بیا نی نی

پارتنر سمی به نظرتون چه ویژگی هایی داره؟ آیا شده پارتنرتون کاری بکنه که براتون ردفلگ یا علامت هشدار محسوب بشه؟ اصلا فکر کردید شاید خود شما همون پارتنر سمی باشید که طرفتون ازش فرار کرده؟

دکتر ترورز یه مقاله درباره 3 نشونه‌ای که برای فرد مقابل به عنوان ردفلگ محسوب میشه و راه حلش نوشته. ایشون میگه خیلی از آدما وقتی پارتنر احساسی ایده‌آلشون رو از دست میدن یا ازش جدا میشن میرن تراپی. توی تراپی میگن:

_ چون پارتنرم سریع جوابم رو نمیداد، حس کردم مجبورم بهش زنگ بزنم! همین هم عصبانیم کرد!

_ یا ما چند وقتی هست که با هم هستیم و اوضاعمون هم خوب به نظر میرسه، چرا پارتنرم برای تعهد دادن و ازدواج کردن باهام شونه خالی میکنه؟!

_ من نمیدونم اکس ام الان با کی دیت میره! ولی باید بدونم طرف چیش از من بهتر بوده که اکسم انتخابش کرد!

وارد رابطه شدن، میتونه منجر به نتایج عالی مثل احساس شادی و لذت و رضایت بشه! اما به سادگی آب خوردن میتونه منجر به سمی‌ترین تجربیات زندگیتون هم بشه. این 3 تا مورد، از اون مواردی هستن که اگر داشته باشید بدون اینکه حتی بدونید تبدیل به یه رد فلگ سمی برای طرف مقابلتون میشید!

رویاپردازی بیش از حد برای یک پارتنر بالقوه

منظور کسی که هنوز واقعا پارتنرتون محسوب نمیشه! وقتی ما رویایی به جهان نگاه کنیم و شخصی رو بیش از حد ایده آل ببینیم، بجای دیدن واقعیت، اون شخص رو آنطور که دوست داریم باشه میبینیم! نه آنطور که هست! این منجر به این میشه که توی واقعیت هم میخوایم دست ببریم و شخص رو به آن چیزی که تصور میکردیم باشه، به زور تبدیل کنیم. این موضوع به خودی خود میتونه مشکلی نداشته باشه!حد و اندازه خودشو داره. اینکه مثلا شما یه قهوه با طرف خوردی، تا اسم بچه تون هم درباره اش رویاپردازی کردی چیزیه که کم و بیش رخ میده. زمانی این حالت سمی و رد فلگ میشه که یک یا هر دوی این مشکلاتِ عمیقتر در شما وجود داشته باشه

قائل نبودن احترام برای خودتون

اگه شما با هرآن چیز و هرآن کاری که پارتنرتون انجام میده، بدون چون و چرا موافقت کنید، این خطر رو داره که به شخص مقابل احساس برتر بودن و بالاتر بودن از خودتون رو بدید. یه جوری که انگار تو خدایی من بنده ( یاد اون شعرحافظ افتادم که در دایره قسمت ما نقطه تسلیمیم/لطف آن چه تو اندیشی حکم آن چه تو فرمایی ) در حالی که نه! اینطوری نیست! همه آدمها نقص دارن. این رویکرد نه تنها شمارو غیر جذاب‌تر میکنه بلکه باعث میشه به شدت نسبت به هرآنچه در محضر اون شخص میخواید بگید یا انجام بدید محتاط بشید. سانسورکنید خودتون رو! بر اساس این مقاله آدم هایی که به خودشون احترام میذارن، وقتی با مشکلات و دوراهی‌های رابطه مواجه میشن بهتر می‌تونن چهارچوب‌ها و معیارهای شخصی و اخلاقیشون رو حفظ کنن! افراد قابل اتکاتری هستن! این هم منجر به نتیجه بهتر در رابطه میشه از جمله اینکه هر دو پارتنر بیشتر با هم سازگار میشن، بیشتر همدیگه رو می‌بخشن و بیشتر با هم مصالحه می‌کنن!

