنید. کفش ها را از مواد قابل تنفس مثل چرم و پارچه انتخاب کنید، زیرا علاوه بر مقاومت و دوام، پا را خشک نگه می دارد. اگرچه پاشنه کفش برای کودک بسیار زیباست، اما باعث جلوگیری از رشد صحیح پا خواهد شد، پس کفش های تخت انتخاب کنید. بهتر است کف کفش بافت دار و برجستگی های ظریف داشته باشد تا از این طریق کودک شما لیز نخواهد خورد. به ضخامت و انعطاف پذیری و مقاومت کفش توجه داشته باشید، کفش باید سفت و محکم ولی انعطاف پذیر باشد. وقتی که چند گزینه مناسب پیدا کردید، انتخاب رنگ و طرح کفش را بر عهده کودک بگذارید.

جشن های عجیب مخصوص بچه ها

هر از گاهی با راه اندازی یک مهمانی عجیب کودکان را خوشحال کنید. مثلا اجازه دهید همه چیز با سلیقه آن ها پیش برود, لباسی که دوست دارند بپوشند و در کل آن را یک روز آزاد باشند.

بچه ها از متفاوت بودن لذت می برند. دوست دارند با ابزارهای مختلف، توجه بزرگ ترها را به خودشان جلب کنند. آن ها در مسیر رشدشان نیازمند توجه ما هستند اما گاهی ما به دلیل غفلت، آن ها را در مهمانی ها و دورهمی ها و موقع صحبت با دوستان مان نادیده می گیریم. این موقع است که بچه ها حس می کنند حضورشان برای ما نامرئی شده است.

جشن های عجیب مطابق میل بچه ها

آن ها از نامرئی شدن متنفرند. برای همین شروع می کنند به داد و فریاد، کشیدن لباس ما، شلوغی های بیش از حد و فریادهای مامااااااان یا بااااااااابااااااهای ممتد و اعصاب خرد کن شان، فضای خانه را پر می کند و ما مقابل دوستان مان از رفتار فرزندمان احساس شرم می کنیم. گاهی فراموش می کنیم این رفتار آن ها طبیعی است و این ماییم که باید برای این نیازشان از قبل برنامه ریزی می کردیم. ما با استفاده از خلاقیت های ساده، می توانیم کاری کنیم که این حس بد نامرئی شدن در جمع، به آن ها کمتر دست بدهد. می توانیم برای دیده شدن شان مهمانی های ساده و ویژه راه بیندازیم یا بخشی از مهمانی خودمان را برای دیده شدنشان به روشی که دوست دارند، برنامه ریزی کنیم. به طور مثال جشن  های عجیب راه بیندازید.

چند گام برای راه انداختن مهمانی های عجیب و غریب
در مهمانی هایی که برگزار می کنید، در کنار پختن غذا و تمیزکردن خانه، به فکر سرگرم شدن بچه ها هم باشید و برای آن برنامه ریزی کنید. به کودک یا کودکان تان بگویید در این مهمانی، آن ها می توانند به سلیقه خودشان لباس بپوشند حتی اگر لباس شان کمی عجیب باشد ، به او کمک کنید تا لباسش با نمک تر جلوه کند.

به مهمان های دیگرتان هم بگویید به بچه هایشان اجازه دهند لباس های نامتعارف و عجیب بپوشند مثل لباس سنتی، لباس عروس و تاج و…. اجازه دهید بچه ها با همان سر و وضع جلوی مهمان ها رفت وآمد کنند، خودشان را نشان دهند، شعر بخوانند و بازی کنند. از بچه ها در همان شکل و شمایل عکس و فیلم بگیرید. این کار، توجه و تایید شما را به آن ها نشان می دهد.

بخشی از زمان مهمانی هایتان را به بچه هایتان اختصاص دهید، از آن ها بخواهید در مقابل شما و مهمان ها شعری را که بلدند بخوانند یا درباره چیز خاصی که دوست دارند، صحبت کنند به طور مثال یک برنامه تلویزیونی یا یک اتفاق با مزه. آن وقت می توانید از بچه ها توقع داشته باشید بگذارند شما هم زمانی برای خودتان و دوستانتان وقت بگذارید. مدام آن ها را تحت فشار نگذارید که آن یکی شعرت را بخوان یا مقابل مهمانان این حرکت ورزشی را انجام بده یا فلان لغت انگلیسی را که یادگرفته ای معنی کن یا ساز بزن. بعضی بچه ها دوست ندارند مقابل جمع، کاری انجام دهند. بگذارید آن ها هم آزاد باشند.

مزایای روان شناسانه این بازی
دادن فرصت دیده شدن به کودک، به رسمیت شناختن حضور او و جلوگیری از نامرئی شدن وی در جمع.

پاسخ به نیاز کودک برای جلب توجه اطرافیان.

جلوگیری از خستگی، بی حوصلگی و رفتارهای اعتراضی کودک در جمع.

لذت تجربه متفاوت در مهمانی و ایجاد حس خوشایند مهمانی در کنار بزرگ ترها و شکل گیری علاقه برای حضور در مهمانی ها.

بروز علایق در پوشیدن لباس و راهنمایی همزمان او برای رعایت آداب پوشش. فرصت ارتباط با دوستان هم سن و سال با علایق مشترک.

تربیت کودک خوش صحبت

روان شناسان می گویند آسان ترین مسیر برای افزایش ضریب هوشی کودکان صحبت کردن است. در واقع باهوش ترین کودکان آنهایی هستند که مرتبا با والدین خود حرف می زنند. در حال حاضر فقط دو درصد از کودکان به عنوان کودک خوش ذوق شناخته می شوند اما روان شناسان می گویند اگر خانواده های بیشتری به این راهنمایی ساده او عمل کنند و مرتبا با کودک خود صحبت کنند، این رقم افزایش پیدا می کند.

بهتر است والدین از دوران بارداری با فرزندشان صحبت کنند و بعد از تولد نیز این کار را ادامه بدهند و به دفعات متعدد برایش شعر و قصه بخوانند و با او صحبت کنند تا کودکشان از دامنه لغات بالایی برخوردار شود.

راه های خوش صحبت شدن کودک