برچسب: بارداری

بیا نی نی | دسته مادر و کودک – مایع آمنیوتیک (Amniotic fluid) مایعی است که در فرایند بارداری (تا هفته شانزدهم بارداری) بوسیله‌ی جفت، بند ناف، پوست جنین و غشاهای آمنیوتیک تولید شده و جنین را در درون کیسه بارداری در رحم احاطه می‌کند. در واقع این مایع به هنگام بارداری در کیسه بارداری تشکیل شده و وظیفه‌ی آن نگهداری از جنین در طول دوران بارداری در مقابل ضربات و نگهداری از بند ناف است.

این مایع در ابتدا فقط حاوی آب و الکترولیت‌ها است ولی از حدود هفته دوازدهم بارداری تا هفته چهاردهم بارداری مواد دیگری همچون پروتئین، کربوهیدرات، چربی، فسفولیپید و اوره نیز بداخل آن ترشح و به آن اضافه می‌شود. حجم مایع آمنیوتیک در طول بارداری با رشد جنین افزایش می‌یابد و از هفته دهم تا هفته بیستم بارداری از ۲۵ میلی لیتر به ۴۰۰ میلی لیتر می‌رسد. در پروسه بارداری جنین این مایع را به‌طور طبیعی می‌بلعد و دوباره به صورت ادرار از بدن او خارج شده و این چرخه مجددا تکرار می‌شود؛ به گونه‌ای که این مایع هر چند ساعت یکبار از این چرخه عبور می‌کند.

جنین همچنین مقداری مایع از ریه‌هایش ترشح می‌کند. مقدار کمی از مایع جذب کیسه آمنیوتیک شده و وارد بدن مادر می‌شود و یا از طریق خون بند ناف به بدن مادر برمی‌گردد. بنابراین جنین نقش مهمی در حفظ مقدار مناسب مایع در کیسه آمنیوتیک دارد. با این حال گاهی اوقات این سیستم به هم می‌ریزد و موجب بیشتر یا کم‌تر از حد معمول شدن مایع در کیسه می‌شود که هر دو حالت می‌توانند مشکلاتی را ایجاد کنند.

وظایف مایع آمنیوتیک در بارداری چیست؟

همانگونه که در بالا اشاره شد، حفاظت جنین در مقابل ضربه و محافظت از بند ناف در مقابل تحت فشار قرار گرفتن یکی از وظایف این مایع می‌باشد. بند ناف تحت فشار قرار گرفته می‌تواند در فرایند اکسیژن رسانی دچار اختلال شده و این باعث به خطر افتادن جنین می‌شود. سایر وظایف این مایع شامل موارد زیر می‌باشد:

• حفاظت از جنین و رحم در مقابل عفونت
• منبع موقت غذایی برای جنین
• کمک رسانی به جنین برای تنفس و تحرک
• حفظ دمای ثابت برای محیط رشد و نمو جنین
• کمک به رشد و بهبود عملکرد ریه، کلیه و دستگاه گوارش

افزایش مایع آمنیوتیک در دوران بارداری

ممکن است در طول معاینات در دوران بارداری، پزشک شما از زیاد بودن میزان مایع آمنیوتیک در کیسه بارداری شما به شما خبر دهد. (به بالا بودن میزان مایع آمنیوتیک هیدرآمنیوس یا پلی هیدرآمنیوس گفته می‌شود.) اما نگران نباشید؛ زیرا بیشتر زنانی که دچار این عارضه می‌باشند فرزندان سالمی به دنیا می‌آورند. دیابت بارداری یکی از علل شایع افزایش مایع آمنیوتیک در دوران بارداری است.

یکی از علائمی که نشان دهنده زیاد بودن این مایع در کیسه بارداری شما است، رشد سریع‌تر از حد طبیعی رحم است. همچنین زیاد بودن مایع آمنیوتیک باعث می‌شود که مادر حرکات جنین را در سه ماهه دوم یا سوم بارداری به درستی احساس نکند. اگر شما به پلی هیدرآمنیوس دچار هستید باید تحت نظر قرار بگیرید؛ زیرا این وضعیت خطر زایمان زودرس را افزایش می‌دهد. سایر علائم بالا بودن میزان این مایع شامل موارد زیر می‌باشد:

• دردهای شکمی ناشی از فشار زیاد مایع
• نوسان شدید وزن
• کمر درد
• ورم شدید پاها و قوزک پا (در نظر داشته باشید که در دوران بارداری پاها به طور طبیعی متورم می‌شوند و تورم پا الزاما به معنی این عارضه نمی‌باشد.)

علت افزایش مایع آمنیوتیک در بارداری چیست؟

۱. دیابت مادر

در صورتی که مادر، دیابت کنترل نشده داشته باشد ممکن است دچار افزایش بیش از حد مایع گردد. پلی هیدرآمنیوس در ۱۰ درصد مادران دیابتی و معمولا در سه ماهه سوم تشخیص داده می‌شود. به همین دلیل معمولا برای مشخص کردن اینکه ممکن است افزایش بیش از حد مایع ناشی از دیابت باشد، یک تست گلوکز انجام می‌شود. این موارد معمولا خفیف بوده و با کنترل دیابت به راحتی درمان می‌شوند.

۲. ماکروزومی یا حاملگی چند قلویی

بزرگ بودن بیش از حد جنین (ماکروزومی) یا حاملگی دوقلویی یا چند قلویی خطر افزایش بیش از حد مایع آمنیوتیک را افزایش می‌دهد. پلی هیدرآمنیوس بویژه در موارد سندرم انتقال خون دوقلوها محتمل است. در این سندرم، قل دهنده خون دارای مایع آمنیوتیک کم و قل گیرنده خون دچار افزایش بیش از حد مایع است.

۳. ناهنجاری‌های جنینی

در بعضی موارد نادر، جنین ممکن است دچار یک ناهنجاری باشد که سبب می‌شود مایع را نبلعد؛ در حالی که کلیه‌اش ادرار بیشتری از همان مایع کمی که بلعیده تولید می‌کند. این مسئله ممکن است ناشی از ناهنجاری‌هایی باشد که بلعیدن را برای جنین مشکل می‌کنند. از جمله این ناهنجاری‌ها می توان به تنگی پیلور، شکاف لب یا کام، یا انسداد دستگاه گوارش اشاره کرد. بعضی مشکلات دستگاه عصبی نظیر نواقص لوله عصبی یا هیدروسفالی نیز می‌توانند مانع بلع نوزاد شوند. در صورت تشخیص پلی هیدآمنیوس، پزشک یک سونوگرافی با وضوح بالا و شاید یک تست آمنیوسنتز انجام دهد تا جنین را از نظر ناهنجاری ها و اختلالات ژنتیکی کنترل کند.

کاهش مایع آمنیوتیک در بارداری

به کم شدن مایع آمنیوتیک در دوران بارداری اولیگوهیدرامنیوس گفته می‌شود. تقریبا ۴ درصد از زنان باردار در سه ماهه سوم مقدار مایع کمتری از مقدار طبیعی دارند. علائم این کاهش شامل موارد زیر می‌باشد:

• ترشح مایع از واژن
• کوچک بودن شکم مادر نسبت به سن بارداری
• کاهش حرکات جنین
• کم بودن میزان رشد جنین

برای تشخصی کم آبی جنین معمولاً سونوگراف، بزرگ‌ترین قسمت مایع آمنیوتیک در چهار قسمت متفاوت از رحم‌تان را اندازه‌گیری می‌کند و سپس با جمع کردن اعداد به دست آمده شاخص مایع آمنیوتیک (AFI) را به دست می‌آورد تا مشخص شود میزان آب کیسه جنین در چه سطحی رتبه‌بندی قرار دارد. مقدار طبیعی برای سه ماهه سوم بارداری چیزی بین 5 تا 25 سانتیمتر می‌باشد. چنانچه اندازه کل از 5 سانتی‌متر پایین‌تر قرار داشته باشد مایع آمنیوتیک کم به حساب می‌آید.

