برچسب: کودک

حضانت فرزند طلاق با چه کسی است؟

نهاد خانواده به عنوان بهترین و مهم ترین بستر رشد کودک، همواره مورد توجه قانون گذاران و مصلحان اجتماعی بوده است و با اتفاق نظر، همگی والدین را شایسته ترین افراد برای نگه داری و مراقبت طفل معرفی می کنند. چونان که مقدمه “کنوانسیون حقوق کودک” خانواده را به عنوان جزء اصلی جامعه و محیط طبیعی برای رشد و رفاه تمام اعضای خود خصوصاً کودکان معرفی کرده و تأکید می کند:”کودک برای رشد کامل و متعادل شخصیتی خود می بایست در محیط خانواده و در فضایی مملو از خوشبختی ، محبت و تفاهم بزرگ شود.

حضانت به معنای حفظ و مراقبت کردن، پرورش دادن، نگاهداری و تنظیم روابط طفل با دنیای خارج است؛ اگرچه قانون مدنی تعریفی از حضانت ارائه نکرده است، اما به موضوع نگاهداری و تربیت اطفال در مواد 1168تا1179 قانون مدنی و مواد40 تا 47 فصل پنجم قانون جدید حمایت خانواده پرداخته شده است.

حضانت را نباید با ولایت یا حتی تربیت یکی دانست؛ چراکه ولایت به معنای قدرت و اختیاری است که قانون برای اداره امور کودک (از جمله اداره اموال و امور مالی) به پدر و جد پدری می دهد تا بر اساس مصلحت کودک عمل کنند. این حق پس از مرگ با وصیت قابل انتقال است. تربیت نیز بیشتر امری معنوی است؛ در حالی که حضانت عموماً ناظر بر نگه داری از جسم کودک است؛ هرچند که حضانت به طور عام شامل تربیت نیز می شود.

حضانت فرزند در طلاق با کیست؟

 
طبق قوانین ایران حضانت فرزند تا رسیدن طفل به سن بلوغ (در دختران 9 سالگی و در پسران 15 سالگی) به عهده والدین است و شخصی که حضانت به او محول شده است، حق خودداری از حضانت و یا اسقاط حق را ندارد؛ به عبارت قانونی “حضانت حق و تکلیف ابوین است”؛ بدین معنی که والدین حق دارند حضانت و سرپرستی کودک خود را به عهده گیرند و قانون جز در موارد استثنایی نمی تواند آنان را از این حق محروم کند و از سوی دیگر آنان مکلف هستند تا زمانی که زنده هستند و توانایی دارند، نگهداری و تربیت فرزند خویش را به عهده گیرند.
دیوان عالی کشور در رأی شماره4236 مورخ 20/1/73 مقرر می دارد:”با توجه به اینکه حضانت طبق قانون هم حق و هم تکلیف است، می توان حق را ساقط نمود، ولی تکلیف قابل اسقاط و مصالحه نیست. 

حضانت طفل با پدر و مادر؟

مقررات مربوط به حضانت به تازگی تغییر کرده است. اگر چه قانون مدنی مصوب 1314 ماده 1169 بیان می کرد حضانت فرزند پسر تا 2 سالگی و دختر تا 7 سالگی به مادر سپرده شده و پس از انقضای این مدت حضانت با پدر است؛ اما با اصلاحیه مصوب سال 82 که به تصویب مجمع تشخیص مصلحت رسید، برای حضانت و نگهداری طفل که پدر و مادر او از یکدیگر جدا شده اند، مادر تا 7 سالگی (پسر یا دختر فرقی ندارد) اولویت دارد و پس از آن با پدر است البته این تبصره هم به اصلاحیه افزوده شده است که پس از 7 سالگی هم در صورتی که میان پدر و مادر درباره حضانت اختلاف باشد، حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک و به تشخیص دادگاه است.

