دسته: بارداری و زایمان

سوال : مشکلات واژینال چگونه با جراحی درمان می شود؟

پاسخ : افتادگی رحم یکی از شایع ترین مشکلاتی می‌باشد که بانوان با آن روبرو هستند، در خصوص آن مهم ترین مسئله این می‌باشد که خیلی‌ها علت ایجاد شدن مشکل را نمی دانند، یا نمی شناسند و یا نمی توانند از بروز آن جلوگیری کنند، بنابراین در بیشتر مواقع زایمان طبیعی، یائسگی و گاهی موارد عفونت‌ها را علت رخ دادن این عارضه می‌دانند. در این بیماری جراحی اولین و آخرین راه حل نیست اما در شرایطی که بیمار در مرحله پیشرفته قرار دارد و دچار مواردی چون بی اختیاری ادرار شده است، چاره ای جز جراحی نیست. 

برای آگاهی بیشتر از جراحی‌های ترمیمی واژن و لابیاپلاستی به سراغ دکتر زیبا امیدوار طهرانی، متخصص زنان و زایمان رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر زیبا امیدوار طهرانی، یا دریافت نوبت از کلینیک دکتر زیبا امیدوار طهرانی کلیک کنید. 

دکتر زیبا امیدوار طهرانی، متخصص زنان و زایمان

66122847
09385427726

افتادگی رحم چیست؟

رحم شما به طور طبیعی سر جای خود همراه با عضلات، بافت‌ها و رباط‌های گوناگون در لگن قرار دارد. به دلیل زایمان یا وضع حمل سخت و یا دلایلی دیگر، عضلات نگهدارنده رحم ضعیف می‌شوند، همچنین با افزایش سن و از دست رفتن طبیعی هورمون استروژن، رحم می‌تواند به داخل کانال واژن فرو رود و عارضه‌ای به نام افتادگی را ایجاد کند. 

دلایل افتادگی رحم

شرایط زیر می‌تواند منجر به افتادگی‌رحم شود:

• بارداری/چندقلوزایی با زایمان پیچیده یا طبیعی از طریق واژن
• ضعف عضلات لگن با افزایش سن
• ضعیف شدن یا از دست رفتن حجم بافت بعد از یائسگی و از دست رفتن استروژن طبیعی
• شرایطی که منجر به افزایش فشار در شکم شود؛ مانند سرفه مزمن (با برونشیت و آسم)، تنقیه (با یبوست)، تومورهای لگن (نادر است)، یا تجمع مایع در شکم
• افزایش وزن یا چاقی با کشیدگی بیش از اندازه در عضلات لگن
• جراحی بزرگ در ناحیۀ لگن که منجر به از دست رفتن محافظت بیشتر می‌شود

مراقبت بعد از عمل افتادگی رحم

می توانید برای کاهش درد بعد از جراحی از داروهای مسکن تجویز شده استفاده کنید. همچنین رعایت سایر موارد مربوط به مراقبتهای بعد از عمل افتادگی رحم که پزشک توصیه کرده ضروری است. این موارد عبارتند از:

• جای بخیه ها را تمیز و خشک نگه دارید.
• برای بهبود جای زخمها از کرمهای ترمیمی تجویز شده، استفاده کنید.
• برای جلوگیری از یبوست و فشار به بخیه ها حتما آب فراوان و سبزیجات فیبردار بخورید.
• تا دو هفته نباید چیزهای سنگین بلند کنید یا کارهای سنگین انجام دهید.
• به مدت 6 تا 8 هفته نباید رابطه جنسی واژینالی یا مقعدی داشته باشید.
• تا زمان بهبودی از ورزشهای سنگین بپرهیزید.

لابیاپلاستی یا عمل جراحی زیبایی واژن چیست؟

لابیاپلاستی یا عمل جراحی زیبایی واژن تکنیک زیباسازی و جوان‌سازی واژن است که برای اصلاح فرم و کاهش اندازه لابیا مینور یا لابیا ماژور به‌کار می‌رود. خانم‌های زیادی هستند که از ظاهر واژن خود راضی نیستند یا احساس خجالت می‌کنند.

