دسته: بانوان

کودکت/ کودکان با هم متفاوت‌اند و از نظر زمان‌بندی رشد و کسب مهارت‌های مختلف، متفاوت با یکدیگر عمل می‌کنند. ممکن است کودکی خیلی زود و قبل از چهار دست و پا رفتن شروع به راه رفتن کند یا کودکی دایره لغات گسترده‌ای داشته باشد. پس نمی‌توان کودکان را با یکدیگر مقایسه کرد یا تاریخ دقیقی برای حرف زدن و کسب سایر مهارت‌ها و توانایی‌های کودکان در نظر داشت. ولی نشانه‌هایی کلی وجود دارد که نشان می‌دهد احتمالا کودک دیر به حرف افتاده است. دیر به حرف افتادن کودک را می‌توان با در نظر گرفتن نشانه‌هایی تشخیص داد. در ادامه، به چند علامت دیر به حرف افتادن کودک اشاره می‌شود.
۱. توجه نکردن به محیط اطراف
 ارتباطات اجتماعی با دیگران پایه و اساس مهارت‌های کلامی و حرف زدن است. ارتباط برقرار کردن با دیگران باعث یادگیری زبان و شیوه استفاده از آن می‌شود. اما اگر کودکتان به موسیقی توجه نمی‌کند، به صداهای اطراف واکنش نشان نمی‌دهد و در برقراری ارتباط با دیگران و نشان دادن واکنش به آن‌ها ضعیف و خنثی عمل می‌کند، احتمالا نشانه تاخیر در کلام است.

۲. غان و غون نکردن
کودکان در ۴ تا ۶ ماهگی تمایل به ایجاد آواهایی بی‌معنی از خود دارند. هر چه به ۶ ماهگی نزدیک‌تر می‌شوند، این صداها از حالت بی‌معنی به معنی‌دار نزدیک‌تر می‌شود و می‌توان حروف بی‌صدا را هم در میان آواهایی که از دهان خارج می‌کنند شنید. اگر می‌بینید کودکتان در ایجاد چنین اصواتی مشکل دارد، باید حواستان را جمع کنید و به این شک کنید که شاید نشانه‌ای از دیر به حرف افتادن کودک در کار است.

۳. واکنش نشان ندادن به نام خود
کودک در ۶ تا ۹ ماهگی، با شنیدن اسمش، واکنش‌ نشان می‌دهد. برای مثال، وقتی مشغول به کاری است و شما او را صدا می‌زنید، باید متوقف شود و به سمتتان برگردد. علاوه بر این، کودکان طبیعی و سالم نسبت به صداهایی که شما از دهان خارج می‌کنید واکنش نشان می‌دهند و حتی تلاش می‌کنند آن‌ها را تقلید کنند. هر چه بیشتر با فرزند خود صحبت کنید به تقویت مهارت‌های زبانی در او کمک بیشتری می‌کنید. پس اگر کودکتان، در سنینی که گفته شد، واکنشی ندارند، باید به توانایی او در به حرف افتادن کمی شک کنید.

۴. نگفتن کلمات ساده
وقتی کودک به ۱۲ ماهگی می‌رسد، معمولا توانایی گفتن واژه‌های ساده‌ای مانند: بابا، دادا، دَدَ و ماما را دارد. بهتر است در این سنین برای کودک کتاب بخوانید و به توسعه و رشد دایره لغات او کمک کنید. علاوه بر کتاب خواندن، با تعریف کردن کارهای عادی و روزمره برای کودک هم می‌توانید مهارت شنیدن و حرف زدن را در او تقویت کنید. اگر احیانا کودک‌ تا ۱۲ ماهگی نتوانست واژه‌های ساده‌ای که گفته شد به زبان بیاورد، بهتر است تاخیر کلامی او بررسی شود.

۵. استفاده نکردن از زبان بدن
کودک ۱۲ ماهه، ضمن اینکه شروع به گفتن برخی کلمات می‌کند، ژست‌های خاصی مانند تکان دادن سر به نشانه تایید و تکذیب را هم انجام می‌دهد. استفاده از زبان بدن به تقویت مهارت‌های ارتباطی کودک کمک می‌کند. پس بهتر است در این سنین با او بیشتر تمرین کنید. برای مثال، بای‌بای کردن یا دست دادن می‌تواند تمرین‌های خوبی باشد. اما اگر کودکی قادر به استفاده از زبان بدن در برقراری ارتباط با دیگران نباشد، بهتر است به وضعیت صحبت کردن او بیشتر رسیدگی کنید.

۶. ناتوانی در پاسخ‌گویی در ارتباطات
در بازه ۱۲ تا ۱۸ ماهگی، کودک باید به مفاهیم ساده‌ای مانند خداحافظی کردن و «نه» گفتن تسلط پیدا کرده باشد. در این سن، واکنش نشان دادن به خواسته‌هایی مانند اشاره کردن به اعضای مختلف بدن مهم است. اگر کودکی نتواند خواسته‌های ساده‌ای مانند بلند کردن دست، نشان دادن پا یا بای‌بای کردن را انجام دهد، احتمال دارد تاخیر در کلام در کار باشد.

۷. گسترش نیافتن دایره لغات
دایره لغات کودک از ۱۸ ماهگی به بعد ناگهان رشد زیادی می‌کند. کودک ۲ ساله می‌تواند حدود ۵۰ کلمه را ادا کند. کودک ۲ ساله معمولا عبارات کوتاه دوکلمه‌ای می‌سازد. برای مثال می‌گوید: «ماما رفت» یا «سگ بزرگه». وقتی با او صحبت می‌کنید، باید از واژه‌های متنوع و مختلف بهره ببرید تا امکان توسعه لغاتی که می‌داند بیشتر شود. برای مثال، به جای اینکه به او بگویید: «این توپ مال توئه؟» بگویید: «این توپ کوچیک قرمز مال توئه.» یکی از نشانه‌های نیاز به تمرین بیشتر این است که کودک دایره لغات کوچکی دارد. سعی کنید با کودک حرف بزنید و در صحبت‌هایتان از توصیف‌های مختلف بهره ببرید. هر چه عبارت‌های توصیفی بیشتری در کلامتان به کار ببرید، به توسعه واژه‌هایی که کودک یاد می‌گیرد و استفاده می‌کند کمک بیشتری خواهید کرد.

۸. ابراز نکردن احساسات
در ۲ سالگی، کودک باید بتواند نیازهای فوری خود را در قالب کلمات بیان کند. اگر کودکی صحبت می‌کند ولی در ابراز احساسات کمی عقب است، باید به این موضوع رسیدگی کنید. کودک در ۲ سالگی میل زیادی به حرف زدن پیدا می‌کند و شاهد بلبل‌زبانی‌های او خواهید بود. باید با او صحبت کنید، برایش کتاب بخوانید و به شکوفایی و تقویت مهارت‌های کلامی‌اش کمک کنید. کتاب خواندن تمرینی عالی برای حرف زدن کودک است.

در آخر
 همانطور که گفته شد، نمودار رشد جسمی و روانی هر کودکی منحصربه‌فرد است و نمی‌توان هیچ فردی را با دیگری مقایسه کرد. بنابراین، اگر کودکتان با چیزی که خواندید کمی متفاوت بود، اصلا نگران نشوید، اما با هوشیاری سعی کنید به روند حرف زدن او رسیدگی کنید و در صورت نیاز، از کمک‌های تخصصی بهره ببرید. کودکانی که در بازه زمانی طبیعی شروع به حرف زدن می‌کنند، نسبت به آنچه در اطرافشان اتفاق می‌افتد، واکنش‌هایی متناسب با سن خود ابراز می‌کنند و در برقراری ارتباط با دیگران موفق هستند. سعی کنید به جای اینکه از تاخیر کلامی کودک نگران شوید، به فکر پیگیری صحیح ماجرا باشید. هیچ مشکلی بدون راه‌حل نیست. با پیگیری صحیح و استفاده از راهکارهای مناسب، قطعا می‌توانید مشکل حرف زدن کودک را حل کنید و ورود او را به دنیای واژه‌ها و جملات خوشامد بگویید.

