بیا نی نی

 بازی‌های جهانی عشایری روزهای ۷ تا ۱۰ مهرماه در شهر بورسا ترکیه برگزار شد و تیم ملی کشتی آلیش زنان ایران توانست ۶ مدال رنگارنگ در بخش کلاسیک و پنج مدال در بخش آزاد کسب کند و عنوان قهرمانی بخش کلاسیک را از آن خود کند اما شرایط میزبانی ایران در این مسابقات بسیار بد بوده و کشتی گیران در کانکس اسکان داده شده‌اند.

آنا براتی سرمربی تیم ملی کشتی آلیش زنان ایران در مورد میزبانی ترکیه در مسابقات جهانی عشایر به بیا نی نی گفت: میزبانی افتضاح بود. اصلا فکر نمی‌کردیم چنین شرایط بدی داشته باشیم. محل اسکان مسابقات کانکس بود که اولین شوک از این طریق به ما وارد شد. شرایط در کانکس سخت بود و خیلی از امکانات را نداشتیم حتی حمام و سرویس بهداشتی عمومی بود.

براتی در مورد سطح مسابقات بیان کرد: مسابقات سطح بالایی داشت و تیم‌های قرقیزستان، ازبکستان و ترکمنستان مثل همیشه آماده بودند، اما از نظر برگزاری خیلی ضعیف عمل کردند و خیلی اذیت شدیم. خیلی از امکانات ساده را نداشتیم و برای گرفتن آب مجبور بودیم مسافت زیادی را طی کنیم.

کاری کردند که قهرمان نشویم

او در ادامه افزود: یکی دیگر از مشکلات بزرگ ما برگزاری مسابقات کلاسیک و آزاد در یک روز بود، در حالی که از قبل این موضوع را به ما اطلاع نداده بودند. ما از 9 صبح تا 16 بعداز ظهر در بخش کلاسیک شرکت کردیم و از 16 تا 10 شب هم در بخش آزاد مسابقه دادیم. بچه‌های من در بخش آزاد واقعا خسته بودند و به همین دلیل در این بخش نتایج ضعیفی کسب کردیم. توان اصلی ما در بخش کلاسیک بود و اگر مسابقات آزاد روز بعد برگزاری می‌شد، قهرمانی این بخش را هم به دست می‌آوردیم.  

سرمربی تیم ملی کشتی آلیش زنان ایران با بیان اینکه از بدو ورود به مسابقات کاری کردند که ما قهرمان نشویم، ادامه داد: می‌توانستیم مدال‌های بیشتری کسب کنیم اما داوری‌ها افتضاح بود، حتی مسابقات تایمر هم نداشت و خودمان زمان می‌گرفتیم. این موضوع هم باعث شد تا دو مدال طلا را از دست بدهیم.

براتی در بخش دیگر این گفت‌وگو به بی‌توجهی مسئولان وزارت ورزش به کشتی زنان اشاره و بیان کرد: حمایت صفر است. بچه‌های من برای مسابقات آسیایی و قهرمانی جهان هیچ پاداشی نگرفتند. می‌گویند از آنجایی که رشته المپیکی نیستید به شما جایزه تعلق نمی‌گیرد. نمی‌دانم چرا وزارت ورزش ما را نادیده می‌گیرد. نامه‌ای نوشته‌ایم که چرا به ما جایزه تعلق نمی‌گیرد و قرار است به دست وزیر ورزش برسانیم.

او با بیان اینکه فدراسیون تا جایی که می‌تواند حمایت می‌کند، ادامه داد: بچه‌های من در برترین شرایط و بدون هیچ جایزه ای از طرف وزارت ورزش، کشتی می‌گیرند و مدال کسب می‌کنند. به عنوان سرمربی تیم ملی هیچ پولی دریافت نمی‌کنم و تنها به عشق ایران در تیم ملی حضور دارم. ما با 6 ورزشکار 11 مدال گرفتیم که خیلی ارزشمند است اما متاسفانه هیچ حمایتی از سمت وزارت ورزش برای ما وجود ندارد. هر بار به ما می‌گویند نمی‌دانستیم چنین شرایط بدی دارید و قول می‌دهند اما اتفاقی نمی‌افتند.

