دسته: بانوان

گاز گرفتن کودک، بر اساس سنی که دارد، می تواند گویای برخی موارد باشد که برای رفع آن، راه حل هایی ساده و در عین حال کاربردی وجود دارند.

بررسی علل گاز گرفتن کودک و راه حل آن
چرا کودکان گاز می گیرند؟ گاز گرفتن دیگران توسط کودک نشانه ترس است یا خشم؟ کودک برای اعلام گرسنگی هم گاز می گیرد؟ کودکی که از قبل از 1 سالگی تا بعد از 3 سالگی گاز گرفتن را ادامه می دهد چه می خواهد؟
گاز گرفتن، یک رفتار است که اغلب در کودکان، به خصوص کودکان نوپا و 2 ساله دیده می شود. زمانی که کودکان بالغ می شوندو کنترل خود را به دست می آورند و مهارت های حل مساله را توسعه می دهند، معمولاً این رفتار را ترک می کنند. اگر چه معمول و رایج است، اما گاز گرفتن می تواند یک رفتار غیر معمول و بالقوه مضر باشد. این بخش از سبک زندگی به شما کمک خواهد کرد تا دلایل گاز کودکان را درک کرده و چند ایده و استراتژی برای واکنش به طور مناسب به شما می دهد.

چرا کودک گاز می گیرد؟
برخی از کودکان به طور غریزی گاز می گیرند، چون آن ها توانایی کنترل خود را ندارند. برای مثال، وقتی مارکوس 3 ساله بود عروسک خواهر 2 ساله اش، جی نا، را می گرفت، اولین واکنش او این است که گازش بگیرد و عروسکش را پس بگیرد. او مکث نمی کند تا درباره دیگر شیوه ها فکر کند و یا نتیجه اعمالش را ببیند اما دلایل دیگری نیز وجود دارد که چرا کودکان ممکن است گاز بگیرند.

سایر علل گاز گرفتن کودک
تسکین درد دندان درآوردن
ارضای نیاز تحریک دهانی – حرکتی
تقلید از بچه های دیگر و بزرگسالان
احساس قوی بودن و کنترل داشتن
جلب توجه کردن
عمل دفاع از خود
برقراری ارتباط بین نیازها و خواسته های خود، مانند گرسنگی یا خستگی
برقراری ارتباط بین بروز احساسات دشوار، مانند ناامیدی، عصبانیت، گیجی و یا ترس (“افراد زیادی در اینجا وجود دارند و من احساس می کنم شلوغ است”)
خانواده ها برای جلوگیری از گاز گرفتن کودک چه کاری انجام دهند؟
انواعی از کارها وجود دارند که خانواده ها می توانند برای جلوگیری از گاز گرفتن، انجام دهند. این کار به انتظارات مناسب از سن کودک برای رفتار کودک براساس مهارت ها و توانایی های فعلی او کمک می کند. 
دقت کنید که برنامه زمانبندی، روتین و گذار کودک قابل پیش بینی و سازگار باشند.
در هنگام غذا و زمان خواب کودکتان دقت کنید تا دچار مشکل نشود. 
برای آنها سرگرمی تعیین کنید و برای تمرکز کردن هایشان چاره ی بیندیشید. برخی از کودکان می توانند کارهایی چون یوگا و یا تنفس عمیق را انجام دهند. خمیر بازی، توپ های فوم، حباب بازی، موسیقی نرم و دیگر موارد برای کاهش استرس پیشنهاد می شوند، که برای آرام شدن و دور شدن آنها از جو ممکن بسیار مناسب خواهد بود. 
از استراتژی های هدایت مثبت استفاده کنید تا به کودک خود کمک کنید کنترل خودش را به دست آورد. به عنوان مثال، برخی یاداورهای آرام، به شیوه ای که به آن ها می گوید چه رفتارهایی انتظار می رود، به او یاد بدهید. 
از مسواک های مناسب هم برای خود و هم فرزندتان استفاده کنید. برای تمیز کردن دندان هایتان به چیزهای زیادی نیاز نخواهید داشت، مانند حلقه های دندانی و یا پارچه های تمیز، مرطوب و سرد که در یخچال بودند. این کار به کودکان کمک می کند تا یاد بگیرند چطور می توانند بدون آسیب زدن به کس دیگری، گاز بگیرند.
 
