دسته: بارداری و زایمان

آندومتریوز شرایطی است که بافتی شبیه به پوشش داخلی رحم، یا همان آندومتر در سایر نقاط بدن رشد می‌کند. در این مقاله راهکارهایی برای زندگی با آندومتریوز را به شما ارائه می‌کنیم.

در این مقاله می‌خوانید:

• تاثیر آندومتریوز بر زندگی
• چرا تشخیص آندومتریوز طول می‌کشد؟
• تاخیر در تشخیص آندومتریوز چه مشکلاتی را به همراه دارد؟
• درمان و مدیریت درد در آندومتریوز
• راهکارهایی برای زندگی با آندومتریوز
• درمان‌های مرسوم آندومتریوز
• خلاصه

تاثیر آندومتریوز بر زندگی
تخمین زده می‌شود که 10 تا 15درصد از زنان که در سنین باروری قرار دارند، به آندومتریوز دچار هستند.
زندگی با آندومتریوز می‌تواند دشوار باشد. تشخیص و درمان این بیماری برای پزشکان دشوار است. علائمی مانند درد، مشکلات گوارشی و ناباروری می‌توانند به طور قابل توجهی بر کیفیت زندگی افراد مبتلا تاثیر بگذارند.
در ادامه این مقاله متوجه می‌شوید زندگی با آندومتریوز چگونه است.

چرا تشخیص آندومتریوز طول می‌کشد؟
از زمان شروع علائم تا زمانی که آندومتریوز تشخیص داده شود، ممکن است بین 4 تا 11سال طول بکشد. اما چرا اینقدر تشخیص آندومتریوز طولانی است؟
به این دلیل که علائم آندومتریوز مبهم است و می‌تواند با علائم سایر بیماری‌ها همپوشانی داشته باشد. ممکن است آندومتریوز در ابتدا به عنوان یک مشکل دیگر تشخیص داده شود، برخی از این مشکلات عبارتند از:

• دیسمنوره اولیه
• کیست‌های تخمدان
• فیبروئید رحم
• سندرم روده تحریک‌پذیر
• بیماری التهابی روده
• بیماری التهابی لگن
• مثانه تحریک‌پذیر
• مشکلات اسکلتی‌عضلانی
• اختلالات سلامت روان مثل اضطراب یا افسردگی

عدم آگاهی در مورد آندومتریوز و اثرات آن هم می‌تواند تشخیص را به تاخیر بیندازد.

تاخیر در تشخیص آندومتریوز چه مشکلاتی را به همراه دارد؟
تاخیر در تشخیص آندومتریوز می‌تواند باعث این مشکلات شود:

• پریشانی، یا اضطراب ناشی از تجربه علائم دردناک و ناراحت‌کننده برای ماه‌ها یا سال‌ها
• پذیرش علائم به عنوان علائم طبیعی در طی چرخه قاعدگی
• مورد قضاوت قرار گرفتن و انگ خوردن که اغراق می‌کنید یا بیش از حد حساس هستید
• احساس انزوا یا عصبانیت به دلیل درک نشدن توسط پزشکان یا افراد دیگر

درمان و مدیریت درد در آندومتریوز
هنگامی که آندومتریوز تشخیص داده می‌شود، یافتن یک درمان موثر هم می‌تواند سخت باشد، پس لازم است که صبوری پیشه کنید و همکاری لازم را با پزشک انجام دهید تا یک استراتژی درمانی مناسب برای شما پیدا کند.
شایع‌ترین علامت آندومتریوز، درد است. درد به این دلیل اتفاق می‌افتد که بافت آندومتر به همان روش پوشش داخلی رحم، هر ماه خونریزی می‌کند، اما جایی برای خروج از بدن ندارد که منجر به التهاب و درد می‌شود.

شایع‌ترین علامت آندومتریوز، درد است. درد به این دلیل اتفاق می‌افتد که بافت آندومتر به همان روش پوشش داخلی رحم، هر ماه خونریزی می‌کند، اما جایی برای خروج از بدن ندارد که منجر به التهاب و درد می‌شود.