بیا نی نی/ طرح های مختلف نقش حنا برای علاقه مندان به این آرایش را در بیا نی نی دنبال کنید

کودکت/ رفتارها و روش‌های فرزندپروری والدین پایه‌گذار هیجانات سالم یا ناسالم و سلامت یا بیماری روان در فرزندان است. بعضی والدین با انتخاب روش‌های تربیتی درست تنها بذر عشق، احترام و استقلال را در وجود کودک می‌کارند، اما بعضی دیگر با رفتارهای اشتباه باعث ایجاد ترس، خشم و احساس گناه در او می‌شوند. متأسفانه باید گفت این احساسات و هیجانات حتی در بزرگسالی نیز با فرزند باقی خواهد ماند. تا وقتی کودک کم‌سن‌تر است و درک کاملی از محیط پیرامون ندارد، تصور می‌کند همه والدین اینگونه‌اند و به طور کلی، پدری یا مادری کردن یعنی همین کاری که والدینش می‌کنند. اما با بزرگ‌تر شدن، متوجه می‌شوند که سایر خانواده‌ها خصوصیات و روش‌های تربیتی متفاوتی دارند. والدین آسیب زا باعث ایجاد درد و مشکلات روانی متعددی در فرزندانشان می‌شوند. اما نکته مثبت این است که فرد از طریق کسب آگاهی می‌تواند آسیب‌هایش را جبران کند. اولین گام در جبران آسیب آشنایی با خصوصیات و صفات والدین آسیب زا است. در ادامه، با نگاهی به مدل طرحواره درمانی، به معرفی ویژگی‌های این والدین پرداخته می‌شود.

والدین تحقیرکننده
والدین تحقیرکننده کودک را مسخره می‌کنند، به او نام‌های خاص می‌دهند، درباره مسائلی که برای کودک مهم است با تحقیر اظهارنظر می‌کنند یا باعث سرافکندگی کودک می‌شوند. در این شرایط، کودک احساس ناچیز بودن، کمبود و طردشدگی می‌کند و در نهایت، نسبت به خودش نگرش منفی پیدا می‌کند. گاهی والدین فکر می‌کنند با تحقیر کردن می‌توانند رفتارهای غلط کودک را تغییر دهند. کودکی که مدام تحقیر می‌شود نه تنها حس پذیرش را از سوی والدین ندارد، بلکه هرگز نمی‌تواند با آن‌ها ارتباط سالم و سازنده برقرار کند. طبق پژوهش‌های علمی انجام‌شده، کلمات تحقیر‌آمیز در مقایسه با تنبیه بدنی باعث ناسازگاری بیشتری در کودک می‌شود.

والدین کمال گرا
این والدین همه چیز را کامل می‌خواهند و وقتی راضی و خوشحال می‌شوند که همه چیز مطابق با برنامه و خواست آن‌ها پیش برود. درخواست‌های آن‌ها فشاری باورنکردنی به کودکان وارد می‌کند که باعث ناکامی و آسیب در کودک می‌شود. والدین کمال‌گرا نسبت به اینکه چقدر مورد پذیرش دیگران قرار می‌گیرند و در جامعه چگونه به نظر می‌رسند بسیار حساس‌اند. زندگی برای فرزندان این والدین پر از عیب‌جویی است. در نتیجه، کودکان احساس گناه و شرم خواهند داشت که در طول زمان ممکن است باعث ترس و اضطراب فزاینده در آن‌ها شود.

والدین کنترل کننده
والدین کنترل‌کننده، از ترس اینکه فرزندانشان تصمیم‌های اشتباه بگیرند یا قضاوت‌های نادرست داشته باشند، آن‌ها را کنترل می‌کنند. آن‌ها به کودک اجازه نمی‌دهند احساسی متفاوت با احساس آن‌ها داشته باشد و انتظار دارند که کودک تمام‌وقت درباره نیازها و گرفتاری‌های آن‌ها فکر کند. کودکان این والدین در تصمیم‌ها و انتخاب‌هایشان احساس آزادی کمی دارند، همچنین، همیشه احساس می‌کنند قضاوت‌ها و تصمیم‌هایشان اشتباه است، بنابراین، نمی‌توانند به‌تنهایی جهت زندگی خود را تشخیص دهند. چنین کودکی با شخصیت مستقل و جدا از والدین رشد نمی‌کند که باعث می‌شود تجربه‌های ناکام‌کننده‌ای در روند رشد داشته باشد.

والدین تنبیه کننده
این والدین، برای هر اشتباه کوچکی که از کودک سر می‌زند یا برای اینکه احساسات خاصی از خود بروز داده یا برای سرکشی‌هایی که مناسب سن کودک است، او را تنبیه می‌کنند. والدین تنبیه‌کننده صبر و تحمل کمی از خود نشان می‌دهند. آن‌ها به برقراری عدالت و حقیقت بیشتر از احترام به کودک اهمیت می‌دهند. آن‌ها کودک را در هر زمانی تنبیه می‌کنند و تصور می‌کنند باید همیشه کودک را محاکمه کنند.

والدین مهارکننده هیجانی
اغلب این والدین می‌خواهند کودک یاد بگیرد چگونه رفتار کند و در عین حال، آرام و بدون هیجان باشد. آن‌ها رفتارهای پرهیجان مثل گریه کردن، خنده بلند، بازی‌های پرسروصدا یا دوست داشتن‌های بیش از حد را دوست ندارند. فلسفه والدین مهارکننده این است که کودک را باید دید نه اینکه به او گوش کرد. از نظر آن‌ها صدا فقط یک دردسر است، چه ناشی از لذت و شادی باشد، چه ناشی از غم و درد. گاهی والدین، به علت نوع تربیتی که داشته‌اند، از صمیمی و مؤثر و راهنما بودن ناتوان‌اند و همدلی از خود نشان نمی‌دهند. بعضی دیگر، به دلیل مشکلات متعددی که در زندگی مشترکشان دارند، شدیدا درگیرند و ظرفیت روانی کافی ندارند. در هر صورت، آسیب بدون توجه به علت شکل می‌گیرد و کودک با احساس ناکامی بزرگ می‌شود.

والدین وابسته و خودخواه
کودکانی که با والدین وابسته و خودخواه بزرگ می‌شوند ممکن است این احساس را داشته باشند که برای انجام وظایف فراتر از سن خود بیش از حد تحت فشارند. آن‌ها ممکن است چنین احساسی داشته باشند که جایشان با والدین جابه‌جا شده است و برای حمایت و درک دیگران، روی آن‌ها حساب می‌شود. یا احساس می‌کنند قدرتمندند و باید از دیگران محافظت کنند. ممکن است احساس کنند یکی یا هر دوی والدین از آن‌ها دوری می‌کنند و آن‌ها را برای مدت طولانی تنها گذاشته‌اند، یا به آن‌ها دروغ گفته و فریبشان داده‌اند. همچنین، ممکن است بفهمند والدی که از آن‌ها سوءاستفاده می‌کند دم‌دمی‌مزاج، غیرقابل پیش‌بینی، بی‌نظم یا معتاد به مواد مخدر است.

والدین بیش از حد حمایت کننده
این والدین به طور فزاینده‌ای برای کوچک‌ترین مسائل کودک نگران‌اند، مثل صدمه دیدن هنگام بازی یا مریض شدن. آن‌ها انتظارات غیرواقع‌بینانه از کودک دارند و در بهترین حالت، در برابر وقایع، واکنش‌های نامتناسب از خود نشان می‌دهند. به حدی که افرادی که این صحنه‌ها را می‌بینند نیز متوجه این موضوع می‌شوند. کودکان این والدین یا با دوستانشان بیشتر از والدین ارتباط برقرار می‌کنند یا در برابر ترس والدین تسلیم می‌شوند و خانه‌نشین و دلواپس می‌شوند.

والدین بدبین
این والدین، با فلسفه اینکه می‌خواهند فرزندانی واقع‌بین پرورش دهند، همیشه نیمه خالی لیوان را به کودک نشان می‌دهند. معمولا این والدین در محیط‌های منفی رشد کرده‌اند که در آن‌ها اشتباه کردن گناهی بزرگ و جبران‌نشدنی بوده است. پس با میل به اجتناب از اشتباهات و اطمینان از اینکه اشتباهی رخ ندهد، پرورش یافته‌اند. آن‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که ساده‌تر است که به طور کلی امیدوار نباشند.

