دسته: قبل از بارداری

اولین مراجعه به پزشک زنان می‌تواند یک تجربه دلهره آور باشد. با این حال، بخش مهمی از سلامت زنان به مراجعه مرتب به پزشک زنان و انجام چکاپ‌های روتین وابسته است. معاینات منظم زنان می‌تواند علائم اولیه بسیاری از بیماری‌های مرتبط با دستگاه تناسلی زنانه را تشخیص دهد، از عفونت جلوگیری کند و از عملکرد صحیح دستگاه تناسلی شما اطمینان حاصل کند. در ادامه درباره نکاتی که باید در اولین مراجعه به پزشک زنان رعایت کنید و همچنین بهترین زمان برای مراجعه به پزشک زنان را بررسی خواهیم کرد.

در این مقاله می‌خوانید:

• چه اقداماتی در اولین مراجعه به پزشک زنان انجام خواهد شد؟
• در اولین مراجعه به پزشک زنان چه نکاتی را باید رعایت کنیم؟
• چه زمانی به متخصص زنان مراجعه کنیم؟

چه اقداماتی در اولین مراجعه به پزشک زنان انجام خواهد شد؟

شاید در اولین مراجعه به پزشک زنان کمی دلهره داشته باشید و ندانید که چه چیزی در انتظار شماست. نگران نباشید در این بخش اقدامات رایجی که متخصص زنان در اولین ملاقات ممکن است انجام دهد، بررسی خواهیم کرد.

بررسی سابقه پزشکی

متخصص زنان درباره سابقه پزشکی شما از جمله سابقه قاعدگی، هر گونه جراحی در گذشته و داروهایی که مصرف می‌کنید، سؤال می‌پرسد. مهم است که درباره سابقه پزشکی خود صادق باشید و اطلاعات مورد نیاز را در اختیار او قرار دهید. متخصص زنان از این اطلاعات برای ارائه بهترین مراقبت ممکن به شما استفاده خواهد کرد.

انجام معاینه فیزیکی در صورت لزوم

متخصص زنان یک معاینه فیزیکی انجام می دهد که ممکن است شامل معاینه پستان، معاینه لگن و تست پاپ اسمیر باشد. در طول معاینه لگن، متخصص زنان، اندام های تناسلی شما را برای هر گونه ناهنجاری بررسی می کند. او همچنین ممکن است عفونت های مقاربتی (STIs) را بررسی کند.  در صورت مشاهده هرگونه ناراحتی یا درد در حین معاینه حتما پزشک خود را در جریان قرار دهید.

آموزش و مشاوره

متخصص زنان درباره حفظ سلامت باروری به شما آموزش و مشاوره می دهد. او ممکن است اطلاعاتی درباره کنترل بارداری، بیماری های مقاربتی و نحوه انجام معایناتی که می‌توانید خودتان انجام دهید، اطلاعات و آموزش‌هایی در اختیار شما قرار دهد. توجه به این اطلاعات ضروری است و اگر موضوعی را درست متوجه نشدید حتما سؤال بپرسید.

پیگیری

متخصص زنان ممکن است یک قرار ملاقات برای پیگیری وضعیت سلامت شما و بررسی روند بهبود در صورت وجود مشکل تعیین کند یا توصیه کند که در یک بازه زمانی خاص بازگردید. پیروی از این توصیه ها برای اطمینان از حفظ سلامت شما بسیار ضروری است.

در اولین مراجعه به پزشک زنان چه نکاتی را باید رعایت کنیم؟

شاید برایتان سؤال باشد که در اولین مراجعه به پزشک زنان چه نکاتی را باید رعایت کنید و چطور باید خود را برای این قرار ملاقات آماده کنید؟ در ادامه به برخی از این نکات کلی خواهیم پرداخت.

برای قرار ملاقات آماده شوید

قبل از قرار ملاقات، حتما دوش بگیرید و استفاده از هرگونه کرم، پودر یا دوش در ناحیه واژن خودداری کنید. لباس راحت بپوشید و لیستی از داروهایی که مصرف می کنید و همچنین سابقه پزشکی خود را به همراه داشته باشید. اگر احساس اضطراب می کنید، از یک دوست یا یکی از اعضای خانواده بخواهید که شما را همراهی کند.

احساس راحتی کنید

مهم‌ترین چیزی که در اولین مراجعه به پزشک زنان باید رعایت کنید، سطح راحتی شما با پزشک است. متخصص زنان ابتدا از شما درباره سابقه پزشکی‌تان، سابقه قاعدگی، هر گونه جراحی گذشته و داروهایی که مصرف می‌کنید، می‌پرسد. مهم است که در توضیح این موارد صادق باشید. همچنین ممکن است پزشک زنان برخی معاینات فیزیکی را انجام دهد. در حین این معاینات سعی کنید خونسردی خود را حفظ کنید و در هر مرحله از معاینه که احساس راحتی نمی‌کنید، حس خود را با پزشک زنان در میان بگذارید.

سؤال بپرسید

مهم است که هر گونه سوال یا نگرانی که ذهنتان را درباره سلامت دستگاه تناسلی و مشکلاتی که دارید، با پزشک زنان خود درمیان بگذارید. متخصص زنان می تواند اطلاعات مفیدی درباره کنترل بارداری، بیماری های مقاربتی و نحوه انجام معاینات شخصی در اختیار شما قرار دهد. او همچنین می تواند در زمینه حفظ سلامت باروری به شما آموزش و مشاوره دهد.

چه زمانی به متخصص زنان مراجعه کنیم؟

زنان باید برای حفظ سلامت خود به صورت منظم به پزشک زنان مراجعه کنند. مهم است که بهداشت زنانه را در اولویت قرار دهید و در صورت بروز هر گونه مشکل به دنبال مراقبت‌های پزشکی باشید. در ادامه خواهیم گفت که باید چه زمانی به متخصص زنان مراجعه کنیم؟

معاینات روتین و مراقبت‌های پیشگیرانه

چکاپ‌های معمول و مراقبت‌های پیشگیرانه رایج‌ترین دلایل مراجعه به متخصص زنان هستند. توصیه می‌شود که خانم‌ها سالانه برای معاینه لگن، معاینه پستان و تست پاپ اسمیر به متخصص زنان مراجعه کنند. این آزمایش‌ها می‌توانند به تشخیص علائم اولیه سرطان دهانه رحم و سایر مشکلات سلامت باروری کمک کنند. زنان همچنین در صورت مشاهده هرگونه تغییر در چرخه قاعدگی، احساس درد در حین رابطه جنسی یا ترشحات غیرطبیعی واژن، باید با یک متخصص زنان و زایمان قرار ملاقات بگذارند.

بارداری و زایمان

بارداری و زایمان رویدادهای مهمی در زندگی یک زن هستند و دریافت مراقبت‌های پزشکی مناسب در این مواقع مهم است. متخصص زنان می‌تواند مراقبت‌های دوران بارداری را انجام دهد، سلامت مادر و نوزاد را کنترل کند و به زایمان بهتر و آسان‌تر کمک کند. او همچنین می‌توانند مراقبت‌های پس از زایمان را برای اطمینان از بهبودی و سلامت مادر و نوزاد ارائه دهد.

یائسگی و تغییرات هورمونی

با افزایش سن، زنان تغییرات هورمونی را تجربه می‌کنند که می‌تواند باعث طیفی از علائم مانند گرگرفتگی، خشکی واژن و تغییرات خلقی شود. این علائم را می‌توان با کمک یک متخصص زنان که می‌تواند درمان جایگزین هورمونی یا سایر درمآن‌ها را برای کاهش علائم انجام دهد، مدیریت کرد.