مقدار دردی که افراد مبتلا احساس می‌کنند بسیار متفاوت است. برخی ممکن است درد نداشته باشند، یا فقط دردی خفیف را تجربه کنند، در حالی که برخی دیگر ممکن است درد شدیدی داشته باشند که حتی زندگی روزمره آن‌ها را مختل می‌کند.
درد ناشی از آندومتریوز به این شکل‌ها ظاهر می‌شود:

• دردهای قاعدگی دردناک
• درد هنگام، یا بعد از رابطه جنسی
• درد مزمن در لگن یا کمر
• درد دستگاه گوارش
• درد هنگام دستشویی رفتن در طول قاعدگی

اکثر درمان‌ها بر کاهش درد متمرکز هستند و عبارتند از:

1- داروهای ضد بارداری هورمونی
استفاده از درمان‌های ضد بارداری هورمونی مثل قرص‌های ضد بارداری یا دستگاه هورمونی داخل رحمی (آی یو دی) می‌تواند به کاهش علائمی مانند درد و خونریزی کمک کند.

2- آگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین
آگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین، بدن را از تولید هورمون‌هایی که برای چرخه قاعدگی مهم هستند، باز می‌دارند و باعث ایجاد یک یائسگی موقت می‌شوند. آن‌ها به کنترل رشد بافت آندومتر کمک می‌کنند و علائمی مانند درد را کاهش می‌دهند.

3- داروهای بدون نسخه
داروهای بدون نسخه می‌توانند به درد خفیف آندومتریوز کمک کنند. ایبوپروفن، ناپروکسن و استامینوفن، برخی از این داروها هستند.

داروهای بدون نسخه می‌توانند به درد خفیف آندومتریوز کمک کنند. ایبوپروفن، ناپروکسن و استامینوفن، برخی از این داروها هستند.

4- طب مکمل و جایگزین
برخی از افراد گزارش کرده‌اند که با درمان‌هایی مثل طب سوزنی، ماساژ، استفاده از گیاهان دارویی و مکمل‌ها احساس دردشان کاهش یافته، البته مطالعات بیشتری درباره تاثیر این روش‌ها نیاز است.

5- عمل جراحی
جراحی، روشی است که معمولا فقط برای درد شدید آندومتریوز مورد استفاده قرار می‌گیرد و شامل مکان‌یابی و برداشتن نواحی بافت آندومتریوز است.
بسیاری از زنان مبتلا به آندومتریوز از ترکیبی از روش‌های درمانی استفاده می‌کنند. برخی از این روش‌ها ممکن است که برای همه جواب ندهد. شاید لازم باشد درمان‌های مختلف را امتحان کنید تا ببینید کدام‌یک برای شما موثرند.

راهکارهایی برای زندگی با آندومتریوز
مقابله با آندومتریوز می‌تواند هم از نظر جسمی، هم از نظر احساسی خسته‌کننده باشد. برخی از این روش‌ها می‌تواند به شما کمک کند:

1- رژیم غذایی خود را تنظیم کنید
اثرات رژیم غذایی بر آندومتریوز هنوز هم در حال بررسی است. با این حال، خوردن انواع خاصی از غذاها و پرهیز از غذاهای دیگر می‌تواند به کاهش التهاب و درد ناشی از آندومتریوز کمک کند. غذاهایی که باید مصرف کنید، عبارتند از:

• میوه‌ها و سبزیجات تازه
• غلات کامل
• آجیل‌ها و دانه‌ها
• ماهی‌های چرب مثل سالمون

غذاهایی که ممکن است بر افراد مبتلا به آندومتریوز تاثیر منفی داشته باشد، عبارتند از:

• غذاهای مانند لبنیات، لوبیا و پیاز
• گوشت قرمز
• غذاهای حاوی چربی‌های اشباع و ترانس
• غذاهای حاوی گلوتن
• کافئین
• الکل

استرس را کاهش دهید
راه‌های مختلفی برای کاهش استرس وجود دارد. ممکن است لازم باشد چند روش مختلف را امتحان کنید تا بالاخره روشی را که برایتان مفید است، پیدا کنید.

• ورزش کردن
• انجام یوگا
• یک سرگرمی پیدا کنید که از آن لذت می‌برید
• پیاده‌روی
• کتاب خواندن
• گوش دادن به موسیقی آرام‌بخش
• گرفتن حمام آب گرم
• مدیتیشن، تکنیک‌های تنفسی، یا رایحه‌درمانی

آرام بمانید
افراد مبتلا به آندومتریوز اغلب کیفیت خواب پایینی دارند که به دلیل علائم فیزیکی، استرس مربوط به مدیریت آندومتریوز، یا هر دو این‌هاست.
خوب است بدانید که کیفیت خواب ضعیف با این مشکلات همراه است:

• کیفیت زندگی ضعیف‌تر
• افزایش علائم افسردگی
• درد مثانه

با این روش‌ها خواب بهتر را تجربه کنید:

• اتاق خواب خود را تاریک، ساکت و دمای آن را مناسب نگه دارید.
• زمان خواب و بیدار شدنتان را مشخص کنید و به آن پایبند بمانید.
• استفاده از وسایل الکترونیکی را نزدیک به زمان خواب کاهش دهید، به جای آن بر فعالیت‌های آرامش‌بخش مثل خواندن کتاب، یا حمام آب گرم تمرکز کنید.
• چرت زدن در طول روز را محدود کنید.
• ورزش منظم داشته باشید.
• از مصرف کافئین در اواخر روز اجتناب کنید.
• مکمل ملاتونین مصرف کنید.

فعال باشید
ورزش منظم می‌تواند برای سلامت کلی شما مفید باشد و این شرایط را بهبود ببخشد:

• بهبود سلامت قلب و عروق
• حفظ سلامت عضلات و استخوان‌ها
• کاهش درد
• مدیریت وزن
• افزایش سطح انرژی
• بهبود خلق و خو
• کمک به خواب بهتر

در بیشتر روزهای هفته حداقل 30دقیقه ورزش کنید. اگر مطمئن نیستید که از چه ورزشی باید شروع کنید، از پزشک خود در مورد برنامه ورزشی مناسب سئوال بپرسید.

به دنبال حمایت باشید
درست است که داشتن آندومتریوز، شرایط سختی را به همراه دارد، اما به یاد داشته باشید که شما تنها نیستید. با این روش‌ها به دنبال دریافت حمایت باشید:

• به نزدیکانتان بگویید چه فکر و احساسی دارید و به آن‌ها بگویید چگونه به کمک و حمایتشان نیاز دارید.
• تا جایی که می‌توانید در مورد آندومتریوز و روش‌های مختلف درمان آن بیشتر یاد بگیرید.
• با روانشناس صحبت کنید و حس‌ها و عواطف خود، یا علائمی را که دارید با او در میان بگذارید.
• با افرادی که شرایطی مثل شما دارند در ارتباط باشید و یک گروه پشتیبانی تشکیل دهید.

درمان‌های مرسوم آندومتریوز
اولین قدمی که ممکن است پزشک به شما توصیه کند، درمان آندومتریوز با داروهای مسکن بدون نسخه است.
اگر این درمان‌ها موثر نباشند، گام بعدی ممکن است هورمون‌درمانی باشد که شامل این موارد است:

• داروهای ضد بارداری هورمونی
• پروژسترون‌درمانی
• مهارکننده‌های آروماتاز
• آگونیست‌ها و آنتاگونیست‌ها
• اگر این درمان‌ها هم موثر نبودند، مرحله آخر ممکن است جراحی باشد.
• ممکن است پزشک جراحی لاپاراسکوپی را برای برداشتن بافت آندومتر توصیه کند. در برخی موارد، پزشک هیسترکتومی و شاید برداشتن تخمدان‌ها را توصیه می‌کند.

خلاصه
علائم مبهم یا عدم آگاهی از آندومتریوز، زندگی با آن را به یک چالش تبدیل می‌کند. به دلیل علائم مبهم یا عدم آگاهی از آندومتریوز، ممکن است تشخیص آن طولانی شود. بعد از تشخیص هم ممکن است لازم باشد درمان‌های مختلف را امتحان کنید تا ببینید کدام‌یک برای شما موثرند.
اندومتریوز می‌تواند بر زندگی جنسی، زندگی اجتماعی و مالی شما هم تاثیر بگذارد.
راهکارهایی را که در این مقاله به آن‌ها اشاره کردیم، در سبک زندگی خود پیاده کنید تا علائم آندومتریوز را کاهش دهید. پزشک هم درمان‌های مختلفی را به شما پیشنهاد خواهد کرد.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی مراجعه کنید.

بر اساس تعریفی که پزشکان ارائه می‌دهند اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم (PGAD) یک برانگیختگی تناسلی بی‌وقفه، خود به خود و غیرقابل کنترل است که بیشتر در زنان اتفاق می‌افتد.