والدین آسان گیر افراطی
از جمله صفات والدین آسیب زا می توان به آسان‌گیری افراطی اشاره کرد. این گروه از والدین اغلب در دسترس نیستند یا بیش از حد مشغول کارهای خودشان‌اند. گاهی والدین از اینکه نمی‌توانند وقت کافی با کودک صرف کنند احساس گناه می‌کنند و برای جبران، از او انتظاری ندارند یا هیچ حد و مرزی را تعیین نمی‌کنند. به او اجازه می‌دهند تلویزیون ببیند و با دادن چیزهای مورد علاقه کودک، او را لوس می‌کنند. این والدین معمولا برای درگیر شدن با زندگی کودک راحت نیستند که شاید به علت ترس از شنیدن خبرهای بد باشد یا به این علت که دوست ندارند درباره عواطف صحبت کنند. پس آن‌ها در دسترس نیستند یا از تمرکز بر احساسات و هیجانات کودک دوری می‌کنند. آن‌ها همچنین وقت کافی برای راهنمایی کودک نمی‌گذارند و اجازه می‌دهند کودک با آسیب‌های زیادی روبه‌رو شود. این کودکان احساس می‌کنند والدینشان از آن‌ها فاصله گرفته‌اند تا از مدیریت و کنترل زندگی آن‌ها خلاص شوند. این تفکر به‌راحتی باعث قطع رابطه با والدین می‌شود.

کلام آخر
تجربیات مثبت در مواجهه با مشکلات و ناملایمات زندگی به افراد کمک می‌کند در زندگی حرکت رو به جلو داشته باشند. تجربیات منفی به‌شدت بر ذهنیت فرد از خود و روابطش با دیگران اثر می‌گذارد و بارها در طول زندگی با آن‌ها درگیر می‌شود و نمی‌تواند، فارغ از تأثیر آن‌ها، کاملا آزاد عمل کند و همین جاست که تاثیر صفات والدین آسیب زا به چشم می آید. نقش والدین در چگونگی تأمین رضایت‌بخش نیازهای هیجانی و احساسی کودک نقشی محوری است. تجربیات اولیه‌ای که کودک با والدین دارد تفاوت‌های فاحشی در چگونگی بالغ شدن او ایجاد می‌کند.

کودکت/ اختلاف سنی در ازدواج یکی از معیارهایی است که زن و مرد باید در زمان شروع رابطه به آن توجه کنند. تعیین اختلاف سنی مناسب میان زن و مرد در ازدواج، در اکثر مواقع از باورهای فرهنگی و اعتقادی نشات می‌گیرد. گاهی اوقات در خانواده‌ها اعتقاد بر این است که هر چه سن مرد بیشتر باشد، ثبات در زندگی زوجین بیشتر خواهد بود. در بررسی موضوع ازدواج، از مولفه‌های تاثیرگذار می‌توان به رشد روانشناختی، شناخت پیش از ازدواج و تشابهات شخصیتی اشاره کرد. همسو بودن این عوامل احتمالا در افرادی که در دوره سنی مشابه هستند، بیشتر است. با این حال تفاوت سنی زوجین به تنهایی عامل تعیین کننده در میزان موفقیت زندگی مشترک نیست. در این مقاله قصد داریم باورهای غالب و تفاوت سنی مناسب در ازدواج را بررسی نماییم.
باورهای جامعه درباره اختلاف سنی در ازدواج 
در جامعه ما اختلاف سنی میان مرد و زن برای ازدواج، از باورهای فرهنگی و اعتقادی نشات می‌گیرد. این الگو طرفدار بزرگتر بودن مرد از زن بوده و معمولا هرچه این اختلاف بیشتر باشد اعتقاد بر این است که ازدواج از ثبات بیشتری برخوردار می‌باشد. از طرفی افزایش فعالیت زنان در جامعه و اهمیت تحصیلات و به تبع آن بالا رفتن اعتماد به نفس زنان برای استقلال، یکی از عواملی است که اهمیت بزرگ‌تر بودن مرد را برای ثبات ازدواج زیر سوال می‌برد.
از باورهای رایج در این زمینه اعتقاد به توان مدیریتی در مردان است که در کنار توان تربیتی زنان می‌تواند در زندگی زناشویی تعادل ایجاد کند. امروزه بیشتر از گذشته شاهد بزرگتر بودن زن از مرد در ازدواج هستیم که با توجه به متغیرهایی که در ادامه به آن می‌پردازیم، عامل اختلاف سنی به تنهایی و به صورت مستقیم چه از سوی مرد و چه ازسوی زن، در رضایت زناشویی اهمیت محوری ندارد. نتایج تحقیقات متعدد در این زمینه این قواعد را نه تنها برهم زده است بلکه ما را به سمتی می‌برد که عوامل روانشناختی را در هر نوع ازدواج بیشتر از گذشته مد نظر قرار دهیم.
عوامل تاثیر گذار بر رضایت زناشویی
عوامل تاثیر گذار بر رضایت زناشویی مولفه‌های مختلفی را در بر می‌گیرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به بلوغ روانشناختی طرفین و شناخت دقیق یکدیگر اشاره کرد. وجود شباهت شخصیتی در مرد و زن، سلایق، فعالیت‌ها و اهداف مشترک را به همراه دارد و رابطه باثبات‌تری را پیش‌بینی می‌کند. هرچه طرفین از انگیزه‌های ازدواج خود آگاه تر باشند و این انگیزه بیشتر مربوط به عوامل درونی باشد تا عوامل بیرونی، احتمالا آمادگی برای ازدواج بالاتر است. جوانان ممکن است از روی فشار اطرافیان و محیط تصمیم به ازدواج گرفته باشند و الزاما به بلوغ عاطفی، اجتماعی و اقتصادی برای ازدواج نرسیده باشند و در نتیجه مهارت‌های لازم برای ازدواج موفق را به دست نیاورده باشند.
این تصمیم تنها به دلیل واکنش به فشار محیط است و فرد احتمالا آمادگی لازم را برای ازدواج کردن ندارد. در امر ازدواج از جمله عوامل تاثیرگذار می‌توان به هم سو بودن و شباهت طرفین اشاره کرد. البته این شباهت هرگز به صورت صد در صد نخواهد بود، اما هرچه میزان این شباهت بالاتر باشد احتمال صمیمت، ثبات و رضایت طرفین را بالاتر می‌برد.

اختلاف سنی زن و مرد و تاثیر آن در رضایت زناشویی
اگر به دنبال بررسی متغیر اختلاف سنی و میزان تاثیر آن در رضایت زناشویی باشیم، این تاثیر مستقیما از اختلاف سنی ناشی نمی‌شود. افرادی که در یک محدوده سنی مشابه با هم هستند، احتمالا تجارب پیشین فرهنگی و اجتماعی مشابه در آن‌ها بیشتر است. اما اگر بخواهیم فرضیات مربوط به این متغیر را مورد بررسی قرار دهیم، احتمال وجود تشابه تجربه و رشد شخصیتی در افرادی که اختلاف سنی کمتری دارند بیشتر است. در نتیجه سلایق، علایق، نگرش هایشان به هم نزدیک‌تر است.
البته تفاوت سنی به تنهایی نمی‌تواند باعث آسیب به رابطه شود. آنچه اهمیت دارد احترام به تفاوت‌ها و عقاید است تا بتوانید ازدواج موفق را تجربه کنید. به طور کلی، اختلاف سنی در رضایت بین زوجین عامل قدرتمندی محسوب نمی‌شود، بلکه فرایندهای رشدی موجود در اختلاف سنی باید جدی تلقی شوند. فرایندهای رشدی مانند احتمال تجارب مشترک، رشد شخصیتی و روانشناختی نزدیک به هم و…

اختلاف سنی در ازدواج | اختلاف سن روانی در ازدواج
بلوغ عاطفی، اجتماعی و اقتصادی که بهتر است اولویت بیشتری نسبت به سن تقویمی داشته باشد، عوامل تشکیل دهنده سن روانی هستند. بررسی این موضوع که طرفین نسبت به هیجانات و سلایق خود چه مقدار شناخت دارند، چگونه هیجانات خود را بروز می‌دهند و توان مدیریتی آن‌ها چگونه است، بلوغ عاطفی را تشکیل می‌دهد. داشتن ثبات، مسئولیت‌پذیری و احساس رضایت در شغل نیز از عوامل مهم در پیش‌بینی سازگاری و موفقیت ازدواج به حساب می‌آید. برای آگاهی از سن ازدواج کلیک کنید.