علت کاهش مایع آمنیوتیک در بارداری چیست؟

کاهش میزان آب دور جنین می‌تواند در اوایل یا اواخر بارداری رخ دهد. در زیر به علل شایع که باعث بروز این عارضه می‌گردد اشاره شده است:

۱. پارگی یا سوراخ بودن کیسه آب جنین و نشت آب از آن

پارگی و سوراخ شدن کیسه آب هم دلایلی دارد که ممکن است در طول بارداری اتفاق افتد. همین امر باعث نشت مایع دور جنین به بیرون می‌گردد و باعث کم شدن آب دور جنین می‌شود. این امر ممکن است در هر زمانی از بارداری شخص رخ دهد، اما در زمان‌های نزدیک به زایمان بیشتر مشاهده می‌شود. ممکن است شما با خیس شدن لباس زیر متوجه نشت مایع به بیرون گردید یا ممکن است پزشک در طول معاینه یا آزمایش متوجه این موضوع شود (اگر خودتان مشکوک به نشت مایع بودید، پزشک خود را در این خصوص مطلع سازید.) در نظر داشته باشید که ممکن است این سوراخ به دلیل انجام تست آمنیوسنتز ایجاد شده باشد.

۲. مشکلات مربوط به جفت

اگر جفت مشکلاتی مثل جداشدگی ناقص یا جزئی داشته باشد درحالی‌که جفت از دیواره داخلی رحم جدا گردد باعث کاهش سطح مایع آمنیوتیک می‌گردد. زیرا اگر جفت خون‌رسانی و اکسیژن‌رسانی به میزان لازم انجام ندهد جنین تولید ادرار را متوقف می‌کند.

۳. حاملگی دوقلو یا بیشتر

در بارداری‌های دو یا چند قلویی زن باردار در معرض ریسک سطح پایین مایع آمنیوتیک قرار می‌گیرد. اولیگوهیدرامنیوس در نوعی سندرم رایج است که در آن کیسه یک جنین آب کمتری دارد و دیگری مایع آمنیوتیک بیش از اندازه در اختیار دارد.

۴. وجود ناهنجاری‌های جنین

در سه ماه اول یا آخر بارداری ممکن است کم شدن مایع آمنیوتیک به دلیل نقص مادرزادی در جنین به وجود بیاید. ممکن است کلیه‌ها تشکیل نشده باشند یا به طرز صحیحی رشد نکرده باشد یا دستگاه ادراری مسدود شده باشد. در این حالت جنین به اندازه مناسب ادرار تولید نکرده و در نتیجه سطح مایع آمنیوتیک کم می‌شود.

۵. صرف دارو

مصرف برخی از داروها در دوران بارداری از قبیل برخی مسکن‌ها باعث کم شدن حجم مایع درون کیسه آب می‌شود.

۶. وجود عفونت رحمی

ابتلا به برخی عفونت‌ها می‌تواند سبب کم شدن میزان مایع آب کیسه اطراف جنین گردد.

۷. بارداری طولانی مدت

در انتهای بارداری به تدریج مایع اطراف جنین کم می‌شود و جای بیشتری برای رشد جنین باز می‌کند. در صورتی که موعد زایمان برسد و زایمان اتفاق نیفتد (زایمان دیررس)، آب بیشتری جذب ‌شده و اطراف جنین تقریباً خشک می‌شود.

۸. موارد متفرقه

در شرایط خاص پزشکی، فشارخون مزمن، پره اکلامپسی، دیابت بارداری و لوپوس هر یک می‌توانند باعث پایین آمدن سطح مایع آمنیوتیک گردند. گاهی بدون وجود هیچ مشکلی حجم مایع به طور خودبه‌خود کم می‌گردد.

اقدامات لازم به هنگام کم شدن آب کیسه جنین

اگر مقدار مایع آمنیوتیک‌ در رحم زن بارداری کم باشد، این فرد معمولاً به طور مداوم و دقیق تحت نظر پزشک قرار خواهد گرفت. در این بررسی‌ها میزان رشد و سلامت جنین به دقت مورد بررسی قرار می‌گیرد. پزشک با توجه به سن بارداری و وضعیت جنین و مادر تصمیم‌گیری می‌کند که چه تدابیری برای شخص اندیشیده شود. اگر شخص به زمان زایمان‌ نزدیک باشد ممکن است پزشک زایمان را پیشنهاد نماید. سطوح پایین مایع آمنیوتیک می‌تواند احتمال مشکلات هنگام زایمان را بیشتر کند. نگرانی اصلی این است که سطح مایع آمنیوتیک آن قدر کم شود که حرکات جنین یا انقباضات شما موجب فشردگی بند ناف شود. احتمالاً برای حفظ جان جنین زایمان سزارین بجای طبیعی به مادر پیشنهاد می‌گردد.

در صورت بروز مشکلات خاصی، ممکن است پزشک‌تان از شما بخواهد فعالیت‌هایتان را کاهش دهید یا اینکه همه یا بخشی از باقیمانده‌ی بارداری‌تان را در تخت خواب سپری نمایید. به این مساله استراحت مطلق در دوران بارداری می‌گوییم.

یک پزشک درصورتی که تشخیص دهد فعالیت‌های روزانه‌ی یک خانم باردار ممکن است منجر به بروز خطر برای او یا فرزندش گردد، استراحت مطلق را پیشنهاد می‌نماید. ممکن است گذراندن چند هفته یا حتی ماه در تخت خواب کاری بسیار سخت باشد، اما اگر هدف اصلی‌تان را که به دنیا آوردن فرزندی سالم است در ذهن داشته باشید، قابل تحمل خواهد بود.

گزینه‌های محتمل: استراحت مطلق در دوران بارداری تنها در صورت وجود مشکلاتی مانند جفت سر راهی، پره‌ اکلامپسی (به دلیل فشار خون بالا)، و جدایی جفت از رحم پیشنهاد می‌گردد. همچنین گاهی برای جلوگیری از زایمان زودرس و محدودیت رشد داخل رحمی نیز (IUGR) تجویز می‌گردد با این حال تا کنون شواهد محکم بر تاثیر آن در جلوگیری از زایمان زودرس مشاهده نشده است.

خطرها: ممکن است اکنون فکر خوابیدن و استراحت چند روزه در تخت خواب لذت بخش به نظر برسد. اما این کار با خطرهایی همراه است و به همین دلیل باید تنها به صلاحدید پزشک انجام شود. بدون انجام فعالیت، ممکن است عضلات شما خشک شده توانایی‌اش کاهش یابد. اضافه شدن بیش از حد وزن مشکل دیگری است که خانم‌های باردار در استراحت مطلق در دوران بارداری با آن مواجه می‌شوند. تخت خواب باعث می‌گردد تا بیش از میزان نیازشان بخورند و عدم فعالیت نیز مصرف کالری بدن‌شان را پایین می‌اورد. احتمال بروز افسردگی در خانم‌هایی که در استراحت مطلق هستند نیز بالاتر است. سرعت عملکرد سیستم گوارشی کاهش یافته امکان بروز یبوست نیز بیشتر می‌گردد. جدی‌ترین خطر ناشی از کاهش فعالیت‌های بدنی افزایش احتمال بروز لخته خون در بادراری است.