در این مقاله می‌خوانید:

• اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
• علائم اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
• پریاپیسم، اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم و یک سندرم مرتبط
• علل اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
• تشخیص اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
• درمان اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
• خلاصه

اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
فرد مبتلا به اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم، ارگاسم‌های خود به خودی را تجربه می‌کند که برانگیختگی را برطرف نمی‌کند و این برانگیختگی ناشی از میل جنسی نیست، بلکه یک اختلال است.
اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم، می‌تواند منجر به درد مداوم جسمی، استرس و مشکلات روانی ناشی از ناتوانی در انجام وظایف روزمره شود. این بیماری می‌تواند زنان را در هر سنی تحت تاثیر قرار بدهد.
با این حال، متخصصان از نظر بالینی بروز اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم را تایید نکرده‌اند، چون بسیاری از افراد مبتلا به این عارضه به دلیل احساس خجالت، به دنبال کمک‌های پزشکی نیستند.

علائم اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
علامت اولیه این اختلال، مجموعه‌ای از حس‌های مداوم و ناراحت‌کننده در داخل و اطراف بافت‌های تناسلی از جمله کلیتوریس، لابیا، واژن، پرینه و مقعد است.
این حس‌ها را که فرد تجربه می‌کند به عنوان «دیسستزی» می‌شناسند.
آن‌ها می توانند شامل موارد زیر باشند:

• رطوبت
• خارش
• فشار
• سوزش
• سوزن‌سوزن شدن

این علائم باعث می‌شود که فرد مبتلا به اختلال برانگیختگی تناسلی به طور مداوم احساس کند که در حال تجربه ارگاسم است.

به اوج رسیدن جنسی ممکن است به طور موقت علائم را کاهش دهد، اما ممکن است علائم به طور ناگهانی در عرض چند ساعت دوباره عود کند.

با این حال، این علائم در شرایطی که میل جنسی هم وجود ندارد، ممکن است رخ بدهد.
به اوج رسیدن جنسی ممکن است به طور موقت علائم را کاهش دهد، اما ممکن است علائم به طور ناگهانی در عرض چند ساعت دوباره عود کند. دوره‌های برانگیختگی می‌تواند چندین بار در روز برای هفته‌ها، ماه‌ها یا حتی سال‌ها رخ دهد.
این وضعیت به دلیل ناراحتی مداوم و تاثیر در زندگی روزمره می‌تواند به علائم روانی منجر شود که شامل این موارد است:

• اضطراب
• وحشت‌زدگی
• افسردگی
• پریشانی
• ناامیدی
• احساس گناه
• بیخوابی

افراد مبتلا به اختلال مزمن، یا غیرقابل درمان ممکن است در نهایت مفهوم لذت جنسی را از دست بدهند چون ارگاسم آن‌ها به جای یک تجربه لذت‌بخش با درد ارتباط دارد.

پریاپیسم، اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم و یک سندرم مرتبط
برخی از پزشکان، «پریاپیسم» را در مردان به عنوان نوعی اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم طبقه‌بندی می‌کنند. پریاپیسم، نعوظ مداوم آلت تناسلی بدون داشتن میل جنسی است.
اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم هیچ ارتباطی با بیش‌جنس‌گرایی یا نیاز شدید به ارضای جنسی ندارد. اگر چنین شرایطی باشد به آن در مردان «ساتیریازیس» و در زنان، «نیمفومانیا» گفته می‌شود.
این بیماری قبلا به عنوان «سندرم» برانگیختگی جنسی مداوم شناخته می‌شد، اما این اصطلاح به «اختلال» برانگیختگی تناسلی مداوم تغییر نام پیدا کرد، چون «سندرم» برانگیختگی جنسی مداوم، نشان‌دهنده میل جنسی فعال است.

علل اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
تحریک جنسی، خودارضایی، اضطراب و استرس می‌تواند باعث تحریک این اختلال شود. در برخی افراد رفتن به توالت باعث برانگیختگی شدید و درد می‌شود.
با این حال، فرد مبتلا معمولا نمی‌تواند محرک‌ها را شناسایی و از آن‌ها اجتناب کند. دلایل این وضعیت مداوم تا حد زیادی ناشناخته است.

فرد مبتلا معمولا نمی‌تواند محرک‌ها را شناسایی و از آن‌ها اجتناب کند. دلایل این وضعیت مداوم تا حد زیادی ناشناخته است.