کلام آخر

همان طور که اشاره کردیم، اولین مراجعه به پزشک زنان می‌تواند برای برخی از افراد ترسناک به نظر برسد، اما اولویت دادن به سلامت زنانه امری ضروری است. شما می‌توانید با انتخاب یک متخصص زنان و زایمان مجرب و قابل اعتماد و انجام برخی نکات که در این مقاله به آن‌ها اشاره کردیم، از دریافت بهترین مراقبت‌های ممکن اطمینان حاصل کنید. معاینات منظم زنان می‌تواند علائم اولیه بیماری‌ها را تشخیص دهد، از عفونت جلوگیری کند و عملکرد صحیح دستگاه تناسلی شما را مورد بررسی منظم قرار دهد. این نکته مهم است که به عنوان یک زن همیشه سلامتی خود را در اولویت قرار دهید و برای حفظ آن از ملاقات‌های منظم با پزشک زنان غافل نشوید.

عفونت‌های دستگاه تناسلی همیشه علائم قابل توجهی ایجاد نمی‌کنند، اما خارش و سوزش واژن از علائم آن‌هاست. در این مقاله با انواع عفونت دستگاه تناسلی زنان و بیماری های مقاربتی آن ها آشنا می‌شوید.

عفونت واژن (واژینیت) چیست؟

واژینیت به چندین بیماری مختلف اشاره دارد که می‌تواند باعث عفونت یا التهاب واژن شود. عفونت‌های واژن می‌توانند دلایل مختلفی داشته باشند و نسبتا رایج هستند. این عفونت‌ها در هر زمانی ممکن است اتفاق بیفتند، اما در طول سال‌های باروری، یا اواخر نوجوانی تا اوایل دهه 40 شایع‌تر هستند.
حتی ممکن است بدون داشتن هیچ‌گونه رابطه جنسی به عفونت واژن دچار شوید. به عبارت دیگر، واژینیت با عفونت مقاربتی، یکسان نیست.

علائم عفونت دستگاه تناسلی زنان

عفونت‌های دستگاه تناسلی همیشه علائم قابل توجهی ایجاد نمی‌کنند. در صورت بروز عفونت، احتمالا برخی از این علائم را تجربه خواهید کرد:

• خارش و سوزش واژن
• درد و ناراحتی واژن
• پوست ملتهب، برافروخته، یا متورم در اطراف واژن و فرج 
• تغییرات در میزان ترشحات واژن
• تغییر رنگ ترشحات واژن
• درد، یا سوزش در هنگام ادرار
• درد هنگام رابطه جنسی نفوذی واژینال
• خونریزی واژینال، یا لکه‌بینی

ممکن است فقط یک، یا چند مورد از این علائم را داشته باشید. اگر علائم شما ظرف چند روز از بین نرفت، یا بدتر شد، مهم است که برای تشخیص و درمان با پزشک مشورت کنید.
همچنین ممکن است در صورت ابتلا به عفونت دستگاه ادراری، متوجه برخی از این علائم، به‌ویژه احساس درد، یا سوزش هنگام ادرار شوید.

انواع عفونت دستگاه تناسلی زنان و بیماری های مقاربتی

عفونت‌های دستگاه تناسلی زنان، علائم مشابه زیادی دارند که باعث می‌شود تشخیص دقیق دشوارتر شود.
با این حال، هر نوع عفونت دارای علائمی منحصر به فرد است:

1- واژینوز باکتریایی 

واژینوز باکتریایی، اغلب باعث ترشح مایع خاکستری مایل به سفید، سبز یا زرد از واژن می‌شود. این ترشحات می‌تواند بویی شبیه بوی ماهی داشته باشد که بعد از رابطه جنسی نفوذی واژینال، شدیدتر می‌شود. ممکن است خارش داشته باشید، یا نداشته باشید. 

واژینوز باکتریایی، اغلب باعث ترشح مایع خاکستری مایل به سفید، سبز یا زرد از واژن می‌شود. این ترشحات می‌تواند بویی شبیه بوی ماهی داشته باشد

2- عفونت‌های مخمری

کاندیدا، یا عفونت‌های مخمری معمولا علائمی شامل خارش واژن و فرج، درد و سوزش را به همراه دارند. در صورت ابتلا به عفونت‌های مخمری، ممکن است متوجه تورم در لابیا یا چین‌های پوست در قسمت بیرونی واژن خود شوید. ترشحات شما در چنین شرایطی معمولا سفید و توده‌ای خواهد بود که برخی می‌گویند شبیه پنیر دلمه است.

3- تریکومونیازیس

این عفونت به طور معمول باعث خارش واژن و بویی شبیه بوی ماهی می‌شود. همراه با ترشحات کف‌آلود و زرد مایل به سبز، ممکن است متوجه تورم، تحریک و التهاب در واژن و فرج شوید. سایر علائم تریکومونیازیس عبارتند از: درد در هنگام رابطه جنسی واژینال، درد زیر شکم و سوزش و درد در هنگام ادرار.

4- واژینیت آتروفیک

واژینیت آتروفیک، دقیقا یک عفونت نیست، اما می‌تواند شانس ابتلا به عفونت‌های واژن و عفونت‌های مقاربتی را افزایش دهد. در واژینیت آتروفیک، ممکن است علائمی شبیه علائم عفونت‌های دیگر مانند خارش واژن، سوزش، خشکی و تغییرات ترشحات مشاهده کنید.

5- کلامیدیا 

کلامیدیا، شایع‌ترین عفونت مقاربتی در زنان است.

6- سوزاک 

سوزاک، یکی دیگر از عفونت‌های مقاربتی شایع است که از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شود و اغلب همراه با کلامیدیا است.

7- واژینیت ویروسی 

واژینیت ویروسی، التهاب ناشی از یک ویروس مانند ویروس «هرپس سیمپلکس» (HSV) یا ویروس پاپیلومای انسانی (HPV) است که از طریق رابطه جنسی منتقل می‌شود. 

عفونت‌های واژن و دستگاه تناسلی چگونه درمان می‌شوند؟

درمان عفونت واژن بستگی به عامل ایجاد آن دارد. پزشک ممکن است این موارد را تجویز کند:

• مترونیدازول (به شکل قرص، کرم یا ژل) یا کلیندامایسین (به شکل کرم یا ژل) برای درمان عفونت باکتریایی.
• کرم‌ها یا شیاف‌های ضد قارچ برای درمان عفونت قارچی. شما می‌توانید داروهای عفونت قارچی را بدون نسخه از داروخانه خریداری کنید، اما اگر عفونت از بین نرفت یا دوباره عود کرد، باید با متخصص زنان و زایمان مشورت کنید.
• قرص مترونیدازول، یا تینیدازول برای درمان تریکومونیازیس.
• کرم، یا قرص استروژن برای کمک به درمان خشکی شدید واژن و سوزش همراه با واژینیت آتروفیک
• توصیه پزشکان این است که از مواد محرک مثل صابون قوی، یا معطر، تامپون یا پدهای معطر و دوش واژینال اجتناب کنید.

علت عفونت واژن چیست؟

عفونت‌های واژن زمانی ایجاد می‌شوند که چیزی بر تعادل معمول باکتری‌ها و مخمرها در واژن بگذارد. در ادامه علل شایع عفونت واژن بر اساس نوع عفونت را بیان می‌‎کنیم:

عفونت‌های باکتریایی

رشد بیش از حد باکتری‌های خاص که به طور طبیعی در واژن یافت می‌شود علت عفونت‌های باکتریایی است. در حالی که عفونت‌های باکتریایی، بیماری مقاربتی در نظر گرفته نمی‌شوند، اما تماس جنسی می‌تواند منجر به رشد بیش از حد باکتری‌ها و افزایش شانس ابتلا شود.