جایگاه مصلحت طفل؟

ماده 1169 قانون مدنی حضانت و نگهداری طفلی را که ابوین او جدا از هم زندگی می کنند تا هفت سالگی به مادر و پس از آن به پدر واگذار کرده است. اما توجه به این امر ضروری است که حسب تبصره ماده مذکور که در تاریخ 8 آذر 1382 به تصویب مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیده است «بعد از هفت سالگی در صورت حدوث اختلاف حضانت طفل با رعایت مصلحت کودک به تشخیص دادگاه می باشد. بر این اساس حضانت طفل پس از هفت سالگی به طور مطلق به پدر واگذار نمی شود بلکه هرگاه بین پدر و مادر طفل در مورد حضانت او اختلاف شود معیار تعیین حضانت کننده صرفا مصلحت طفل است. چه بسا علیرغم عدم وجود عیب و نقصی در پدر به تشخیص دادگاه مصلحت طفل اقتضاء می کند حضانت او بر عهده مادرش باشد. در این صورت بدون اینکه نیاز به دلیل دیگری باشد حضانت از پدر سلب و به مادر داده خواهد شد. با وجود این قانون٬ دادگاه صادرکننده رای توجهی به این امر نکرده و در مورد مصلحت طفل و نقش آن در تعیین دارنده حق حضانت هیچ اظهارنظری نکرده است.

موافقت پدر با واگذاری حضانت:

به موجب ماده 1168 قانون مدنی «نگهداری اطفال هم حق و هم تکلیف ابوین است.» و چون حضانت تکلیف پدر یا مادری است که دارای حق حضانت است، در صورت ذی حق بودن نمی تواند از این تکلیف سرباز زند و آن را به دیگری واگذارد.
اگر حضانت طفل حق باشد ذی حق می تواند از آن صرف نظر کند یا به دیگری واگذارد؛ اما چون تکلیف ذی حق هم محسوب می شود نمی تواند از اجرای این تکلیف شانه خالی کند. بنابراین با وجود استدلال دادگاه موافقت کردن یا موافقت نکردن پدر در واگذاری حضانت به مادر نمی تواند علت صرف تغییر حضانت کننده باشد. ضمن اینکه همان گونه که ذکر شد در تعیین شخص دارای حضانت اراده پدر و مادر دخالت ندارد بلکه معیار اصلی در این امر مصلحت طفل است. بنابراین هرگاه مصلحت طفل برخلاف توافق پدر و مادر باشد، این توافق نمی تواند عملی شود؛ اما هرگاه توافق بر واگذاری حضانت بین پدر و مادر صورت گیرد و این توافق به مصلحت طفل باشد دادگاه می تواند مطابق با این توافق عمل کند و حکم به تغییر حضانت کننده صادر کند.

حضانت فرزند در طلاق با کیست؟

اداره حقوقی قوه قضاییه در پاسخ به این پرسش که آیا پدر می تواند حضانت فرزندش را در قبال مادر اسقاط کند؟ اعلام کرده است:«به موجب ماده 1168 قانون مدنی حضانت و نگهداری اطفال برای ابوین هم حق است و هم تکلیف قابل مصالحه نیست؛ زیرا حقوقی را که مقنن و شارع برای طفل پیش بینی کرده است جنبه امری برای مکلف دارد و اداره فردی نمی تواند چنین حکمی را تغییر دهد. ماده 1172 قانون مدنی مقرر می د ارد:«هیچ یک از ابوین حق ندارد در مدتی که حضانت طفل به عهده آنها است از نگهداری او امتناع کند… بنابراین اسقاط تکلیف جایز نیست».