فشار خون
در برخی از زنان، استرس باعث شروع این اختلال می‌شود. هنگامی که استرس کاهش می‌یابد، وضعیت آرام می‌شود. با در نظر گرفتن این موضوع، برخی معتقدند که اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم ممکن است ماهیت روانی داشته باشد.
با این حال، این مورد در همه موارد صادق نیست. تحقیقات قدیمی‌تر ارتباط بین این اختلال و رگ‌ها، هورمون‌ها، سیستم عصبی و تعادل شیمیایی را پس از استفاده از برخی از انواع داروها نشان می‌دهد.

کیست تارلوف
بر اساس نتایج تحقیقات دیگر، کیست تارلوف هم ممکن است باعث این اختلال شود. کیست‌های تارلوف، کیسه‌هایی متشکل از مایع نخاعی هستند که روی ریشه عصب ساکرال ظاهر می‌شوند. اعصاب خاجی در پایین ستون فقرات سیگنال‌های الکتریکی را از مغز دریافت و این دستورالعمل‌ها را به مثانه، روده بزرگ و اندام تناسلی منتقل می‌کنند.
نتایج یک تحقیق در سال 2012، نشان داده بود که 66.7درصد زنانی که علائم اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم را دارند، کیست تارلوف هم دارند.

نتایج یک تحقیق در سال 2012، نشان داده بود که 66.7درصد زنانی که علائم اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم را دارند، کیست تارلوف هم دارند.

سایر علل
محققان همچنین اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم را به عنوان یک علامت ثانویه تشخیص داده‌اند:

• سندرم تورت
• ضربه به سیستم عصبی مرکزی
• صرع

برخی از مطالعات هم به بررسی ارتباط بین این اختلال و تغییرات در هورمون‌ها یا داروها پرداخته‌اند.
داروهای ضد افسردگی مثل ترازودون، با التهاب علائم و همچنین ترک ناگهانی مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین برای درمان افسردگی ارتباط دارند.
با این حال، در بسیاری از موارد، علت ناشناخته است که تشخیص و درمان را با دشواری همراه می‌کند.

تشخیص اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
تا سال‌های اخیر امکان تشخیص رسمی اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم وجود نداشت.
پزشکان اکنون می‌توانند به طور رسمی یک فرد مبتلا به این اختلال را تشخیص دهند.

درمان اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم
درمان این اختلال معمولا بر مدیریت علائم متمرکز است.

1- درمان روان‌شناختی
درمان‌های روان‌شناختی می‌تواند به زنان کمک کند تا محرک‌های خود را شناسایی کنند و برخی از تکنیک‌های مقابله و حواس‌پرتی را برای کمک به مدیریت علائم فیزیکی یاد بگیرند.
در موارد شدید، درمان با شوک الکتریکی می‌تواند اثرات مثبتی را ایجاد کند.
در این روش، پزشک بارهای الکتریکی کوچکی را تحت آرامبخشی از طریق مغز بیمار عبور می‌دهد. این بارهای الکتریکی باعث ایجاد تغییرات سریع در شیمی مغز برای درمان علائم روانی می‌شوند.

2- داروها
تجویز دارو یا تغییر در داروها هم می‌تواند به مدیریت این بیماری کمک کند.
تغییر داروهای فعلی بیمار با حذف داروهای حاوی استروژن گیاهی یا تشدیدکننده‌های شناخته‌شده اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم باعث بهبود علائم می‌شود.
پزشکان همچنین بیان می‌کنند که داروهای ضد افسردگی و داروهای ضد تشنج بسیار موثر هستند. داروهایی که سطح پرولاکتین، یا هورمون محرک شیر را در خون افزایش می‌دهند هم تاثیرگذاری خوبی در درمان این اختلال دارند.

3- عمل جراحی
در موارد مرتبط با عصب مثل کیست تارلوف، پزشک ممکن است جراحی را پیشنهاد دهد.

4- مسکن 
فرد مبتلا به اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم همچنین می‌تواند از نظر فیزیکی درد و ناراحتی را با گذاشتن یخ در ناحیه لگن یا حمام یخ کنترل کند. طیف وسیعی از داروهای موضعی تسکین‌دهنده درد هم موجود است که فرد می‌تواند برای کمک به کاهش علائم، آن‌ها را روی پوستش بمالد.

فرد مبتلا به اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم همچنین می‌تواند از نظر فیزیکی درد و ناراحتی را با گذاشتن یخ در ناحیه لگن یا حمام یخ کنترل کند.