لابیاپلاستی عمل زیبایی رایجی در ناحیه واژن است که باعث بهتر و زیباترشدن ظاهر واژن در خانم‌ها شده و اعماد به‌نفس از دست رفته آن‌ها را باز می‌گرداند. گاهی هم پوست اضافی در اطراف لابیا مینور دچار چین خوردگی می‌شود یا حین ورزش، فعالیت‌های جسمی یا رابطه جنسی برای فرد مشکل ایجاد می‌کند. در چنین مواقعی هم عمل زیبایی واژن یا همان لابیاپلاستی توصیه می‌شود.

علل انجام عمل لابیاپلاستی چیست؟ 

عدم تقارن لابیاها، ظاهر نامناسب، عفونت‌های واژینال و دردناکی ناشی از لابیاهای بزرگ از جمله علل اصلی هستند که خانم‌ها را به سمت عمل جراحی زیبایی واژن سوق می‌دهند. برخی خانم‌ها در کنار لابیاپلاستی عمل‌های زیبایی دیگری هم روی واژن خود انجام می‌دهند مانند تزریق فیلر و چربی به لابیا ماژور که باعث بهبود فرم و برجسته‌سازی واژن و لابیاهای ماژور می‌شود.

علت بزرگی لابیاها چیست؟

فاکتورهای زیادی هستند که باعث بزرگ شدن اندازه لابیاها در واژن می‌شوند مانند:

• افزایش سن: تغییرات هورمونی ناشی از پیر شدن و یائسگی باعث نازک و بزرگ شدن بافت لابیا می‌شود به‌طوری‌که لابیا مینور از لابیا ماژور بیرون می‌زند.
• تغییر در وزن
• ژنتیک
• بارداری و زایمان

اقدامات مراقبتی مهم قبل و بعد لابیاپلاستی

مهمترین کاری که قبل لابیاپلاستی باید انجام دهید این است که درباره انتظارات و خواسته‌تان از این عمل جراحی زیبایی حتما با جراح زیبایی خود صحبت کنید. پزشک بعد از شنیدن انتظارات، با بررسی شرایط درباره جزئیات عمل، محل برش‌ها و قابل اجرایی بودن خواسته‌ها با بیمار گفتگو می‌کند. قبل لابیاپلاستی باید آزمایش خون، ادرار و عکس رادیولوژی هم گرفته شوند. به‌علاوه اینکه پزشک دستورات مربوط به لباس مناسب عمل، زمان قطع مصرف مواد غذایی، قطع مصرف داروها و نکات ضروری قبل عمل لابیاپلاستی را هم به بیمار می‌دهد.

جراح بسته به تشخیص پزشکی و شرایط بیمار می‌تواند عمل لابیاپلاستی را به دو روش بیهوشی عمومی یا بی‌حسی موضعی انجام دهد. معمولا برش‌ها در این عمل لابیاپلاستی با لیزر انجام می‌شوند و ممکن است برای بیمار سوند ادراری هم بگذارند.
بعد از عمل لابیاپلاستی، کاتتر ادراری برداشته می‌شود و چند ساعتی طول می‌کشد تا اثرات بیهوشی برطرف شوند (اگر عمل با بی‌حسی موضعی نباشد). جراح ناحیه تحت عمل را از لحاظ خونریزی معاینه و دستورات مراقبتی لازم بعد لابیاپلاستی را تجویز می‌کند.

خطرات و عوارض احتمالی لابیاپلاستی

این عمل زیبایی واژن، خطرات و عوارض بسیار نادری دارد، بخصوص اگر در انتخاب پزشک و جراح متخصص نهایت دقت را رعایت کرده باشید، هرگونه ریسک و عوارض احتمالی لابیاپلاستی به صفر می‌رسند. از جمله عوارض و خطرات احتمالی لابیاپلاستی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• خونریزی
• کبودی
• برداشتن بیش از اندازه بافت
• عفونت
• باز شدن زخم
• باقی ماندن اسکار زخم
• احساس درد مداوم (حین رابطه جنسی)
• از دست دادن حس اندام تناسلی در رابطه جنسی

بعد لابیاپلاستی احساس درد طبیعی است؟

لابیاپلاستی نوعی عمل جراحی زیبایی است که طبیعتا با کمی درد و ورم همراه خواهد بود، اما جای نگرانی نیست چرا که درد بعد لابیاپلاستی با مسکن‌های بدون نسخه مثل استامینوفن کنترل می‌شود. درمان‌های خانگی مثل کمپرس سرد یا کیسه یخ راهکار مناسبی برای رفع درد بعد لابیاپلاستی به‌شمار می‌آیند. در صورتی که درد با مصرف مسکن‌ها و روش‌های خانگی بهتر نشد، حتما پزشک‌تان را در جریان بگذارید.

