دسته: بارداری و زایمان

بیا نی نی:گلوکوکورتیکوئیدها یا کورتیکواستروئیدها از جمله کورتیزون، دگزامتازون، متیل پردنیزولون و پردنیزون برای درمان آسم، آرتریت روماتوئید، بیماری کرون، لوپوس، آلرژی، سرطان و سایر شرایط می‌تواند منجر به پوکی استخوان شود.داروهای مورد استفاده در درمان اختلالات تیروئید باید به دقت تحت نظارت مصرف شوند. استفاده از دوزهای بالاتر این داروها برای درمان سرطان تیروئید می‌تواند افزایش خطر ابتلا به پوکی استخوان را به همراه داشته باشد.صرع یک بیماری مزمن عصبی است که در صورت عدم درمان نتایج تهدید کننده زندگی دارد اما داروهای مورد استفاده برای درمان آن مانند فنی توئین یا فنوباربیتال، می‌تواند منجر به پوکی استخوان شود. خطر این عارضه جانبی در هر فرد متفاوت است.

مهارکننده‌های بازجذب سروتونین یک کلاس از داروهای ضد افسردگی هستند که برای درمان اختلالات عمده افسردگی و اضطراب به کار می‌روند. این داروها از قبیل فلوکستین، سرترالین، سیتالوپرام، پاروکستین، داپوکستین و … در دوزهای بالا و در دراز مدت سلامت استخوان‌ها را تهدید می‌کنند.دریافت کافی کلسیم از منابع غذایی و یا مکمل‌های کلسیم برای به حداقل رساندن عوارض این داروها لازم است. موسسه ملی پوکی استخوان ایالات متحده توصیه می‌کند زنان 50 ساله و یا جوان‌تر باید روزانه هزار میلی گرم کلسیم دریافت کنند. این میزان در زنان بالای 50 سال 1200 میلی گرم است. مردان 70 سال یا جوان‌تر باید روزانه 1000 میلی گرم کلسیم و مردان بالای 71 سال 1200 گرم کلسیم دریافت کنند. علاوه بر کلسیم بزرگسالان زیر 50 سال باید 400 تا 800 واحد ویتامین دی و بالای 50 ساله‌ها 800 تا 1000 واحد از این ویتامین را دریافت کنند.

 

منبع:سلامانه

بیا نی نی: وزارت بهداشت اخیرا در راستای اجرای سیاست‌های جدید جمعیتی، برنامه‌ای با عنوان “حمایت مالی از زوجین نابارور و مدیریت خدمات درمان ناباروری” را تدوین کرده تا ضمن حمایت مالی از زوجین، زیرساخت‌های درمان ناباروری در مراکز دولتی را تقویت کرده و آن را گسترش دهد.در این میان رییس مرکز درمان ناباروری ابن سینا ضمن اشاره به پوشش بیمه‌ای داروها و خدمات تشخیصی و درمانی ناباروری، تعیین استانداردهای خدمات درمان ناباروری و ارایه آن به شورای عالی بیمه را از ضروریات می‌داند.وی در عین حال نقدهایی هم به برنامه جدید وزارت بهداشت در این حوزه دارد و معتقد است که طرح جدید وزارتخانه در حمایت از زوج‌های نابارور، هزینه‌زا خواهد بود و نتیجه چندانی هم در برنخواهد داشت؛ چرا که در حال حاضر زیر ساخت‌های لازم برای درمان ناباروری در بخش غیردولتی فراهم است.
 دکتر محمدمهدی آخوندی، رییس مرکز درمان ناباروری ابن سینا در رابطه با برنامه جدید وزارت بهداشت در راستای حمایت از زوجین نابارور و همچنین مدیریت درمان آنها در پی می‌آید.با اشاره به مباحث مطرح درباره هزینه‌های درمان ناباروری و عدم پوشش بیمه‌ای داروهای ناباروری، گفت: طی یکسال گذشته همه داروهای ناباروری ایرانی تحت پوشش بیمه قرار گرفته و حدود نیمی از هزینه داروهای خارجی را نیز بیمه پرداخت می‌کند. تمام مراحل تشخیصی شامل هیستروسکوپی، لاپاروسکوپی، عکس رنگی رحم و… نیز بیمه هستند و تنها ممکن است میزان پوشش بیمه‌های مختلف، متفاوت باشد. شورای عالی بیمه چند سال گذشته عنوان داشت که حاضر است از درمان‌های ناباروری حمایت کند اما به شرط آنکه استانداردهای درمان ناباروری به این شورا ارایه شود. حال سوال این است که آیا تاکنون این استانداردها از سوی وزارت بهداشت به شورای عالی بیمه ارایه شده است؟