سوال‌های مناسبی بپرسید: اگر پزشک برای شما استراحت مطلق تجویز کرد، از او بپرسید که منظورش دقیقا چه چیزی است. آیا باید تمام مدت در تخت بمانید و غذایتان را آنجا بخورید و تنها برای رفتن به دستشویی از تخت خواب بیرون بیایید؟ آیا باید بازه‌های زمانی متعددی را در تخت خواب بگذرانید و در فواصل میان آنها به انجام فعالیت‌های روزانه‌تان بپردازید؟ یا اینکه پزشک‌تان می‌خواهد بیشتر زمان روز را بر روی مبل سپری کنید و شب‌ها به تخت خواب بروید و می‌توانید چند بار در روز برای غذاها به آشپزخانه بروید؟

کنار آمدن با استراحت مطلق در دوران بارداری

اگرچه ممکن است ماندن در تخته خواب برای مدت چندین ماه کار طاقت فرسایی به نظر برسد، اما می‌توانید از این فرصت برای انجام کارهایی که هرگز زمان کافی برای انجام آنها نداشته‌اید بهره ببرید. چند پیشنهاد:

کار کنید. اگر شغل‌تان به گونه‌ای است که می‌توانید در زمان استراحت به انجام ان بپردازید، ببینید که آیا می‌توانید از راه دور کارتان را ادامه دهید. بعضی از کارها را می‌توان به آسانی و با استفاده از یک دستگاه فکس، یک تلفن و یا یک کامپیوتر انجام داد. اگر شغل شما طوری است که نمی‌توانید از راه دور آن را انجام دهید، ممکن است بتوانید به کسی از میان دوستان یا فامیل در انجام امور دفتری کمک نمایید.

به خیریه کمک کنید. می‌توانید با تلفن زدن به سازمان خیریه‌ی مد نظرتان در جمع کردن اعانه کمک کنید.

یک پروژه‌ی فردی انجام دهید. اکنون زمان مناسبی است که به چیدن عکس‌های درون آلبوم‌تان یا انتخاب لیست آهنگ‌ها و فیلم‌های مورد علاقه‌تان بپردازید یا مجله‌ها و یادگارهای دوران دبیرستان‌تان را مرور و مرتب کنید.

یک هدف برای مطالعه‌تان قرار دهید. افراد کمی هستند که می‌توانند ادعا کنند همه‌ی نوشته‌های یک نویسنده را مطالعه کرده‌اند. نویسنده‌ی مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید و خواندن همه‌ی آثارش را مد نظر قرار دهید.

یک هدف برای فیلم دیدن‌تان قرار دهید. می‌توانید از دوستان یا آشنایان‌تان نیز در مورد فیلم‌های مناسب کمک بگیرید و به عنوان مثال همه‌ی فیلم‌هاییی که جانی دپ در آنها بازی کرده است یا فیلم‌های برنده‌ی جایزه‌ی اسکار را هدف‌تان قرار دهید!

کارهای مورد علاقه‌تان را مد نظر قرار دهید. شما در انجام اموری مثل آشپزی، تمیزکاری، خرید و نگهداری از فرزندان (اگر فرزند دیگری دارید) به کمک احتیاج خواهید داشت. از خانواده و دوستان‌تان کمک بخواهید و زمانی که کسی از شما می‌پرسد “چه کاری برای کمک از دست من بر می‌آید؟” جواب مناسبی برایش داشته باشید. مثلا غذا بپز یا به کتابخانه برو.

بخواهید تا به ملاقات‌تان بیایند. ملاقات دوستان یا آشنایان در استراحت مطلق در دوران بارداری، می‌تواند اوقات خوشی برای شما به همراه داشته باشد. از افراد دعوت کنید تا به ملاقات شما بیایند و از آنها بخواهید که با خود خوراکی یا هدیه به همراه نیاورند.

بافتنی یا قلاب بافی یاد بگیرید. می‌توانید در این زمان برای فرزندتان پتویی ببافید یا یک بلوز برای خودتان.

تمرین‌هایتان را تا جایی که اجازه دارید انجام دهید. بلند کردن وزنه‌های بازوی سبک یا تمرینات کششی یوگا ممکن است برای شما مفید باشد. از پزشک‌تان بپرسید که کدام‌ تمرین‌ها برای شما بی‌خطر است؛ تمریناتی را که برای‌تان بی‌خطر است انجام دهید تا توان عضلانی بدنی‌تان را حفظ کنید.

چرا در دوران بارداری باید راجع به بیماری MS صحبت شود؟ بیماری MS بیشترین شیوع را در میان خانم‌ها در سن باروری دارد. بارداری باعث بروز بیماری MS نمی‌شود اما به دلیل آنکه این بیماری خانم‌های محدوده‌ی سنی 20 تا 50 سال را هدف قرار می‌دهد، ممکن است برخی خانم‌ها در هنگام تشخیص بیماری‌شان باردار باشند.

MS چیست؟

MS یک بیماری خود ایمنی است که مغز و نخاع را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در واقع این بیماری پوشش محافظ اعصابی که در داخل و اطراف مغز نخاع قرار دارند را تخریب می‌کند. افراد مبتلا به این بیماری طیف وسیعی از علائم خفیف (بی حسی در اندام‌ها، ضعف عضلانی) تا شدید (فلج، لرزش بدن و از دست دادن بینایی) را تجربه می‌کنند. اگرچه این بیماری کشنده نیست اما تا پایان عمر با فرد باقی می‌ماند. عوارض MS ممکن است به طور متناوب برای چند ماه ظاهر شده یا مخفی گردند. به جز مواردی که علائم بیماری شدید باشد، تشخیص MS (به خصوص تشخیص ام اس در بارداری) به سختی امکان‌پذیر است.

برخی از علائم بیماری MS مثل بی حسی، مشکلات مثانه و روده‌ها، خستگی، تغییر ناگهانی حالت روحی، ناتوانی در تمرکز و فراموشکاری مشابه علائم بارداری هستد.

درمان: دانشمندان داروهای مختلفی را برای کاهش عوارض این بیماری تولید کرده‌اند. این داروها به طور خاص در صورتی که از ابتدای بیماری مصرف گردند می‌توانند موثر باشند. در صورت مشاهده‌ی عوارضی مشابه بیماری MS به پزشک‌تان مراجعه نمایید.

چگونه بیماری ام اس در بارداری بر روی شما تاثیر می‌گذارد؟

در اینجا یک خبر خوب برای خانم‌هایی که با بیماری MS اقدام به بارداری نموده‌اند یا در حین بارداری بیماری‌شان تشخیص داده شده است وجود دارد: تحقیقات نشان داده است که MS بر بارداری تاثیر منفی ندارد. در واقع به نظر می‌رسد بارداری یک خاصیت محافظت کننده برای مادران باردار به همراه دارد. در واقع هورمون‌های جنسی در درمان‌ ام ‌اس در دوران حاملگی موثر عمل می‌کنند؛ این هورمون‌ها فعالیت بیماری ام اس در بارداری را کاهش می‌دهند و باعث خاموش شدن این بیماری در بارداری می‌شوند. در طی بارداری، به خصوص سه ماهه‌ی دوم و سوم، خانم‌ها با عوارض کمتری از این بیماری نسبت به مبتلایان عادی مواجه می‌شوند.

اما اگر دچار بیماری ام اس هستید و هنوز اقدام به بارداری نکرده‌اید لازم است بدانید که اکثر بیماران مبتلا به ام اس می‌توانند باردار شوند و به طور کلی این مساله به میزان ناتوانی آن‌ها، داروهایی که در این خصوص مصرف کرده‌اند و در مجموع شرایط عمومی آن‌ها بستگی دارد. به طور کلی باردار شدن برای بیماری ام اس مفید می‌باشد؛ چراکه اگر خانم‌ها زودتر باردار شوند بیماری‌ ام ‌اس‌ شان کمتر شعله‌ور می‌شود و خوش‌خیم‌تر می‌شود.