زمان مشاهده نتیجه بعد عمل لابیاپلاستی

درد و تورم اولیه، و تغییر رنگ موقتی نهایتا شش هفته بعد لابیاپلاستی برطرف می‌شوند. دوره نقاهت عمل جراحی لابیاپلاستی بین 4 تا 6 ماه است تا نتیجه عمل کاملا قابل مشاهده باشد.

آیا شستشوی لابیای جراحی شده خطرناک است؟

برای شستشوی این ناحیه بعد لابیاپلاستی نباید از شوینده‌های صابونی استفاده کنید. صرفا شستشو با آب ولرم کافی است. هرگونه مالش ناحیه جراحی شده ممنوع است، و بعد ادرار هم آن قسمت را به آرامی پاک کرده یا خشک کنید. معمولا پزشک داروها یا رژیم غذایی را تجویز می‌کند که از یبوست جلوگیری کنند چرا که فشار و زور زدن حین دفع ممکن است باعث پاره شدن بخیه‌ها شود.

زمان شروع دوباره فعالیت بدنی و فعالیت جنسی بعد لابیاپلاستی

چند روز بعد لابیاپلاستی می‌توانید فعالیت‌های عادی و سبک روزمره را از سر بگیرید. 4 تا 6 هفته بعد لابیاپلاستی نباید کارهای زیر را انجام دهید:

• انجام فعالیت‌های ورزشی سنگین
• شنا، دوچرخه سواری و دویدن
• رابطه جنسی

لابیاپلاستی، قبل یا بعد از بارداری

هرچند انتخاب زمان انجام عمل زیباسازی واژن به خود بیمار بستگی دارد اما معمولا توصیه پزشکان این است که لابیاپلاستی را تا بعد از بارداری و زایمان به تاخیر بیندازید. چرا که بارداری و زایمان باعث بزرگ و شل شدن لابیاها می‌شوند، در این صورت ممکن است مجبور شوند مجدد عمل لابیاپلاستی را انجام دهند.

افتادگی مثانه چیست؟

یکی دیگر از مشکلات واژینالی که خانم‌ها با آن مواجهند افتادگی مثانه است. اندام توخالی در قسمت لگن که محل نگهداری ادرار در بدن محسوب می‌شود. وقتی مثانه پر می‌شود فرد احساس نیاز به دفع ادرار پیدا می‌کند.

در بدن خانم‌ها، دیوار جلویی واژن نقش محافظ مثانه را ایفا می‌کند. این دیواره محافظ به‌خاطر بارداری، زایمان، افزایش سن، و یا عمل‌های جراحی ناحیه لگن مثل هیسترکتومی به‌تدریج ضعیف می‌شود. زمانی که شدت آسیب دیوار واژن زیاد باشد، افتادگی مثانه روی می‌دهد. در این حالت، دیگر محافظت دیوار واژن کافی نیست و مثانه داخل واژن می‌افتد. افتادگی مثانه بیماری شایعی میان زنان است، و در موارد شدید ممکن است مثانه از دهانه واژن هم بیرون بزند.

انواع افتادگی مثانه

افتادگی مثانه یا پرولاپس مثانه بسته به میزان افتادگی مثانه داخل واژن چهار نوع دارد:

• افتادگی مثانه درجه 1 یا خفیف: در یان حالت تنها قسمت کوچکی از مثانه داخل واژن می‌افتد.
• افتادگی مثانه درجه 2: میزان افتادگی کمی بیشتر است و تا نزدیک دهانه واژن می‌رسد.
• افتادگی مثانه درجه 3 یا شدید: در حالت شدید مثانه کامل از دهانه واژن بیرون می‌زند.
• افتادگی مثانه درجه 4 یا کامل: در افتادگی درجه 4 مثانه کامل از واژن بیرون می‌زند و با افتادگی سایر اندام‌های ناحیه لگن مثل افتادگی رحم، انتروسل و رکتوسل همراه است.

