برچسب: اعتیاد

ایران/ پایین تر از خیابان خاوران در کوچه های پایین شهر جایی در دل جنوب پایتخت، در آهنی بزرگی محصور در دیواری با حفاظ های بلند به چشم می خورد. برای تهیه گزارش به دلیل بیماری کرونا بعد از گذر از هفت خوان رستم با سختی زیاد بالاخره مجوز ورود را به دست آورده و با عکاس راهی آن سوی در بزرگ آهنی می شویم. ساختمانی تقریبا قدیمی که بی شباهت به یک عمارت کلنگی ساز نیست در انتهای حیاط خودنمایی می کند. امروز این همه سختی را از سرگذراندم تا بتوانم راوی داستان زندگی افرادی باشم که انگار از پای چوبه دار برگشته اند. زنانی که مرگ را با چشم خود دیدند ولی با یک یاعلی بلند شده و دست شان را به سوی یاریگران دراز کردند تا بتوانند دوباره روی پاهای خود بایستند. این مرکز ترک اعتیاد که بیشتر شبیه یک مرکز نگهداری شبانه روزی از زنان معتاد است، از کودکان زنان معتاد به موادمخدر هم در صورتی که بی پناه باشند، در کنار مادرشان نگهداری می کند.

مینا از شهرستان به تهران آمده در اتاق و درکل طبقه ای مجزا از او نگهداری می شود. تست کرونا داده ولی هنوز جوابش نیامده، ماسکم را محکمتر به صورتم می چسبانم، اجازه می گیرم تا با حفظ فاصله کنارش نشسته و همصحبتش شوم. «چند سالته؟ در حال ترکی یا پاکی؟» «۲۸ سالمه جایی برای زندگی ندارم، تیرماه همینجا اعتیادم رو ترک کردم، وقتی برای ترک از طریق بهزیستی به اینجا اومدم، همسرم به خاطر مصرف شیشه زندان بود، خودم تریاک مصرف می کردم، تا ۲۱ سالگی اصلا نمی دونستم مواد چیه تا اینکه ازدواج کردم، تو خونه شوهر با تریاک آشنا شدم و کم کم شوهرم کاری کرد که کاملا معتاد شدم. چند سالی از ازدواجمون گذشته بود که متوجه شدم، شوهرم حالت هاش عوض شده، شیشه ای شده بود، وقتی تو خونه مصرف می کرد، از بوی مواد حالم به هم می خورد، بوی مواد بدنم رو ضعیف کرده بود، حال و روز خوبی نداشتم تا اینکه تیرماه بهزیستی من و بچه هامو آورد به این مرکز. اعتیادم رو ترک کردم و برگشتم شهرمون. فهمیدم که شوهرم تو مرخصی زندان خودشو حلق آویز کرده.»

با اینکه مینا ماسک روی صورتشه، ولی وقتی از مردن همسرش حرف می زند، مشخصا چشماش می خنده. البته می توان حدس زد مردی شیشه ای چه بلاهایی سر زن و بچه خودش می آورد. از او می پرسم چرا می خندی؟ خوشحالی که فوت کرده؟ سرش را پایین می اندازد و می گوید: «آره»، «چرا؟ کتک می زد؟»، «کاش فقط کتکم می زد، دچار توهم های شدید می شد و تهمت های ناروا می زد، دائم فکر می کرد، گوشی یا فلش مخفی کردم. بعد شروع می کرد به گشتن؛ مثل دیوونه ها هم من و لباسامو هم کل خونه رو زیر و رو می کرد. وقتی نمی تونست چیزی پیدا کنه شروع به کتک زدنم می کرد. آنقدر می زد تا از خستگی بیفته یه گوشه. از دستش راحت شدم. تنها مشکلم اینه که دیگه نمی تونم بچه ها رو ببینم. خانواده همسرم بچه هامو بردن شهرستان البته با توجه به اینکه دیگه مکانی برای زندگی ندارم، نگهداری از بچه ها هم برام مقدور نیست ولی دلم تنگ شده براشون.» «مرکز بهت وعده کار نداده؟ تا کی میتونی اینجا زندگی کنی؟» «قول دادند که در تولید و دوخت ماسک و گان فعالیت کنم، نظافت و آشپزی را به عهده بگیرم و همینجا زندگی کنم. راستش دلم می خواد دوباره ازدواج کنم و خونه زندگی خودمو داشته باشم، اما این بار باید مراقب باشم که شوهرم معتاد نباشه.»