راه حل گاز گرفتن کودک در سنین مختلف
در حالی که هر وضعیتی متفاوت است، اما در اینجا برخی دستورالعمل های کلی برای پاسخ دادن به هنگام گاز گرفتن یک کودک وجود دارد. 

کودک زیر 1 سال
آنها با دنیای اطرافشان،با بررسی دست ها، چشم ها و دهان شان آشنا می شوند اما چنانچه در بیا نی نی اشاره شده است اغلب به کمک نیاز دارند تا یاد بگیرند که چه باید بکنند و چه نباید بکنند. 

اگر آنها یک گاز آزمایشی بر روی شانه مادر یا پدربزرگش می گیرد، خونسردی خود را حفظ کنید و از سیگنال های واضح برای برقراری ارتباط استفاده کنید که درست نیست که کسی را گاز بگیرد. یک کلمه “نه” و “گاز نگیر! ” پاسخ مناسبی است. 

کودکان نوپا و پیش دبستانی دارای احساسات قوی زیادی هستند که تنها قادر به مدیریت آن هستند. کودکان نوپا می توانند خشم یا خستگی خود را ابراز کنند و یا به این دلیل که مهارت های زبانی لازم برای ابراز احساسات خود را ندارند، گاز بگیرند. 

گاز گرفتن در کودکان پیش دبستانی کم تر از کودکان نوپا است. هنگام گاز گرفتن، ممکن است به خاطر چیزی در خانه و یا در برنامه مراقبت از کودک باشد که باعث می شود کودک ناراحت، ناامید، گیج، یا ترسیده باشد. یک کودک پیش دبستانی ممکن است برای جلب توجه و یا اقدام در دفاع از خود نیز گاز بگیرد.

کودک نوپا و پیش دبستانی
اگر اقدام به گاز گرفتن را توسط فرزندتان دیدید، به سرعت به صحنه بروید و به کودکی که گاز می گیرد واکنش نشان دهید. با یک لحن جدی و محکم، یک حرف قوی را بیان کنید:” گاز گرفتن نداریم. گاز گرفتن باعث آسیب می شود.

سپس، یک انتخاب ارائه دهید:”می توانی به دوستت کمک کنی احساس بهتری داشته باشد، یا می توانی آرام بنشینی تا زمانی که من بتوانم با تو صحبت کنم” و اگر لازم باشد، به کودک کمک کنید و به کودکی که فرزندتان گازش گرفته است، بگویید:” من متاسفم که اذیت شدی. اجازه بده کمی یخ بیاورم.” کودکی که گاز گرفتن را انجام داد می تواند به راحتی کودک را تسکین دهد  اگر هر دو طرف موافق باشند.

با این اعمال باعث می شوید که پی به کار اشتباهش برده باشد. سرانجام، با کودکی که گاز گرفتن را انجام داده صحبت کنید.با استفاده از لحن آرام، محکم و صریح، ارتباط چشمی برقرار کنید و با کلمات ساده صحبت کنید.

سعی کنید بفهمید چه اتفاقی افتاد که منجر به این حادثه شد. در این قانون، “گاز گرفتن مجاز نیست”، از کلماتی را که احساسات را توصیف می کنند، استفاده کنید: ” کیم توپ تو را گرفت ، تو عصبانی شدی ، تو کیم را گاز گرفتی ! نمی توانم بگذارم تو به کیم صدمه بزنی و تو این کار را دیگر انجام نمیدهی “

توضیح دهید که چگونه کودک می تواند در وضعیت های مشابه در آینده واکنش نشان دهد.

اگر گاز گرفتن یک عادت برای فرزندم شود، چه کار کنم؟
اگر گاز گرفتن برای کودک به یک عادت تبدیل شود و راهنمای مثبت مداوم موثر نباشد, وقت آن است که با معلم فرزندتان ملاقات کنید. شما می توانید با هم یک روش برای پرداختن به رفتاری که می تواند به طور مداوم در خانه و در برنامه اعمال شود, برنامه ریزی کنید.