در حالی که عفونت‌های باکتریایی، بیماری مقاربتی در نظر گرفته نمی‌شوند، اما تماس جنسی می‌تواند منجر به رشد بیش از حد باکتری‌ها و افزایش شانس ابتلا شود.

عفونت‌های مخمری

عفونت‌های مخمری معمولا توسط قارچی به نام «کاندیدا آلبیکنس» ایجاد می‌شود. عوامل مختلفی از جمله آنتی‌بیوتیک‌ها، تغییرات هورمونی، سیستم ایمنی ضعیف و استرس، همگی می‌توانند تعداد باکتری‌های ضد قارچ را در واژن کاهش دهند و منجر به رشد بیش از حد مخمرها شوند. این رشد بیش از حد می‌تواند علائم عفونت قارچی را ایجاد کند.

تریکومونیازیس

یک انگل تک یاخته‌ای باعث این عفونت می‌شود. بیشتر افراد به علت رابطه جنسی واژینال، دهانی یا مقعدی بدون کاندوم داخلی، یا خارجی به تریکومونیازیس مبتلا می‌شوند. سایر روش‌های نادر انتقال این عفونت عبارتند از: استفاده از توالت فرنگی، استخر، حوله‌های مشترک، یا لباس‌های مرطوب.

آتروفی واژن

این وضعیت عموما پس از یائسگی ایجاد می‌شود، اما می‌تواند در هنگام شیردهی یا هر زمان دیگری که کاهش سطح استروژن را تجربه می‌کنید هم رخ دهد. کاهش سطح هورمون می‌تواند باعث نازک شدن و خشکی واژن شود که منجر به التهاب واژن می‌شود.

در حالی که شستشوی واژن با آب معمولی کاملا مفید است، هر محصول دیگر می‌تواند باکتری‌های سالم واژن را از بین ببرد و احتمال عفونت را افزایش دهد.

دوش واژینال

شستن واژن با مخلوطی از آب و سرکه، جوش شیرین، ید یا سایر مواد ضد عفونی‌کننده ممکن است راهی برای تمیز نگه داشتن واژن به نظر برسد، اما حقیقت این است که واژن به خودی خود می‌تواند خود را تمیز نگه دارد. این کارها باکتری‌های سالم را در واژن شما کاهش و احتمال عفونت را افزایش می‌دهد.

صابون و عطر

شستن واژن با صابون، یا اسپری کردن عطر به واژن هم می‌تواند PH طبیعی آن را مختل کند. در حالی که شستشوی واژن با آب معمولی کاملا مفید است، هر محصول دیگر می‌تواند باکتری‌های سالم واژن را از بین ببرد و احتمال عفونت را افزایش دهد.

داروهای ضد بارداری اسپرم‌کش

این روش کنترل بارداری ممکن است به شکل ژل، فیلم یا شیاف باشد. شما آن را مستقیما وارد واژن خود می‌کنید. در حالی که اسپرم‌کش‌ها برای برخی افراد خوب جواب می‌دهند، اما می‌توانند منجر به تحریک و التهاب واژن شوند و احتمال عفونت واژن را افزایش دهند.

پوشیدن لباس‌های تنگ یا لباس‌هایی با الیاف مصنوعی

لباس‌های زیر با الیاف مصنوعی، یا تنگ می‌توانند با به دام انداختن رطوبت و جلوگیری از جریان هوا باعث تحریک واژن شوند که احتمال عفونت را افزایش می‌دهد. 

مواد شوینده و نرم‌کننده پارچه

شوینده‌های معطر و نرم‌کننده پارچه هم می‌توانند بر PH واژن تاثیر بگذارند و به ایجاد عفونت‌های قارچی کمک کنند.
در برخی موارد، ممکن است پزشک نتواند علت عفونت واژن را تعیین کند. این وضعیت به عنوان «ولوواژینیت» شناخته می‌شود که می‌تواند در هر سنی رخ بدهد، اما در کودکانی که به سن بلوغ نرسیده‌اند، شایع‌تر است.

چگونه می‌توان از عفونت واژن جلوگیری کرد؟

همه عفونت‌های واژن قابل پیشگیری نیستند، اما رعایت این نکات می‌تواند به کاهش احتمال ابتلا به عفونت‌های دستگاه تناسلی کمک کنند:

• خودداری از استفاده از محصولات قاعدگی معطر
• خودداری از دوش واژینال، دئودورانت واژینال و هرگونه اسپری معطر یا عطر روی واژن 
• حمام با آب معمولی 
• پوشیدن لباس زیر نخی و راحت برای کمک به بهبود جریان هوا و جلوگیری از تحریک و التهاب واژن
• تعویض لباس زیر حداقل یک بار در روز یا بعد از ورزش 
• تعویض لباس شنا و لباس‌های مرطوب در اسرع وقت برای جلوگیری از رطوبت بیش از حد
• استفاده از شوینده‌های غیر معطر که برای پوست حساس طراحی شده است
• خودداری از استفاده از نرم‌کننده‌های معطر برای شستن لباس زیر 
• استفاده از کاندوم هنگام رابطه جنسی 

به یاد داشته باشید که استفاده از کاندوم فقط باعث محافظت در برابر بیماری‌های مقاربتی نمی‌شود، بلکه از تغییرات pH واژن هم جلوگیری می‌کند که می‌تواند تعادل باکتری‌ها را در واژن شما تغییر دهد.
در انتخاب و استفاده از کاندوم باید این نکات توجه کنید:

• خودداری از استفاده از کاندوم‌های طعم‌دار در رابطه جنسی واژینال 
• کاندوم‌های اسپرم‌کش می‌توانند باعث تحریک شوند
• استفاده از کاندوم جدید بعد از رابطه مقعدی، برای رابطه واژینال

خلاصه

عفونت های دستگاه تناسلی زنان فقط به علت داشتن رابطه جنسی ایجاد نمی‌شوند. امکان بروز این عفونت‌ها در صورت به هم خوردن تعادل معمول باکتری‌ها و مخمرها در واژن هم هست. برای پیشگیری از عفونت دستگاه تناسلی و واژن، مواردی را که گفتیم، رعایت کنید.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی سر بزنید. 

کیست سینه کیسه پر از مایعی است که در بافت سینه ایجاد می‌شود. این کیست‌ها در زنان ۳۰ تا ۵۰ ساله شایع هستند و می‌توانند در یک یا هر دو سینه ایجاد شوند. معمولاً کیست‌های سینه خوش‌خیم هستند و خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش نمی‌دهند، اما می‌توانند باعث ناراحتی فرد شده و در برخی موارد نیاز به درمان یا درآوردن آن‌ها باشد. در این مقاله به این موضوع می‌پردازیم که کیست سینه چیست و چگونه درمان می‌شود؟

در این مقاله می‌خوانید:

• کیست سینه چیست؟
• علائم کیست سینه
• انواع کیست سینه
• کیست پستان چگونه درمان می‌شود؟

کیست سینه چیست؟

کیست‌های سینه کیسه‌هایی پر از مایع هستند که در بافت سینه ایجاد می‌شوند. آنها می‌توانند در اندازه‌های متفاوتی ایجاد شوند و ممکن است تک یا چندتایی باشند. در حالی که علت کیست سینه به طور کامل شناخته نشده است، تصور می‌شود که دلیل اصلی ایجاد این کیست‌ها به تغییرات هورمونی مربوط می‌شود. کیست سینه در زنانی که نزدیک به سن یائسگی هستند یا یائسه شده‌اند، بیشتر دیده می‌شود. همچنین ممکن است در زنانی که تحت درمان هورمونی هستند یا سابقه کیست پستان دارند نیز رخ دهد.

کیست سینه را می‌توان از طریق ماموگرافی یا سونوگرافی سینه تشخیص داد. در صورت مشکوک بودن به وجود کیست در سینه، با آسپیراسیون یا بیوپسی سوزنی مقداری از مایع موجود کیست برای آزمایش برداشته می‌شود.