اعتیاد مساوی است با از دست دادن کل زندگی
گوشه ای از سالن زن جوانی با نوزادی در آغوش در حال رد شدن است، دختربچه سه ساله ای هم با چشم های گریان گوشه دامنش را گرفته و با هق هق می گوید: «حوصلم سر رفته می خوام با خانم مربی برم بیرون.» نزدیک می شوم، سوال می کنم که با من حرف می زنی؟ نوزادش را به زن دیگری تحویل می دهد، نزدیک تر شده و با هم در اتاقی که محل زندگی این مادر و کودکانش بود کف زمین می نشینیم، اتاقی با یک تخت نوزاد و یک تخت بزرگسال که با رنگ های صورتی و سفید تزئین شده، رو به من می گوید: «فقط ۱۶ سالم بود که ازدواج کردم، شوهرم پسرعمه خودم بود، هروئین مصرف می کرد، البته از بچگی مصرف می کرد ولی قبل ازدواج ترک کرد و خواستگاری کرد و منم باهاش ازدواج کردم.
بعد از چند وقت متوجه شدم که دوباره داره مصرف می کنه، کم کم به منم اصرار می کرد که باهاش مصرف کنم. تو خانواده ما فقط پدرم بود که تریاک مصرف می کرد، پدرم بتدریج متوجه تغییر رفتارهام شد، منو به زور برد آزمایش بدم. هم هروئینی شده بودم و هم شیشه ای. هر روز به یه بهونه الکی از بابام پول می گرفتم تا خرج اعتیاد خودم و شوهرم در بیاد. وقتی پدرم جواب اعتیادم رو دید دیگه اجازه نداد به خونه شوهرم برگردم. بعد از مدتی به صورت غیابی طلاق گرفتم. دو ماه بعد از جدایی، با حمید آشنا شدم، تو محله ای که ما زندگی می کنیم دخترها و پسرها نمی تونن با هم دوست بمونن و زود باید ازدواج کنن، همسر دومم پاک بود، عاشقم شده بود، بهش گفتم من اعتیاد دارم به درد زندگی تو نمی خورم، به اصرار حمید ازدواج کردیم.
خدا به ما دو تا بچه داد، ماهک که سه سال داره و هانی که ۵۰ روزه به دنیا اومده. بعد از تولد ماهک چندین بار ترک کردم، هربار همسرم باهام همراهی می کرد. قبل از اینکه پسرم رو باردار بشم پاک بودم اما ماه پنجم حاملگی دوستام وسوسم کردن و مصرف کردم، دوباره اعتیاد پیدا کردم خواستم ترک کنم ولی پزشکان گفتن برای سلامتی جنین خطرداره، بعد از تولد می تونی ترک کنی.»، «تو که چندین بار ترک کردی، مطمئنی این بار آخرین باره؟» جواب می دهد: «وقتی پسرم به دنیا اومد، فامیل شوهرم نشستند زیر پاش که این زن به دردت نمی خوره، هربار ترک می کنه ولی دوباره میره سراغ مواد. مادر خوبی برای بچه هات نمی شه. شوهرم گفت که طلاقم می ده و ازاین همه وقتی که برام گذاشته پشیمونه، فکر می کرد که دیگه دوستش ندارم. مادرش یکی رو براش در نظر گرفته بود تا دوباره ازدواج کنه حتی گفت که بچه هام رو بهم نمی ده. باورم نمی شد.
مردی که ۵ سال عاشقانه در کنارم بود و همیشه ازم دفاع می کرد، داشت تنهام می ذاشت، یکدفعه فهمیدم زندگی، شوهرم و بچه هام رو با هم از دست می دم، تصمیم گرفتم دیگه سمت مواد نرم، اومدم این مرکز ولی بچه ها رو به من نمی دادن داشتم دیوانه می شدم.
پسرم فقط چند روزه بود به من نیاز داشت. اما بالاخره با پادرمیونی و دخالت بهزیستی هفته پیش شوهرم اومد دیدنم، از صورتم معلوم بود که ترک کردم، چشماش از خوشحالی برق می زد، رو به من کرد و گفت بچه ها رو میارم، ولی این بار آخرین مهلته، از خوشحالی گریه می کردم، بچه هام همه زندگیم هستن، پسر بیچارم که وقتی به دنیا اومده بود معتاد بود، یک هفته تو بیمارستان نگهش داشتن، سم زدایی کردن، خون بچه رو عوض کردن، چندین بار تشنج کرد، داشت از دست می رفت، شوهرم روزی یک میلیون تومن برای پسرم تو بیمارستان هزینه کرد، من این بلاها رو سرشون آوردم، خودمو نمی بخشم، به خودم قول دادم ازاین به بعد مادر خوبی باشم. تصمیمم عوض نمی شه.» از او درباره بدن دردهای دوران ترک و ناآرامی ها می پرسم. در پاسخ می گوید: «روزها قرص B۲ و شب ها قرص خواب در حد آلپرازولام می دن، یه کپسول هم که ضد وسوسه هست می خورم. مشکلی ندارم و با بچه ها سرم گرمه به این امید که هر چی زودتر بتونم برگردم سر خونه و زندگیم. البته با همسرم تصمیم گرفتم که خونه رو عوض کنیم و اصلا از اون محله بریم، حتما تغییر شرایط زندگی می تونه کمکم کنه.»