نحوه ملاقات طفل؟

اما نکته دیگری که جای بررسی دارد این است که در صورتی که حضانت طفل به یکی از والدین سپرده شده باشد، دیگری که بعد از جدایی حق حضانت ندارد چگونه می تواند فرزند خود را ملاقات کند؟
در این خصوص ماده 1174 قانون مدنی قابل ملاحظه است که می گوید:«هر کدام از والدین که طفل تحت حضانت او نیست، حق ملاقات طفل خود را دارد. تعیین زمان و مکان ملاقات و سیر جزییات مربوط به آن در صورت اختلاف بین والدین با محکمه است» با توجه به این ماده هر یک از والدین این حق را دارند که در فواصل معین با کودک خود ملاقات کنند و حتی فساد اخلاقی مادر یا پدر هم باعث نمی شود از ملاقات وی با فرزندش جلوگیری شود. در صورتی که میان پدر و مادر درباره مدت ملاقات و نحوه آن توافق شده باشد، طبق همان توافق عمل می شود. بنابراین اگرچه در مورد انصراف از حضانت امکان توافق وجود ندارد؛ اما در خصوص چگونگی ملاقات می توان توافق کرد.

اما در صورت توافق نکردن، دادگاه در حکم خود مدت ملاقات و نحوه آن را برای کسی که حق حضانت ندارد ، معین می کند . به طور معمول دادگاه ها یک یا دو روز از آخر هفته را به این امر اختصاص می دهند و گفته می شود ملاقات بیش از این با شخصی که حضانت را به عهده ندارد ، موجب اختلال در حضانت و دوگانگی در تربیت کودک می شود. باید توجه داشت که محروم کردن از ملاقات فرزند امکان ندارد چون سلب کلی حق ملاقات از پدر یا مادری که حضانت به عهده او نیست، برخلاف صراحت ماده قانون مدنی است و دادگاه نمی تواند حکم به آن بدهد.

با وجود این اگر ملاقات با پدر یا مادری که حضانت به عهده او نیست واقعاً برای مصالح کودک مضر باشد، دادگاه می تواند مواعد ملاقات را طولانی تر کند و مثلا به جای هفته ای یک بار ، ماهی یک بار یا هر شش ماه یک بار تعیین کند یا ملاقات با حضور اشخاص ثالث باشد. در برخی موارد پیش آمده است که ملاقات یکی از والدین بر کودکان اثر زیانبار غیرقابل جبرانی داشته است یا حتی در این ملاقات ها بیم خوف جانی فرزند وجود داشته است؛ در این موارد برای جلوگیری از صدمه به فرزند ، می توان با حکم دادگاه مانع از دیدار یکی از والدین که دچار چنین مشکلی هستند، شد.

علت لجبازی کودکان بعد از فوت مادرشان

مردی 40 ساله و کارمندم و در شغلم دارای شیفت هستم. متاسفانه همسرم 7 ماه قبل فوت کرد. یک پسر 9 ساله و دختر 6 ساله دارم. فرزندانم خیلی مرا اذیت و لجبازی می کنند که متاسفانه از طرف خانواده خانمم حمایت می شوند. ازدواج مجدد هم انجام نداده ام. کلاس شنا و برنامه های تفریحی زیادی می روند و با مادرخودم زندگی می کنیم.

با سلام
ضمن تسلیت درگذشت همسر گرامی تان، با توجه به این که اشاره ای به رفتار فرزندانتان قبل از فوت همسر نکرده و توضیحی درباره نحوه واکنش خودتان به رفتار آن ها نداده اید، عوامل لجبازی کودکان و راهکارهای رفع آن به صورت کلی مطرح می شود.

لجبازی در کودکان
لجبازی رفتاری کاملا طبیعی در سنین سه سالگی تا پیش دبستانی است؛ اما عوامل مختلفی می تواند به ادامه این رفتار در سنین بعدی منجر شود که بیشتر مرتبط با محیط خانواده هستند. عوامل احتمالی بدین قرار است:

باید و نبایدهای زیاد و نامتناسب با رشد فرزند

برای مثال ممکن است بعد از فوت همسر و افزایش استرس های زندگی تان از فرزندان خود انتظار رفتارهای پخته و آرام و مسئولیت پذیری بیشتری داشته باشید که این خود به تهدید استقلال و اعتماد به نفس فرزندانتان منجر می شود.