از هر چهار زایمانی که در امریکا انجام می‌‌گیرد یکی به روش سزارین انجام می‌شود. این روش شامل خروج نوزاد از طریق برشی در ناحیه پایین شکم و سمت چپ است. پزشکان معمولا به دلیل وجود مشکلات در بارداری و یا ناکارآمدی زایمان طبیعی اقدام به سزارین می‌نمایند.

در بعضی موارد به دلیل وجود مشکلات، جراحی سزارین از قبل برنامه ریزی می‌گردد. این مشکلات عبارتنداز:

• جفت سر راهی: اگر جفت به طور غیر عادی در قسمت پایینی رحم قرار گرفته باشد، احتمال دارد جفت مسیر دهانه‌ی رحم را مسدود نماید. این مساله می‌تواند مانع ورود جنین به کانال تولد شده و باعث بروز خونریزی شدید در فرزند و مادر گردد.
• رگ سر راهی: رگ سرراهی وضعیتی است که در آن عروق خونی بندناف، دهانه جلویی دهانه رحم را احاطه کرده، یا نزدیک آن قرار گرفته و یا آن را پوشانده باشد.
• دسترس جنین: به مجموعه علائمی که نشان دهنده‌ی به خاطر افتادن سلامت جنین باشد دیسترس جنین (Fetal distress) گفته می‌شود. این علائم شامل ضربان کمتر از 120 در جنین، وجود مکونیوم در مایع آمنیوتیک (مکونیوم اولین مدفوعی می‌باشد که چند روز پس از زایمان از نوزاد دفع می‌شود. گاهی نوزاد پیش یا هنگام زایمان نیز مکونیوم را دفع می‌کند. اگر کیسه‌ی آب مادر پاره شود و مکونیوم در ان دیده شود، باید مراقبت‌های پزشکی لازم در این خصوص لحاظ شود.) تاخیر در رشد جنین و … می‌باشد.
• اندازه: اگر جنین خیلی بزرگ باشد راه بی‌خطرتر برای زایمان انجام سزارین است.
• قرارگیری: جنین هایی که به فرم سربالا (حالتی که باسن یا پاها در تولد ابتدا خارج شود) یا به پهلو (حالتی که شانه‌ها در تولد ابتدا خارج شود) قرار گرفته باشند نیز معمولا به این روش به دنیا می‌آند.
• مشکلات پزشکی مادر: وجود دیابت طولانی مدت یا تبخال‌ تناسلی و زگیل تناسلی زنان در مادر می‌تواند زایمان طبیعی را برای مادر یا فرزند خطرناک نماید.
• وجود ناهنجاری در رحم مادر همانند رحم دوشاخ
• سابقه‌ی سزارین: برخی از زنانی که سزارین کرده‌اند ممکن است بتوانند فرزندشان را طبیعی به دنیا بیاورند اما برای بقیه‌ی آنها بهتر است که زایمان‌های بعدی نیز سزارین انجام شود.
• نارسایی‌های مادرزادی: بسته به شرایط نوزادانی که با ناهنجازی‌های مادرزادی مواجه‌اند، بهتر است که به این روش به دنیا بیایند.
• چندقلوها: در برخی موارد دو یا سه قلو‌ها ممکن است به طور طبیعی به دنیا بیایند. اما در حالت کلی هرچه تعداد قل‌ها بیشتر باشد، احتمال نیاز به سزارین نیز بیشتر می‌گردد.
• زایمان سزارین انتخابی: اگر شماخودتان به شخصه بخواهید به جای زایمان طبیعی فرزندتان به صورت سزارین به دنیا بیاید چه؟ آیا می‌توانید سزارین را انتخاب کنید؟ این ایده‌ی چندان جالبی نیست و به احتمال زیاد مورد مخالفت پزشک‌تان قرار می‌گیرد.

عمل سزارین نسبت به زایمان طبیعی خطرات بیشتری را متوجه مادر و فرزندش می‌نماید. ریسک این خطرها تنها زمانی قابل پذیرفتن است که مادر یا فرزند با مشکلات سلامتی مواجه باشند.

روش انجام انجام عمل سزارین

متخصص بیهوشی داروهای ضد درد مختلف موجود را توضیح می‌دهد. معمولا از اپیدورال، یک بلوک نخاعی، یا یک ترکیب بلوک نخاعی-اپیدورال استفاده می‌شود. با این روش‌ها شما هوشیار باقی می‌مانید اما بدن‌تان از زیر سینه‌ها به پایین بی حس می‌گردد. شما می توانید امکان تزریق مقدار کمی مورفین یا اپیدورال را در ستون فقرات خود مورد بحث قرار دهید. این روش باعث کنترل درد تا 24 ساعت پس از عمل می‌گردد.

هنگامی که شما بیحس شدید، پرستار یک کاتتر (کاتتر (Catheter) لوله نازک، بلند و قابل انعطافی است که می‌توانند به هدف خاصی در بدن بیمار قرار داده شودند.) در مثانه‌تان قرار داده و به تخلیه ادرار قبل از عمل جراحی می‌پردازد. این عمل ریسک آسیب واردن شدن به مثانه در هنگام جراحی را کاهش داده، به دنیا آمدن نوزاد را نیز آسان می‌کند. سپس موهای قسمت پایین شکم‌تان تراشیده شده و با مایع ضد عفونی تمیز می‌گردد. بعد از آن پزشک بدن شما را با پارچه‌های استریل می‌پوشاند و با قرار دادن مانعی بر روی سینه‌تان مانع نگاه کردن مستقیم شما به عمل جراحی می‌گردد. اگرچه در بعضی مراکز به شما حق انتخاب اینکه جراحی را مشاهده کنید نیز داده می‌شود.

اگر همسرتان بخواهد شما را درحین عمل همراهی کند، لازم است از لباس‌ها و کفش مخصوص بیمارستان و ماسک استفاده نماید. او در بالای سر شما و در کنارتان می‌نشیند تا بتواند در حین عمل با شما صحبت کرده، دست‌تان را بگیرد و به شما روحیه بدهد.

در بیشتر سزارین‌ها، پزشک یک برش افقی به موازات خط بیکینی‌تان در ناحیه‌ی شکم ایجاد می‌کند. در بعضی موارد اضطراری، پزشک برشی از ناف تا استخوان شرمگاهی ایجاد می‌نماید. سپس پزشک برشی در ناحیه‌ی رحم ایجاد می‌نماید.

در ادامه پزشک کیسه‌ی مایع آمنیوتیک را پاره کرده و اجازه می‌دهد تا مایع خارج گردد. سپس به آرامی دستش را وارد ناحیه‌ی برش داده شده می‌کند تا جنین را (ابتدا از سمت سر) از آنجا خارج نماید. عمل کشیدن و فشار دادنی که احساس می‌کنید مربوط به عبور دادن سر نوزاد از درون شکاف جراحی است. در این حین دستیار پزشک با فشار دادن بالای رحم به خارج شدن نوزاد کمک می‌کند. سپس پزشک بند ناف را بریده، نوزاد را به دست پرستار متخصص یا پزشک اطفال می‌دهد تا به معاینه‌اش بپردازد. پس از آن نوزاد را درون پارچه‌ای پیچیده و به دست همسرتان می‌دهند.