علائم کیست سینه

اگرچه اکثر کیست‌های سینه خوش‌خیم هستند و مضر نیستند، اما می‌توانند علائمی ایجاد کنند که می‌تواند برای برخی از زنان ناراحت کننده باشد.

از جمله علائم کیست سینه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

توده سینه

کیست سینه ممکن است مانند یک توده گرد یا بیضی شکل در بافت سینه احساس شود. این توده ممکن است نرم یا سفت باشد و ممکن است در هنگام لمس بافت سینه کمی حرکت کند.

درد سینه

کیست سینه می‌تواند باعث ناراحتی یا درد در سینه شود. درد ممکن است خفیف یا شدید باشد و ممکن است در یک یا هر دو سینه احساس شود.

حساسیت سینه

سینه ممکن است در هنگام لمس حساس یا دردناک شود. این مشکل می‌تواند هنگام پوشیدن لباس‌های تنگ یا خوابیدن روی شکم باعث ناراحتی شود.

ترشحات نوک پستان

برخی از کیست‌های سینه ممکن است باعث ترشح شفاف یا کمی کدر از نوک پستان شوند.

تغییر در اندازه یا شکل سینه

کیست سینه می‌تواند باعث بزرگتر یا کوچکتر شدن سینه شود یا ممکن است شکل سینه را تغییر دهد.

کیست سینه یک بیماری شایع است که می‌تواند علائم مختلفی ایجاد کند. اگر درد سینه، حساسیت به لمس یا شناسایی توده بافت سینه را تجربه کردید، مهم است که برای ارزیابی به پزشک مراجعه کنید. اکثر کیست‌های سینه خوش‌خیم هستند و نیازی به درمان ندارند، اما در برخی موارد ممکن است نیاز به تخلیه یا برداشتن آن‌ها با جراحی باشد.

انواع کیست سینه

به طور کلی کیست‌های سینه به دو نوع اصلی دسته‌بندی می‌شوند که در ادامه به آن‌ها خواهیم پرداخت.

کیست‌های ساده

کیست‌های ساده شایع‌ترین نوع کیست سینه هستند. آنها گرد یا بیضی شکل هستند و با مایع شفاف پر شده‌اند. کیست‌های ساده ممکن است در یک یا هر دو سینه ایجاد شوند و معمولاً با افزایش خطر ابتلا به سرطان سینه مرتبط نیستند.

از انواع این کیست‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• میکرو کیست‌ها: کیست‌های بسیار کوچکی که با ماموگرافی و سونوگرافی تشخیص داده می‌شوند.
• ماکرو کیست‌ها: قطر این کیست‌ها بین ۲.۵ الی ۵ سانتی‌متر است و به راحی با لمس بافت سینه شناسایی می‌شوند.

کیست‌های پیچیده

کیست‌های پیچیده نسبت به کیست‌های ساده کمتر شایع‌اند و بیشتر با افزایش خطر سرطان سینه مرتبط هستند. کیست‌های پیچیده ممکن است حاوی مواد جامد یا دارای دیواره‌های ضخیم باشند. اگر یک کیست پیچیده در ماموگرافی یا سونوگرافی یافت شود، ممکن است نیاز به بیوپسی برای تعیین سرطانی بودن آن باشد.

از انواع این کیست‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• کیست‌های کمپلکس: این کیست‌ها مانند توده هستند و برای اطمینان از بی‌خطر بودن آن‌ها باید از بافت آن‌ها نمونه‌برداری شود.

کیست کمپلکس اگر بدخیم باید باعث ایجاد دو نوع سرطان سینه می‌شود.

• سرطان سینه داکتال: رایج‌ترین نوع سرطان سینه بوده و در مجرای شیر شکل می‌گیرد.
• سرطان سینه لوبورال: این نوع سرطان نسبت به داکتال نادرتر بوده و در غدد شیری ایجاد می‌شود.

کیست پستان چگونه درمان می‌شود؟

اکثر کیست‌های سینه نیازی به درمان ندارند، به خصوص اگر علائمی ایجاد نکنند. با این حال اگر کیست باعث ناراحتی شود، ممکن است با درمان‌ها مختلفی که بر اساس شرایط کیست است، درمان شود.

آسپیراسیون با سوزن ظریف

در این نوع درمان پزشک با استفاده از یک سوزن ظریف مایع داخل کیست را تخلیه می‌کند. در طی این روش یک سوزن نازک به داخل کیست وارد شده و مایع خارج می‌شود. این یک روش سریع و نسبتاً بدون درد است که می‌تواند در مطب پزشک و در طی یک جلسه انجام شود.

هورمون درمانی

در برخی موارد ممکن است دارو برای کمک به تسکین علائم کیست پستان تجویز شود. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) مانند ایبوپروفن می‌توانند به کاهش درد و تورم کمک کنند. همچنین ممکن است از هورمون درمانی برای تنظیم سطوح هورمونی و جلوگیری از ایجاد کیست‌های جدید استفاده شود.

جراحی

اگر کیست سینه بزرگ باشد و با دارو از بین نرود یا به طور مکرر عود کند (بدخیم باشد) ممکن است پزشک تشخیص دهد که نیاز به جراحی است. جراحی کیست سینه‌های خوش‌خیم معمولاً سرپایی هستند و بین ۱۵ تا ۴۵ دقیقه زمان می‌برند. اما اگر توده موجود در سینه بدخیم و سرطانی باشد، جراح باید بافت آلوده را بادقت بیشتر بردارد و اگر در طی رشد توده غدد لنفاوی نیز درگیر شده باشند، پزشک باید آن‌ها را نیز در طی جراحی تخلیه کند.

کلام آخر

همان طور که در پاسخ به سؤال کیست سینه چیست و چگونه درمان می‌شود؟ اشاره کردیم، اکثر کیست‌های سینه خوش‌خیم هستند و مشکلی برای فرد ایجاد نمی‌کنند. اما در برخی موارد کیش‌های سینه علائمی دارند که باعث ناراحتی فرد شده و نیاز است که در مان شوند. حتی در برخی موارد کیست‌های سینه بدخیم بوده و بافت سینه را سرطانی می‌کنند. در چنین مواردی پزشک با جراحی بافت آسیب دیده را خارج می‌کند. فراموش نکنید که معاینه مرتب سینه‌ها برای پیشگیری از هرگونه مشکلی ضروری بوده و در صورت مشاهده برخی علائم باید در اسرع وقت به پزشک مراجعه شود.

احتمالا برای کاهش لابیا تحت بیهوشی عمومی قرار می‌گیرید، اگر چه گاهی اوقات از بی‌حسی موضعی با آرامبخش اضافی هم استفاده می‌شود. در این مقاله به شما کمک می‌کنیم تا پاسخ این پرسش را به دست آورید: لابیاپلاستی با لیزر بهتر است یا جراحی؟

در این مقاله می‌خوانید: 

• مدت زمان لابیاپلاستی
• لابیاپلاستی با جراحی
• نتایج لابیاپلاستی
• خطرات لابیاپلاستی
• لابیاپلاستی با سایر جراحی های زیبایی
• جایگزین‌های لابیاپلاستی
• لابیاپلاستی با لیزر بهتر است یا جراحی؟
• خلاصه

مدت زمان لابیاپلاستی

بسته به میزان کاری که باید انجام شود، این جراحی حدود یک ساعت طول می‌کشد. پیش از جراحی، شما و جراحتان در مورد میزان برداشتن پوست اضافی و شکل جدید لابیا با یکدیگر صحبت می‌کنید. هر چه پوست لابیا بیشتر و کار بیشتری نیاز باشد، جراحی بیشتر طول می‌کشد.