اختلاف سنی زیاد در ازدواج و دلایل آن
تفاوت سنی بین زن و مرد در حدود 10 سال یا بالاتر معمولا به عنوان اختلاف سنی زیاد در نظر گرفته می‌شود. عوامل گوناگونی می‌توانند در گرایش به ازدواج با فرد بسیار بزرگتر تاثیر بگذارد. از جمله مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1- نداشتن حمایت کافی از جانب والدین 
برخی افراد نمی‌توانند نقش‌های مختلف را از یکدیگر تفکیک کنند. برای مثال آن‌ها از همسرشان انتظار دارند جای پدر و مادرشان را در زندگی گرفته و نقش‌های آنان را نیز ایفا کنند. این افراد اغلب در گذشته رابطه خوبی با پدر و مادر خود نداشته‌اند و بیشتر از آن که به دنبال همسر بگردند کسی را می‌خواهند که مثل پدر یا مادر از آن‌ها حمایت کند. همین مسئله باعث می‌شود که بیش از سایرین به ازدواج با افراد مسن گرایش داشته باشند.

2- اختلاف سنی در ازدواج | داشتن مشکلات مالی 
افراد مسن‌تر معمولا وضعیت مالی باثبات تری دارند و راحت‌تر می‌توانند امنیت مالی همسر خود را برآورده کنند. همین امر باعث می‌شود افرادی که از نظر مالی دچار کمبود هستند بیش از سایرین به ازدواج با فردی مسن‌تر از خود تمایل نشان دهند.

3- کمبود اعتماد به نفس 
برخی افراد در برابر افراد همسن خود از اعتماد به نفس کافی برخوردار نیستند و در روابط عاطفی بیشتر به سمت افراد مسن‌تر گرایش دارند. در واقع آن‌ها ممکن است وقتی خود را با همسالانشان مقایسه می‌کنند احساس نمایند به اندازه کافی خوب نیستند اما در برخورد با افراد مسن نگرانی کمتری در مورد ظاهر و سایر ویژگی‌های خود داشته باشند. اگر احساس می‌کنید که از نظر اعتماد به نفس آسیب پذیر هستید به جای تصمیم گرفتن بر پایه ضعف‌های وجودی خود، ابتدا برای بهبود آن‌ها تلاش کنید. مراجعه به یک روانشناس، شرکت در جلسات روان درمانی و مطالعه کتاب‌های خودیاری تا حد زیادی می‌توانند به شما کمک نمایند تا اعتماد به نفس خود را بهبود ببخشید.

4- اختلاف سنی در ازدواج | پیدا نکردن مورد مناسب برای ازدواج 
برخی از افراد به خصوص دختران از بالا رفتن سن خود و ازدواج نکردن واهمه دارند. این امر فشار روانی زیادی را به آن‌ها تحمیل می‌کند و باعث می‌شود که ملاک‌هایی نظیر تشابه سنی را نادیده بگیرند. همیشه به یاد بسپارید که ترس از مجرد ماندن نباید به بهای یک ازدواج بد تمام شود. شما هرگز مجبور نیستید با کسی که ملاک‌های ذهنی را شما را برآورده نمی‌کند، ازدواج کنید. به جای نادیده گرفتن ملاک‌های اصلی و مشکلات موجود سعی کنید به کمک یک متخصص، روابط اجتماعی خود را گسترش داده و فرصت‌های بیشتری برای پیدا کردن همسر مناسب در اختیار خود قرار دهید.

اختلاف سنی در ازدواج | نکاتی که در خواستگاری باید به آن توجه کنید 
برای بررسی تفاوت‌های سنی و تاثیرات آن در زندگی مشترک در جلسات خواستگاری موارد زیر را در نظر بگیرید.

1- ملاک های خود را فراموش نکنید
برخی شرایط باعث می‌شود که افراد ملاک‌های خود را فراموش کرده و در جلسات خواستگاری شتاب زده عمل کنند. برای مثال داشتن یک خواستگار پولدار باعث می‌شود که بسیاری از افراد به سایر معیارهای خود توجهی نکنند و مسائلی نظیر تفاوت سنی برای آن‌ها مهم نباشد. در حالی که این مسئله تاثیر خود را بعد از ازدواج نشان خواهد داد. در نتیجه لازم است پیش از هرچیز ملاک‌ها و معیارهای مهمی که برای ازدواج دارید را بشناسید و در جلسات خواستگاری به این موضوع دقت داشته باشید که در ازای به دست آوردن هر ملاک چه چیزهایی را از دست می‌دهید.

2- با قطعیت به موضوع سن نگاه نکنید
همان طور که پیش‌تر اشاره شد امروزه متخصصین در کنار سن تقویمی مسئله‌ای تحت عنوان سن روانی را مطرح می‌کنند. این مسئله یادآور می‌شود که لزوما دست یابی به سن خاص نشان دهنده پختگی و آمادگی برای ازدواج نیست. چه بسا افرادی که با وجود گذر از سنین 30 سال هنوز آمادگی لازم برای شروع زندگی مشترک را ندارند و مهارت‌های لازم برای آن را نیاموخته‌اند. در نتیجه هرگز تنها بر اساس سن در مورد توانایی‌های فرد مقابل قضاوت نکنید.

3- با ویژگی های شخصیتی خود و همسر آینده تان آشنا شوید 
افراد مسن‌تر معمولا تمایل دارند کنترل رابطه را به دست بگیرند. این مسئله برای افرادی که از نظر شخصیتی از سلطه پذیری پایینی برخوردار هستند بسیار دشوار به نظر می‌رسد. همین مسئله در رابطه زناشویی می‌تواند تعارض‌های بسیاری را برانگیزد. در نتیجه لازم است که علاوه بر سن حتما صفات شخصیتی را نیز مد نظر قرار دهید تا بتوانید به پیش بینی بهتری در مورد سازگاری با همسر آینده‌تان دست یابید. مراجعه به یک روانشناس و دریافت مشاوره قبل از ازدواج تا حد زیادی می‌تواند در این زمینه به شما کمک کند.

4- چشم انداز رابطه را در نظر بگیرید 
برای اینکه بتوانید از تاثیرات اختلاف سنی در ازدواج آگاه شوید، باید کمی آینده نگر باشید و به چشم انداز رابطه در بلند مدت نگاه کنید. اگر اختلاف سنی شما با همسرتان بیش از اندازه باشد، لازم است که خود را با موضوعاتی نظیر درگیری همسر با بیماری‌های مرتبط با کهولت سن آماده نمایید. داشتن چنین چشم اندازی به شما کمک می‌کند تا واقع بین‌تر باشید و قبل از این که به طور جدی وارد زندگی مشترک شوید در مورد مشکلات احتمالی بینش داشته باشید.

سخن آخر در مورد اختلاف سنی در ازدواج
مان طور که گفته شد تفاوت سنی در ازدواج به تنهایی عامل تعیین کننده برای تضمین موفقیت در ازدواج یا محکوم به شکست شدن زندگی مشترک نیست. با این حال اگر در موقعیتی قرار دارید که نگران تفاوت سنی در ازدواج هستید، با مشاوره قبل از ازدواج می‌توانید از این سردرگمی رهایی پیدا کنید. طی جلسات مشاوره با گرفتن شرح حال، بررسی انگیزه‌های ازدواج زوجین و تست تفاهم ازدواج می‌توان میزان موفقیت ازدواج را با توجه به تفاوت سنی برآورد کرد.