مبنای پرداخت بیمه برای روش‌های تشخیص، آزمایش‌ها و ویزیت، مشخص است. بیمه‌های پایه هزینه داروها و خدمات تشخیصی ناباروری را پرداخت می‌کنند، البته هنوز تعرفه حدود 45 تا 50 خدمت در این حوزه تصویب نشده و استانداردهای آن به شورای عالی بیمه نرفته است.آخوندی با اشاره به برنامه‌های اخیر وزارت بهداشت مبنی بر “حمایت از زوج‌های نابارور و مدیریت خدمات درمان ناباروری”، افزود: این برنامه در نهایت قرار است به توسعه مراکز درمان ناباروری دولتی کمک کند.وی با اشاره به بالا بودن هزینه درمان ناباروری و شمار زوج‌های نابارور در کشور، گفت:‌ طبق آمار وزارت بهداشت تعداد زوجین نابارور 1.7 میلیون نفر در کشور است. میانگین هزینه‌ یک دوره درمان ناباروری هم بر اساس تعرفه جدید وزارت بهداشت سه میلیون تومان است. بر اساس طرح مذکور وزارت بهداشت باید در سال 94 به 45 هزار سیکل درمان برسد؛ یعنی اگر تمام مراکز درمان را باهم جمع کنیم باید 45 هزار سیکل درمان انجام شود.

آخوندی همچنین به هزینه بسیار زیادی که این برنامه به دنبال خواهد داشت، اشاره کرد و گفت: اگر 1.7 میلیون زوج نابارور داشته باشیم و سالی حدود 40 هزار سیکل درمان هم انجام شود، در مجموع 42.5 سال طول می‌کشد که این تعداد زوج، یک بار درمان شوند. این درحالیست که به طور متوسط هر زوج باید سه بار درمان شوند تا به نتیجه برسند. درنتیجه 120 سال طول می‌کشد این سه بار درمان برای همه این تعداد زوج انجام شود. حال سوال این است آیا ما در شرایط حاضر امکان حمایت اینچنینی از آنها را داریم؟ بیمه چقدر می‌خواهد هزینه کند؟ این درشرایطی است که بازدهی بخش دولتی پایین است. در حال حاضر 24 مرکز دولتی و 38 مرکز خصوصی (در مجموع 62 مرکز) در حوزه درمان ناباروری فعالند. بنابر اظهارات مسوولان وزارت بهداشت، 24 مرکز دولتی یعنی 40 درصد مراکز، 13 درصد خدمات را ارایه می‌دهند. 82 درصد خدمات هم در بخش خصوصی که 60 درصد مراکز درمان ناباروری را تشکیل می‌دهند، صورت می‌گیرد.حال در شرایطی که بخش دولتی تنها 13 درصد خدمات این حوزه را ارایه می‌دهد، چگونه می‌توان بودجه 100 میلیاردی برنامه مذکور را در قالب تجهیزات و زیرساخت برای مراکز دولتی هزینه کرد؟. البته این هزینه تنها برای تجهیزات و زیر ساخت است و باید هزینه استخدام پرسنل و سایر هزینه‌های جاری را نیز به آن اضافه کرد تا به این ترتیب طی‌ سال‌های بعد، میزان خدماتی که مراکز دولتی ارائه می‌دهند، افزایش یابد؛ یعنی پولی که با هدف‌گیری کشوری جهت حمایت از زوج‌های نابارور تخصیص داده شده، برای حمایت از زیرساخت‌های مراکز ناباروری دولتی استفاده می‌شود.

وی افزود: علیرغم اظهارات مطرح درباره هزینه‌های درمان ناباروری در مراکز خصوصی و دولتی، باید گفت که هزینه درمان در مراکز دولتی با حساب هزینه‌های مربوط به پرسنل، تجهیزات، ساختمان، آب، مالیات و … به حدود هشت میلیون تومان می‌رسد، ولی این رقم برای مراکز خصوصی پنج میلیون تومان است. اینکه گفته می‌شود متوسط هزینه درمان در بخش غیردولتی هشت میلیون تومان است، خلاف است. همانطور که گفته شد این رقم به طور میانگین برای هر زوج نابارور که از بیمه پایه استفاده می‌کند بابت یک دوره درمان و تشخیص پنج میلیون تومان است که دوره دوم و سوم کمتر هم می‌شود.آخوندی در ادامه از چگونگی هزینه‌کرد بودجه‌ای که برای حمایت از زوج‌های نابارور اختصاص داده شده، انتقاد کرد و افزود: سال گذشته وزیر بهداشت اعلام کرد با توجه با سیاست‌های جمعیتی تصمیم گرفتیم که حمایت خاصی از زوجین نابارور داشته باشیم. ابتدای سال نیز گفتند که می‌خواهیم صندوق حمایت از زوجین نابارور داشته باشیم. من از وزیر بهداشت در رابطه با طرح تحول نظام سلامت، درمان، نظارت بر امور درمان و جلوگیری از زیرمیزی‌ها تشکر می‌کنم، اما انتقاد ما به روش معاونت درمان در استفاده از این بودجه برای غیرموقعیت خود است.