لابیاپلاستی با جراحی

همان‌طور که مشخص است در لابیاپلاستی با جراحی، از چاقو، یا قیچی جراحی برای برداشتن پوست استفاده می‌شود.
بر اساس آنچه درباره شکل لابیا توافق کرده‌اید، جراح شما لبه‌های زخم را با استفاده از تکنیک زیگ‌زاگ بخیه می‌زند و مطمئن می‌شود که بافت اسکار خیلی سفت نیست و به خوبی بهبود می‌یابد. بخیه‌هایی که در این روش استفاده می‌شوند، قابل جذب شدن هستند، بنابراین نیازی به برداشتن آن‌ها نخواهید داشت و این بخیه‌ها پس از مدت لازم، به سادگی ناپدید می‌شوند.
شما می‌توانید بیمارستان، یا کلینیک را در همان روز جراحی ترک کنید، مگر اینکه عارضه‌ای به وجود آمده باشد. در این صورت باید یک شب در بیمارستان بستری شوید. حتی اگر همان روز جراحی، مرخص شوید، به این دلیل که همچنان تحت تاثیر داروهای بیهوشی هستید، نباید رانندگی کنید و در چند روز اول پس از جراحی لازم است از شخصی در انجام کارهای خود کمک بگیرید.

نتایج لابیاپلاستی

لابیاپلاستی یک روش نسبتا ایمن در نظر گرفته می‌شود و اکثر زنانی که آن را انجام می‌دهند از نتایج راضی هستند. تنها 5 تا 7درصد از لابیاپلاستی‌ها نیاز به روش‌های اضافی دارند و عوارض ایجاد شده، معمولا به راحتی قابل درمان است. ممکن است حدود دو ماه طول بکشد تا نتیجه کامل لابیاپلاستی مشخص شود، اما هنگامی که کاملا بهبود پیدا کردید، لابیا کاملا طبیعی دیده می‌شود و اصلا به نظر نمی‌رسد که روی آن جراحی انجام شده.

لابیاپلاستی باعث می‌شود از هر گونه درد ناشی از مقاربت جنسی که ناشی از بزرگ بودن لابیاهاست، پیشگیری شود.

کاهش لابیا می‌تواند عزت نفس و اعتماد به نفس شما را به طور جدی افزایش دهد و باعث شود از نگرانی شما بابت ظاهر ناحیه واژن کاهش یابد. همچنین می‌تواند به شما کمک کند هنگام انجام ورزش‌هایی مثل دویدن یا دوچرخه‌سواری کمتر احساس ناراحتی کنید. لابیاپلاستی باعث می‌شود از هر گونه درد ناشی از مقاربت جنسی که ناشی از بزرگ بودن لابیاهاست، پیشگیری شود. حتی برخی از خانم‌ها به دلیل بزرگ بودن لابیا هنگام اصطکاک اندام تناسلی خود با لباس، احساس درد دارند که این جراحی، آن را هم از بین می‌برد. لابیاپلاستی می‌تواند چنین تفاوت‌هایی در زندگی شما ایجاد کند و به شما این امکان را می‌دهد که دیگر نگران چنین فعالیت‌هایی نباشید. همچنین اگر قبلا دچار بیماری‌ شده باشید،  تعداد عفونت‌های ادراری یا قارچی کاهش می‌یابد.
برای به دست آوردن بهترین نتایج با کمترین خطر، مهم است که یک جراح ماهر و با تجربه را انتخاب کنید. شما باید تمام توصیه‌هایی را که پزشک به شما ارائه داده انجام دهید و منتظر بمانید تا دوره ریکاوری شما تکمیل شود. 

خطرات لابیاپلاستی

مثل همه انواع جراحی، لابیاپلاستی هم با وجود اینکه به عنوان جراحی بی‌خطر در نظر گرفته می‌شود، خطراتی را دارا است. بر اساس آنچه جراحان گزارش کرده‌اند، خطرات این روش کمتر از یک درصد است. 
خطرات ناشی از لابیاپلاستی عبارتند از:

1- خونریزی

لابیا حاوی رگ‌های خونی زیادی است و بریدن بخشی از آن باعث خونریزی می‌شود. خونریزی در جراحی با لیزر کاهش می‌یابد، اما گاهی اوقات خونریزی ممکن است به مدت 24ساعت ادامه داشته باشد. 

2- عفونت

هر جراحی که در آن از برش استفاده شود، خطر عفونت را به همراه دارد. برای به حداقل رساندن عفونت، مهم است که از توصیه‌های پزشک خود، قبل و بعد از جراحی پیروی کنید. بهداشت شخصی خود را رعایت کنید، هر قدر بهداشت ناحیه را بیشتر رعایت کنید، خطر ابتلا به عفونت کمتر می‌شود. 
اگر مشکلی را احساس کردید، آن را در اسرع وقت با پزشک در میان بگذارید. بسیاری از عفونت‌ها را می‌توان خیلی سریع و با استفاده از آنتی‌بیوتیک برطرف کرد.

لابیا حاوی رگ‌های خونی زیادی است و بریدن بخشی از آن باعث خونریزی می‌شود. خونریزی در جراحی با لیزر کاهش می‌یابد، اما گاهی اوقات خونریزی ممکن است به مدت 24ساعت ادامه داشته باشد. 

3- تغییرات در رنگ

اگر چه این اتفاق بسیار نادر است، اما جراحی لابیا ممکن است باعث تغییر رنگ لابیا شود.

4- جای زخم

اگر چه هیچ راهی برای جلوگیری از ایجاد جای زخم وجود ندارد، اما هر قدر جراح ماهرتر باشد، جای زخم کمتری باقی می‌ماند. برش‌ها به گونه‌ای ایجاد می‌شوند که خطوط طبیعی لابیای شما را دنبال کنند، بنابراین جای زخم‌ها عملا چندان مشخص نیست. 
اسکارها در ابتدا بسیار واضح به نظر می‌رسند، اما به مرور زمان محو می‌شوند. گاهی اوقات این اسکارها هنگام داشتن رابطه جنسی عمیق، یا هنگام زایمان دردناک هستند. بنابراین حتما این موضوع را در نظر بگیرید. به همین دلیل توصیه می‌شود تا بعد از بچه‌دار شدن از انجام هر گونه جراحی واژن خودداری کنید. 

5- کاهش حساسیت 

تعداد بسیار کمی از خانم‌ها، از دست دادن حس در لابیا را بعد از جراحی گزارش کرده‌اند که ممکن است به دلیل آسیب عصبی باشد و اغلب با گذشت زمان بهبود می‌یابد. اما گاهی اوقات اثرات آن دائمی است.
جراح درباره خطرات این روش با شما صحبت می‌کند و راهکارهایی را برای جلوگیری از آن‌ها ارائه می‌دهد.
انجام لابیاپلاستی یک تصمیم ساده و سرسری نیست. هر عمل جراحی سختی‌های بسیاری دارد، پس اگر واقعا به لابیاپلاستی نیاز ندارید، آن را انجام ندهید.

لابیاپلاستی با سایر جراحی های زیبایی

لابیاپلاستی اغلب همراه با سایر روش‌ها مانند هودکتومی، واژینوپلاستی و لیپوساکشن لابیا ماژور انجام می‌شود. علاوه بر این، برخی از بیماران همزمان با انجام عمل لابیاپلاستی، لیپوساکشن شکم، یا سایر اشکال جراحی زیبایی را هم انجام می‌دهند. این‌که آیا انجام چندین عمل جراحی به طور همزمان امکان‌پذیر است یا نه، تصمیم جراح شما است.