آرامش یا مرگ
زنی تکیده که به نظر اختلاف سنی بیشتری نسبت به بقیه دارد، ساکت ایستاده و حرفی نمی زند، سوال می کنم، «چند سالتونه؟» پاسخی نمی دهد و فقط نگاه می کند. به نظر حدود ۶۰ ساله است.
یکی از دخترها نزدیک می شود و می گوید: «۴۵ سال داره و نمی تونه صحبت کنه. مهناز بیماری شبیه روماتیسم داشت و همیشه از درد دست و پا رنج می کشید، از آنجایی که همه خانواده به نوعی مصرف کننده بودند، مهناز هم برای آرام شدن دردها به سمت مصرف تریاک رفت، اما چند سال پیش متاسفانه دچار سکته مغزی شد و دیگه نتونست حرف بزنه. بعد از سکته دیگر مصرف تریاک هم نتونست دردها رو آروم کنه، این بار به پیشنهاد یکی از اقوام برای کم شدن درد و ناراحتی، هروئین استفاده کرد، کم کم به هروئین هم معتاد شد و درکل هم لال شده، حالا با پای خودش اومده اینجا تا ترک کنه و بعد شروع کنه به گفتاردرمانی.»
در اتاق بزرگی که ۶ تخت بزرگسال و یک تخت کودک را در خود جای داده بود، صدای ناله خفیف زنی به گوش می رسید، آن طرف تر زنی به همراه دو پسر خردسال یکی ۷ و دیگری ۳ ساله با هم پچ پچ می کردند. با آرمین که بزرگتر بود، حال و احوال کردم، خودش شروع به حرف زدن کرد: «کلاس اولم، از ایلام اومدیم، دوست دارم تهران زندگی کنم، اینجا شهر قشنگیه، دلم می خواد همینجا برم مدرسه.» پرسیدم: «کی شما رو از ایلام آورد اینجا؟» جواب داد: «دوست مادرم.» وقتی با مادر آرمین شروع به صحبت کردم، زیر چشمی آرمین رو هم می دیدم، پر بود از مظلومیت و خشم.
مادر آرمین ۳۳ سال دارد، سعی می کند دستش را زیر لباسش پنهان کند، یادم می افتد که آرمین گفته از ایلام آمده اند، ناگهان یاد زنان ایلامی و داستان خودسوزی های مکرر می افتم، اما خودش می گوید که خودسوزی نکرده و چراغ برگشته روی لباسش و آتش گرفته. صدای ناله های زن در تخت کنار دیوار از درد دندان بالاتر می رود، سعی می کنم با منیره، مادر آرمین و آراز با صدای آرامتری حرف بزنم تا مزاحم بقیه نشویم، می پرسم که از کی معتاد شدی؟ همسرت تشویقت کرد؟ پاسخ می دهد: «قبل از ازدواج نه سیگار می کشیدم نه مشروب، شوهرم شیشه ای بود، یک سال بعد از ازدواجمون به بهونه اینکه شیشه درد کمر و کلیه رو کم می کنه اصرار کرد، شیشه مصرف کنم. آخه چند سال بود که درد کلیه و کمر داشتم.
واقعا بعد از مصرف شیشه دردام از بین می رفت، سرحال می شدم. گاهی هم بهم شربت متادون می داد اونم موثر بود. اوایل یک روز درمیان بعد روزی چندین بار مصرف می کردم. شوهرم هم بشدت عصبی بود و دست بزن داشت هر روز کتکم می زد، تهمت می زد که با مردای دیگه رابطه دارم. از شوهرم متنفر شده بودم، به خودم اومدم دیدم دیگه حتی به بچه ها هم علاقم کم شده، زندگی بچه هام داشت از دست می رفت، به پیشنهاد یکی از دوستام اومدم اینجا تا ترک کنم. بعد از ترک هم برنمی گردم پیش همسرم، چون مواد مصرف می کنه و خیال ترک کردن نداره، خانواده هم قول دادن که اگه جدا بشم از من و بچه هام حمایت می کنن. خانم خیری هم در شهرمون هست که گفته اگه مواد رو بذارم کنار به لحاظ مسکن، پوشاک و خوراک کمک می کنه، می خوام زندگی خودم و بچه ها رو نجات بدم.»