نحوه رفتار با کودکان لجباز

توجه زیاد به رفتارهای نامناسب کودکان

توجه زیاد به رفتارهای پرخاشگرانه ( توهین کردن)، گریه کردن، غذا نخوردن، داد زدن و … در کودکان به ادامه دادن آن رفتار از سوی آنان منجر می شود. هدف از ادامه این رفتارها می تواند ابراز خشم از طریق عصبانی کردن والدین یا به دست آوردن توجه آنان باشد.

داشتن رفتارهای تنبیه گر بی ثبات

برای مثال ممکن است در زمانی از رفتار لجبازانه فرزندانتان با تن دادن به خواست آن ها حمایت کنید و در زمانی دیگر فرزندانتان را در قبال همان رفتار تنبیه کنید.

بی توجهی به کودکان

اختصاص ندادن زمان کافی برای بودن با کودکان باعث افزایش رفتارهای منفی آن ها شده و توجه زیاد به این رفتارها هم باعث تقویت آن ها می شود.

خستگی و دردهای جسمی و روانی

گاهی لجبازی کودکان ناشی از تجربه احساسات منفی مثل خشم، غم، احساس رها شدگی، ترس از تنهایی و ناامیدی است.

راهکارهای رفتار با کودکان لجباز

هر روز حداقل 10 دقیقه برای کودکانتان زمان بگذارید

در طول این مدت می توانید با آن ها بازی کنید، درباره موضوعات مورد علاقه آن ها صحبت کنید، آن ها را به پارک ببرید، با آن ها پویانمایی یا فیلم تماشا کنید. همچنین شما در این مدت می توانید از احساسات کودکانتان درباره فوت مادرشان و این که فکر می کنند علت فوت چه چیزی بوده، سوال کنید. صحبت کردن درباره احساسات و افکار باعث کمتر شدن رفتارهای نامناسب می شود. سعی کنید احساسات آن ها را تایید و به جای دفاعی شدن یا اطلاعات غلط دادن، واقعیت ها را بیان کنید.

3 تا 4 قانون مشخص در خانه تعیین کنید

یکی از مهم ترین وظایفی که در این سنین می توانید از فرزندانتان انتظار داشته باشید، تلاش برای مطالعه درس های مدرسه است. می توانید یکی از قوانین را در قالب جمله «قرارمون این باشه که روزی 2 ساعت مطالعه کنید» به کودکانتان اعلام کنید.*رفتارهای مثبت فرزندانتان را تقویت کنید/ در زمینه علایق کودکانتان حساس باشید و از آن ها برای پاداش دادن به رفتارهای مثبت شان نظیر رعایت قوانین خانه، مرتب بودن و تلاش کردن استفاده کنید. دقت کنید پاداش ها هم می توانند کلامی باشند مثل آفرین به پسر گلم یا غیرکلامی مثل نگاه پرمحبت و یا مادی و عینی باشند مثل خریدن وسایل مورد علاقه کودک.

نحوه رفتار با کودکان لجباز

در برابر رفتارهای نامناسب کودکانتان با ثبات رفتار کنید

در برخی موقعیت ها به کودکانتان آزادی عمل بدهید

کودکان چگونه می توانند یک دوست خوب پبدا کنند؟

شروع یک رابطه دوستی برای کودکانی که اعتماد به نفس ندارند بسیار سخت است. همه موانع که برطرف شوند و همه مهارت ها هم که آموخته شوند و در همدلی و احساسات هم که مشکلی نباشد و موقعیتش هم که فراهم شود، باز شروع یک رابطه دوستی از همه سخت تر است. معمولا سخت ترین بخش همین جا است. به خصوص کودکانی که اعتماد به نفس کافی ندارند، می ترسند حرفی بزنند که اوضاع را بدتر کند یا باعث شود مورد تمسخر همسالان خود قرار بگیرند. کودکی که عادت به نه شنیدن ندارد، هر جواب منفی را ممکن است به حساب رد شدن کامل یا دوست داشته نشدن بگذارد و به همین دلیل هم ترجیح بدهد فاصله بگیرد. در این میان، یادگیری چند نکته مهم، می تواند تا حد زیادی کار دوست یابی را تسهیل کند. کودک با دانستن این نکات، اعتماد به نفس بالاتری هم برای شروع رابطه خواهد داشت، به خصوص اگر آن ها را تمرین کرده باشد و بازخوردهای خوبی هم دریافت کرده باشد.