خلاصه
با توجه به دلایل ناشناخته اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم، جلوگیری از شروع این بیماری اغلب دشوار است.
اگر فکر می‌کنید که دارای علائم اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم هستید، خجالت را کنار بگذارید و به دنبال کمک پزشکی باشید. بله درست است شما احساس خجالت می‌کنید، اما پزشک می‌تواند راهکارهایی را برای مدیریت علائم به شما پیشنهاد کند تا کمتر رنج ببرید.
اختلال برانگیختگی تناسلی مداوم هنوز به طور کامل قابل درمان نیست. با این حال، پزشکان می‌توانند در کاهش علائم مداوم برای بهبود کیفیت زندگی و کاهش آسیب روانی به بیماران کمک کنند.

برای یافتن متخصص مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.

تزریق ژل به واژن یکی از روش‌های رایج درمانی برای برخی از مشکلات زنان است. این روشی است که در آن ژل مبتنی بر اسید هیالورونیک مستقیماً با یک سوزن یا سرنگ به داخل واژن تزریق می‌شود. هدف از این روش بهبود ضخامت دیواره‌های واژن و افزایش روان‌کاری و در نتیجه بهبود راحتی در حین فعالیت جنسی و کاهش درد ناشی از برخی شرایط پزشکی است. قبل از تصمیم‌گیری درباره اینکه آیا این روش برای شما مناسب است یا خیر، مهم است که از خطرات و مزایای مرتبط با این روش آگاه شده و با مشکلاتی که توسط این روش بهبود می‌یابند نیز آشنا شوید.

در این مقاله می‌خوانید:

• تزریق ژل به واژن چگونه انجام می‌شود؟
• موارد استفاده از تزریق ژل واژینال چیست؟
• فواید تزریق ژل به واژن
• عوارض تزریق ژل به واژن
• تزریق ژل واژینال برای چه کسانی مناسب است؟

تزریق ژل واژینال روشی جدید برای درمان مشکلات مربوط به واژن است. بسیاری از زنان به دلیل تغییرات هورمونی در بدن خود، مانند دوران یائسگی یا بعد از بارداری، شرایط نامطلوب واژن را تجربه می‌کنند. این شرایط می‌تواند منجر به علائم ناخوشایندی از جمله سوزش، خارش، درد و مشکل در مقاربت شود. با تزریق ژل به واژن، پزشک یا متخصص یک ماده ژل مانند را به واژن تزریق می‌کند تا خاصیت ارتجاعی طبیعی را به آن بازگرداند و ناراحتی ناشی از این شرایط را از بین ببرد. در ادامه بیشتر درباره این روش صحبت خواهیم کرد.

تزریق ژل به واژن چگونه انجام می‌شود؟

تزریق ژل واژینال روشی است که در آن پزشک یک ماده ژل مانند با فرمول خاص را به واژن تزریق می‌کند تا شرایط ناراحت کننده ناشی از تغییرات هورمونی تسکین یابند. این ژل از مولکول‌های اسید هیالورونیک تشکیل شده است که به بازگرداندن رطوبت و قابلیت ارتجاعی دیواره‌های واژن کمک می‌کند.

تزریق ژل واژینال روشی است که در آن پزشک یک ماده ژل مانند بر پایه هیالورونیک اسید را به واژن تزریق می‌کند تا شرایط نامطلوب ناشی از تغییرات هورمونی در فرد بهبود یابند.

همچنین به افزایش اعتمادبه‌نفس فرد در طی رابطه جنسی و کاهش درد در حین دخول کمک کرده و امکان مقاربت راحت‌تر را برای زن فراهم می‌کند. علاوه بر این، تزریق ژل به واژن می‌تواند به کاهش ظاهر چین‌وچروک‌ها و چین‌های لابیای واژن کمک کند و آن را جوان‌تر نشان دهد.

موارد استفاده از تزریق ژل واژینال چیست؟

همان طور که اشاره کردیم، تزریق ژل به واژن یک روش نسبتاً جدید است که می‌تواند بسیاری از مشکلات مربوط به واژن مانند خشکی و سفتی لابیا را که یکی از رایج‌ترین مشکلات در زنان است، بهبود بخشد.