با هم می توانید رفتار او را مورد بحث قرار دهید و تعریف کنید و علت آن را بیابید سپس, شما و معلم (های) او می توانید برنامه ای برای رسیدگی به علل و کمک به کودک خود برای جایگزینی گاز گرفتن با رفتارهای قابل قبول دیگری ایجاد کنید.

برای چند هفته برنامه ای را امتحان کنید, اما صبور باشید. زمان می برد تا رفتارهایش را تغییر دهد که به عادات تبدیل شده اند.

با معلم فرزندتان تماس بگیرید تا اطلاعات مربوط به تغییرات رفتاری را به اشتراک بگذارید. بعد از چند هفته, اثربخشی برنامه را ارزیابی کرده و در صورت نیاز تغییراتی ایجاد کنید.

راه حل کارشناسان برای غلبه بر عادت گاز گرفتن کودک
در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی چند استراتژی برای پرداختن به عادت گاز گرفتن کودک وجود دارد که شامل : 

کودک خود را زیر نظر بگیرید تا بفهمید کجا، چه زمانی، و در چه شرایطی گاز می گیرد.
به سیگنال ها توجه کنید ، اگر به نظر می رسد که کودک آماده گاز گرفتن است، نزدیک شوید و پیش بروید. 
راه های قابل قبول برای بیان احساسات قوی پیشنهاد کنید. به فرزند خود کمک کنید یاد بگیرد که خواسته ها و نیازهای خود را منتقل کند و آنها را به زبان بیاورد، نه اینکه به زور متوسل شود. 
از یک سیستم یادآوری برای کمک به فرزند خود برای یاد گرفتن احساسات قوی با کلمات و اقدامات مناسب استفاده کنید .
رفتار مثبت با پذیرفتن کلمات و اقدامات مناسب کودک را به او یاد دهید . 
فرصت هایی برای کودک خود فراهم کنید تا انتخاب هایی کند و احساس قدرت داشته باشد.دقت کنید که انتظارات رفتاری شما برای کودک مناسب بوده و به طور انفرادی مناسب باشند.
داشتن یک کودک برای انجام کاری که او قادر به انجام آن نیست می تواند باعث شود که کودکان استرس بگیرد و همین استرس می تواند به گاز گرفتن منجر شود. 
غذاهای مختلف را با انواع بافت ها ارائه دهید تا نیازهای حسی کودک خود را برآورده کنید. 
کلماتی را به کودک خود برای ایجاد محدودیت ها باید دهید، مانند “نه، ” بسه”، ” یا “آن مال منه” آموزش دهید البته این استراتژی ها نباید برای پرداختن به عادت گاز گرفتن کودک مورد استفاده قرار گیرند بلکه به صوت عمومی باید استفاده شوند.
از برچسب زدن به کودک به عنوان یک “گاز گیر” اجتناب کنید. بارها در بخش نکات مربوط به تربیت کودک در بیا نی نی گفته ایم که برچسب های منفی می توانند بر چگونگی نگرش شما نسبت به کودک تاثیر بگذارند و حتی بر احساسات کودک در مورد او تاثیر گذار هستند. 
هرگز کودک را گاز نگیرید تا تنبیه شود و یا به او نشان دهید که گاز گرفتن چیست.
گاز گرفتن یک کودک پیامی را می فرستد که استفاده از خشونت رفتاری قابل قبول است که می تواند برای حل مشکلات مورد استفاده قرار گیرد. 
از عصبانی شدن، فریاد زدن و یا خجالت دادن کودک اجتناب کنید. 
از دادن توجه زیاد به بچه ای که بعد از یک حادثه گاز می گیرد خودداری کنید. در حالی که این معمولاً مورد توجه منفی است، اما هنوز می تواند رفتار را تقویت کند و باعث شود که کودک بتواند آن را تکرار کند. 
کودک را مجبور نکنید که با کودکی که گازش گرفته بازی کند  ، راحتش بگذارید و اجازه دهید خودش تصمیم بگیرد .
کودکانی را که گاز می گیرند تنبیه نامناسب نکنید، تنبیهی مشابه مجازات به کودکان برای یادگیری انضباط و خویشتن داری کمکی نمی کند. در عوض باعث می شود که کودکان عصبانی، ناراحت، جسور و دست پاچه شوند ، همچنین رابطه بین شما و فرزندتان را تضعیف می کند. 