بیا نی نی/ بیشتر از ۷۰ سال است که در ژاپن زنان از امکان دریافت مرخصی پریود برخوردارند اما ژاپن تنها کشور آسیایی نیست که چنین سیاستی دارد. کره جنوبی هم از سال ۱۹۵۳ دریافت مرخصی پریود را برای زنان میسر ساخت. و در چین و هند هم برخی استان ها و شرکت ها مرخصی پریود دارند.
اما در آن سوی دیگر دنیا ماجرا به شکل کاملاً متفاوتی است. در ایالات متحده، انگلیس و به طور کلی اروپا تقریباً چیزی به عنوان مرخصی پریود وجود ندارد.
و حتی در کشورهایی هم که مرخصی پریود دارند، فمینیست ها بر سر این موضوع که این امتیاز در بحث حقوق زنان یک پسرفت محسوب می شود یا پیشرفت، با یکدیگر اختلاف نظر دارند. برخی می گویند مرخصی پریود به اندازه ی مرخصی زایمان ضروری است، اما برخی معتقدند این امتیاز این ذهنیت را به وجود می آورد که زنان به اندازه ی مردان توانمند نیستند و ممکن است منجر به تبعیض بیشتر شود.
اما حتی در کشورهایی که این امتیاز به طور گسترده در دسترس زنان قرار دارد به ندرت از آن استفاده می شود.
ژاپن در سال ۱۹۴۷ مرخصی پریود را به عنوانی حقی برای کارکنان زنی که قاعدگی دردناک دارند، به قوانین جدید کار خود افزود.
ابتدا استقبال نسبتاً خوبی از این امتیاز در میان زنان ژاپنی شد. تخمین ها درباره ی آمار جهانی زنانی که از قاعدگی دردناک رنج می برند متفاوت است اما همگی از شایع بودن این مشکل حکایت دارند. با گذشت زمان اما تعداد زنانی که از مرخصی پریود در ژاپن استفاده می کنند بسیار کمتر شد. این روند کاهشی در میان زنان کره جنوبی هم وجود داشته است.
دلایل احتمالی مختلفی برای توضیح این مسأله وجود دارد. در برخی شرکت های ژاپنی این مرخصی بدون حقوق است و برخی زنان هم به دلیل عدم اطلاع رسانی، از وجود این امکان در محل کار خود بی خبرند.

اما مشکل اصلی در ژاپن و کره جنوبی فرهنگی است.
در این کشورها زنان در محیط های کاری با تبعیض جنسیتی دست و پنجه نرم می کنند، امری که سبب اختلاف فاحش دستمزد میان کارکنان زن و مرد شده است. در کشور ژاپن زنان در زمان بارداری برای رها کردن شغل خود بر روی خود احساس فشار می کنند و البته نه زنان و نه مردان تمایلی به گرفتن هیچ شکلی از مرخصی ندارند.
در میان گذاشتن علت مرخصی با مدیران خود که اغلب آن ها مرد هستند هم در کشوری همچون ژاپن که مسأله ی قاعدگی را هنوز یک تابو می دانند برای زنان دشوار است و آن ها ترجیح می دهند مرخصی استعلاجی بگیرند. در ژاپن هنوز وقتی زنی از فروشگاهی تامپون یا نوار بهداشتی می خرد آن را در یک کیسه ی تیره می گذارند که داخل آن دیده نشود. 
در دیگر کشورهای آسیایی شرکت ها نه تنها برای حمایت از کارکنان زن بلکه برای ابراز عقاید سیاسی خود از مقوله ی مرخصی پریود استفاده می کنند.
مثلاً شرکت تحویل غذای زوماتو در هند اعلام کرده برای تغییر طرز تفکری که در این کشور نسبت به مسأله ی قاعدگی وجود دارد این سیاست را در پیش گرفته است. در هند قاعدگی را امر شرم آوری می دانند.
در این کشور گاهی زنان در دوران قاعدگی اجازه ی آشپزی یا حتی دست زدن به چیزی را ندارند. بخشی از دختران هندی به همین دلیل از تحصیل بازمی مانند و بسیاری از مادران قاعدگی را چیز «کثیفی» می دانند.
اما بیانیه ی شرکت زوماتو در شبکه های اجتماعی با واکنش منفی مواجه شد و منتقدان آن معتقد بودند این سیاست ممکن است زنان را ضعیف نشان دهد یا مدیران را از استخدام کارکنان زن منصرف کند. برخی از مخالفان این سیاست زن بودند.
کارشناسان می گویند علت اختلاف نظر شدید فمینیست ها در خصوص مقوله ی مرخصی پریود این است که هنوز مشخص نیست این امتیاز برای زنان در محیط های کاری کمک کننده است یا بازدارنده.
به گفته ی کارشناسان، بسیاری از بحث هایی که علیه مرخصی پریود وجود دارد مشابه همان انتقاداتی است که به مرخصی زایمان هم وارد شده است. محالفان می گویند مجبور کردن کارفرمایان به پرداخت حقوق برای مرخصی زایمان ممکن است آن ها را از استخدام زنان منصرف کند.
اما چرا در غرب از ایده ی مرخصی پریود استقبال نشده؟
بحث مرخصی پریود هر چند سال یک بار در کشورهای غربی داغ می شود.
با انتشار بیانیه ی شرکت هندی زوماتو در خصوص مرخصی پریود زنان، نشریه ی واشنگتن پست در مقاله ای این امتیاز را طرحی مردسالارانه و احمقانه عنوان کرد که بر وجود یک جبر بیولوژیک در زندگی زنان تأکید دارد.
در سال ۲۰۱۷ هم وقتی صندوق زنان ویکتوریایی که یک گروه حامی حقوق زنان در استرالیا است از در پیش گرفتن سیاست مرخصی پریود برای کارکنان خود خبر داد، برخی در استرالیا این طرح را احمقانه و توهینی به زنان عنوان کردند.
کارشناسان می گویند شواهد و قرائن حاکی از آن است که در غرب زنان و مردان جوان تر نسبت به ایده ی مرخصی پریود پذیراترند  اما زنان مسن تر مخالفت بیشتری با آن دارند. زنان مسن تر اغلب احساس می کنند چون زمانی که خود شاغل بودند با مشکلات مربوط به قاعدگی دست و پنجه نرم کردند، زنان جوان تر هم باید اینگونه باشند.
برخی معتقدند باید برای همه ی جنسیت ها مرخصی بیشتری به دلایل شخصی درنظر گرفته شود. برخی هم مرخصی استعلاجی را به جای مرخصی پریود ترجیح می دهند، گرچه منتقدان می گویند زنان در دوران قاعدگی بیمار نیستند.
با این حال شواهد و مدارک از میل و نیاز به مرخصی پریود در میان زنان غربی حکایت دارد.
تحقیقات نشان داده برخی زنان و دختران غربی در دوران قاعدگی از محل کار یا مدرسه ی خود مرخصی می گیرند و عمده ی آن ها مایل به برخورداری از شکلی از مرخصی پریود هستند.

چیدانه/ درست است که می‌گویند همه ما به نوبه خودمان باید در خانه‌ای زندگی کنیم که شبیه به خودمان است. جایی که بتوانیم از آن آرامش بسیاری بگیریم و امنیت را به خوبی احساس کنیم. این موضوع لزوما به صرف هزینه‌های خیلی زیاد ربطی ندارد، بلکه می‌توان با کمی خلاقیت و دقت به آن چیزی دست یابیم که از صمیم قلب دوست داریم. در این مطلب به منزل خانواده‌ای چهار نفره رفته ایم، خانه‌ای که سراسر آرامش و امنیت است و حس خوبی را به ما انتقال می‌دهد. پس با ما همراه باشید تا به بررسی طراحی خانه سه خوابه این خانواده بپردازیم.

خانه عاطفه در یک نگاه:
تعداد افراد ساکن: ۴ نفر
شغل صاحب خانه: آقای خانه: حسابدار شرکت خصوصی/ خانم خانه: نقاش و طراح
موقعیت (شهر و محله): تهران، منطقه شرق
متراژ فضا: ۱۴۵ متر مربع
سال ساخت: ۱۳۸۶
طبقه: سوم
ملک شخصی
تعداد اتاق خواب: ۳ عدد
تعداد سرویس بهداشتی: ۲ عدد
رنگ‌های غالب: کرم، نسکافه ای، سبز و قرمز
ویژگی‌های برجسته: استفاده از آجر
طراح دکوراسیون: خانم خانه
مدت زمان بازسازی و طراحی دکوراسیون منزل: طی یک سال بازسازی شده
هزینه تقریبی طراحی دکوراسیون و خرید وسایل: حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیون تومان
 
دلیل انتخاب این خانه برای شما چیست؟ چه مدت برای پیدا کردنش زمان سپری شد؟
متراژ مناسب خانه، نور خوب و همین طور نقشه زیبای آن. برای پیدا کردن این خانه هم چیزی حدود ۲ ماه زمان گذاشتیم.