رییس مرکز درمان ناباروری ابن سینا با طرح این سوال که وزارت بهداشت در طول چند سال گذشته چه برنامه‌ریزی درحمایت اززوجین نابارور داشته است؟ افزود: وقتی صندوقی ایجاد می‌شود تنها یک بار به آن بودجه تعلق می‌گیرد. آن زمان پیشنهاد شد که به جای اینکه این پول صرف تک تک زوجین نابارور شود و بعد از آن هم ازبین برود، صندوقی درست کنیم که پایدار بماند و نهایتا نیز این پول وارد بازارسرمایه شده وافزایش پیدا کند. یکی از پیشنهادات این بود که به جای آنکه این پول از بین برود می‌توان از محل آن به زوج نابارور وام داد. اما متاسفانه این صندوق ازبین رفت و سیاست وزارت بهداشت به برنامه حمایت مالی از زوج‌های نابارور تغییر یافت. این برنامه در مدل بعدی خود به برنامه حمایت مالی از زوجین نابارور و مدیریت خدمات درمان ناباروری تبدیل شد و ایجاد یک کار دولتی را به این بار بودجه‌ای اضافه کرد.آخوندی با تاکید بر این که در حال حاضر نیازی به ایجاد زیر ساخت در زمینه ناباروری نداریم، گفت: ما الان این زیرساخت را در بخش غیردولتی داریم، اما زوج نابارور پول ندارد که از آن استفاده کند. از طرف دیگر مراکز غیردولتی می‌گویند که ظرفیت‌شان خالی است و‌ به جای ایجاد زیرساخت‌های جدید در بخش دولتی، می‌توان از ظرفیت موجود بخش غیردولتی استفاده کرد.

مغایرت فعالیت سامانه ثبت بیماران نابارور با اصل محرمانه بودن اطلاعات بیمار
وی همچنین بخشی از برنامه حمایت از زوجین نابارور و مدیریت درمان ناباروری که طی آن زوج‌ها باید در سیستمی ثبت نام کنند و اطلاعات آنها در دسترس وزارت بهداشت و ثبت احوال قرار گیرد را مغایر با قانون و اصل محرمانگی اطلاعات بیماران دانست و افزود: این کار با بحث محرمانه بودن اطلاعات بیمار مغایرت دارد. کسی که قلبش درد می‌گیرد ابایی ندارد به کسی بگوید، اما آیا زوج نابارورهم حاضراست به کسی مشکلش را بگوید؟ آنها وقتی درمان می‌شوند حتی تلفن خودشان را قطع می‌کنند؛ چون می‌خواهند این سابقه را پاک کنند. همه تلاش ما این است که درمان مثل یک حرکت عادی انجام شود تا بلکه بتوانیم فشار روانی ناباروری را از روی مردم برداریم و حمایت کنیم تا مانند بیمار عادی درمان شوند.رییس مرکز درمان ناباروری ابن سینا، افزود: این درحالیست که در این برنامه جدید، قراراست سامانه ثبت بیماران نابارور راه‌اندازی شود که از یک سو به وزارت بهداشت و از سوی دیگر به ثبت احوال وصل باشد. تمام این اقدامات در شرایطی است که تنها 20 درصد احتمال دارد درمان برای زوج نابارور جواب دهد. در مجموع باید گفت که طبق قوانین موجود کشور، کسی حق ندارد بیماری کسی را افشا کند و این کار جرم دارد.