انجام عمل سزارین به صورت مرحله به مرحله و  تصویری

 

 

 

---

پس از به دنیا آمدن نوزاد، پزشک جفت را نیز از طریق همان شکاف از بدن شما خارج می‌کند و رحم‌تان را ماساژ می‌دهد. عمل اصلی خارج کردن نوزاد تنها 10 تا 15 دقیقه پس از شروع جراحی انجام می‌پذیرد. بقیه‌ی عمل شامل بخیه زدن دو شکاف ایجاد شده و انتقال شما به بخش ریکاوری در حدود 30 دقیقه‌ی دیگر زمان می‌برد.

پس از سزارین، شما به اتاق ریکاوری برده می‌شوید و در آنجا فشار خون، خونریزی، ضربان قلب و تنفس‌تان تحت نظارت قرار می‌گیرد. سوند برای مدت 12 تا 24 ساعت پس از جراحی باقی می‌ماند و شما در روز بعد نیز مایعات‌تان را از طریق سرم دریافت خواهید کرد. شما باید روز بعد را در تخت بگذرانید، اما پیشنهاد می‌شود در تخت تکان بخورید، حالت‌تان را تغییر دهید و گاهی به حالت نشسته قرار بگیرید. شما قادر خواهید بود تا با کمک گرفتن از یک بالش مخصوص (که بصورت افقی بر روی شکم‌تان قرار می‌دهید) به فرزندتان شیر بدهید. 24 ساعت پس از زایمان قادر به راه رفتن خواهید بود؛ پزشک‌تان برای رفع درد و ناراحتی به شما داروی مسکن خواهد داد و 3 یا 4 روز پس از زایمان آن نیز از بیمارستان مرخص خواهید شد. برای کاهش درد پس از انجام عمل معمولا از پمپ درد نیز استفاده می‌شود که عامل موثری در کاهش درد شما خواهد بود.

عوارض سزارین چیست؟

عمل سزارین علاوه بر مادر برای جنین نیز عوارض خاص خود را دارد. عمل سزارین می‌تواند باعث چسبندگی، احتمال بروز بارداری پرخطر در آینده، طولانی شدن زمان زایمان، عفونت مثانه و رحم و اسیب دیدگی سیستم دفع ادرار در مادران شود. از طرف دیگر عوارض سزارین بر روی جنین شامل وزن کم هنگام تولد، احتمال ابتلا به آسم، دیابت، چاقی، آلرژی و… می‌گردد.

تحقیقات نشان داده است که بیشتر مادران باردار به طور غریزی از این مساله آگاهند که اگر در زمان شروع درد زایمان به اطراف حرکت کنند یا در یک حالت صاف نشسته باشند می‌توانند به حرکت فرزندشان به سمت پایین کمک نمایند. وزن اضافی ناشی از سر نوزاد بر روی دهانه‌ی رحم نیز می‌تواند به آماده شدن شما برای زایمان کمک کند. مطالعات نشان داده است، هنگامی که به مادران آزادی کامل در مورد حالت و وضعیت‌شان در هنگام بروز درد زایمان داده ‌شود، بیشتر آنها ترجیح می‌دهند هنگامی که درد مانع استراحت کردن آنها می‌گردد به حرکت کردن و جابجا شدن در اطراف ادامه دهند. آنها راه می‌روند، می‌نشینند، چمباتمه می‌زنند، لم می‌دهند یا هر حالت دیگری که مطلوب‌شان باشد را به خود می‌گیرند.

اگرچه نیازی نیست که شما از قبل به تمرین حالت‌های درد زایمان بپردازید، اما بد نیست کمی قبل از آغاز این دردها حالت‌های قرار گیری متنوع را امتحان نمایید تا ببینید کدامیک برای شما و همسرتان مناسب‌ترین حالت است. (این کار همچنین باعث می‌شود همسرتان بتواند در هنگام بروز درد زایمان و زمانی که شما نمی‌توانید چیز زیادی را به یاد بیاورید با یادآوری حالت‌های مناسب به شما کمک نماید)

در نهایت، حالت قرارگیری که به هنگام بروز دردهای زایمان فرزندتان انتخاب می‌نمایید، بسته به این است که چه نوع درد زایمانی را تجربه کنید. در ادامه چند حالت پیشنهاد شده ‌است؛ شما می‌توانید این حالت‌ها را امتحان کنید و برای راحتی‌تان در آنها تغییراتی وارد کنید:

• زانو بزنید و خودتان را تکان دهید: طی کردن مراحل زایمان با استفاده از ابزارهای کمکی مثل صندلی گهواره‌ای، صندلی عادی یا یک توپ تولد می‌تواند راحت‌تر طی شود، درحالی که زانو زده‌اید برای حمایت بیشتر دستان‌تان را بر روی توپ یا صندلی قرار دهید. می‌توانید به آرنج‌هایتان تکیه دهید یا دست‌هایتان را به حالت ضربدری قرار داده و سرتان را به پایین خم کنید. هنگامی که انقباضات بارداری به سراغتان می‌آید بدن‌تان را با هر دم به سمت جلو و با بازدم به سمت عقب حرکت دهید. در هنگام تکان دادن بدن سعی کنید پشت‌تان را صاف نگه دارید. این حالت قرارگیری نیروی زیادی از شما مصرف نمی‌کند، شما را زیاد خسته نمی‌کند و باعث می‌شود نیروی جاذبه به کمک شما بیاید.
• راه بروید و تکیه بدهید: اگر شما با بدنی صاف راه بروید، سر نوزاد در جهت مناسبی قرار می‌گیرد و شما باید به روشی حواس‌تان را از درد زایمان پرت نمایید. در هنگام بروز انقباضات به همسرتان، مربی زایمان‌تان یا یک دیوار تکیه بدهید. سپس یک نفس عمیق بکشید و به راه رفتن ادامه دهید.
• به پهلو دراز بکشید: شما نمی‌توانید دائما درحال حرکت بمانید زیرا این کار شما را خسته خواهد کرد. هنگامی که برای استراحت دست از حرکت کردن می‌کشید، بهتر است به پهلو دراز بکشید. این کار می‌تواند تحمل انقباضات شدید در هنگام بروز درد زایمان را برای شما آسان‌تر کند. همچنین می‌توانید در فاصله‌ی بین انقباضات به پهلو دراز بکشید و تا زمان رسیدن انقباضات بعدی کمی استراحت نمایید.
• بر روی یک توپ یا چهارپایه‌ی کوتاه بنشینید: نشستن بر روی چیزی کوتاه که به شما این امکان را می‌دهد تا پاهایتان را از هم باز کنید، باعث می‌شود لگن‌تان باز شده و جاذبه به کمک‌تان بیاید. همچنین می‌توانید بر روی تشک زایمان‌تان بنشینید. اگر در حفظ تعادل‌تان مشکل دارید، از همسرتان بخواهید تا روبروی شما بر روی یک صندلی بنشیند (یا اگر ترجیح می‌دهید بیاستد) تا با گرفتن دستان یا زانوان همسرتان بتوانید تعادل بدن خود را بهتر حفظ کنید. اگر بیمارستان، توپ مخصوص زایمان در اختیار شما نمی‌گذارد می‌توانید آن را از قبل از مغازه‌های لوازم ورزشی خریداری کرده با خود به بیمارستان بیاورید.