اعتیاد در کمین دختران جوان پولدار
در سالن مبله شده مجموعه جایی که چندین اتاق دورش قرار دارد، نیلوفر آرایش کرده و خوش قد و بالا با چشم های درشت و پر از شیطنت نگاهم می کند.
یکی از مددکارها رو به من می گوید که فریبا حدود ۶ ماه است با میل و اراده خود آمده و هرماه ماندنش را تمدید می کند. تعجب می کنم که چطور یک دختر جوان می تواند ۶ ماه خود را در مکانی به دور از همسن و سال های خود حبس کند. برای پاسخ سوالم نزدیک تر رفتم. با لبخندی ملیح به ردیف مبل ها نزدیک شدیم و نشستیم. پرسیدم: «چطور معتاد شدی؟ خانواده درگیر اعتیاد بودند؟» محکم جواب داد: «پدرم پیشکسوت بسکتبال بود، مادرم هم از خانواده ای اصیل و محترم، تو خانواده اصلا معتاد نداشتیم، وضع مالی مساعدی هم داشتیم، خونه پدری من خیابون ولیعصره، هیچی تو زندگی کم نداشتم. دو تا بچه بودیم و همه چی در اختیارمون بود تا اینکه پدرم به رحمت خدا رفت.
خیلی بهش وابسته بودم از غم فوتش حالت های افسردگی داشتم با هر ضرب و زوری دیپلمم رو گرفتم. کم کم مدل دوستام عوض شدن، پام به مهمونیای مختلط باز شد. اول به اصرار دوستام مخصوصا دوست پسرم، شروع کردم به مشروب خوردن بعد سمت موادمخدری مثل کوکائین و شیشه کشیده شدم. اوایل ماهی یکبار مهمونی می رفتم همون یکبارم مصرف می کردم بتدریج هر دوهفته یکبار بعد هفته ای یکبار مهمونی می رفتم.»، «چی مصرف می کردی؟»، جواب داد: «شیشه، اینقدر درگیرش شده بودم که یک روز در میون و بعد هرروز مصرف می کردم، مشکل مالی هم برای تهیه مواد نداشتم، حقوق پدرم بود و هر دو روز یکبار ۵۰ هزار تومان هزینه موادم می شد. غرق شده بودم تو اعتیاد و توهمات هرروزه، مادرم و خواهرم رو با بهونه های الکی کتک می زدم، مادرم رو هم از دست دادم.  نتونست دوری پدرم و وضعیت منو تحمل کنه، از غم و غصه، سکته کرد و مرد. رفتارم کاملا غیرعادی شده بودن، قبل از بیرون رفتن از خونه بی اغراق ۴ تا ۵ ساعت جلوی آیینه می نشستم و زل می زدم به خودم، اصلا متوجه گذر زمان نبودم، ساعت ها می گذشت به خودم، می آمدم، نگاهی به ساعت می کردم و متوجه می شدم، ۵ ساعت متوالی جلوی آیینه نشسته ام. کم کم ترس برم داشت. چندتا از دوستای نزدیکم اوردوز کردن و فوت کردند. از ترس با پای خودم اومدم اینجا. کاملا ترک کردم. اما دائما موندنم رو تمدید می کنم.
سه ماه پیش یک روز از اینجا خارج شدم، متوجه شدم دوستم، همون پسری که معتادم کرده بود، خودکشی کرده، بعد با فاصله های زمانی کوتاه شنیدم که دوستام اوردوز کردن و مردن، راستش از ترس مردن از اینجا بیرون نمیرم. می ترسم برم بیرون و دوباره وسوسه بشم که دوستام منو بکشونن سمت موادمخدر. روزی که تصمیم قطعی بگیرم که دور همه دوستام رو می تونم خط بکشم، خونه پدریم رو می فروشم و به یه محله دیگه اسباب کشی می کنم. یک زندگی نو رو شروع می کنم که کاملا متفاوت باشه، الان هم میرم واحد خیاطی و هر روز ماسک و گان می دوزم و درآمد کمی هم از این راه دارم، وقتی هم ازاینجا برم بیرون، کاشت ناخن و آرایشگری یاد می گیرم تا هم کاری یاد گرفته باشم، هم سرم گرم باشه. خدا پدرم رو بیامرزه، من و خواهرم حقوق پدرم رو داریم و نیاز مالی نداریم، اما این خوبه که هر آدمی مشغول کار باشه و بیکار نباشه، همین بیکاری ریشه اصلی بدبختی های من بود. خداروشکر خواهرم دانشجو شده و به دانشگاه میره، هیچ کسی رو غیر از من نداره، به خاطر خواهرم و برای اینکه تو این دنیای بزرگ تنهاش نذارم، محاله که دوباره سمت موادمخدر برم. الان دیگه می دونم چه چیزهایی می تونن باعث لغزش من بشن، به خاطر همین از تک تک اون عوامل دوری می کنم.»