جایگزین‌های لابیاپلاستی

بزرگ‌ترین نگرانی در مورد جراحی لابیاپلاستی این است که در بسیاری از مواقع نیازی به انجام آن نیست و افراد بدون هیچ دلیل فیزیکی واقعی خود را در معرض خطر قرار می‌دهند. 
دلیل اصلی تمایل خانم‌ها به لابیاپلاستی این است که نگران ظاهر فرج خود هستند. نکته مهم این است که همه زنان متفاوت هستند و اندازه و شکل لابیا، یا کوچک و بزرگ بودن آن بر همین اساس متفاوت است. ایجاد آگاهی بیشتر، به خانم‌ها این امکان را می‌دهد که درباره این جراحی درست تصمیم بگیرند.
مشاوره یکی از رویکردهایی است که می‌تواند به شما کمک کند. روانشناس می‌تواند به شما کمک کند تا در مورد ظاهر خود اعتماد به نفس بیشتری داشته باشید.
هیچ درمان غیرجراحی برای کاهش لابیا وجود ندارد. اگر یک مشکل فیزیکی، یا پزشکی واقعی در رابطه با اندازه لابیا مینور دارید، لابیاپلاستی تنها راه برای اصلاح یا رفع کامل آن است. می‌توانید با پوشیدن لباس‌های گشاد و لباس‌های زیر نخی برای جلوگیری از ساییدگی، شرایط را برای خودتان راحت‌تر کنید.

لابیاپلاستی با لیزر بهتر است یا جراحی؟

گاهی اوقات هم بسته به نظر پزشک، لابیاپلاستی با استفاده از لیزر انجام می‌شود. از زمانی که مزایای لیزر به درستی مورد بررسی قرار گرفته، لیزر به رایج‌ترین روش برای انجام لابیاپلاستی تبدیل شده است. استفاده از چاقوی جراحی در مقایسه با لیزر، بافت اسکار ضخیم‌تری ایجاد می‌کند، اما خطوط کمتر منظم هستند و به این معنی است که جای زخم کمتر قابل مشاهده است. استفاده از لیزر می‌تواند میزان خون از دست‌رفته در طول جراحی را کاهش دهد و روند بهبودی را تسریع کند به این دلیل که برش ایجاد شده بسیار کوچک‌تر از زمانی است که از چاقوی جراحی استفاده می‌شود. 
برخی از پزشکان معتقدند که هیچ‌یک از این روش‌ها نسبت به یکدیگر برتری ندارند، اما لیزر به دلیل مزایای پزشکی، روشی محبوب‌تر است.

خلاصه

لابیاپلاستی برای کاهش لابیا و از طریق دو روش جراحی سنتی، یا جراحی با لیزر انجام می‌شود و خطراتی مانند خونریزی، کاهش حساسیت ناحیه، عفونت و تغییر رنگ لابیا را به همراه دارد. برای کاهش این خطرات توصیه‌های پزشک را جدی بگیرید.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی سر بزنید. 

نعوظی که بیش از چهار ساعت طول بکشد، یک مورد اورژانسی پزشکی است. کمبود اکسیژن در آلت تناسلی می‌تواند به بافت آلت تناسلی آسیب برساند. در این مقاله به شما کمک می‌کنیم تا بفهمید پریاپیسم چیست.

در این مقاله می‌خوانید:

• پریاپیسم چیست؟
• علائم پریاپیسم چیست؟
• علل پریاپیسم چیست؟
• تشخیص پریاپیسم چگونه است؟
• انواع درمان پریاپیسم چیست؟
• خلاصه

پریاپیسم چیست؟
پریاپیسم وضعیتی است که باعث نعوظ‌های مداوم و گاهی دردناک می‌شود. در واقع پریاپیسم، شرایطی است که نعوظ بدون تحریک جنسی به مدت چهار ساعت یا بیشتر طول می‌کشد. پریاپیسم، یک مشکل غیرمعمول است، اما هنگامی که رخ می‌دهد، معمولا مردان 30 ساله را تحت تاثیر قرار می‌دهد.
پریاپیسم کم‌جریان یا «ایسکمیک» زمانی رخ می‌دهد که خون در محفظه نعوظ گیر کند. یک شریان ناقص که از گردش خون مناسب در آلت تناسلی جلوگیری می‌کند باعث پریاپیسم جریان بالا یا غیرسکمیک می‌شود که می‌تواند به دلیل آسیب‌دیدگی رخ بدهد.
اگر پریاپیسم درمان نشود باعث آسیب یا تخریب بافت آلت تناسلی و اختلال نعوظ دائمی می‌شود.

علائم پریاپیسم چیست؟
علائم پریاپیسم بسته به اینکه پریاپیسم کم‌جریان، یا پرجریان را تجربه می‌کنید، متفاوت است. اگر پریاپیسم کم‌جریان دارید، ممکن است این شرایط را تجربه کنید:

• نعوظی که بیش از چهار ساعت طول می‌کشد
• آلت تناسلی سفت و سخت با نوک نرم
  

  این نکته را به خاطر بسپارید که هر نعوظی که بدون تحریک جنسی، بیش از چهار ساعت طول بکشد، یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود.

• درد در آلت تناسلی

پریاپیسم کم‌جریان یا «ایسکمیک» می‌تواند به یک وضعیت عودکننده تبدیل شود. هنگامی که علائم شروع می‌شود، نعوظ غیر ارادی ممکن است فقط برای چند دقیقه یا مدتی کوتاه ادامه داشته باشد. با گذشت زمان، این نعوظ‌ها بیشتر می‌شوند و طول می‌کشند.
اگر پریاپیسم پرجریان دارید، برخی از علائم مشابه پریاپیسم کم‌جریان را خواهید داشت، فقط در پریاپیسم پرجریان درد نخواهید داشت.
این نکته را به خاطر بسپارید که هر نعوظی که بدون تحریک جنسی، بیش از چهار ساعت طول بکشد، یک اورژانس پزشکی محسوب می‌شود.

علل پریاپیسم چیست؟
نعوظ طبیعی آلت تناسلی به دلیل تحریک فیزیکی یا فیزیولوژیکی رخ می‌دهد. افزایش جریان خون به آلت تناسلی باعث نعوظ می‌شود. پس از پایان تحریک، جریان خون کاهش می‌یابد و نعوظ از بین می‌رود.
در پریاپیسم، مشکلی در جریان خون به آلت تناسلی شما وجود دارد. شرایط متفاوتی بر نحوه جریان خون در داخل و خارج آلت تناسلی تاثیر می‌گذارد. این اختلالات و بیماری‌ها عبارتند از:

• کم‌خونی سلول داسی‌شکل
• سرطان خون
• مولتیپل میلوما

حدود 42درصد از بزرگسالانی که کم‌خونی داسی ‌شکل دارند در مقطعی از زندگی خود پریاپیسم را تجربه می‌کنند.
پریاپیسم در صورت مصرف داروهای تجویزی خاص یا سوء مصرف الکل، مصرف ماری‌جوانا و سایر داروهای غیرقانونی رخ می‌دهد. داروهای تجویزی که می‌توانند بر جریان خون آلت تناسلی اثر بگذارند، عبارتند از:

• داروهای اختلال نعوظ
• داروهای ضد افسردگی
• مسدودکننده‌های آلفا
• داروهای اختلالات اضطرابی
• رقیق‌کننده‌های خون
• هورمون‌درمانی
• داروهای اختلال کم‌توجهی بیش‌فعالی
• مسمومیت با مونوکسید کربن
• اختلال متابولیسم
• اختلال عصبی
• سرطان‌هایی که آلت تناسلی را درگیر می‌کنند

تشخیص پریاپیسم چگونه است؟
درست است که هر دو نوع پریاپیسم علائم مشابهی دارند، اما پزشک باید آزمایش‌هایی را برای تعیین نوع پریاپیسم انجام دهد. گزینه‌های درمان، بسته به نوع دقیق بیماری متفاوت است.
گاهی اوقات، پزشکان می‌توانند پریاپیسم را بر اساس علائم و معاینه فیزیکی ناحیه تناسلی تشخیص دهند. در صورت نیاز به آزمایش، این آزمایش‌ها شامل این موارد هستند:

• اندازه‌گیری گاز خون
• آزمایش خون
• تست سم‌شناسی
• سونوگرافی

1- اندازه‌گیری گاز خون
این روش شامل قرار دادن یک سوزن در آلت تناسلی و جمع‌آوری نمونه خون است. اگر نمونه نشان بدهد که خون موجود در آلت تناسلی شما از اکسیژن محروم است، شما پریاپیسم کم‌جریان دارید. اما اگر نمونه، خون قرمز روشن را نشان داد، شما پریاپیسم پرجریان دارید.