چه فاکتور‌هایی را برای خانه ایده آل خود در نظر داشتید؟
فاکتور‌هایی که دقیقا در همین خانه نیز پیدا کردیم، متراژ کافی، نور مناسب و همین طور داشتن تی وی روم
داستان دکوراسیون منزل و یا بازسازی خانه خود را تعریف کنید.
من خیلی طرفدار سبک بوهمی هستم، ولی در کل سعی کردم هر چیزی را که دوست دارم در سبک خانه خود استفاده کنم، البته آن هم با فکر و خیال و تجسم. از آنجایی که بیشتر عاشق وسایل چوبی هستم برای طراحی دکوراسیون منزل خود نیز از این متریال استفاده زیادی داشتم. این را هم باید بگویم که بازسازی خانه ما در طی چند مرحله صورت گرفته و به همین دلیل نیز چیزی حدود یک و یا دو سال زمان برد.

آیا برای دکوراسیون خانه روند خاص و یا برنامه مشخصی داشتید؟
بله تقریبا می‌توانم بگویم که من همیشه همه چیز را در ذهن خود تصور می‌کنم، آن‌ها را چیدمان می‌کنم و در نهایت نیز به خرید وسایل مورد نظر خود می‌پردازم.

کدام ویژگی خانه شما، آن را برایتان دلچسب‌تر می‌سازد؟
داشتن آشپزخانه بزرگ و همین‌طور تی وی روم، ملاک‌هایی هستند که در دلچسب و دوست داشتنی‌تر شدن خانه موثر بودند.

داشتن چه فضا یا وسیله‌ای در خانه تان اهمیت زیادی داشت؟
داشتن آشپزخانه بزرگ خیلی برایم مهم بود که خدا را شکر خانه مان از این ویژگی برخوردار است.

بزرگ‌ترین چالش یا دردسر در زمان بازسازی و یا طراحی داخلی منزل شما چه بوده است؟
بزرگ‌ترین چالش برای ما جا به جا کردن لوله کشی‌های آشپزخانه است که در کنار سایر سختی‌های بازسازی آشپزخانه، زمان نسبتا زیادی برد.

با اختلاف سلیقه بین اعضای خانواده چه می‌کنید؟
اختلاف سلیقه چندانی نداریم، چرا که همه اعضای خانواده با نظر خانم خانه موافق هستند.

اگر در منزل خود مشکل کمبود فضا دارید، چگونه با آن رو به رو می‌شوید؟
متراژ خانه ما خیلی مناسب است و به همین دلیل نیز با مشکل کمبود فضا رو به رو نشده ایم.

تمیز و مرتب کردن کدام بخش‌های خانه برایتان سخت‌تر است؟
تمیز کردن نشیمن و آشپزخانه هر سایر فضا‌های خانه سختی و دشواری به مراتب بیشتری دارند.

وسیله مورد علاقه تان در خانه چیست؟
آباژور و همین طور کنسول چوبی و فلزی

کدام یک از وسایل و با فضا‌های خانه را بیشتر شبیه خودتان و یا اعضای خانواده تان می‌دانید؟
فکر می‌کنم تابلو‌هایی که خودم نقاشی کردم نسبت به سایر وسایل خانه بیشتر به من شبیه هستند.

ترجیح می‌دهید در کدام فضا و یا وسیله، تغییراتی ایجاد کنید؟
فعلا هیچ کدام. فکر می‌کنم که همه چیز آن شکلی که می‌خواهم هست و مشکل خاصی برای تغییر وجود ندارد.

آیا وسیله یادگاری خاطره انگیزی را در دکوراسیون خانه استفاده کرده اید؟
بله، گردنبند با مهره‌های خیلی قدیمی که چیزی حدود ۱۰۰ سال قدمت دارد. در کنار این نیز تابلو‌های گلدوزی شده و زربافتی که در خانه داریم نیز از دیگر وسایل خاطره انگیز ما هستند.

آخرین وسیله‌ای که برای خانه خریده اید، چیست و آن را از کجا تهیه کردید؟
مبل نشیمن آخرین وسیله‌ای است که خریداری کردیم و آن را از یافت آباد تهیه کردیم.

آیا وسیله‌ای در خانه وجود دارد که خودتان آن را ساخته باشید؟ از چه متریالی برای ساختش استفاده کرده اید؟
بله، تمام شلف ها، کنسول چوب و فلز، میز تلویزیون، میز وسط مبل و… همه و همه کار دست همسرم هستند.

بیشتر وقت خود را در طول شبانه روز در کدام فضا سپری می‌کنید؟
فکر می‌کنم که بیشتر وقت من در آشپزخانه و یا نشیمن سپری می‌شود.

با تجربه‌هایی که به دست آورده اید، توصیه شما به مخاطبان چیست؟
به نظر من خانه هر کسی باید دقیقا شبیه به شخصیت او باشد و احساس آرامش بسیاری را به او ببخشد. حتما نیازی به خرید وسایل گران قیمت نیست و حتی می‌توان با کمی سلیقه و دقت از چیز‌های خیلی ساده هم لذت برد.

لوازم و وسایل نشیمن:
مبلمان نشیمن: از یافت آباد حدود ۷ میلیون تومان
مبلمان پذیرایی: از جاجرود حدود ۵ میلیون تومان
آباژور: از لواسان
فرش: از خیابان سهروردی
کنسول: از جاجرود ۲ میلیون تومان
میز تلویزیون: هنر همسرم

بیا نی نی/ حالا فقط چند روز تا تاریخ لاکچری سال ۹۹ باقی‌ست. طبق پیش‌بینی‌ها بازهم در تاریخ ۹۹.۹.۹ اتاق عمل‌ها پُر و سرِ کادر درمان حسابی شلوغ خواهد شد. شاید باورش سخت باشد اما طبق گزارش یکی از کارکنان بیمارستان‌ها، زوجی میلیون‌ها پول داده‌اند تا اتاق عمل در تاریخ لاکچری برای تولد فرزندشان رزرو شود.
چیزی که بسیار عجیب و غیرقابل هضم است، گزارشاتی‌ست که از اتفاقات و عواقب تلخ سزارین‌های زوری در تاریخ‌های رُند سال‌های گذشته به دست آمده. متاسفانه با تمام آن گزارشات، بازهم بسیاری از زوج‌ها چشمشان را برروی عواقب تلخی که ممکن است در انتظارشان باشد بسته‌اند و خودشان را آماده کرده‌اند تا در ۹۹.۹.۹ فرزند دلبند لاکچری‌شان را در آغوش بگیرند.
در ادامه گزارشاتی را در این‌باره برایتان آورده‌ایم، به امید اینکه زوج‌های عزیز کمی بیشتر مراقب سلامت مسافر کوچک خود باشند.
روزنامه خراسان طی گزارشی درباره‌ی یکی از سزارین‌های زوری در سال‌های قبل نوشت: یک‌ماه قبل، تولد ۱۱ سالگی‌اش را جشن گرفتند. «علیرضا» و «مهسا» کنار «آبان» نشستند تا کیک تولد دخترشان را فوت کنند. یک، دو، سه …. ۱۱ شمع روی کیک فوت شد و «آبان» لبخند زد، اما «علیرضا» و «مهسا» دوباره گریه کردند، مثل همه ۱۰ سال گذشته….
چندماه، قبل از این‌که به دنیا بیاید اسمش را انتخاب کرده بودند. برایشان لذت‌بخش بود که اسم فرزندشان همنام ماهی باشد که در آن متولد می‌شود. این حقشان بود که نام او را چیزی بگذارند که دوستش دارند، اما حق نداشتند زندگی او را تباه کنند. اما این کار را کردند، به قیمت دوست داشتنی که حقشان نبود.
تصمیم‌شان را بعد از آن شب مهمانی گرفتند، همان شبی که دوست مهسا با هیجان و ذوق‌زدگی پیشنهادی داد: «حالا که بچه‌تون داره توی آبان سال ۸۸ به دنیا میاد،‌ای کاش روز تولدش رو هم بذارین هشتم باشه، این جوری میشه متولد ۸/۸/۸۸، خیلی خوب میشه». این همان تصمیم تلخی بود که آن شب گرفتند و حالا ۱۰ سال در هشتم آبان‌ماه، تولد می‌گیرند و اشک می‌ریزند، چرا که تولد زودرس «آبان»، با ریه‌های او کاری کرده است که تا آخرین روز زندگی از شر تنگی نفس رها نخواهد شد.
روزنامه شهروند هم طی گزارشی در سال‌های قبل در این‌باره نوشت: «مرضیه» دخترش را ۹۵/۵/۵ به دنیا آورد؛ شلوغ‌ترین روز بیمارستان. آن قدر شلوغ که او را دو ساعت در اتاق زایمان معطل کردند تا به بخش منتقل شود. مرضیه، خودش زایمان فیزیولوژیک (طبیعی) داشت، اما می‌گوید خیلی از زنان تاریخ زایمان سزارین‌شان را به آن روز هماهنگ کرده بودند!
می‌گوید در آن روز شلوغی عجیبی در بیمارستان بوده است. آن‌قدر شلوغ که کادر درمان به‌خوبی نمی‌توانستند به تمام بیماران رسیدگی کنند. از خستگی خیلی زیاد پزشکان و پرستاران هم که نیاز نیس بگوید. حالا این‌ها اتفاقات تلخ ماجرا نیستند. زمانی حرف‌هایش تلخ می‌شود که می‌گوید در آن روز نوزادان نارس زیادی به‌دنیا آمدند. نوزادانی که یا مشکل جدی برایشان پیش‌آمد یا مجبور به بستری در ان‌آی‌سی‌یو شدند. 
چیزی که در این‌جا به ذهن می‌رسد، سوالی‌ست از پدرمادرهایی که تصمیم به سزارین زودتر از موعد می‌گیرند؛ این‌که واقعا تاریخ تولد لاکچری ارزش این اتفاقات را داشت؟