حالت چهره:
حالت چهره هم در دوست یابی اهمیت دارد. کودکان خوش رو که با لبخند و خنده حرف می زنند، بیشتر مورد توجه قرار می گیرند و به افراد، حس دوستانه بیشتری می دهند. اگر به اطرافیان خود دقت کنید، احتمالا می بینید که افرادی که خوش رو و خوش خنده هستند، معمولا دوستان بیشتری دارند و راحت تر هم دوست پیدا می کنند. طبیعی است که کودکی که استرس دارد، از چیزی نگران است یا می ترسد، افسرده است یا اعتماد به نفس کمی دارد، نمی تواند الکی بخندد، پس قبل از تشویق او به لبخند و خنده، به او کمک کنید این مشکلات را برطرف کند. نشان دادن احساسات با استفاده از حالت چهره هم، به طرف مقابل نشان می دهد که او دارد به حرفش گوش می دهد و واکنش نشان می دهد، مثل بالا انداختن ابروها هنگام شگفت زده شدن، باز کردن دهان هنگام تعجب و . …

راه پیدا کردن دوست خوب برای کودکان

تماس چشمی:
تماس چشمی مناسب در برقراری رابطه خیلی مهم است. بزرگ ترها به تماس چشمی عادت دارند، معنای نگاه های مختلف را می فهمند وآن قدر آن را در طول زندگی خود در موقعیت های مختلف تمرین کرده اند و شاهد پیامدهایش بوده اند که دیگر برایشان موضوعی عادی و پیش پا افتاده است. اما برای کودک این طور نیست. کودکان نیاز به آموزش در مورد تماس چشمی مناسب دارند.

برایشان توضیح بدهید که تماس چشمی مناسب چه ویژگی های دارد:نه آن قدر به اطراف نگاه کنند که به طرف مقابل احساس بی توجهی بدهد و نه آن قدر به او خیره شوند که او احساس عدم امنیت داشته باشد. برایش توضیح بدهید که معمولا بیش ازاندازه به اطراف نگاه کردن، یعنی من حوصله ام سر رفته، این موضوع برایم جالب نیست، نمی خواهم گوش بدهم یا وقت ندارم به حرف های تو گوش بدهم.

همچنین بیش ازحد خیره شدن به چشمان کسی، معمولا یا به معنای خشم داشتن نسبت به او است، یا این که در روابط بسیار صمیمی و عاشقانه اتفاق می افتد و به همین دلیل هم در هر دو معنا، به فردی که می خواهی با او دوست شوی، احساس عدم امنیت می دهد.

به او فرصت تمرین بدهید. بهترین جا برای تمرین، در خانه و با اعضای خانواده است، چراکه از همه موقعیت های دیگر، احساس امنیت بیشتری دارد و اعضای خانواده با بازخوردهای مناسب، بدون ایجاد احساس نگرانی از این که رابطه خود را با او به هم می زنند، به او در برقراری تماس چشمی مناسب کمک می کنند.

راه پیدا کردن دوست خوب برای کودکان

جمله های مفید:
معمولا چند جمله مفید در آغاز روابط وجود دارد که نه خیلی فوری وارد رابطه شدن را درخواست کند، به طوری که طرف مقابل احساس ناامنی کند و خود را عقب بکشد و نه این که حس دوستانه ای در آن نباشد و به طرف مقابل این احساس را ندهد که با هم قرار است دوست باشند یا این، یک نوع درخواست دوستی است. این جمله ها بسته به کودک، توانمندی ها و علائقش و نیز راحت بودنش، متفاوت است. برای رسیدن به جمله های مناسب:

اجازه بدهید الگو بگیرد. می تواند از کتاب های مفید در این زمینه استفاده کند یا با دقت به رفتار همسالانش که توانایی بالایی در دوست یابی دارند نگاه کند. یادگیری مشاهده ای از بهترین راهکارها برای آموختن رفتار اجتماعی مطلوب است. در نهایت او باید به جمله های خاص خودش برسد، جمله هایی که وقتی بیان می شوند، مصنوعی نباشند و او در بیان آن ها احساس راحتی داشته باشد. به او فرصت تمرین بدهید. برایش توضیح بدهید که هر چیزی، مثل راه رفتن، با تمرین و زمین خوردن همراه است، تا بالاخره به نتیجه مطلوب برسد. از او حمایت کنید و اعتماد به نفسش را تقویت کنید.

با او در خانه تمرین کنید. نقش بازی کنید و اجازه بدهید آن چه یاد گرفته را با شما در میان بگذارد و تمرین کند. به او نشان بدهد که می فهمید چه قدر این موضوع برایش اهمیت دارد و سرسری و سهل انگارانه رفتار نکنید، چرا که ممکن است ناخواسته باعث شوید احساس حقارت کند.

کلسترول خون کودکان هم بالا میرود؟

بسیاری از والدین حتی به وجود کلسترول بالا در فرزند خود، فکر هم نمی کنند، اما باید بدانیم افزایش میزان کلسترول خون، عامل اصلی ابتلا به بیماری های قلبی و سکته است

تا همین چند سال قبل بیماری های متابولیسم عموما مربوط به دوران میانسالی و پیری بودند. به عنوان مثال دیابت نوع 2 در سنین بعد از 40 سالگی رخ می داد. متاسفانه این روند تغییر کرده است و همین امسال من چند جوان چاق در سن حول و حوش 20 سال را برای دیابت نوع2 درمان کرده ام. در مورد چربی ها وضع کمی فرق می کند.

کلسترول خون بالا در کودکان

بیماری هایی ژنتیکی وجود دارند که از همان ابتدای زندگی یعنی سنین کودکی باعث زیاد شدن چربی های خون بخصوص کلسترول و جزء مهم آن یعنی LDL می گردند. پیدا کردن این کودکان چندان سخت نیست زیرا پدر یا مادر یا هر دوی والدین این کودکان مبتلا به زیادی کلسترول هستند. بنابراین توصیه می شود وقتی در خانواده ای کلسترول خیلی بالاست، دقت کنید که منظور سطح خیلی زیاد کلسترول است و کودکان نیز مورد آزمایش قرار گیرند.

چاقی و بی تحرکی در کودکان

در مورد تری گلیسرید شیوع خیلی بیشتر است. در سال های اخیر با زیاد شدن چاقی و بی تحرکی بیماری ایکس بشدت در جامعه شایع شده است. این بیماری شامل برهم خوردن چربی های خون شامل زیادی تری گلیسرید و کم شدن جزء خوب کلسترول یعنی HDL است. بیماری ایکس اصولا در اثر بی تحرکی و پرخوری ایجاد می شود و متاسفانه در کودکان خیلی چاق می تواند از همان ابتدای زندگی شروع شود و بیماری های سکته قلبی و مغزی را در سنین ابتدای جوانی ایجاد کند.

درمان کودکان و نوجوانانی که دچار زیادی چربی های خون هستند بسیار مشکل است. از طرفی توصیه به رژیم های کم کالری و کم چرب می تواند باعث کند شدن رشد و نمو آنان شود و از طرف دیگر رعایت چنین رژیم هایی اصولا به دلیل شرایط سنی تا حدی ناممکن است. مشکل مهم دیگری نیز وجود دارد:استفاده از دارو برای درمان چربی خون بهتر است در سنین زیر 10 سال شروع نشود و در سنین بالاتر هم فقط در صورتی که رژِیم و ورزش نتواند چربی را پایین بیاورد و کلسترول یا تری گلیسرید خیلی بالا باشند، دادن دارو مجاز است.