نام کشتی را حمل می‌کنیم که نادیده گرفته می‌شویم

براتی ادامه داد: در باکو تحصیل می‌کنم و هزینه‌های زیادی را متحمل می‌شوم اما هزار تومان هم دریافت نمی کنم. تا جایی می‌شود این شرایط را تحمل کرد. نزدیک دو سال است که سرمربی تیم ملی هستم. در سال اول مسابقه نداشتیم و در سال دوم در تمام مسابقاتی که اعزام شدیم چند مدال طلا گرفتیم که در کل کشتی آلیش تا این حد مدال نداشتیم. با این حال به بن بست رسیده‌ام و نمی‌دانم باید چکار کنم.

سرمربی تیم ملی کشتی آلیش زنان با بیان اینکه رشته ما پخش تلویزیونی ندارد، به همین دلیل مردم خیلی از کشتی زنان شناخت ندارند، تاکید کرد:اگر پنج دقیقه هم پخش تلویزیونی داشتیم خیلی از مردم ما را می‌شناختند. از طرفی انگار برخی ازمردم کشتی را برای زنان قبول ندارند. حجاب کامل داریم اما فقط به این خاطر که نام کشتی را حمل می کنیم، نادیده گرفته می‌شویم.

هر چند کودکان معمولاً نیازهای خود، به ویژه نیازهای مرتبط با مسائل درسی را کمتر به زبان می‌آورند، امّا مانند هر انسانی خواسته‌ها و نیازهایی دارند که دوست دارند والدین به آنها اهمیت بدهند. اغلب دانش‌آموزان در هر مقطع تحصیلی که باشند، دوست دارند والدین آنها از وضعیت تحصیلی‌شان آگاه شوند و با اولیاء مدرسه ارتباط مناسبی داشته باشند. این ارتباط به آنها اطمینانی خاص می‌بخشد.ارتباط منظم و دوستانه والدین با اولیاء مدرسه، اطمینان خاطری دلنشین به دانش‌آموز می‌‌دهد و باعث می‌شود تا او خانه و مدرسه را جدا از هم و در مواردی مقابل هم نبیند.ارتباط والدین با اولیاء مدرسه باعث شناسایی بهتر نقاط قوّت و ضعف دانش‌آموز شده و بر همین اساس یاری رساندن به او معنای بهتری پیدا می‌کند. حضور والدین در جلسات اولیا و مربیان کودک اطمینان می‌‌دهد که والدین به وضعیت تحصیلی او و در نهایت موفقیت تحصیلی او و یا از همه مهمتر خود او اهمیت می‌دهند و مانند دیگر کودکان برای والدینشان مهم هستند.

فرزندان انتظار دارند تا والدین با ارتقاء سطح معلومات و آگاهی‌هایشان، نیازها، مشکلات و انتظارات آنها را پاسخ دهند تا آنها نیز به راحتی بتوانند راه درست را بیابند. شش نکته کلیدی پروفسور جویس استین از دانشگاه جان‌ها‌پکینز به شش نکته به عنوان نکات مهم در برقراری ارتباط بین والدین و فرزندان و آموزش عملی نظم و انضباط در کار و درس اشاره کرده و می‌گوید: «عوامل بسیاری در برقراری ارتباط مناسب بین فرزندان و والدین، والدین و اولیاء مدرسه ،و به طور کلی هماهنگی و ارتباط بین افراد خانه و مدرسه دخیل هستند که دلیل اصلی برقراری این ارتباط مناسب بین افراد خانواده و خانواده و اولیاء مدرسه آموزش و پرورش صحیح کودکان و در نهایت موفقیت تحصیلی آنها است.

الف) تربیت فرزند: والدین و دیگر افراد مرتبط با کودکان چه در منزل و چه در مدرسه باید جهت‌گیری خود را به سمت آموزش و پرورش صحیح کودک متمرکز کنند. بنابراین:

*والدین باید با مطالعه ی کتاب، حضور در کلاس‌های آموزشی، مشورت با والدین موفق و… به بهترین شیوه آموزش و پرورش کودک مسلّط شوند. اگر چه والدین تحصیل‌کرده روی فراگیری مهارت «تربیت صحیح فرزند» تأکید دارند، اما لازم است تا والدین کم‌سواد و بی‌سواد نیز این مهارت را آموخته و به آن مسلّط شوند.

*برنامه‌ریزی خانواده باید در جهت تربیت صحیح فرزند، حفظ سلامت روحی و جسمی او و به ‌طور کلی حمایت صحیح و همه جانبه از کودک متمرکز شود.