2- آزمایش خون
به این دلیل که پریاپیسم می‌تواند ناشی از بیماری‌ها و اختلالات خونی دیگر باشد، پزشک ممکن است نمونه خون را برای بررسی سطح گلبول‌های قرمز و پلاکت‌های شما جمع‌آوری کند. این آزمایش می‌تواند به پزشک کمک کند تا اختلالات خونی، سرطان‌ها و کم‌خونی سلول داسی‌شکل را تشخیص دهد.

پریاپیسم، با سوء مصرف مواد مخدر هم همراه است، بنابراین پزشک ممکن است نمونه ادرار را برای جستجوی دارو جمع‌آوری کند.

3- تست سم‌شناسی
پریاپیسم، با سوء مصرف مواد مخدر هم همراه است، بنابراین پزشک ممکن است نمونه ادرار را برای جستجوی دارو جمع‌آوری کند.

4- سونوگرافی
پزشکان از سونوگرافی هم برای اندازه‌گیری جریان خون در آلت تناسلی استفاده می‌کنند. این آزمایش به پزشک کمک می‌کند تا تشخیص دهد که آیا تروما یا آسیب علت اصلی پریاپیسم است، یا نه.

انواع درمان پریاپیسم چیست؟
درمان پریاپیسم به این موضوع بستگی دارد که آیا پریاپیسم کم‌جریان دارید یا پرجریان.

درمان پریاپیسم کم‌جریان
اگر پریاپیسم کم‌جریان دارید، پزشک ممکن است از یک سوزن و سرنگ برای برداشتن خون اضافی از آلت تناسلی شما استفاده کند. این کار می‌تواند درد را تسکین دهد و نعوظ غیرارادی را متوقف کند.
روش درمانی دیگر شامل تزریق دارو به آلت تناسلی است. این دارو رگ‌های خونی حامل خون به آلت تناسلی شما را منقبض و رگ‌های خونی را که خون را از آلت تناسلی شما خارج می‌کنند، گسترش می‌دهد. افزایش جریان خون می‌تواند نعوظ را کاهش دهد.
اگر هیچ‌یک از این درمان‌ها موثر نباشد، پزشک ممکن است جراحی را برای کمک به جریان خون در آلت تناسلی شما توصیه کند.

درمان پریاپیسم پرجریان
اگر پریاپیسم پرجریان دارید، ممکن است نیازی به درمان فوری نباشد. این نوع پریاپیسم اغلب خود به خود از بین می‌رود. ممکن است پزشک قبل از تجویز درمان، وضعیت شما را بررسی کند. سرمادرمانی با کمپرس یخ می‌تواند نعوظ غیرارادی را از بین ببرد.
گاهی اوقات، پزشکان جراحی را برای توقف جریان خون به آلت تناسلی یا ترمیم شریان‌های آسیب‌دیده در اثر جراحت به آلت تناسلی، پیشنهاد می‌کنند.
هنگامی که پریاپیسم عود می‌کند، می‌توانید با پزشک خود در مورد مصرف داروهای ضداحتقان مانند فنیل‌افرین صحبت کنید. این دارو برای کاهش جریان خون به آلت تناسلی استفاده می‌شود.
پزشکان همچنین ممکن است از داروهای مسدودکننده هورمون، یا داروهای مرتبط با اختلال نعوظ استفاده کنند. اگر یک بیماری دیگر مانند کم‌خونی داسی‌شکل، اختلال خونی یا سرطان باعث پریاپیسم باشد، باید به دنبال درمان این بیماری برای اصلاح و جلوگیری از بروز پریاپیسم باشید.

خلاصه
نعوظی که بدون تحریک جنسی به مدت چهار ساعت یا بیشتر طول بکشد، پریاپیسم نامیده می‌شود که به دو نوع پریاپیسم کم‌جریان و پریاپیسم پرجریان تقسیم می‌شود که هر یک علائم و درمان‌های متفاوتی دارند. برای دریافت بهترین نتیجه ممکن، مهم است که برای نعوظ‌های طولانی‌مدت از پزشک کمک بگیرید. به‌ویژه اگر این مشکل دائمی است، ناشی از آسیب نیست و به یخ‌درمانی پاسخ نمی‌دهد، مراجعه به پزشک ضروری به شمار می‌رود.
اگر پریاپیسم درمان نشود، خطر اختلال نعوظ دائمی را افزایش می‌دهد.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی مراجعه کنید.

وقتی صحبت از یک بارداری سالم و منجر به داشتن فرزند سالم می‌شود، مصرف اسید فولیک یک ضرورت مطلق است. در این مقاله به شما کمک می‌کنیم تا به اهمیت اسید فولیک در باروری مردان و زنان پی ببرید.

در این مقاله می‌خوانید:

• اسید فولیک چیست؟
• چه غذاهایی اسید فولیک دارند؟
• اسید فولیک و باروری زنان
• نکات دیگر درباره اسید فولیک و باروری زنان
• اسید فولیک و باروری مردان
• خطرات مصرف مکمل اسید فولیک
• خلاصه

اسید فولیک چیست؟
فولات، یکی از ویتامین‌های گروه بی است که برای سلامت کلی شما در طول زندگی ضروری به شمار می‌رود. شکل مصنوعی آن به نام اسید فولیک شناخته می‌شود. این ویتامین به متابولیسم سلولی و تشکیل سلول‌های جدید در بدن کمک می‌کند.
این ویتامین برای زنان باردار و حتی زنان در سنین باروری که قصد بارداری ندارند، اهمیت بیشتری می‌یابد. به زنان در سنین باروری توصیه می‌شود در صورت باردار شدن به صورت روزانه حداقل 400میکروگرم اسید فولیک مصرف کنند. دلیل این توصیه این است که اسید فولیک در چند هفته اول رشد جنین اهمیت بسیاری دارد.
طول رشد اولیه جنین، اسید فولیک به تشکیل لوله عصبی در جنین کمک می‌کند. کمبود اسید فولیک در این دوران می‌تواند منجر به نقایص مادرزادی بزرگ و مادام‌العمر در مغز، یا ستون فقرات کودک شود.

مقدار مصرف روزانه اسید فولیک
به همین دلیل، هم این مصرف روزانه اسید فولیک توصیه می‌شود:

• زنان در سنین باروری: 400میکروگرم
• زنان باردار: 600میکروگرم
• زنان شیرده: 500میکروگرم
• خانم‌های بالغ: 400میکروگرم

اگر از دیابت یا صرع رنج می‌برید، یا حاملگی‌های قبلی با نقص لوله عصبی داشته‌اید، یا الکل مصرف می‌کنید، پزشک ممکن است برایتان اسید فولیک اضافی تجویز کند.