وجود یک عضو درجه یک که دچار عارضه قلبی عروقی شده باشد، موضوع مهمی است که در درمان این کودکان و نوجوانان اهمیت دارد. یعنی اگر کودک یا نوجوان دچار بیماری چربی خون دارای پدر یا مادر یا خواهر و برادری با سابقه سکته قلبی در جوانی باشد، باید خیلی شدیدتر چربی خونش درمان شود. وجود چاقی نیز دلیلی برای تشدید دارو درمانی در چنین بیمارانی است.

روش های درمانی در کودکان مبتلا به بالا بودن کلسترول خون شامل این موارد است:
1ـ کم کردن چربی غذا
2ـ کاهش شدید در چربی های اشباع و کلسترول شامل اجتناب از مصرف شیر و ماست پرچرب، اجتناب از خامه و بستنی و اجتناب از خوردن چربی گوشت
3ـ ورزش منظم روزانه حداقل 30 دقیقه شامل دویدن شنا یا ورزش های با توپ
4ـ استفاده از روغن های گیاهی به میزان کم به جای چربی های حیوانی
5 ـ اجتناب از مصرف قند و شکر و جایگزین کردن قندهای ترکیبی مثل توت وخرما و کشمش
6 ـ استفاده بیشتر از غذاهای فیبردار مثل هویج، سبزی تازه، سیب
بعد از چند هفته استفاده از چنین رژیم هایی اگر کماکان میزان کلسترول خطرناک یعنی LDL بالاتر از حد بود یا تری گلیسرید بالای 500 بود، شروع دارو زیرنظر پزشک باتجربه توصیه می شود.

آموزش مسواک زدن به کودکان را چگونه و از کی آغاز کنیم

بیش از 40 درصد از کودکانی که به کودکستان می روند پوسیدگی دندان دارند. پوسیدگی دندان نسبت به بیماری های دیگر مثل آسم در بچه های امروز 5 برابر و نسبت به زکام بهاره 7 برابر شایع تر است. بنابراین سعی کنید تا بهترین کار را برای فرزندان خود انجام دهید. اولین گام در راه مبارزه با پوسیدگی دندان تمرین کردن و آموزش دادن عادتهای خوب مسواک زدن است

درحالی که اولین دندان های فرزندتان هنوز درحال درآمدن است، می توانید آنها را با حوله مرطوب یا یک تکه گاز پانسمان تمیز کنید.

هنگامی که دندان های آسیاب عقب کودک در آمدند (در حدود18 ماهگی)، می توانید از مسواک کودک با فرچه نایلونی نرم استفاده کنید.

به آرامی دو طرف داخلی و خارجی دندان ها را روزی دو بار مسواک بزنید.

زبان کودک را نیز تمیز کنید (اگر به شما اجازه داد) تا آن دسته از باکتری ها را که موجب بوی بد دهان می شوند از روی آن بردارید.

به محض اینکه فرچه های مسواک کهنه یا شاخه شاخه شدند، آن را عوض کنید

کی باید به کودک نوپایم اجازه دهم خود دندن هایش را مسواک بزند؟

به محض این که کودکتان بخواهد و توانایی آن را داشته باشد، خوب است که به او اجازه دهید سعی کند خود دندان هایش را مسواک بزند، اگر چه احتمالاً تا زمانی که به سن مدرسه نرسد نمی تواند این کار را به خوبی انجام دهد.

در حالی که کودک دندانش را مسواک می زند، شما نیز همین کار را بکنید و سپس دندان های یکدیگر را چک بکنید تا ببینید تمیز شده است یا خیر. اگر دندان های کودک برق بزند و بدرخشد، کارش را به خوبی انجام داده است. در غیر این صورت، به او بگویید که فکر می کنید «نقطه ای را جا گذاشته است» و خود آن را تمیز کنید.