خانمم به من می‌گوید سیگار بکش تا راحت بشی!

1399/07/15 – 11:30

فقط ۳۵ درصد پاک می مانند
لغزش اصطلاحی است که در خصوص بازگشت دوباره معتادان به چرخه اعتیاد پس از ترک کردن، به کار می رود.
فریبا دیلمی، روان شناس حوزه اعتیاد و از مسئولان مرکز اقامتی درمان و بازتوانی مادر و کودک، درباره مراجعان مرکز به «ایران» می گوید: «کمپ های متعددی برای زنان در کشور تاسیس شده اما نمی توان نام کمپ را روی این مرکز گذاشت، زیرا افرادی که به اینجا مراجعه می کنند، با میل و اختیار خود تصمیم به ترک اعتیاد می گیرند و به اندازه ای اراده قوی دارند که مدت حضور را چندین بار متوالی تمدید می کنند. این اقامتگاه دارای استانداردهای بالایی است و قرار است به صورت یک مدل بعد از کسب موفقیت در استان های دیگر هم اجرایی شود. پروتکل های درمانی، نوشته شده و سال گذشته هم به بهزیستی تحویل داده شد.»
به گفته دیلمی، در ابتدای تاسیس این مرکز، قرار بود به صورت آزمایشی و موقت فعالیت داشته باشیم اما بعد از مدتی با کسب موفقیت در این حوزه و دستاوردهای خوبی که به دنبال تاسیس این مرکز به دست آمد، بهزیستی موافقت کرد، روند کار مجموعه ادامه پیدا کند.
وی در خصوص روش ترک معتادان توضیح می دهد: در صورت ضرورت بر اساس نظر پزشک از داروهایی مانند متادون و بوپره نورفین (Buprenorphine) استفاده می شود، این در حالی است که هم از سازمان بهزیستی و هم از وزارت بهداشت، مجوز داریم. خوشبختانه از حمایت های شهرداری هم بی نصیب نماندیم و ساختمان این مجموعه را شهرداری در اختیارمان قرار داده، علاوه بر این بهزیستی هم ماهانه تا حدودی حمایت های مالی می کند.
این روان شناس، با اشاره به اینکه تنها ۳۵ درصد افرادی که ترک می کنند، پاک می مانند، بیان می دارد: میزان ماندگاری در درمان رقمی بسیار پایین تر از این میزان دارد. با روش هایی همچون تلاش برای حفظ رابطه با مرکز، ویزیت رایگان پزشک و روانپزشک، حضور درمراسم و جشن های مرکز پس از اتمام دوره درمان، تهیه سبد کالا و لوازم التحریر برای کودکان با کمک خیرین سعی می کنیم ارتباط بیماران را با مرکز حفظ کنیم تا احتمال بازگشت به سمت موادمخدر را کاهش دهیم.
او درباره میزان هزینه های هر فرد که برای ترک مراجعه می کند و همچنین هزینه های کودکان آن ها، توضیح می دهد: ماهانه به صورت میانگین یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان برای هر نفر چه بزرگسال و چه کودک هزینه می شود. غذا، داروهای آگونیست، داروهای روانپزشکی، داروهای تقویتی، لوازم بهداشتی، شوینده ها، پوشک بچه، کرایه اسنپ، سونوگرافی و هزینه وکیل از جمله مواردی است که به صورت ماهانه برای افراد هزینه می شود. دقیقا مانند یک خانه که باید برای همه افراد خانواده هزینه کرد، باید همه هزینه ها را متقبل شد.