آخوندی اجرای برنامه “حمایت از زوجین نابارور و مدیریت خدمات درمان ناباروری” را هزینه‌بر خواند و افزود: کاربرد این مدل میان مدت است و هزینه‌ها را چند برابر می‌کند، چراکه هزینه‌هایی را که دولت در بخش متخصص، پرسنل، تجهیزات، ساختمان و … می‌پردازد را در نظر نمی‌گیرد. ما برای درمان و توسعه درمان، زیرساخت داریم، به شرطی که حمایت‌ها مستقیم به دست زوجین برسد و در حال حاضر هیچ کمکی برای زیرساخت نیاز نداریم. بخش خصوصی هرجایی که بداند پتانسیل بازگشت سرمایه‌اش وجود دارد، وارد می‌شود.وی همچنین یکی از تاثیرات برنامه “حمایت از زوجین نابارور و مدیریت خدمات درمان ناباروری” را ایجاد این مطالبه عمومی عنوان کرد که با توجه به احتمال 20 درصدی موفقیت در درمان، ممکن است به زوج آسیب روحی برساند و گفت: ما با این کار برای زوج‌های نابارور ایجاد یک مطالبه عمومی می‌کنیم و می‌گوییم بیمه هیچ کمکی نمی‌کند ولی ما کمک می‌کنیم؛ این درحالیست که این برنامه فاقد پشتیبانی مالی است و در نهایت شاید بتوان به 10 هزار زوج کمک کرد. از طرفی بودجه همین تعداد هم قرار است به زیرساخت برسد. با این تفاسیر می‌توان گفت که ما در حوزه ناباروری یک ولع ایجاد می‌کنیم، زوجین نابارور هم تصور می‌کنند با این درصدی که دولت کمک می‌کند، بچه‌دارمی‌شوند؛ این درحالیست که در طرف مقابل هیچ اتفاقی نمی‌افتد، همه آن تبدیل به خسارت شده وبه زوج ضربه روحی وارد می‌شود.

منبع:خبرگزاری بیا نی نی

بیا نی نی: تا به حال برایتان پیش آمده که در زندگی مشترکتان احساس کنید که دیگر برقراری رابطه جنسی برایتان لذت‌بخش نیست و آنگونه که باید از روابط خود لذت ببرید. احتمالا اوایل این مساله را به خستگی و مشغله کاری زیادتان ربط داده‌اید ولی باز در شرایطی که احساس خستگی هم نمی‌کردید، چنین حسی به شما دست داده! بد نیست بدانید که به گفته دکتر غلامحسین قائدی، روانپزشک جنسی انواع مشکلات پزشکی و بیماری‌ها می‌توانند باعث اختلال در عملکرد جنسی شوند.

این روانپزشک با اشاره به اینکه دلایل متعددی وجود دارد که می‌تواند باعث شود فرد از روابط جنسی خود لذت نبرد، توضیح داد:عمدتا این دلایل در چند دسته تقسیم‌بندی می‌شوند دسته اول دلایل پزشکی است؛ از این رو وجود هر نوع مشکل پزشکی ممکن است باعث شود فرد نه فقط لذتی از رابطه جنسی خود نبرد بلکه حتی باعث از بین رفتن میل جنسی در فرد شود. انواع مشکلات پزشکی و بیماری‌ها باعث اختلال در عملکرد جنسی فرد می‌شوند، ادامه داد:ابتلا به انواع بیماری‌ها حتی سرماخوردگی ممکن است باعث اختلال در عملکرد جنسی شود و فرد میل به داشتن رابطه جنسی را از دست دهد و نتواند فعالیت جنسی لذت‌بخش و موفقی داشته باشد و به این دلایل زندگی جنسی‌اش، لذت‌بخش نباشد.

وی به عامل موثر دیگر در کاهش لذت از روابط جنسی اشاره کرد و گفت:علل روانپزشکی دومین عامل هستند که ممکن است باعث شود فرد از داشتن رابطه جنسی با همسرش لذت نبرد. در واقع نداشتن آمادگی ذهنی و روانی فرد برای داشتن رابطه جنسی می‌تواند بر عملکرد جنسی و نهایتا لذت جنسی تاثیر بگذارد، علاوه بر این، وجود مشکلات روانپزشکی نظیر استرس، اضطراب، افسردگی و… هم بر میل و عملکرد جنسی فرد تاثیر می‌گذارد.معمولا در یک رابطه جنسی لذت‌بخش و موفق، آمادگی ذهنی و روانی در کنار آمادگی جسمانی نقش مهمی دارد، طبیعی است که آشفتگی‌های ذهنی فرد، استرس و مشکلات عصبی و خلقی باعث شوند که فرد به‌جای تمرکز بر لذت بردن از رابطه بر عملکرد خود متمرکز شود و همین مساله منجر به ایحاد اضطراب عملکردی شود و در نتیجه رابطه جنسی لذت‌بخشی بین او و همسرش شکل نگیرد.