ایده جذاب شنیون موها

جاجواهری زیبا بسازید

آموزش دوخت کیسه هدیه جذاب

سندرم برانگیختگی هفت ساله زناشویی یک نظریه روانشناسی بر این اساس است که حدود ۷ سال بعد از ازدواج، به تدریج، عدم رضایت از رابطه جنسی و کاهش تمایلات و اشتیاق جنسی بروز می کند و همین امر باعث افزایش طلاق یا پیمان شکنی زناشویی در زمینه عاطفی یا خیانت جنسی می شود.

بر اساس آمار منتشر شده، حدود ۷ سال بعد از ازدواج، زوجین تمایل به بازنگری و ارزیابی مجدد رابطه شان پیدا میکنند که فرد را دچار دودلی بر سر دوراهی طلاق یا ادامه زندگی مشترک می‌گذارد. در این مرحله فرد از نظر جنسی دلزده می‌شود و تمایلی به داشتن ارتباط با شریک جنسی اش ندارد.

در واقع مرز سال هفتم بعد از ازدواج مرحله بحران و مقابله با ناسازگاری‌هاست و میتواند باعث بروز احساس خفگی در فرد شود به طوری که تمایل به خاتمه دادن رابطه و رها شدن از بند ازدواج پیدا کند.

در صورتی که به شکل واقع بینانه و اصولی با سندرم برانگیختگی هفت ساله زناشویی مواجه شوید، میتواند چیز بدی نباشد و مانند دیگر مشکلات زناشویی در طول زندگی قابل حل خواهد بود.

علایم سندرم برانگیختگی هفت ساله زناشویی

به عقیده روانشناسان نباید به این مسئله با دید منفی نگاه کرد و با پذیرش این مشکل و توجه به علایم و نشانه‌های آن در زندگی زناشویی از دوری زوجین نسبت به هم اجتناب کرد. مهمترین علایم سندرم برانگیختگی ۷ ساله زناشویی عبارتند از:

• نداشتن اشتیاق جنسی به شریک زندگی

• به حداقل رسیدن هوس و میل به انجام رابطه جنسی

• نداشتن تمایل به حل مشکلات زندگی

• احساس ناامیدی از حل معضلات

• احساس نداشتن حامی عاطفی

• احساس تنهایی

• احساس پوچی و بی معنایی

• عدم رضایت از شریک جنسی

این علایم دیدی کلی نسبت به مسئله به شما میدهند و لزوما به این معنی نیست که شما در هفتم زندگی مشترک دچار این سندرم شوید و در واقع بسیاری از زوجین این اتفاق را تجربه نمی‌کند.

ولی در صورتی که با علایم این سندرم آشنایی داشته باشید در صورت بروز مشکل، میتوانید علت را پیدا کرده و قبل از این که کار از کار بگذرد، مشکلتان را حل کنید.

زوجینی که به صورت مداوم به فکر مراقبت از زندگی مشترک خود هستند و پایه‌ها و نیاز‌های اساسی بنیان خانواده و زندگی زناشویی را در نظر می‌گیرند، معمولا دچار چنین مشکلی نمی‌شوند یا به راحتی میتوانند پیروز از میدان سال هفتم ازدواج بیرون بیایند.

یکی از عواملی که باعث بروز این سندرم می‌شود این است که افراد به اشتباه تصور میکنند نیاز جنسی و ارتباط جنسیدر ازدواج یک رفتار خودجوش و عاشقانه است و نیاز به برنامه ریزی یا آموزش ندارد.

این دیدگاه درباره رابطه جنسی کاملا اشتباه و سهل انگارانه است.

از آنجا که رابطه جنسی بخش مهمی از ارتباط زوجین را تشکیل میدهد و سهم زیادی در تعیین احساس رضایت از زندگی زناشویی به همراه دارد، نیاز به آموزش تخصصی و جهت دهی مناسب برای موفقیت در آن به خصوص در یک رابطه طولانی مدت مثل ازدواج، داریم.