دوباره یک تاریخ لاکچری!
احتمالا پنج روز دیگر دوباره نوزادانی به دنیا می‌آیند که سرنوشت تعدادی از آن‌ها مشابه سرنوشت «آبان» خواهد بود. والدینی که ذوق‌زده از ثبت تاریخ ۹/۹/۹۹ در شناسنامه فرزندشان، در صف سزارین می‌ایستند، غافل از این‌که ممکن است همچون علیرضا و مهسا، سال‌های سال شب تولد فرزندشان تلخ‌ترین شب زندگی‌شان باشد.

تجربه‌های تلخ

طی سال‌های اخیر تمایل خانواده‌ها به این تاریخ‌ها بیشتر شده و تعداد تولد‌ها در این روز‌ها بیشتر از حد معمول بوده است. مانند این تاریخ‌ها که طبق خبرها، تعداد زایمان‌ها در آن‌ها حداقل دو برابر تعداد روز‌های عادی بوده است.
۸/۸/۹۸: تولد ۵۲۴۲ نوزاد
۷/۷/۹۷: ۲۱۸۷ (تعداد تولد‌های ثبت شده در ثبت احوال طی ۴ روز از ۱۵ روز مهلت قانونی)
۶/۶/۹۶: ۵۶۸۰ نوزاد
۵/۵/۹۵: ۶۰۱۳ نوزاد
۸/۸/۸۸: تولد ۴۱۹۵ نوزاد
 

چه بر سر جنین می‌آید؟
دکتر نیرومنش متخصص زنان و زایمان در این‌باره می‌گوید: «در صورت سلامت کامل مادر و جنین، تکامل نهایی جنین به حدود ۴۰ هفته زمان نیاز دارد و گاهی ممکن است تا ۴۲ هفته هم طول بکشد. اما متاسفانه چندسالی است که در کشور ما خانواده‌ها در مدت زمان حاملگی دخالت می‌کنند و به خواست خودشان آن را تغییر می‌دهند و از قبل برای تاریخ دقیق تولد نوزاد در یک روز خاص مثل ۹/۹/۹۹ حساب و کتاب می‌کنند. خانم‌هایی را داریم که با تشخیص پزشک باید اول آذرماه سزارین می‌شدند، اما به اصرار زایمانشان را عقب انداخته‌اند، یا خانم‌های دیگری که باید مثلا ۲۰ آذر زایمان کنند، اما اصرار دارند که حتما ۹ آذر فرزندشان به دنیا بیاید.
این تصمیمات اشتباه به جز عوارض هیچ‌چیز دیگری به همراه ندارد. با تاخیر انداختن زایمان، ممکن است جفت پیر شود و جنین با کمبود اکسیژن مواجه شود. یا ممکن است عقب انداختن زایمان در مادرانی که قبلا سزارین داشته‌اند، پارگی رحم را به دنبال داشته باشد. کم وزنی، نارس بودن ریه‌ها و مشکلات تنفسی برخی از عوارض زایمان‌های زود یا با تاخیر است که هم به نوزاد و هم به روح و روان خانواده‌ها آسیب می‌زند».

۱۳۰ میلیون برای رزرو اتاق عمل؟!
معلوم نیست در خبر‌های هفته بعد، آمار نوزادان متولد ۹ آذر ۹۹ چقدر خواهد بود، اما به نظر می‌رسد باز هم تجربه‌ای تلخ رقم خواهد خورد و مصداقش هم این ادعای یکی از پرستاران است که یک خبرنگار آن را در توئیتی آورده است: «خانواده‌ای برای تولد فرزندشان در ساعت ۰۹:۰۹ روز ۹/۹/۹۹ یک‌صد و ۳۰ میلیون تومان پول رزرو اتاق عمل داده‌اند!»

خط و نشان وزارت بهداشت
در همین حال روز گذشته وزارت بهداشت خبری را منتشر کرد که از برخورد جدی‌تر این وزارتخانه با شیوع تولد‌های لاکچری حکایت دارد. دکتر «قاسم جان‌بابایی» در نامه‌ای به دانشگاه‌های علوم پزشکی سراسر کشور با اشاره به تجربه نگران‌کننده در تاریخ‌های لاکچری سال‌های قبل، دستورالعملی را ابلاغ کرده و هشدار‌های جدی به متخلفان داده است:
۱. چندین تاریخ مناسبتی و تقویمی در سال جاری رصد شد که متاسفانه نتایج آن حاکی از افزایش معنادار آمار سزارین‌های غیر ضرور توسط بعضی از پزشکان و بیمارستان‌هاست.
۲. با توجه به در پیش بودن تاریخ ۹/۹/۹۹، بررسی و شناسایی میزان همراهی و عملکرد پزشکان و بیمارستان‌ها در کنترل این اقدام غیرموجه در دستور کار جدی وزارت متبوع قرار گرفته است.
۳. دانشگاه‌ها موظف‌اند عملکرد افزایش آماری سزارین‌های بیمارستان‌ها و پزشکان در تاریخ ۹/۹/۹۹ را مورد بررسی دقیق قرار دهند و به مسئول فنی بیمارستان‌های دارای آمار نامتعارف تذکر مکتوب ابلاغ کنند و پزشکان متخصص زنان و زایمان با آمار افزایشی را به هیئت انتظامی استان معرفی کنند.
۴. آمار‌های ارائه‌شده به وزارتخانه با سایر داده‌های دریافتی از سامانه‌های دراختیار و اطلاعات بازدید‌های حضوری، راستی‌آزمایی می‌شود و با بیمارستان‌ها و پزشکان دارای سابقه آمار بالای سزارین مدیریت‌نشده، مطابق با ضوابط و مقررات برخورد خواهد شد.
با تمام این مسائلی که درباره‌اش گفتیم، واقعا به پدر و مادرهایی که تصمیم به این کار می‌گیرند و سلامت فرزندشان را به‌خطر می‌اندازند چه باید گفت تا از تصمیمشان منصرف شوند؟ آیا واقعا در زندگی کسی تاریخ تولد نقشی داشته است؟ اینکه تاریخ تولدت رُند باشد امتیاز مثبتی در زندگی فرد محسوب می‌شود؟ نمی‌دانیم.. شاید چیزی هست که ما نمی‌دانیم و فقط آن‌ها می‌دانند…

بیا نی نی/ بوی غذاها در حین پخت و پز چندان آزار دهنده نیست اما با گذشت مدت زمانی اگر بو همچنان در محیط باقی مانده باشد، بسیار ناخوشایند است بخصوص در آپارتمان های کوچک که گردش هوا به خوبی صورت نمی گیرد. به همین دلیل در این بخش از سبک زندگی و رازهای خانه داری بیا نی نی برای رفع بوهای نامطبوع ترفندهایی را ارائه می دهیم.

استفاده از سیب زمینی :
سیب زمینی در جذب بو بسیار خوب عمل می کند. کاری که می توانید برای رفع بوی بد غذا انجام دهید این است که کمی نمک روی نصف سیب زمینی بپاشید و آنها را درون یک ظرف در آشپزخانه قرار دهید.