دندان های نوزادی نقش یک راهنما را برای دندان های دائمی بزرگسالی ایفا می کنند

مسواک زدن در کودکان

اگر کودکم تمایلی به مسواک زدن نشان نداد، چه باید بکنم؟

اگر کودکتان هر بار موقع مسواک زدن بهانه گیری می کند، شاید خریدن مسواکی که یکی از شخصیت های کارتونی ویژه بر روی آن وجود دارد، مؤثر واقع شود.

طبق گفته لیز وایت مادر سه کودک در دیابلوی کالیفرنیا، این ترفند به خوبی برای بچه های او جواب داده است:«آدام، اولین فرزند من واقعاً از مسواک زدن متنفر بود تا این که یک مسواک رنگی برایش خریدم. از آن تاریخ به بعد او از مسواک زدن سیر نمی شد.

این مسواک درست همان چیزی بود که لازم داشتم تا او را به مسواک زدن علاقمند کنم». شما نیز می توانید به فرزندتان اجازه دهید چندین مسواک در رنگ های مختلف داشته باشد تا در موقع مسواک زدن بتواند از میان آنها مسواک دلخواهش را انتخاب کند

کودک من چه وقت به فلوراید نیاز دارد و چگونه بدانم که مقدار لازم را مصرف می کند؟

حتی مقدار کمی فلوراید هم برای دندان های در حال رشد مفید است. این ماده معدنی با مستحکم کردن مینای دندان و مقاوم تر کردن آن در برابر اسیدها و باکتری های مضر، از فرسودگی دندان ها جلوگیری می کند.

آب شهری اکثراً با فلوراید غنی شده است (با اداره آب شهرتان تماس بگیرید یا از دندان پزشک خود در این مورد سؤال کنید). اگر میزان فلوراید کمتر از میزان لازم است، با پزشک متخصص اطفال در مورد نیاز به استفاده از مکمل فلوراید مشورت کنید (مقدار توصیه شده برای کودکان زیر 3 سال، 25 میلی گرم در روز است). او می تواند مکمل فلوراید را به شکل قطره یا قرص های جویدنی تجویز کند.

مقدار کم فلوراید برای دندان های کودکتان چیز خوبی است اما قورت دادن مقدار زیادی از آن در طول زمان می تواند به حالتی منجر شود که فلوروسیس flurosis نامیده می شود.

این حالت می تواند موجب ایجاد لکه های سفیدی بر روی دندان ها به هنگام بزرگسالی شود.
اگر در جایی زندگی می کنید که آب آن حاوی فلوراید است، کودکتان به احتمال زیاد مقدار فراوانی فلوراید دریافت می کند.

آب معدنی و آب میوه نیز ممکن است حاوی فلوراید باشند، گر چه مقدار آن به ندرت بر روی بر چسب آنها ذکر می شود.

انجمن دندانپزشکی کودکان آمریکاتوصیه می کند که تا زمانی که کودک دو سالش نشده است، از خمیر دندان حاوی فلوراید استفاده نکنید.

در صورت استفاده نیز باید تنها به اندازه یک نخود بر روی مسواکش خمیر بگذارید.

دلیل این کار این است که کودکان بیشتر تمایل دارند خمیر دندان را قورت بدهند تا آن را روی دندان هایشان پخش کنند.

قورت دادن مقدار زیاد خمیر دندان در طول زمان می تواند به فلوروسیس منجر شود

کی باید بردن کودکم را برای معاینه به مطب دندانپزشکی ببرم؟

انجمن پزشکان متخصص اطفال آمریکا و بیشتر دندان پزشک های کودکان می گویند که وقتی کودک یک ساله شد، در صورتی که مشکلی وجود داشت که پزشک خانوادگی فراموش کرد یا نتوانست تشخیص دهد، بهتر این است که او را نزد دندانپزشک ببرید.
اگر کودکتان هنوز در سن 16ماهگی اولین دندان هایش در نیامده است یا متوجه پوسیدگی دندان در او شدید، آن را با پزشک متخصص کودک خود در میان بگذارید که وی نیز احتمالاً شما را به یک دندان پزشک ارجاع خواهد داد.