دیلمی در خصوص شرایط نگهداری از زنان باردار معتاد به موادمخدر و کودکان آنها هم توضیح می دهد: تمامی زنان بارداری را که اعتیاد دارند، پذیرش می کنیم. در خصوص کودکان آنها هم چنانچه در خانواده کسی نباشد که مسئولیت نگهداری کودک را به عهده بگیرد، ما شرایط نگهداری از کودکان را هم در کنار مادران فراهم می کنیم. حتی مهدکودکی هم برای این منظور ایجاد کردیم تا کودکان از آموزش ها و بازی های لازم برخوردار شوند. معمولا یکی از فرآیندهای اساسی که مانع درمان زنان معتاد می شود، فرزندان آنها و نگرانی مادران در خصوص نگهداری آنها است. چنانچه مراکزی که برای اعتیاد دایر می شوند این مساله را لحاظ کنند، قاعدتا آمار زنان معتاد کاهش پیدا می کند.
او با اشاره به اینکه ۱۴ نیروی داوطلب و غیرداوطلب در مرکز مشغول به کار هستند، می گوید: ما به هر فردی که برای ترک اعتیاد به اینجا مراجعه می کند، پیشنهاد می کنیم که حداقل ۳ تا ۶ ماه حضور داشته باشند، در طول این مدت هم تلاش می کنیم تا در زمینه اشتغال هم آنها را توانمند کنیم. البته برخی از این افراد مشکلات زمینه ای دیگری هم دارند به عنوان مثال زنانی که فرزندانی بی شناسنامه دارند برای شناسنامه گرفتن این کودکان اقدامات لازم را انجام می دهیم، یا نوزادی که معتاد به دنیا می آید یا کودکانی که بیماری دارند، در خصوص درمان آنها همه اقدامات پزشکی را انجام می دهیم. هرچند در میان تمام هزینه های جاری، خیرین هم به میدان آمده و همیشه در کنار ما هستند.

بیا نی نی/ شما هم از جمله کسانی هستید که دائما سرتان در تلفن است؟ اگر ترس از دست دادن یا فراموش کردن تلفن خود را دارید بهتر است در اینجا نشانه‌هایی که ممکن است به شما بگوید مبتلا به نوموفوبیا یا هراسی بدون تلفن همراه بودن هستید را بررسی کنید.
به هرجایی بروید، افراد زیادی را می‌بینید که همواره مشغول کار با تلفن‌شاه هستند. تمرکز شدید دنیای امروز بر روی تکنولوژی، موجی از مشکلات رفتاری و روانی را به بار آورده است که می‌تواند بر کیفیت زندگی و سلامتی افراد آسیب برساند.

نوموفوبیا چیست؟
سال 2019 نوموفوبیا در فرهنگ لغت انگلیسی آکسفورد جا گرفت: اضطراب عدم دسترسی به تلفن همراه یا خدمات تلفن همراه. در حقیقت این یک مشکل جدید نیست، این واژه در سال 2008 توسط اداره پست انگلیس برای تعیین اینکه آیا تلفن‌های همراه از اضطراب تغذیه می‌کنند، استفاده شد. طبق یک مطالعه در سال 2009 در مجله پزشکی خانواده و مراقبت‌های اولیه، تقریباً نیمی از پاسخ‌دهندگان اظهار داشتند که وقتی در تماس با تلفن خود نیستند، احساس استرس می‌کنند. حالا دوازده سال به جلو بیایید.