کاهش درد به هنگام بروز درد زایمان

بسیاری از مادران، با این ایده‌ که در هنگام تولد دارو مصرف نمایند مخالف هستند. زیرا این همه مدت برای فرا رسیدن این لحظه صبر کرده‌اند و نمی‌خواهند خاطره‌شان از تولد مبهم و مه‌آلوده باشد. اما با این حال ممکن است نسبت به دردی که در پیش دارید احساس نگرانی داشته باشید. خبر خوب این است که داروها و روش‌های بیهوشی در طی سال‌ها و از دهه‌ی 50 میلادی (زمانی که خانم‌ها در هنگام زایمان کاملا بیهوش می‌شدند و نوزاد تا چندین ساعت عوارض داروی بیهوشی را در خود داشت) پیشرفت‌های قابل توجهی داشته‌اند. امروزه داروهای بیهوشی با تاثیر گذاری موضعی و دوز کم و با تاثیر ناچیز بر روی بدن نوزاد مورد استفاده قرار می‌گیرند. اگرچه زایمان طبیعی همواره بهترین گزینه برای مادر و فرزند به حساب می‌آید اما در مواقعی که درد یا ترس از آن مانع پیشرفت زایمان می‌گردند (مثل وقتی که مادر دچار نفس نقس زدن، خستگی شدید و یا دیگر واکنش‌های ناشی از استرس است) استفاده از داروهای بیهوشی و بی‌حسی می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد.

اگر در بیمارستان وضع حمل می‌کنید مسکن‌هایی که استفاده می‌کنند اپیدورال یا مخدرهایی مثل دمرول است.

مخدرها: مخدرها درد را کاملا از بین نمی‌برند، اما آن را به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهند. متاسفانه در نتیجه‌ی استفاده از آنها ممکن است احساس سستی و بیحالی شدید شما و فرزندتان را فرا بگیرد. مخدرهای با اثر کوتاه ممکن است به صورت داخل وریدی (IV) و یا داخل عضلانی مورد استفاده قرار بگیرند.

اپیدورال: یک گزینه‌ی دیگر استفاده از اپیدورال است. در حدود نیمی از خانم‌های باردار در ایالات متحده از اپیدورال استفاده می‌کنند. این میزان نسبت به 10 سال قبل دو برابر شده است و این روش به دلیل بهبود روش‌های کنترل عملکرد دارو به شدت مورد استقبال قرار گرفته است.

اگر استفاده از اپیدورال را انتخاب کنید، متخصص بیهوشی از شما می‌خواهد تا به حالت نشسته یا به پهلو قرار بگیرید. او ابتدا موضعی از پشت شما را با مایع ضدعفونی استریل خواهد کرد و سپس یک تزریق ماده‌ی مسکن موضعی در ناحیه‌ی پایین کمرتان انجام می‌دهد. سپس با استفاده از یک سوزن بزرگ، یک تیوب باریک را به میان مهره‌های کمر و نزدیک نخاع‌تان وارد می‌کند. سوزن بیرون آورده می‌شود و تیوب در فاصله‌ی اپیدورال باقی می‌ماند تا یک دوز مناسب از ماده‌ی بی‌حسی را به طور مداوم به بدن‌تان وارد نماید.

در گذشته سیستم اپیدورال به قدری قوی بود که افراد را در ناحیه‌ی پاها و لگن دچار بی‌حسی می‌کرد و این مساله فشار دادن و کمک به خروج نوزاد توسط مادر را با مشکل مواجه می‌نمود. امروزه متخصصین بیهوشی با به کارگیری دوزهای کم‌تر از مواد بی‌حس کننده شرایطی را فراهم می‌کنند که در آن ضمن کاهش درد زایمان، احساس بی‌حسی بسیار کم‌تر باشد. در برخی بیمارستان‌ها ممکن است به شما اجازه‌ی راه رفتن هم بدهند. بیشتر اپیدورال‌ها مانع فشار دادن شما و کمک به خروج نوزاد از رحم‌تان نمی‌شوند.

بیهوشی کامل: قبل از انجام عمل سزارین، معمولا بیهوشی کامل بر روی فرد اعمال می‌گردد. در این وضعیت، خانم باردار به طور موقت به خواب می‌رود و یک لوله برای ورود اکسیژن در درون نای وارد می‌گردد. بیشتر مادران دوست دارند به هوش باشند تا بتوانند اولین گریه‌ی فرزندشان را بشنوند، به همین دلیل این روش معمولا برای موارد اضطراری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

خطرهای استفاده از مخدرها برای کاهش درد زایمان

در هر عمل جراحی و هر مورد استفاده از مخدرها خطراتی وجود دارد. هنگامی که مخدرها به روش داخل وریدی به بدن مادر منتقل گردد، هم مادر و هم فرزندش احساس خواب آلودگی خواهند داشت. قلب جنین با کاهش ضربان نسبت به این پدیده واکنش نشان می‌دهد. البته این مساله بعد از بیدار شدن نوزاد برطرف می‌گردد. اگر این ماده در فاصله‌ی نزدیک به زایمان داده شود ممکن است جنین در تنفس دچار سستی باشد و به کمک نیاز داشته باشد.

خطرهای استفاده از اپیدورال برای کاهش درد زایمان

خطر استفاده از بی‌حسی اپیدورال، سردردهای نخاعی (سردردهای شدید بعد از بی‌حسی موضعی که با ایستادن شدیدتر می‌گردند) در کمتر از یک درصد از افراد است. بعضی از خانم‌ها از درد در ناحیه‌ی پایین کمر پس از زایمان شکایت می‌کنند، اما موارد بسیار کمی از این ناراحتی‌ها مربوط به بی‌حسی اپیدورال است. خانم‌های دیگری ممکن است نگران بروز آسیب‌های نخاعی ناشی از نزدیک شدن سوزن به نخاع خود باشند؛ اما باید بدانید که این یک مشکل بسیار نادر در موارد بی‌حسی موضعی است.

در یکی از ملاقات‌ها با پزشک‌تان، ممکن است به شما بگوید که فرزندتان در حالت نشسته قرار دارد و به جای سر، پاهایش در قسمت پایینی رحم هستند، در حالی که وضعیت جنین باید سر به پایین باشد. اصطلاحا به این وضعیت جنین بریچ گفته می‌شود. اجازه ندهید این مساله شما را نگران کند. بسیاری از نوزادان تا هفته‌ی 36 همچنان به چرخیدن و پشتک زدن ادامه می‌دهند. احتمال دارد تا زمان وضع حمل فرزند شما به طور خود خواسته چرخیده و در حالت سر رو به پایین قرار بگیرد.

تشخیص یک جنین در حالت نشسته (بریچ جنین)

اگر تا چند هفته پس از هفته بیست و نهم بارداری فرزند شما همچنان در حالت نشسته باقی مانده باشد (تشخیص معمولا به وسیله‌ی لمس جنین از روی شکم و رحم انجام می‌شود) شما یک عکسبرداری سونوگرافی برای اطمینان از حالت قرارگیری جنین انجام خواهید داد. بیشتر نوزادان جایی بین هفته‌ی 34 تا 37 می‌چرخند. اما یک درصد کوچک و چیزی در حدود سه جنین از هر هزار مورد، هرگز به این حالت در نمی‌آیند. اگر سابقه‌ی زایمان چندقلو دارید، میزان مایع آمنیوتیک کم‌تر یا بیشتر از حد معمول است، ناهنجاری‌های رحمی مثل فیبروئید چندگانه دارید، زایمان زودرس، یا جفت سر راهی داشته باشید، احتمال آنکه فرند شما تا هنگام تولد در حالت نشسته بماند بیشتر است.

مشکلات احتمالی: زایمان برای نوزادانی که به حالت نشسته (جنین بریچ) قرار دارند، با خطر جراحت در نوزاد همراه است و این خطر به خصوص زمانی که زایمان پیش از موعد اتفاق بیافتد بیشتر می‌گردد. در بیشتر زایمان‌های طبیعی، نوزاد از سمت سر از بدن مادر خارج می‌گردد. به خاطر آنکه سر نوزاد بزرگ‌ترین قسمت بدنش است، با عبور از کانال تولد مسیر را برای خروج بقیه‌ی بدن فراهم می‌نماید. یک جنین نشسته از سمت پاها و یا باسن به دنیا می‌آید. بدن که قسمت باریک‌تر بدنش است به راحتی از کانال تولد عبور می‌کند، به خصوص اگر زایمان زودرس بوده و بدن هنوز لایه‌های چربی را کاملا شکل نداده باشد و کانال تولد هنوز به اندازه‌ی کافی برای عبور سر کش نیامده است. به همین دلیل هنگام خارج شدن سر مشکل به وجود می‌آید.