کمبود عزت نفس

خیلی مطالعات نشون میدن عزت نفس بالا، به نفع یک رابطه عاطفی هستش. اگه شما درگیر عزت نفس پایین هستید ممکنه سیگنال های ناخوشایندی برای طرف مقابلتون بفرستید، مثلا خودتون رو به عنوان یه آدم وابسته نشون بدید. کسی که حتما باید دیگری یعنی پارتنرش تاییدش کنه،حتما باید دیگری خوشحالش کنه و خودش ناتوانه. شما ممکنه نهایتا امید بالای غیرواقعی و واهی نسبت به هر آن کسی که حتی کمی بهش علاقه و تمایل دارید پیدا کنید، شاید حتی به محض آشنایی با کسی ازش انتظار اعتماد و صمیمیت داشته باشید! باز همون داستان که طرف فقط یه دیت با شما آمده که باهاتون آشنا بشه! پارتنرتون نیست! هنوز نشده! پس نباید ازش انتظاراتی که از پارتنرتون دارید رو داشته باشید!

برای این مشکل تمایل به رویایی فکر کردن چه میشه کرد؟​

به طرفتون شانس این رو بدید که خودش رو نشون بده. برای اینکه یک رابطه سالم باشه بایستی احساسات مشترکی در اون وجود داشته باشه. اگر پارتنرتون دقیقا مثل شما احساس تعهد و نزدیکی بهتون میکنه، بایستی این احساس رو به نوعی به شما نشون بده. به طرفتون یک شانس بدید و اجازه بدید اون هم توی رابطه تون سرمایه گذاری بکنه. از دیگران نظر بخواید. تا وقتی نگاهتون رو از واقعیت برنداشتید، فانتزی سازی درباره رابطه تون هیچ اشکالی نداره. یکی از راه هایی که میتونید جلوی دور شدن از واقعیت رو بگیرید اینه که از یک نفر سومی نظر واقعی و صادقانه اش رو درباره خودتون و رابطتون بخواید! نه درباره طرف مقابلتون‌ها! درباره خودتون و رابطه‌تون!

دومیش اینکه دنبال کسی بیوفتید که تازه رابطه قبلیش رو تموم کرده. اینکه برید سراغ آدمی که تازه رابطه قبلیش رو تموم کرده میتونه این سیگنال رو به طرف مقابلتون بده که برای شما، دادن زمان و فضا به آدم ها،بخصوص زمانی که بهش نیاز دارن سخته. دو تا نشونه که میتونه بهتون کمک کنه، بدونید آدمی که تازه به قول معروف، کات کرده مناسب این هست که روش سرمایه گذاری کنید یا نه اینهاست: آیا مدام به راحتی یاد پارتنر قبلی یا اکسشون میوفتن؟ اگه پارتنر بالقوه شما مدام توی حرف هاش از اکسش یاد میکنه میتونه به این معنا باشه که هنوز درگیر خاطرات و زخم های درمان نشده رابطه قبلیشه. مخصوصا توجه داشته باشید اگر درباره پارتنر قبلیشون منفی حرف میزنن و ازش بد میگن میتونه به این معنا باشه، که هنوز آماده گذشتن از اون رابطه نیست یا اصلا بدتر، به این معنا باشه که اون شخص، مسئولیت پذیری برای اشتباهات و خطا هاش رو توی رابطه بلد نیست. بالاخره نمیشه توی یک رابطه همه تقصیرها فقط گردن یک نفر باشه! حتی اگر بر فرض محال هم چنین باشه، شما بابت انتخاب اون آدم مسئول هستید. چرا با چنین هیولایی وارد رابطه شدید؟

یه الگوی دیگه که بایستی مراقبش باشید اینه که آیا پارتنر شما در ابتدای امر خیلی قوی و جذاب و درست و خوب به نظر میرسه، اما کم کم میبینید که اینطور نبوده و ناامیدتون میکنه؟ این حالت زمانیه که شخص تازه از رابطه قبلیش جدا شده و اصلا مسئله اش شخص شما و رابطه با شما نیست! بلکه صرفا فقط میخواد به خودش و به اکسش نشون بده هنوز خواستنیه و میتونه وارد یه رابطه بشه. حتما باید این مورد رو در نظر داشته باشید و هوشمندانه شخص رو زیر نظر بگیرید، که آیا واقعا علاقه اش به شما و رابطه با شماست؟ یا مسئله لج و لجبازی با اکسش هستش؟