روشن کردن شمع :
برای رفع بوی آشپزخانه، روشن کردن یک شمع بسیار موثر است. شمع بوها را خنثی کرده و از انتشار آن جلوگیری می کند.

خیساندن تخته های برش :
اگر در تلاش برای از بین بردن بوی غذا در آشپزخانه هستید، لازم به یادآوری است که بو می تواند روی ظروف و همچنین در هوا بماند.
تخته های برش چوبی هستند و در اثر خرد کردن، آب گوشت و سبزیجات می تواند به عمق تخته نفوذ کرده و از بین بردن آن را سخت تر کند.

جوشاندن دارچین :
برای از بین بردن بوی نامطبوع آشپزخانه، رایحه دارچین گزینه خوبی است. چند عدد چوب دارچین را داخل قابلمه آب به مدت 5 دقیقه بجوشانید و اجازه دهید تا خنک شود.

استفاده از دانه های قهوه :
نوشیدن قهوه ی صبحگاهی علاوه بر بالا بردن انرژی فواید دیگری دارد مثلا می تواند بوی ماندگار پخت و پز غذا از شب قبل را از بین ببرد. ته مانده دانه های قهوه را داخل کاسه ای بریزید و آن را روی میز آشپزخانه قرار دهید تا موجب رفع بوی نامطبوع شود.

استفاده از سرکه:
سرکه سفید علاوه بر اینکه یک پاک کننده عالی به شمار می رود، برای خنثی سازی بوی نامطبوع خانه و آشپزخانه نیز فوق العاده است. یک فنجان سرکه را داخل تابه ای روی اجاق گاز به مدت 15 دقیقه بجوشانید تا بوهای نامطبوع از بین برود.

جوشاندن پوست مرکبات :
لیمو، به دلیل داشتن رایحه دلنشین در رفع بوی نامطبوع محیط و خوش بو کردن غذا موثر است. به همین دلیل مقداری از پوست لیمو را قبل از استفاده بگیرید و داخل قابلمه ای از آب بریزید. سپس حدود یک ساعت روی حرارت ملایم قراردهید.

استفاده از جوش شیرین:
یکی دیگر از مواد قوی و پرکاربرد در آشپزخانه، جوش شیرین است که می تواند به راحتی در تمام قسمتهای خانه استفاده شود. برای از بین بردن بوی پخت و پز، کافی است که یک ظرف پر از جوش شیرین را در محیط قرار دهید.

تنظیم دمای یخچال :
یکی از راه های رفع بوی بد یخچال، بیرون ریختن مواد غذایی فاسد شده است اما اگر همچنان یخچال بوی بدی می دهد، دمای آن را بررسی کنید زیرا دمای پایین یخچال خود یکی از علل خراب شدن مواد غذایی و ایجاد بوی بد است.

روشن کردن تهویه :
بهترین راه برای جلوگیری از ماندگاری بو، خارج کردن آن از طریق هود یا هواکش است. البته به یاد داشته باشید که فیلترها را مرتباً عوض کنید.
باز کردن پنجره ها در از بین بردن بو به شما کمک می کند، حتی اگر می توانید پنکه ای را به سمت پنجره تنظیم کرده تا بوی بد را به بیرون هدایت کند.

پاکسازی مرتب :
پس از آشپزی بلافاصله اجاق گاز خود را پاک کرده و قابلمه ها را بشوئید و از نگهداری پس ماندهای غذا روی آنها خود داری کنید.

بیا نی نی/ گفتگوی دو روانشناس خانم سمانه علویان و خانم سمیه حسینی درباره همسفری با کودک در دوران شیوع کرونا، ارائه راهکارهایی برای گذراندن روزهای طولانی قرنطینه

منبع: صفحه emrooz_clinic

بیا نی نی/ اشتباهات خطرناک والدین هنگام دارو دادن به کودک و پیشگیری از آن ها
1. از یک برنامه دوزینگ درست پیروی نمی کنید :
متخصص اطفال یک برنامه دوز دارویی برای کودک تهیه می کند. این برنامه به شما اطمینان می دهد تا چه مقدار دارویی را در بازه زمانی مناسب به فرزند خود بدهید . دراین صورت عوارض جانبی وجود نخواهد داشت. بدون این برنامه شما باید دوز های دارویی را که به یک دیگر نزدیک هستند ، متوقف کنید و یا در 24 ساعت دوز بیشتری به او بدهید.

2. تکرار دوزهای تصادفی :
حتی اگر برنامه زمانی دارید امکان آن وجود دارد که یک وعده دوز دارویی مصرف شده را فراموش کنید که سبب می شود آن را مجدد تکرار کنید . زمانی که به کودک خود دارو می دهید را یادداشت کنید تا از مصرف بیش از حد دارو در مدت زمان کوتاه یا بیش از حداکثر دوز در روز خودداری کنید . اگر دوز مصرف دارو را فراموش کردید دوبرابر آن را به کودک ندهید.

3. چک نکردن دوز مصرفی برای داروی جدید :
هنگامی که کودک شما مصرف داروی جدیدی مانند انتی بیوتیک ها را شروع می کند تصور نکنید که مقدار مصرف آن با داروهای قبلی یکسان است . از یک داروساز دراین باره سوال کنید و یا برچسب توضیحات دارو را برای دوز صحیح داروی جدید بخوانید.

4. استفاده از دارو برای هدفی تجویز نشده :
خوراندن دارو به کودک به غیر از هدف تجویز شده عواقب ناخوشایندی دارد که سلامت او را به خطر می اندازد . به عنوان مثال بعضی از والدین به کودک داروی بنادریل ( آنتی هیستامینی که در درمان آلرژی کاربرد دارد) یا داروی مشابهی را می دهند که قبل از سوارشدن در ماشین یا هواپیما اثر خواب آوری داشته باشد اما این دارو می تواند به جای خوابیدن در برخی کودکان سبب انرژی بیش از حد آن ها شود.
از آن جا که خاصیت شیمیایی بدن هر فرد متفاوت است نمی توان پیش بینی کرد که فرزند شما به دارویی که شخص دیگر مصرف می کند چه واکنشی نشان می دهد.
استفاده مجدد از آنتی بیوتیک ها ممکن است بی خطر باشد اما ده ها نوع آنتی بیوتیک برای شرایط مختلف وجود دارد . آنتی بیوتیک اشتباه نه تنها در بهبودی او کمک نمی کند بلکه باعث می شود کودک دراینده نسبت به آن مقاوم شود و تاثیر دلخواه را نداشته باشد.

5. دوز مصرفی دارویی کودکان براساس سن :
اطلاعات دوز مصرفی کودک شامل محدوده سنی و وزن می شود پس مهم است که دوز صحیح دارو را براساس وزن کودک به او بدهید . هنگامی که دارو را فقط بر اساس سن پایه گذاری می کنید خطر آن وجود دارد که مقدار زیادی از دارو را به او بدهید و این امر کارایی دارو را محدود خواهد کرد.

6. نادیده گرفتن دستورالعمل های دارویی :
برخی از داروها باید در یخچال و برخی دیگر باید در دمای اتاق نگهداری شوند . دارو هایی را برای جلوگیری از تهوع باید همراه غذا مصرف کرد و داروهایی را با معده خالی . پس لازم است دستورالعمل های مربوط به داروی کودک را همیشه چک کنید و طبق آن پیش روید . در صورت داشتن هرگونه سوال و یا نگرانی از داروساز خود سوال کنید.

7. فراموش کردن بررسی برچسب های دارو :
این امر در والدینی که فرزند بیشتری دارند و یا فرزند آن ها داروی بیشتری را مصرف می کند رایج است . قبل از آن که به فرزند یا فرزندان خود دارو بدهید برچسب آن را بخوانید تا از داروی مناسب او مطمئن شوید.
در بهترین حالت تصور این موضوع که کودک دارویی اضافی را مصرف کرده است و اما در بدترین حالت آن دارو می تواند واکنش شدیدی که ممکن است جان او را نیز تهدید کند داشته باشد.
اگر به کودکتان داروی اشتباهی دادید با مرکز کنترل سموم تماس بگیرید و یا او را به نزدیک ترین اورژانس ببرید.
اگر در تهیه دارو برای فرزند خود مشکل دارید با یک داروساز مشورت کنید زیرا او می تواند دارو را با طعم ها و اشکال دلپذیری برای کودکتان آماده کند.