*خانواده باید هم پای تغییر و تحوّلات ایجاد شده برای کودک حرکت کند. حضور در مقطع پیش‌دبستانی، دبستان، راهنمایی و حتی متوسطه و دانشگاه، تحوّلاتی است که فرزند باید با حمایت والدین این تحولات را پذیرفته و با آنها برخورد کند.

ب) گفت‌و گو و برقراری ارتباط: والدین موظّف هستند تا ارتباطی مناسب بین تک تک افراد خانواده و مدرسه برقرار کنند که این هماهنگی و ارتباط بی‌تردید اثرات مثبتی بر وضعیت رفتاری- تحصیلی فرزند خواهد داشت، بنابراین:

* همواره در جلسه‌های اولیا و مربیان حضور پیدا کنید.

* نیازهای فرزندتان را یادداشت کنید و هنگام حضور در جلسه‌ها با مدیر، آموزگار یا مشاور در میان بگذارید.

* براساس یک جدول زمانی مشخص به مدرسه فرزندتان مراجعه کنید و از وضعیت تحصیلی فرزندتان مطّلع شوید. این ملاقات‌ها باید جدا از دعوت مدرسه برای جلسه اولیاء و مربیان صورت بگیرد.

ج) تعهد و متعهد بودن: تعّهد والدین در قبال فرزندشان تعّهدی است که تنها محدود به صرف هزینه برای او نمی‌شود. این تعهّد باید با حضور موثر و مستمر والدین در عرصه‌های مختلف زندگی فرزند به ویژه زندگی اجتماعی و تحصیلی او مشاهده شود: * به هر نحو ممکن در فعالیّت‌ها و برنامه‌های مدرسه فرزندتان مشارکت کنید.

* در صورت موافقت اولیاء مدرسه در برنامه‌های فوق برنامه مشارکت کنید، حتی اگر در حد هم فکری و برنامه‌ریزی باشد.

* به تعهّد خود به عنوان والدین فرزندتان پایبند باشید و هیچ‌گاه به بهانه کار و گرفتاری از مسئولیت پدر و مادر بودن شانه خالی نکنید. رفتار متعهد‌انه شما درسی عملی برای فرزند شما است.

د) تکمیل آموزش‌ها در منزل: والدین باید بتوانند فرزندشان را در انجام تکالیف مدرسه کمک کنند؛ حتی اگر خود نیز نمی‌توانند از افراد دیگر کمک بگیرند. کسب اطلاعات کامل درباره مباحث درسی، سیاست‌گذاری‌های آموزگار و اولیاء مدرسه در آموزش و پرورش و … گامی موثر جهت تکمیل آموخته‌های مدرسه است.

* سیاست‌گذاری والدین باید در جهت آموزش و پرورش بیشتر و بهتر فرزند و موفقیت بیشتر و بهتر او جهت‌گیری شود.

هـ) تصمیم‌گیری والدین موفق همواره درباره وضعیت تحصیلی و دیگر مسائل مرتبط با فرزندشان به درستی اندیشیده و به درستی تصمیم‌گیری می‌کنند. این والدین به والدین پیشگام یا رهبر معروف هستند.

* اگر چه نباید تصمیم‌گیری والدین جنبه تحمیل و زور و اجبار به خود بگیرد، اما باید به ‌عنوان کلیدی برای حل مشکلات فرزند مطرح باشد. * تصمیم‌گیری‌ها باید در جهت بهتر شدن شرایط آموزشی و پرورشی فرزند جهت‌گیری شود.

* قاطعیّت در تصمیم‌گیری نکته مهمی است که باید والدین به آن توجه کنند.

و) همکاری و مشارکت: شناسایی نیازها و امکانات آموزشی مدرسه فرزندمان می‌تواند ما را برای مشارکت و حضور بیشتر یاری دهد.

* آگاهی از وضعیّت مدرسه فرزندمان چه از جهت نیازهای آموزشی و چه از جهت نیازهای دیگر چون بهداشت مدرسه، برنامه‌های فوق‌برنامه و… برای والدین ضروری است.

* اولیاء مدرسه باید از وضعیت اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی تک تک دانش آموزان آگاه باشند تا مشارکت شکل مناسب‌تری به خود بگیرد.

* مشارکت والدین در امور مرتبط با فرزندشان باید همواره به صورت پشتیبانی بجا و منطقی جلوه‌گر شود.