و اینکه قدرت ارتباطتون رو بسنجید: بر اساس مقاله‌ای که 2020 منتشر شده زوج هایی که ارتباط کارآمد، موثر و مشترک باهم دارن سطح رضایتشون از رابطه بیشتر بوده. یه زمانی بزارید تا قدرت کار تیمی تون رو بسنجید، قدرت حل مسئله و مشکلات رو به شکل گروهی ببینید و بسنجید. اگه احساس رضایت کردید و نتیجه موفقیت آمیز بود به این معناست که رابطه شما میتونه شامل چیزی بیشتر از صرفا ارتباط فیزیکی باشه. اینکه 2 تا دیت با کسی برید و صرفا به این نیت که خب دیگه واسه اینکه طرف رو مجبور کنم باهام ازدواج کنه، کار نمیکنه! برای یه آدم عاقل اینا تماما رد فلگ هستن. اجازه بدید وقایع روند طبیعشون رو طی کنن. بجای الکی زور زدن و ایجاد شرایط نامطلوب برای طرفتون، یکم صبور باشید و تمام

افزایش قیمتی که کم کردن هزینه‌های زندگی و روی کار آوردن پس‌انداز و روی‌آوردن به درآمد و شغلی جدید هم از پس آن برنمی‌آید، اما واقعا تمایل به درس‌خواندن در مدارسی با خدمات بیشتر، هزینه دارد یا تاوان؟ به نظر می‌رسد چیزی که این روز‌ها شهریه ثبت‌نام از آن عنوان می‌شود، تاوان خواسته‌ای به نام امکانات و خدمات است نه هزینه!

یکی آموزش و کیفیت مطالب درسی برایش صددرصد همه‌چیز است و دوست دارد فرزندش با بهترین کادر آموزشی درس بخواند و درنهایت هم نتیجه‌ای مانند قبولی در بهترین دانشگاه‌های ایران و جهان را بگیرد، یکی دیگر، اما محیط و شلوغی مدارس دولتی را نمی‌پسندد و ترجیح می‌دهد دختر یا پسرش را در محیطی آرام‌تر و خلوت‌تر و البته با امکانات بیشتر ثبت‌نام کند. در این میان هستند کسانی که مسائل اعتقادی و تربیتی، برای‌شان در اولویت است و باید به دنبال مدرسه‌ای با تاکید بر چنین فضایی بگردند، اما درنهایت هیچ فرقی نمی‌کند؛ همه این خواسته‌ها و جست‌وجوها، به مدرسه‌ای غیرانتفاعی ختم می‌شود که به‌دلیل ارائه آن خدمات مورد نظر، هزینه زیادی دریافت می‌کند؛ هزینه‌ای که سال‌های گذشته گران بود و افزایش چندین و چنددرصدی‌اش برای امسال، دیگر واژه گران را بی‌معنا و خنده‌دار کرده است، اما چه باید کرد؟ حالا این سؤال، تبدیل به اصلی‌ترین محتوای پویش‌هایی شده است که والدین برای رسیدگی به افزایش غیرقابل‌قبول هزینه مدارس غیردولتی راه‌انداخته‌اند؛ این‌که واقعا چه باید کرد؟! 

از شمال تا جنوب شهر

«من دوست ندارم دخترم در کلاسی درس بخواند که بیشتر از ۴۰ نفر شاگرد دارد و معلم نمی‌تواند به اندازه کافی به آن‌ها رسیدگی کند؛ یعنی واقعا برای رسیدن به چنین خواسته‌ای باید ۵۲ میلیون هزینه کنم؟» این را مادر یکی از دانش‌آموزانی می‌گوید که سال گذشته، دخترش در مدرسه غیرانتفاعی در شرق‌تهران، کلاس دوم دبستانش را با هزینه ۲۰میلیون تومانی گذرانده و امسال، هزینه‌شان به ۵۲میلیون افزایش پیدا کرده است. این یعنی افزایش چنددرصدی؟ اوضاع مادر دیگر البته بهتر است، اما تا بهتر را چه معنی کنیم: «دبستان دختر من سال گذشته ۲۴میلیون بود و امسال هزینه ثبت‌نامش، ۴۰ میلیون تومان شده است!» اصلا از عدد و رقم‌هایی حرف می‌زنند که انگار پرداختش خیلی ساده و دم‌دستی است درصورتی‌که همان ۲۰میلیون سال گذشته هم به‌سختی جور شده است. منطق بسیاری از این مدارس هم یک چیز است: «نباید دستمزد معلم را بدهیم؟» بیراه هم نمی‌گویند، اما در این میان، آموزش‌وپرورش، کجای این معرکه است؟ معرکه‌ای که قیمت‌های ۴۰میلیونی و ۵۰میلیونی برای مدرسه‌ای در شرق‌تهران است تا شمال‌شهر! البته که افزایش همان افزایش است! کف قیمت ۱۰میلیون تومانی مدارس غیردولتی در مناطق پایین‌تر شهر تهران، ۲۵میلیون شده است و در شمال‌تهران، از شهریه ۱۰۰میلیون توماتی برای ۹ ماه سال تحصیلی می‌گویند. درواقع فرقی نمی‌کند که در کدام منطقه از شهر ساکن باشی و درس بخوانی! آن‌چیزی که مهم است، افزایش هزینه‌هایی است که پرش به پر مدارس هم گرفته است و برای جبران آن، مجبورند به جیب خانواده‌ها رو بیندازند.  