نوموفوبیا می‌تواند به خواب شما آسیب برساند
متأسفانه، نوموفوبیا ارتباط مستقیمی با اختلال در خواب، خواب آلودگی در روز و عادات بهداشتی ضعیف دارد. مطالعه‌ای که در سال 2020 در ژورنال خواب منتشر شد نشان داد که 90 درصد از 327 دانشجوی مورد بررسی، می‌توانند دارای نوموفوبیای متوسط ​​تا شدید باشند.

چگونه به خودتان کمک کنید
جالب اینجاست که اگر فردی مبتلا به نوموفوبیا باشد و از او خواسته شود برای داشتن خواب بهتر، تلفن همراه را خارج از اتاق بگذارد، فرد به قدری دچار اضطراب می‌شود که خواب او بسیار مختل خواهد شد. پزکا به این افراد توصیه می‌کند: تنظیمات تلفن خود را تغییر دهید تا امکان استفاده شما از آن محدود شود. به عنوان مثال، عملکرد «مزاحم نشوید» را تنظیم کنید تا در طول زمان خواب روشن باشد. اعلان یا همان نوتیفیکیشن را خاموش کنید تا با دریافت پیامک یا ایمیل، گوشی روشن نشود. در این شرایط شما تلفن همراه خود را کنار خود خواهید داشت و احساس ترس نمی‌کنید در عین حال که امکان استفاده از آن به حداقل رسیده است.

آیا ابتلا به نوموفوبیا هستم؟
آیا تلاش شما برای جست‌وجوی اخبار و دنبال کردن شبکه‌های اجتماعی باعث می‌شود، دیر بخواب بروید؟ آیا ترجیح می‌دهید مکالمات دوستان خود را در پایان روز ادامه دهید یا پیام‌های کاری خود را در اواخر شب چک کنید؟ اگر اعلان‌های تلفن را در طول شب روشن نگه می‌دارید تا مطمئن شوید چیزی را از دست نداده‌اید، یا تلفن خود را همیشه در کف دست خود قرار می‌دهید، ممکن است به داشتن نوموفوبیا شک کنید. محققات در سال 2010 پرسشنامه‌ای کوتاه و اختصاص را طراحی کرده‌اند که می‌تواند شما را در بررسی این موضوع یاری کند. اگر اکثر پاسخ‌های شما به این گزاره‌های مثبت است، شما احتمالا دچار نوموفوبیا هستید.
– بدون دسترسی مداوم به اطلاعات از طریق تلفن هوشمند احساس ناراحتی می‌کنم.
– عدم توانایی دریافت اخبار  از طریق تلفن هوشمند باعث عصبی شدن من می‌شود.
– تمام شدن شارژ باتری تلفن هوشمند باعث ترس من می‌شود.
– اگر در محیطی قرار بگیرم که باعث قطع شبکه اینترنت تلفن همراه من شود، دائما در حال چک کردن گوشی برای پیدا کردن سیگنال هستم.
– اگر تلفن هوشمند خود را همراه نداشتم، عصبی می‌شدم زیرا از هویت آنلاین خود جدا شده‌ام.

چه موقع به دنبال کمک باشید
اگر نشانه‌های داده شده از این اختلاف در شما نیز دیده می‌شود پس باید روی بهبود خواب خود تمرکز کنید. البته این موضوع تنها مربوط به خواب شما نیست، بلکه بر کیفیت زندگی نیز اثر دارد. مانند اکثر اضطراب‌ها، اختلال نوموفوبیا هم در صورتی که با تهدید واقعی متناسب با موضوع همراه نباشد و اقدامات شما برای جلوگیری از قرار گرفتن در موقعیتی بدون تلفن باعث اختلال در عملکرد شما شود، مسئله‌ساز است. به نظر می‌رسد که این امر مانند ممانعت از مسافرت هوایی به دلیل قانون خاموش نگه داشتن تلفن همراه یا روشن نگهداشتن آن در داخل هواپیما و نقض قوانین باشد. به یاد داشته باشید که روان درمانی مطمئناً گزینه‌ای برای هر مسئله ای است که توانایی شما را در داشتن یک زندگی شاد و مثمر را مختل می کند.