برای داشتن ارتباط جنسی با نشاط در ازدواج و برای طولانی مدت باید با آموزش‌های اصولی دانش خود را در زمینه مهارت‌های ارتباطی و زناشویی افزایش داده و روی بهبود مهارت روابط زناشویی خود کار کنید و نسبت به زندگی جنسی خود و نحوه اصولی برقراری رابطه حس مسئولیت پذیری داشته باشید و به رابطه جنسی خود انرژی مضاعف داده و از سرد شدن رابطه جلوگیری کنید.

راه حل‌های کاربری برای حل سندرم برانگیختگی هفت ساله زناشویی

اگر متوجه این مشکل شده اید با همسرتان درباره این مشکل گفتگو کنید.

روزانه حداقل ۱۵ دقیه با همسرتان گفگو کنید و درباره داشته‌ها و نداشته‌های خود و احساس خوبی که از بودن همسرتان داشته اید و راه حل‌های مواجهه با مسائل پپیش رو، صحبت کنید، به این ترتیب احساس ارزشمندی و مثمر ثمر بودن به همسرتان می‌دهید و با هم صمیمی‌تر می‌شوید.

برای تفریح دو نفره برنامه ریزی هفتگی انجام دهید. هنگامی که به تفریح می‌روید سعی کنید به دیگری خوش بگذرد و مشکلات و ناراحتی‌ها را فراموش کرده فقط درباره اتفاقات خوب زندگی، باهم بودن و لذت‌های دو نفره صحبت کنید.

هر از گاهی قرار‌های عاشقانه در کافه و رستوران بگذارید و با هم خوش بگذرانید.

در روز حداقل یک بار به صورت عملی به او نشان دهید که دوستش دارید و از کنار او بودن خوشحالید، مثل خرید یک شاخه گل، خرید کادو یا خوراکی و شیرینی مورد علاقه او، کمک در کار‌های خانه و غیره.

درباره خواسته هایتان روشن و شفاف صحبت کنید و با کنایه حرف نزنید.

به جای غر زدن علت ناراحتی تان را بیان کنید.

با وجودی که تعداد دفعات رابطه جنسی به عواملی از جمله سن، مزاج و تغذیه بستگی دارد، ولی اگر حس میکنید دچار این سندرم شده اید در صورتی که همسرتان شکایتی ندارد، فاصله رابطه‌های جنسی را افزایش دهید.

قبل از رابطه جنسی معاشقه طولانی داشته باشید.

قبل از نزدیکی به بهداشت فردی و آرایش و بوی خوش و پوشش تحریک کننده رسیدگی کنید.

همیشه در طول روز به خودتان برسید انگار که قرار است به یک دور همی دوستانه بروید.

گوش شنوایی برای همسرتان باشید و هنگام شنیدن صحبت‌ها و درد دل هایش احساس نارضایتی نشان ندهید.

ارتباط احساسی و لمسی خود را در طول روز افزایش دهید و بدانید که این لمس‌ها قرار نیست به رابطه جنسی برسد.

عوامل تشدید سندرم برانگیختگی هفت ساله زناشویی

یک سری مشکلات و عدم مدیریت در ازدواج باعث بروز ملالت و روزمرگی و از بین رفتن صمیمیت و نزدیکی بین زوجین می‌شود که در نهایت عدم رضایت از ازدواج را به دنبال خواهد داشت.

نداشتن وقت کافی برای بودن کنار همسر و گفتگو با همسر

استرس روزمره ناشی از مسائل و مشکلات کاری

ساعت کاری بیش از حد و خستگی ناشی از آن

مشکلات مالی

مشکلات فرزندان

برای غلبه بر این مشکلات توصیه می‌شود فعالیت‌های دونفره هیجان انگیز انجام دهید مثلا دوچرخه سواری، مسابقه دو نفره، بازی کامپیوتری و هر سرگرمی دونفره‌ای که باعث می‌شود کنار هم احساس بهتری داشته باشید.

با افزایش صمیمیت بین زوجین، احساس مسئولیت پذیری، تعهد و صداقت در رابطه بیشتر می‌شود و دو نفر شروع به مراقبت از زندگی مشترکشان میکنند.

با روشی ساده جاسوئیچی درست کنید

سلبریتی هایی مانند فیلیس لوگان در تمام دوره یائسگی خود، مثبت اندیش می مانند و با این تغییر به شیوه‌ای سالم برخورد می‌کنند. تحقیقات نشان می دهد که صرف وقت با دوستان و شرکت در فعالیت هایی که از آنها لذت می برید نیز مهم است.