علل افتادگی مثانه چیست؟

ضعیف شدن عضلات کف لگن که مثانه، پیشاب، رحم و وکتور در آنجا قرار دارند منجر به افتادگی مثانه می‌شود. علل افتادگی مثانه عبارتند از:

• بارداری و زایمان طبیعی
• افزایش سن
• یائسگی
• سابقه جراحی‌های لگن
• سایر عواملی که به عضلات لگن فشار می‌آورند

مراجعه به پزشک برای درمان افتادگی مثانه

در صورت مشاهده علایم افتادگی مثانه بلافاصله به پزشک مراجعه کنید چرا که افتادگی مثانه در بیشتر موارد با پایین افتادگی سایر اندام‌های داخل لگن از جمله افتادگی رحم همراه می‌شود. به‌همین دلیل، تشخیص و درمان به‌موقع افتادگی مثانه از مشکلات ناشی از ضعیف شدن بافت و عضلات واژن جلوگیری می‌کند. نکته مهم برای درمان افتادگی مثانه انتخاب پزشک مناسب و متخصص است که تجربه کافی و رضایت بیماران را در پرونده داشته باشد. یادتان بماند که افتادگی مثانه خودبه‌خود درمان نمی‌شود و به‌مرور زمان تشدید هم خواهد شد.

جراحی افتادگی مثانه

اگر افتادگی مثانه شدید باشد دیگر روش‌های دارویی و تمرینات ورزشی برای رفع مشکل کافی نیستند. در این صورت، چاره‌ای به غیر از جراحی افتادگی مثانه باقی نمی‌ماند که معمولا از طریق واژن انجام می‌شود. جراح متخصصی را انتخاب کنید که درباره مزایا، عوارض و ریسک احتمالی جراحی افتادگی مثانه برای شما توضیح دهد.

گاهی کودکان دچار مشکلات ژنتیکی می‌شوند به همین دلیل هم آزمایش ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD/PGT) ضروری است. اما تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD/PGT) چیست؟

در این مقاله می‌خوانید:

• تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD/PGT) چیست؟
• چند نوع آزمایش ژنتیک قبل از لانه گزینی (PGT) برای جنین وجود دارد؟
• چرا آزمایش ژنتیک قبل از لانه گزینی انجام می‌شود؟
• آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای «آنیوپلوئیدی» (PGT-A)
• آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای بیماری تک ژنی (PGT-M)
• تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی برای بازآرایی ساختاری کروموزوم (PGT-SR)
• ریسک‌های تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی
• مسائل اخلاقی آزمایش ژنتیکی پیش از لانه گزینی
• خلاصه

تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD/PGT) چیست؟
تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD/PGT)، جنین‌ها را در طول لقاح آزمایشگاهی (آی وی اف) و قبل از انتقال احتمالی به رحم زن بررسی می‌کند تا طیف وسیعی از مشکلات ژنتیکی که می‌تواند باعث شکست لانه گزینی، سقط جنین و نقص‌های مادرزادی در کودک شود، مورد ارزیابی قرار بگیرد.

جنین شناسان از PGT برای یافتن نقایص ژنتیکی در جنین‌ها در طول آی وی اف استفاده می‌کنند و اگر جنین‌ها مشکل داشته باشند، به رحم زن منتقل نمی‌شوند.

این نقایص ژنتیکی، شامل وجود یک کروموزوم اضافی در جنین (مثل سندرم داون)، اختلالات تک‌ژنی (مثل کم‌خونی سلول داسی‌شکل)، یا تنظیم مجدد ژن‌ها است که می‌تواند به از دست دادن بارداری و نقایص مادرزادی منجر شود.
از سه نوع خاص از PGT استفاده می‌شود، که شناخته‌شده‌ترین تشخیص ژنتیکی قبل از لانه گزینی (PGD) و غربالگری ژنتیکی پیش از لانه‌گزینی (PGS) ژنتیکی جنین است.
جنین شناسان از PGT برای یافتن نقایص ژنتیکی در جنین‌ها در طول آی وی اف استفاده می‌کنند و اگر جنین‌ها مشکل داشته باشند، به رحم زن منتقل نمی‌شوند.