تزریق ژل واژینال برای درمان شرایط مختلفی استفاده می‌شود که از جمله آن‌های می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• احساس عدم اعتمادبه‌نفس در حین مقاربت
• درد هنگام مقاربت
• مشکل در رسیدن به ارگاسم
• بی اختیاری ادرار
• خشکی واژن
• منافذ بیش از حد تنگ واژن ناشی از زایمان
• کاهش چین‌وچروک‌های اطراف واژن
• بهبود خاصیت ارتجاعی واژن

فواید تزریق ژل به واژن

مزایای تزریق ژل به واژن فراوان است. به طور مثال از تزریق ژل واژینال می‌توان برای درمان انواع بیماری‌ها به ویژه ولوودینیا و اندومتریوز استفاده کرد.

تزریق ژل به واژن می‌تواند عوارض ناشی از برخی بیماری‌ها مانند ولوودینیا و اندومتریوز را به طرز مؤثری کاهش دهد.

ولوودینیا یک اختلال درد مزمن فرج است، در حالی که آندومتریوز اختلالی است که در آن بافتی شبیه به بافت موجود در داخل رحم در خارج از رحم رشد می‌کند. هر دوی این بیماری‌ها می‌توانند باعث درد و ناراحتی در حین رابطه جنسی شوند و مطالعات نشان داده‌اند که استفاده از تزریق ژل واژینال می‌تواند به کاهش علائم مرتبط با این شرایط کمک کند.
علاوه بر این، تزریق ژل واژینال مزایای دیگری را نیز شامل می‌شود که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• رهایی از مقاربت دردناک
• بهبود عملکرد و اعتمادبه‌نفس هنگام مقاربت
• افزایش لذت حین رابطه جنسی
• کاهش خطر بی اختیاری ادرار
• بهبود خاصیت ارتجاعی واژن
• کمک به رسیدن به ارگاسم
• کاهش چین‌وچروک لابیا و چین‌های واژن

عوارض تزریق ژل به واژن

هنگامی که این درمان توسط یک پزشک مجرب انجام شود، تزریق ژل واژینال به طور کلی بی خطر در نظر گرفته می‌شود. با این حال مانند هر روش دیگری، ممکن است برخی عوارض جانبی را به دنبال داشته باشد.

از جمله عوارض تزریق ژل واژینال می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• احساس ناراحتی خفیف در محل تزریق
• کبودی، قرمزی یا تورم در اطراف محل تزریق
• تغییر رنگ موقت پوست در نزدیکی محل تزریق
• احساس سنگینی موقت در ناحیه لگن
• عفونت

تزریق ژل واژینال برای چه کسانی مناسب است؟

تزریق ژل واژینال می‌تواند برای زنانی که با برخی مشکلات مربوط به واژن دست‌وپنجه نرم می‌کنند مفید باشد.

از جمله افرادی که ممکن است این درمان برای آن‌ها مناسب باشد، می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

افرادی که به مشکلاتی مانند ولوودینیا و اندومتریوز، خشکی و سفتی واژن، مشکل در رسیدن به ارگاسم و درد حین مقاربت مبتلا هستند، می‌توانند کاندید مناسبی برای این درمان محسوب شوند.

• زنانی که در حین فعالیت جنسی به دلیل برخی شرایط پزشکی مانند ولوودینیا و اندومتریوز درد یا ناراحتی را تجربه می‌کنند.
• زنانی که به دلیل یائسگی یا دلایل پزشکی دیگر دچار خشکی و سفتی واژن یا افتادگی لابیا شده‌اند.
• زنانی که حین رابطه جنسی درد شدیدی دارند و در رسیدن به ارگاسم دچار مشکل هستند.
• زنانی که بعد از بارداری و زایمان، واژن آن‌ها دچار شرایط نامطلوبی شده است و منجر به ناراحتی‌شان می‌شود.
• زنانی که برای بازیابی اعتمادبه‌نفس خود حین رابطه جنسی، به دنبال کاهش چین‌وچروک ظاهری واژن خود هستند.

کلام آخر

همان طور که اشاره کردیم، تزریق ژل به واژن می‌تواند راه حل مؤثری برای تسکین علائم مرتبط با برخی شرایط و مشکلات پزشکی واژن باشد. فراموش نکنید برای تشخیص این موضوع که آیا این روش برای شما مناسب است یا خیر و آگاهی بیشتر درباره خطرات احتمالی یا عوارض جانبی آن بهتر است به یک پزشک مجرب و متخصص در این زمینه مراجعه کرده و با او مشورت کنید. این درمان اگر به روش اصولی و توسط پزشکی مجرب انجام شود، می‌تواند راهی مطمئن و مؤثر برای بهبود سلامت جنسی و روانی شما باشد.