یک مشکل محتمل دیگر، پایین افتادن بند ناف در هنگام پاره شدن کیسه‌ی آب مادر است. در این حالت بند ناف در قسمت پایینی رحم قرار گرفته و به وسیله‌ی فشار پاها و باسن جنین فشرده می‌شود. این فشار بر روی بند ناف باعث قطع شدن اکسیژن و مواد مغذی دریافتی جنین می‌گردد. بسیاری از بیمارستان‌ها، نوزادانی را که به حالت نشسته قرار دارند با استفاده از عمل سزارین خارج می‌نمایند.

بهترین کاری که اکنون می‌توانید انجام دهید این است که منتظر بمانید تا فرزندتان به خواست خودش چرخیده و در حالت مناسب قرار گیرد. اگر تا هفته‌ی 37 هنوز نچرخیده بود، در مورد گزینه‌های مناسب با پزشک‌تان مشورت نمایید. ممکن است برای قرار دادن جنین در حالت درست قبل از شروع زایمان به تمرینات خاص یا کمکی از خارج رحم نیاز باشد.

روش های چرخاندن جنین بریچ به وضعیت طبیعی

روش‌های زیادی برای چرخاندن جنین از وضعیت بریچ به وضعیت عادی وجود دارد که در ادامه به آن‌ها اشاره خواهیم کرد:

شنا کنید: شنای کرال و قورباغه باعث افزایش تحرک جنین می‌شود و احتمال چرخش جنین را بالا می‌برد.

برای فرزندتان موسیقی پخش کنید: با قرار دادن هدفون در قسمت انتهایی شکم خود می‌توانید جنین را به چرخیدن وسوسه کنید. برای این کار به مدت 10 دقیقه روزی چندبار برای فرزندتان موسیقی پخش کنید. راه مشابه دیگری همانند پخش موسیقی وجود دارد و آن استفاده از نور چراغ قوه است. با انداختن نور بر روی قسمت پایین شکم‌تان خواهید توانست جنین بریچ خود را به چرخیدن تشویق نمائید.

استفاده از گیره بند لباس: انگشت کوچک هر دو پای خود را داخل یک گیره بند لباس بگذارید به طوری که ناخن و گوشت زیر آن روزانه به مدت 30 دقیقه تحریک گردد. این روش فشار درمانی نام دارد که باعث حرکت جنین به سمت پایین می‌گردد.

کشش گربه: روی چهار دست و پای خود قرار بگیرید؛ به گونه‌ای که باسن به سمت بالا بوده و سر و سینه‌تان بر روی زمین قرار گرفته باشد؛ در این وضعیت سعی کنید به کمر خود انحنا دهید. بعد از این کار دوباره به حالت چهار دست و پای معمولی برگردید. این کار به چرخش جنین بریچ شما کمک می‌کند.

تهیه و ترجمه: مجله اینترنتی بیا نی نی

گرسنگی تنهای یکی از دلایل خوردن افراد به شمار می‌رود. خستگی، افسردگی، استرس، تنهایی، پوچی، ترس و حتی شادی می‌تواند شما را به سمت یخچال هدایت کند. اگر در نتیجه‌ی مسائل احساسی به خوردن روی می‌آورید در سه ماهه‌ی سوم بارداری و با تشدید احساسات‌تان بیشتر از قبل دچار پرخوری در بارداری خواهید شد. اگر در دوران بارداری مطابق با برنامه‌ی پزشک‌تان وزن اضافه نمایید بارداری سالم‌تری خواهید داشت.

گرسنگی احساسی شما را در یک چرخه درگیر می‌کند به طوری‌که احساسات باعث پرخوری شما شده، پرخوری احساسات شما را تحریک می‌کند و این سیکل ادامه پیدا می‌کند. شما هنگامی که با استرس مواجه می‌شوید به پرخوری رو می‌آورید. سپس به خاطر اینکه بیش از اندازه وزن اضافه می‌کنید دچار استرس می‌شوید. سپس شما بیشتر پرخوری می‌کنید و چرخه ادامه پیدا می‌کند.

چگونه می‌توانید چرخه پرخوری در بارداری را شکست؟

رژیم گرفتن کمکی نمی‌کند. راه موثر این است که دلیل پرخوری‌تان را بشناسید. هنگامی که بدانید کدام احساسات شما را به سمت پورخوری سوق می‌دهد می‌توانید روش‌های جایگزینی برای تسکین احساس‌تان بیابید.

با تهیه‌ی یک دفتر روزانه از خوراکی‌هایتان شروع کنید: کاملا صادقانه هر چیزی را که می‌خورید همراه با زمان آن، اتفاقی که در آن حین در حال وقوع بود و احساس‌تان قبل و بعد از خوردن آن خوراکی را یادداشت نمایید. پس از یک هفته به سراغ دفترتان بروید و به دنبال الگوهای تکرار بگردید. شاید زمانی که همسرتان تا دیروقت به کار مشغول است پرخوری می‌کنید یا وقتی روز کاری سختی را می‌گذرانید. هنگامی که الگوها را شناسایی کردید به دنبال راه‌های جایگزین پرخوری بگردید. مثلا اگر هنگامی که احساس تنهایی می‌کنید به پرخوری رو می‌آورید، یک لیست از کارهایی که در مواقع تنهایی می‌توانید انجام دهید تهیه کنید و هنگامی که تنهایی به سراغتان می‌آید به جای خوردن خوراکی‌ها به سراغ لیست‌تان بروید. به یک دوست زنگ بزنید، برای قدم زدن از خانه خارج شوید، جدول حل کنید و یا هر کار دیگری که به شما کمک می‌کند انجام دهید.

اگر برای مدت طولانی به پرخوری احساسی عادت کرده‌اید، نمی‌توانید این عادت را یک شبه کنار بگذارید. اما می‌توانید به بارداری به عنوان فرصتی برای شروع کنار گذاشتن این مساله نگاه کنید.

پرخوری در بارداری به خاطر جنین

برخی از زنان باردار گمان می‌کنند که به خاطر وجود جنین باید به اندازه دو نفر غذا بخورند؛ در صورتی که این طرز فکر اشتباه است. مطابق پژوهش‌ها و برخلاف باورهای عامیانه، زنان نیاز به پرخوری برای تامین انرژی دونفر ندارند. مطابق نتایج پژوهش‌های محققان استرالیایی، بدن مادران باردار در طول دوران بارداری قادر به جذب انرژی بیشتر از مواد غذایی مصرف شده در طول روز بوده و کالری مورد نیاز خود را از این مواد استخراج می‌کند. در واقع در دوران بارداری تغییرات متابولیک چشمگیری در زنان باردار بوجود می‌آید که سبب حفظ انرژی اضافی به صورت چربی شده و کالری بیشتری از مواد غذایی استخراج می‌شود.

تحقیقات نشان می‌دهد که چربی ذخیره شده در بدن زنان باردار از اهمیت بالایی برخوردار بوده چراکه در طول دوره بارداری برای رشد جنین و همچنین پس از تولد در دوران شیردهی، به خصوص در شش ماه اول پس از زایمان، بسیار کمک کننده است.