۱. آنجلینا جولی

آنجلینا جولی یکی از سلبریتی هایی است که درباره یائسگی خود توضیح داده است. او ادعا می کند که واکنش وحشتناکی به یائسگی نداشته است. او با افزایش سنش احساس آرامش بیشتری می‌کند و می‌گوید: «من واقعاً عاشق یائسگی هستم. من نمی خواهم دوباره جوان شوم.»

او یک سری اتفاقات ناگوار را پشت سر گذاشت که باعث شد زودتر وارد یائسگی شود، اما همچنان به همه چیز مثبت می نگرد. این بازیگر گفت: «من با هر چیزی پیش خواهد بیاد راحتم، نه به این دلیل که قوی هستم بلکه به این دلیل که این بخشی از زندگی است.» شجاعت او ثابت می کند که طرز فکر درست، در واقع یکی از مهم ترین عوامل در داشتن یک زندگی سالم و کامل است.

۲. جیلین اندرسون

جیلین اندرسون برای مدت طولانی از افسردگی رنج می برد و وقتی ۴۶ ساله شد، یائسگی او شروع شد. او احساس می کرد زندگی اش در حال از هم پاشیدن است. این بازیگر اعتراف کرد: «احساس می‌کردم که شخص دیگری مغزم را تسخیر کرده است.» از نظر اندرسون، هم یائسگی و هم قبل از یائسگی را باید گرامی داشت، پذیرفت و تصدیق کرد. 

۳. تراجی پی. هنسون

در ابتدا، خلق و خوی تراجی پی. هنسون به سمت افسردگی متمایل بود و احساس می کرد بسیار ضعیف و شکننده شده است. او نمی دانست که این به دلیل یائسگی است، اما وقتی به پزشک مراجعه کرد، یاد گرفت که چگونه فراز و نشیب ها را مدیریت کند. روش او صحبت کردن با خود بود. او معتقد است که انجام این کار برای حل مسائل بسیار مهم است.

۴. فیلیس لوگان

فیلیس لوگان در اواسط چهل سالگی یائسگی اش آغاز شد. او توضیح داد: «یائسگی خیلی ها را تحت تأثیر قرار می دهد و هر سنتان بیشتر می شود، افراد بیشتری را می‌بینید که از این موضوع رنج می‌برند».

وقتی صحبت از سن او به میان می آید، لوگان در مورد حرفه خود بسیار مثبت اندیش است. او معتقد است که همیشه برای زنان ۶۰+، ۷۰+ موقعیت وجود دارد و می‌گوید: «در حال حاضر، من کاملاً احساس مثبتی دارم.»

۵. جولی والترز

جولی در طول فیلمبرداری فیلم‌های «هری پاتر»، به دلیل گُرگرفتگی‌ هایی که تجربه می‌کرد، بازی کردن برایش دشوار می‌شد و او را بسیار خسته می‌کرد. با این حال، یائسگی تسکین بزرگی برای او بوده است.

او ادعا می کند که در زندگی، ما باید به مسائلمان رسیدگی کنیم و با همه چیز به بهترین شکل ممکن برخورد کنیم. برخورد سالم با آن ممکن است باعث شود که فرد بهتری شویم. او همچنین احساس می کند انرژی بسیار بیشتری نسبت به قبل از یائسگی خود دارد.

۶. پاملا اندرسون

پاملا اندرسون در دوران یائسگی احساس بسیار هیجانی داشت. او همچنین احساس تنهایی می‌کرد و از گُرگرفتگی‌ها و نوسانات خلقی رنج می برد.

۷. هلنا بونهام کارتر

هلنا بونهام کارتر ادعا می کند به یک زن جوان هرگز واقعاً سینه قابل توجهی نداشته است. اما هنگامی که یائسگی شروع شد، آنها شروع به رشد کردند، او می گوید: «این یکی از مزایای یائسگی است.»

وقتی کارتر ۵۰ ساله شد، نگران بود که زندگی‌اش وارد سراشیبی شود. با این حال، برای او کاملا برعکس بوده است و او ادعا می کند که هرگز شادتر و کاملتر از آن نبوده است.