سومین علت، شرایط محیطی است. شرایط محیطی شامل شرایط زمانی و مکانی است که رابطه جنسی زوجین در آن شکل می‌پذیرد. نبود احساس امنیت ناشی از قرار گرفتن در مکانی که فرد در آن احساس راحتی نمی‌کند و همچنین نبودن امکانات لازم و مناسب و وجود عوامل محیطی مزاحم و… همگی می‌توانند بر عملکرد جنسی فرد تاثیر بگذارند و به شکل مستقیم یا غیرمستقیم بر رابطه جنسی و لذت بردن از آن موثر باشند. به عنوان مثال داشتن رابطه جنسی در محیطی که فرد دارای دغدغه و نگرانی‌ از جمله نگران مراقبت از فرزندان یا نگران حضور افراد دیگر در منزل و… است یا حتی قرارگرفتن در شرایطی نامناسب مثل وجود نور، سرما و گرما و… همگی می‌تواند بر عملکرد جنسی و لذت بردن از رابطه تاثیر بگذارند و باعث شود زوجین آنطور که باید و شاید از رابطه با هم لذت نبرند.

قائدی در پاسخ به این سوال که آیا روابط بین‌فردی زوجین هم تا هم در شکل‌گیری این مشکل می‌تواند نقش داشته باشد، یا نه گفت:‌وابط بین‌فردی زوجین عامل دیگری است که در شکل‌گیری این مشکل نقش دارد. درواقع نوع رابطه فرد با همسر، میزان صمیمت و عاطفه در رابطه جنسی، شرایط فیزیکی، روحی و روانی همسر و تعاملات زوجین از جمله عواملی هستند که در این گروه جای گرفته و نقش مهمی در لذت بردن از رابطه جنسی ایفا می‌کنند. مطالعات متعددی نشان داده است که رابطه جنسی زوجینی که دارای تعارضات زناشویی، مشکلات و آسیب‌های عاطفی و روابط آسیب‌دیده عاطفی هستند، لذت‌بخش و موفق نیست و عمدتا یک رابطه مکانیکی قلمداد می‌شود. در چنین روابطی لذت بردن از رابطه جنسی اتفاق نمی‌افتد و حتی ممکن است زوجین هیچ تمایلی برای داشتن رابطه جنسی نداشته باشند. درضمن، جدای از تعارضات بین فردی، فقدان آمادگی ذهنی و جسمانی همسر بر رابطه جنسی نیز تاثیر منفی می‌گذارد و باعث می شود زوجین از رابطه لذت نبرند.»عضو گروه پژوهشی خانواده و سلامت جنسی در نهایت با تاکید بر اینکه کلیه عوامل ذکر شده می‌توانند به شکل مستقیم یا غیرمستقیم بر عملکرد جنسی فرد و میزان رضایت وی از زندگی جنسی‌اش تاثیر داشته باشند، خاطرنشان کرد: با این حال فقدان لذت از رابطه جنسی ممکن است دلایل دیگری نیز داشته باشد که از طریق ارزیابی و بررسی‌های تخصصی مشخص خواهند شد. از این رو زوجینی که احساس می‌کنند از رابطه جنسی با همسرشان لذت نمی‌برند، پیشنهاد می‌شود حتما به متخصص مربوطه مراجعه کنند تا بررسی‌های لازم صورت بگیرد.

منبع:سلامانه

بیا نی نی: میزان کافی این ماده معدنی از طریق خوردن غذاهایی مانند سبزیجات با برگ سبز تیره، غلات سبوس دار، حبوبات، آجیل و ماهی به دست می‌آید. مکمل‌های منیزیم نیز برای لیست بلندبالایی از بیماری‌ها مانند تنش‌های ماهیچه‌ای، کاهش انرژی، مشکلات خواب و … روانه بازار شده است.به گفته پزشکان، کمبود منیزیم بسیار نادر است. برای افرادی که مشکلات جذب منیزیم از راه مواد غذایی دارند، مانند کسانی که مبتلا به سلیاک هستند، یا مشکلات کلیوی، اعتیاد به الکل، مشکلات گوارشی مزمن و … دارند، مکمل منیزیم می‌تواند مفید باشد. برخی داروها مانند آنتی بیوتیک ها نیز ممکن است جذب منیزیوم را دچار اختلال کنند. کسانی که از این داروها استفاده می‌کنند، نیز باید این مکمل را مصرف کنند.اما ادعا در مورد این که مکمل‌های منیزیوم می‌تواند انرژی را بهبود بخشد، چرخه خواب را بهبود دهد و درد را کنترل کند، هنوز جای شک و ابهام وجود دارد.با این حال اگر در مورد کمبود منیزیم نگران هستید با پزشک خود برای انجام آزمایش خون صحبت کنید. میزان مورد نیاز این ماده معدنی برای مردان سنین 50 سال و بالاتر 420 میلی گرم در روز و برای زنان در این سن 350 میلی گرم است.

منبع:سلامانه