جفت از زمان شروع بارداری به شدت مشغول فعالیت بوده و دائما مواد غذایی و اکسیژن را از خون شما دریافت کرده از طریق بند ناف به فرزندتان می‌رساند. این عضو معمولا به قسمت بالایی رحم متصل است؛ در صورتی‌که جفت در بالای دهانه‌ی رحم رشد نماید، به آن جفت سرراهی (Placenta Previa) گفته می‌شود که می‌تواند کامل (complete Placenta Previa) یا ناقص باشد. از علائم این عارضه بروز خونریزی در بارداری است (در سه ماهه آخر بارداری) که معمولا بدون درد است. علت این خونریزی نیز اتساع دهانه رحم که در این وضعیت جفت قادر به کشش نیست و این باعث خونریزی می‌شود. توجه داشته باشید که فعالیت زیاد و رابطه جنسی به هنگام بروز این عارضه ممنوع است.

 تصویر انواع جفت سرراهی

آنچه در خصوص جفت عادی است

در هنگام تولد، جنین قبل از جفت از رحم و دهانه‌ی رحم عبور کرده به دنیا می‌آید. در حدود نیم ساعت پس از تولد نوزاد، جفت نیز از دیواره‌ی رحم جدا شده و از بدن مادر خارج می‌گردد. این ترتیب وقایع بسیار اهمیت دارد، زیرا فرزند شما تا لحظه‌ای که بتواند مستقلا تنفس نماید به اکسیژن دریافتی از جفت نیاز دارد.

آنچه در خصوص جفت غیر عادی است

اگر جفت در قسمت پاینی رحم رشد نماید، ممکن است مسیر دهانه‌ی رحم را که به واژن متصل است به طور کامل یا جزئی مسدود کند. این اتفاق در هر 200 مورد بارداری بک بار اتفاق می‌افتد. مادرانی که بارداری در سن بالا را تجربه می‌کنند، چندین فرزند به دنیا آورده‌اند یا سابقه‌ی استفاده از سیگار را دارند بیشتر در معرض بروز این ناهنجاری هستند.

نگرانی‌ها در خصوص این عارضه

جفت سرراهی خطر بروز خونریزی‌های خطرناک را قبل یا در حین زایمان افزایش می‌دهد. این خونریزی‌های شدید به علت این به وجود می‌آیند که رحم در حین پروسه‌ی باز شدن برای خروج جنین، نازک شده و قسمتی که به جفت متصل است بیشتر در معرض پارگی و خونریزی قرار دارد. اگر این اتفاق بیافتد، شما بدون اینکه دردی احساس نمایید خونریزی می‌کنید. پزشک یک سونوگرافی انجام می‌دهد تا دلیل خونریزی مشخص شود. سونوگرافی در هفته‌ی 18 تا 20 می‌تواند قرارگیری جفت در قسمت پایینی رحم و یا جفت سرراهی را نشان دهد. این سونوگرافی‌ در سه ماهه‌ی سوم مورد تکرار قرار می‌گیرد تا بررسی شود که با توجه به رشد رحم جفت به قسمت بالیی منتقل شده است یا خیر. اگر در زمان سونوگرافی سه ماهه‌ی سوم نیز جفت در مسیر دهانه‌ی رحم قرار داشته باشد، به احتمال زیاد در همانجا باقی خواهد ماند. جفت سرراهی معمولا در دو ماه انتهایی بارداری تشخیص داده می‌شود.

روش های درمان

درمان با توجه به مواردی از جمله اینکه آیا جفت شروع به جدا شدن از دیواره کرده است یا خیر، مدت بارداری و وضعیت سلامتی جنین انتخاب می‌گردد. هدف از انجام درمان پیشگیری از بروز خونریزی و زایمان زودرس است. اگر در شما جفت سرراهی تشخیص داده شود اما اثری از خونریزی نباشد، پزشک برای‌تان استراحت مطلق در بارداری یا کاهش فعالیت‌های روزانه را تجویز می‌نماید تا فرزندتان به قدری بالغ گردد که بتوان او را با عمل سزارین از رحم خارج کرد. اگر در این دوران با خونریزی مواجه شوید، شما را سریعا به بیمارستان منتقل می‌کنند؛ اینکه چه مدت در بیمارستان می‌مانید به فاکتورهای زیادی بستگی دارد. عمل سزارین در اکثر موارد ضروری خواهد بود زیرا جفت در هنگام زایمان طبیعی ضمن جدا شدن از رحم باعث بوجود آمدن خونریزی‌های شدید برای مادر و کمبود اکسیژن برای جنین می‌شود.

اگر جفت در نیمه اول حاملگی در قسمت پایین رحم قرار داشته باشد، با پیشرفت حاملگی در اغلب موارد و با بزرگ شدن رحم، جفت به سمت بالا کشیده می‌شود و معاینه سونوگرافی حتما لازم است. در نیم درصد موارد جفت در قسمت پایین باقی می‌ماند که از هفته سی ام به بعد به آن جفت سرراهی می‌گویند.

ممکن است زمان زیمان تان را بر اساس زمان دقیق آخرین پریودتان تعیین کرده باشید یا اینکه پزشک‌تان با استفاده از تصاویر سونوگرافی و اندازه‌ی رحم، زمان زایمان را تخمین زده باشد. در هر دو صورت احتمال آنکه تولد فرزندتان دقیقا در همان روز اتفاق بیافتد بسیار پایین است. باور اینکه روز زایمان کاملا دقیق است تنها یک باور امیدوار کننده برای ماست.

در واقعیت بیشتر خانم‌ها فرزندشان را در فاصله‌ی بین هفته‌ی 37 تا 42 بارداری در سلامت و بدون مشکل به دنیا می‌آورند. تنها 5 درصد خانم‌های باردار دقیقا در موعد تعیین شده اقدام به وضع حمل می‌کنند.

طریقه محاسبه زمان زایمان

شما و پزشک‌تان با اضافه کردن 280 روز یا 40 هفته به تاریخ دقیق آخرین پریود ماهانه‌تان اقدام به محاسبه‌ تاریخ زایمان کرده‌اید. اما این تخمین بر این اساس است که شما پریودهای ماهانه‌ی دقیق 28 روزه داشته باشید در حالیکه در واقعیت این بازه می‌تواند بین 23 تا 32 روزه باشد و یا به قدری متنوع باشد که اصلا زحمت دنبال کردن آن را به خود ندهید.

به طور کلی اگر چرخه‌ی پریودی طولانی‌تری داشته باشید، احتمال بیشتری وجود دارد که فرزندتان را بعد از تاریخ تعیین شده به دنیا بیاورید، اما هرگز نمی‌توان با قاطعیت از قبل در این مورد نظر داد.

حدس آموزشی برای تخمین زمان زایمان

پس چطور می‌توانیم بفهمیم که جنین کی به دنیا می‌آید؟ در واقع تا روز اصلی از این تاریخ اطلاع نخواهید داشت. تا آن زمان می‌توانید حدس آموزشی بزنید. به عنوان مثال اگر این اولین بارداری‌تان است و مادرتان زودتر از موعد مقرر فرزندش را به دنیا آورده است احتمال آنکه شما نیز قبل از تاریخ تعیین شده فرزندتان را به دنیا بیاورید زیاد است. خانم‌های زیر 30 سال معمولا دوره بارداری طولانی‌تری دارند. فرزندان دختر معمولا زودتر از نوزادان پسر به دنیا می‌آیند. محبوب‌ترین روز تولد در امریکا دوشنبه است.

اگر بارداری شما بیش از 41 هفته ادامه پیدا کند احتمالا پزشک شما تست‌های بدون استرس را برای شما انجام می‌دهد. البته برخی پزشکان در صورتی که مادر و فرزند مشکلی نداشته باشند انجام این تست را از هفته‌ی 42 انجام می دهند.