چند نوع آزمایش ژنتیک قبل از لانه گزینی (PGT) برای جنین وجود دارد؟
آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی به سه نوع آزمایشی که ممکن است در طول آی وی اف روی جنین انجام شود، اشاره می‌کند که عبارتند از:

• غربالگری ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای تعداد غیرطبیعی کروموزوم (PGT-A)
• آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای بیماری تک‌ژنی (انفرادی) (PGT-M)
• بازآرایی ساختاری آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی (PGT-SR) برای بررسی ترتیب نادرست کروموزومی

چرا آزمایش ژنتیک قبل از لانه گزینی انجام می‌شود؟
متخصصان باروری این آزمایش‌ها را به دو دلیل مهم انجام می‌دهند. اول این‌که مشخص شود که آیا جنین‌ها دارای ناهنجاری‌های ژنتیکی هستند یا نه. ناهنجاری‌های ژنتیکی باعث لانه‌گزینی ناموفق و سقط جنین و در نتیجه آی وی اف ناموفق می‌شوند.
دومین دلیل این آزمایش‌ها شناسایی جنین‌هایی با نقص ژنتیکی است که می‌تواند به یک اختلال ژنتیکی در کودک منجر و باعث مرگ یا شرایط ارثی مانند دیستروفی عضلانی شود.
جنین‌هایی که به این مشکلات دچارند، به رحم زن منتقل نمی‌شوند. بر اساس نتایج تحقیقات، خطاهای ژنتیکی در جنین‌ها عامل اصلی بارداری ناموفق و مرده‌زایی است.

آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای «آنیوپلوئیدی» (PGT-A)
آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای «آنیوپلوئیدی» که به آن (PGT-A) هم می‌گویند، تجزیه و تحلیل سلول‌های جنینی برای بررسی مقدار طبیعی کروموزوم‌ها است. تقسیم نابرابر سلول‌های اسپرم یا تخمک می‌تواند منجر به داشتن کروموزوم‌های بسیار کم یا بیش از حد در جنین شود.
اکثر افراد 46کروموزوم دارند و از هر یک از والدین خود 23کروموزوم به ارث می‌برند. اگر جنین یا سلولی کروموزوم نداشته باشد، یا کروموزوم اضافی داشته باشد، این شرایط «آنیوپلوئیدی»، نامیده می‌شود.
به یک کروموزوم از دست‌رفته «مونوسومی» و به یک کروموزوم اضافی، «تریزومی» می‌گویند.
«آنیوپلوئیدی»، یکی از مهم‌ترین علل لانه گزینی ناموفق برای بارداری و سقط جنین و همچنین یکی از دلایل اصلی نقایص مادرزادی در کودکان است.

افرادی که باید این تست را بدهند، عبارتند از:

• خانم‌هایی که حاملگی قبلی با «آنیوپلوئیدی» داشته‌اند.
• خانم‌هایی که دو یا چند سقط جنین داشته‌اند.
• خانم‌هایی که قبلا لانه‌گزینی جنین ناموفق را تجربه کرده‌اند.
• خانم‌هایی که ناباروری آن‌ها غیرقابل توضیح تشخیص داده شده است.
• خانم‌هایی که بیشتر از 35 سال دارند.
• خانم‌هایی که تحت درمان‌های باروری ناموفق متعدد قرار گرفته‌اند.

آزمایش ژنتیکی قبل از لانه گزینی برای بیماری تک ژنی (PGT-M)
این آزمایش، جهش‌های ژنی خاصی را که یکی از والدین، یا هر دو حامل آن هستند، تجزیه و تحلیل می‌کند. پیشینه خانوادگی اختلالات ژنتیکی در یک یا هر دو والدین می‌تواند احتمال تولد فرزند با جهش ژنتیکی را افزایش دهد.
اختلالی که شامل یک ژن خاص است به دلیل جهش در توالی دی ان ای رخ می‌دهد و به بیماری‌هایی مانند فیبروز سیستیک و کم‌خونی سلول داسی منجر می‌شود. همچنین می‌تواند باعث یک جهش ژنتیکی ارثی شود که خطر ابتلا به سرطان سینه و سرطان تخمدان را در زنان افزایش می‌دهد.
در طول این آزمایش، قبل از اینکه جنین به رحم زن منتقل شود، متخصص باروری آن‌ها را برای اختلالات ژنتیکی خاص، آزمایش می‌کند.
این اختلالات عبارتند از:

• بیماری هانتینگتون
• کم‌خونی داسی‌شکل
• دیستروفی عضلانی
• فیبروز سیستیک
• سندرم شکننده-X
• بیماری تای ساکس

تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی برای بازآرایی ساختاری کروموزوم (PGT-SR)
این آزمایش، جنین‌های بیماری را که دارای یک بازآرایی ساختاری کروموزومی هستند، مانند وارونگی یا جابجایی، تجزیه و تحلیل می‌کند. بیمارانی که دارای یک بازآرایی ساختاری شناخته‌شده هستند بیشتر در معرض خطر تولید جنین‌هایی هستند که مقدار مناسبی از مواد کروموزومی ندارند.
جنین‌های آسیب‌دیده کمتر منجر به تولد زنده می‌شوند. به همین دلیل هم بیماران مبتلا به این مشکلات اغلب سقط های مکرر را تجربه می‌کنند.

خطر دیگر تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی، عدم دقت در یافته‌های آزمایش است، چون آزمایش 100درصد دقیق نیست. به همین دلیل، توصیه می‌شود که بیمار در زمان بارداری تحت آزمایشات معمولی قبل از تولد مانند آمنیوسنتز قرار بگیرد.

ریسک‌های تست ژنتیکی پیش از لانه گزینی
هیچ خطر مستندی برای کودکانی که پس از آزمایش ژنتیکی پیش از لانه گزینی متولد می‌شوند، وجود ندارد. این کودکان همان شرایط سلامت مادر و کودک از طریق آی وی اف را تجربه می‌کنند.
دست زدن به جنین، نمونه‌برداری، انجماد و ذوب آن منجر به اندکی آسیب می‌شود که ممکن است منجر به عدم لانه‌گزینی شود. اما به طور کلی، حدود 5درصد از جنین هایی که در این آزمایش‌های ژنتیکی مورد ارزیابی قرار می‌گیرند، به دلیل چنین آسیب‌هایی از بین می‌روند.
خطر دیگر، عدم دقت در یافته‌های آزمایش است، چون آزمایش 100درصد دقیق نیست. به همین دلیل، توصیه می‌شود که بیمار در زمان بارداری تحت آزمایشات معمولی قبل از تولد مانند آمنیوسنتز قرار بگیرد.

مسائل اخلاقی آزمایش ژنتیکی پیش از لانه گزینی
همانطور که آزمایش ژنتیکی پیش از لانه گزینی تکامل می‌یابد، چشم‌انداز انتخاب صفات برای انتقال به کودک از طریق انتخاب جنین ممکن است به استفاده دیگری از این فناوری تبدیل شود. این آزمایش‌ها در ابتدا فقط برای افزایش زایمان‌های سالم آی وی اف استفاده می‌شد و این موضوع هنوز دلیل اصلی استفاده از این آزمایش‌ها است.
این آزمایش‌ها بدون شک در آینده بیشتر مورد استفاده والدینی قرار خواهد گرفت که به دنبال ویژگی‌های مثبتی در ژنتیک جنینی هستند که می‌خواهند به فرزندان خود منتقل کنند.
این نوع آزمایش ممکن است در آینده در زمینه اخلاقی، اصلاح نژادی را فراهم کند. بحث در مورد اینکه کدام صفات ژنتیکی باید شناسایی شود و همچنین در مورد نیاز به قوانینی که باید برای راهنمایی کلینیک‌ها و بیماران وضع شود، ادامه دارد.

خلاصه
همان‌طور که متوجه شدید، سه نوع آزمایش ژنتیکی پیش از لانه گزینی وجود دارد که برای پیشگیری از بیماری‌های ژنتیکی جنین انجام می‌شود. این آزمایش‌ها از مشکلاتی مانند بیماری «هانتینگتون»، کم‌خونی داسی‌شکل، دیستروفی عضلانی
و فیبروز سیستیک، پیشگیری می‌کنند. اما در آینده این امکان به وجود می‌آید که والدین فقط صفات ژنتیکی مثبت را با استفاده از این آزمایش‌ها به فرزندانشان منتقل کنند.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.