هزینه خواسته‌ات را بپرداز‌

نمی‌شود هم که تا یک نفر حرف از مدرسه غیرانتفاعی و گرانی هزینه‌هایش می‌زند، اجازه ندهیم جمله‌اش تمام شود و فوری نسخه «خب ببرش دولتی» برایش بپیچیم؛ چرا؟ چون موضوع گاهی فقط آن ظواهری که ما می‌بینیم و تعداد کم دانش‌آموزان و حتی کیفیت آموزش هم نیست: «می‌خواهم محیط مدرسه‌ای که دخترم در آن درس می‌خواند مذهبی باشد؛ یعنی کادر آموزشی علاوه بر آموزش، دغدغه پرورش دینی هم داشته باشند و دانش‌آموزان و خانواده‌های‌شان از فیلتر گذشته باشند. برایم مهم است که دخترم در مدرسه با کسانی دوست شود که تفکرات اعتقادی و مذهبی‌شان به ما نزدیک است. این خواسته زیادی است؟» نه، خواسته زیادی نیست، اما بالاخره خواسته است و باید بابتش هزینه هم پرداخت شود، اما هزینه ۱۰درصدی؟ ۲۰درصدی؟ یا صددرصدی؟ درواقع ماجرا این است کسی که از محیط تحصیل فرزندش، انتظاراتی، خواه کم یا زیاد دارد، باید بابتش هزینه بدهد یا تاوان؟ 

اولیای منتقد

 ماجرا این است که ما فقط از خانواده‌هایی که این عدد و رقم‌ها برای‌شان خیلی بالا نیست و ثبت‌نام در غیرانتفاعی، معمول‌ترین جریان خانوادگی‌شان است حرف نمی‌زنیم؛ ما دغدغه آن والدینی را داریم که سال گذشته به هر زحمتی که بود، فرزندش را در مدرسه مورد تاییدش ثبت‌نام کرده و امسال، از افزایش غیرقابل قبول هزینه ثبت‌نام، دست روی راه‌انداختن پویش گذاشته است. پویشی که حرف دل تعداد زیادی از خانواده‌ها را زده است و به دنبال این است که وزارت آموزش‌وپرورش هم قدمی برای اصلاح این ماجرا بردارد. می‌خواهد با بالابردن کیفیت مدارس دولتی باشد، با ساخت مدارس بیشتر برای کم‌کردن تعداد دانش‌آموزان در مدرسه یا شاید هم با تقبل بخشی از هزینه‌های مدارس غیرانتفاعی و همراهی خانواده‌ها در پرداخت هزینه! هرچه که هست، تورمی که امروز به هزینه مدارس غیرانتفاعی رسیده است، نظم آموزشی را برهم زده است؛ نظمی که می‌تواند آینده تحصیلی و تربیتی نسل بعدی را به خطر بیندازد. حالا اگر تعداد زیادی از دانش‌آموزانی که سال گذشته در غیرانتفاعی درس خوانده‌اند، به‌دلیل ناتوانی در پرداخت شهریه، به مدارس دولتی برگردند، چه اتفاقی در جمعیت مدرسه دولتی خواهد افتاد؟ کلاس‌ها فشرده‌تر و میز‌ها تنگ‌تر می‌شود، حیاط مدرسه هم وقت زنگ‌تفریح شلوغ‌تر و امکان رسیدگی انضباطی و تحصیلی کمتر! به نظر می‌رسد که بهبود اوضاع مالی مدارس غیرانتفاعی و بالابردن کیفیت مدارس دولتی، تنها راه چاره این اوضاع آشفته است.