چه غذاهایی اسید فولیک دارند؟
بهترین راه برای این‌که مقدار توصیه‌شده فولات را دریافت کنید، رژیم غذایی سالم و متعادل است. غذاهایی که فولات بالایی دارند، عبارتند از:

• اسفناج
  

  بسیاری از غذاهای دیگر مانند نان، غلات، آرد ذرت، پاستا، برنج و سایر غذاهای حاوی غلات، با اسید فولیک غنی شده‌اند.

• مارچوبه
• کدو حلوایی
• صدف
• هویج
• بامیه
• کلم بروکلی
• جگر گاو
• آووکادو

بسیاری از غذاهای دیگر مانند نان، غلات، آرد ذرت، پاستا، برنج و سایر غذاهای حاوی غلات، با اسید فولیک غنی شده‌اند.
به دلیل اهمیت این ویتامین در دوران بارداری، بسیاری از زنان باید از مکمل‌های اسید فولیک استفاده کنند تا مطمئن شوند که میزان توصیه‌شده روزانه اسید فولیک را تامین می‌کنند. از پزشک خود در مورد بهترین مکمل‌های اسید فولیک و رژیم‌های درمانی باروری راهنمایی بخواهید.

اسید فولیک و باروری زنان
اسید فولیک می‌تواند تاثیر قدرتمندی بر باروری زنان، قبل و بعد از لقاح داشته باشد. برای زنانی که در تلاش برای باردار شدن هستند، اسید فولیک می‌تواند در جلوگیری از نقص‌های اولیه بارداری که منجر به سقط جنین می‌شود، موثر باشد.
اسید فولیک و فواید باروری زنان به همین‌ها ختم نمی‌شود. اسید فولیک به متابولیسم سلولی در سراسر بدن مثل تخمدان‌ها کمک می‌کند.
مطالعات نشان می‌دهد که استفاده از مکمل اسید فولیک در خانم‌هایی که تحت درمان آی وی اف قرار گرفته‌اند، به بهینه‌سازی مسیر «هموسیستئین» در مایع فولیکولی کمک می‌کند و نتیجه آن شانس بیشتر برای بارداری است.
فولات نقش زیادی در استرس و التهاب در بدن دارد. افزایش استرس باعث می‌شود بدن به طور کلی به فولات بیشتری نیاز داشته باشد. عوامل استرس‌زا، از سن بالای مادر گرفته، تا عادات سبک زندگی مثل سیگار کشیدن، می‌توانند بر توانایی زن برای باردار شدن تاثیر بگذارند. مقادیر مناسب اسید فولیک در رژیم غذایی می‌تواند به مقابله با تاثیرات این استرس کمک کند.

نکات دیگر درباره اسید فولیک و باروری زنان
زنانی که در رژیم غذایی خود اسید فولیک کافی دریافت نمی‌کنند، در معرض خطر بیشتری برای داشتن نوزادی با نقص لوله عصبی هستند.
نقایص لوله عصبی، شامل اسپینا بیفیدا، آنسفالی و انسفالوسل است. در بهترین حالت، این نقایص مادرزادی می‌تواند منجر به ناتوانی مادام‌العمر و در بدترین حالت، منجر به مرگ زودرس شود.

زنانی که در رژیم غذایی خود اسید فولیک کافی دریافت نمی‌کنند، در معرض خطر بیشتری برای داشتن نوزادی با نقص لوله عصبی هستند.

اگر سابقه خانوادگی نقایص لوله عصبی دارید، در معرض خطر بیشتری برای داشتن فرزندی با یکی از این نقایص مادرزادی هستید.
در حالی که اسید فولیک نمی‌تواند این نقایص مادرزادی را از بین ببرد، مکمل اسید فولیک که قبل از لقاح مصرف آن شروع شود و تا اوایل بارداری ادامه یابد می‌تواند تا 60درصد از این نقایص مادرزادی را کاهش دهد. سایر مزایای احتمالی مکمل اسید فولیک عبارتند از:

• خطر نقص مادرزادی قلب را کاهش می‌دهد.
• خطر زایمان زودرس و خطر تولد نوزادان کم‌وزن را کاهش می‌دهد.
• سطح پروژسترون را افزایش و خطر تخمک‌گذاری نامنظم را کاهش می‌دهد.

اسید فولیک و باروری مردان
درباره فواید اسید فولیک برای باروری در زنان، مطالعات زیادی وجود دارد، اما تحقیقات در مورد اسید فولیک و باروری مردان متفاوت است.

پزشکان در صورت داشتن هر گونه کمبود تغذیه، یا کیفیت پایین اسپرم، به شما توصیه می‌کنند که اسید فولیک مصرف کنید.

برخی از مطالعات از ارتباط بین مصرف اسید فولیک و باروری مردان خبر می‌دهند و حاکی از این هستند که مردهایی که از مکمل‌های اسید فولیک و روی استفاده می‌کنند، افزایش قابل توجهی در میزان اسپرمشان دارند. این مطالعات نشان می‌دهد که اسید فولیک می‌تواند کیفیت اسپرم مردان را بهبود ببخشد و خطر ناهنجاری‌های اسپرمی را کاهش بدهد.
اما برخی از مطالعات هم هیچ مدرکی مبتنی بر تاثیر اسید فولیک در باروری مردان ندارند.
اگر با ناباروری مردانه دست و پنجه نرم می‌کنید، بهتر است با ارزیابی مایع منی شروع کنید تا علت‌ها و چالش‌های باروری‌تان مشخص شود. با یافتن این علل، پزشک می‌تواند درمان‌هایی را برای رفع، یا مشکلات توصیه کند.
اسید فولیک به طور کلی، بخشی جدایی‌ناپذیر از سلامت کلی و یک رویکرد پیشگیرانه کم‌هزینه است. بنابراین، در حالی که اسید فولیک ممکن است تاثیری مستقیم بر باروری مردان نداشته باشد، پزشکان در صورت داشتن هر گونه کمبود تغذیه، یا کیفیت پایین اسپرم، به شما توصیه می‌کنند که اسید فولیک مصرف کنید.

خطرات مصرف مکمل اسید فولیک
مکمل‌های روزانه شما نباید بیش از 1000میکروگرم اسید فولیک داشته باشند.
مصرف دوزهای زیاد اسید فولیک ممکن است کمبود ویتامین ب12 را بپوشاند. اگر کمبود ویتامین ب12 زود تشخیص داده نشود، می‌تواند باعث آسیب‌های جبران‌ناپذیر شود. پزشک باید قبل از تجویز مکمل‌های اسید فولیک با دوز بالا، سطح ب12 شما را آزمایش کند.
همچنین این نگرانی وجود دارد که دوزهای بالای اسید فولیک ممکن به سنتز دی ان ای در اسپرم آسیب برساند.
اسید فولیک ممکن است با سایر داروها تداخل داشته باشد. مثلا اسید فولیک ممکن است اثربخشی داروی ضد تشنج «فنی‌توئین» را کاهش دهد. بنابراین لازم است قبل از شروع هر گونه مکمل حتما با پزشک خود مشورت کنید.

خلاصه
اسید فولیک، یک ویتامین مهم برای مردان و زنان است. دریافت اسید فولیک کافی می‌تواند به کاهش خطر نقص مادرزادی کمک کند و ممکن است تعداد اسپرم را در مردان بهبود ببخشد.
مکمل‌های باروری برای مردان و زنانی که در تلاش برای باردار شدن هستند، همگی برابر نیستند. برخی از آن‌ها ممکن است حاوی موادی باشند که برای شما مفید نیستند، ممکن است با داروهایی که مصرف می‌کنید تداخل کنند، یا حتی می‌توانند مضر باشند.
همیشه قبل از شروع مصرف مکمل با پزشک خود مشورت کنید و مطمئن شوید که تیم مراقبت‌های بهداشتی خود را از ویتامین‌ها، گیاهان یا سایر مکمل‌هایی که مصرف می‌کنید مطلع می‌سازید.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.