برچسب: باروری

خیلی وقت است که دیگر خبری از خانه‌های بزرگ نیست؛ خانه‌هایی با حیاط بزرگ و دلباز و تراسی که حتما به اندازه یکی از اتاق‌ها بود. این روزها دیگر خانه‌ها کوچک شده‌اند؛ آن قدر کوچک که هر وجب‌شان برای صاحبخانه اهمیت دارد. مساله بزرگ در خانه‌های امروزی فقط داستان متراژ و سانتی‌مترهای طلایی نیست؛ ماجرا بیشتر انتخاب نادرست اسباب و لوازم و خطاهای کوچک در طراحی داخلی است که خانه 60 متری را به اندازه یک سوئیت 30 متری تنگ و تاریک می‌کند. برای داشتن یک خانه دلباز مهم نیست خانه‌تان چند متر باشد؛ مهم این است که شما چقدر جلوی اشتباه را گرفته باشید.

دیوار و سقف را دو رنگ نکنید

در خانه ما ایرانی‌ها هر وقت صحبت از رنگ در میان باشد، یک سطل رنگ استخوانی به دست نقاش می‌دهیم و می‌گوییم در و دیوار و سقف را یک‌دست کند. تا اینجای کار درست اما وقتی صحبت از رنگ دیواری متفاوت به میان می‌آید، چه؟ آیا هیچ‌کدام از ما جرات آن را داریم که سقف را هم به رنگ دیوارها کنیم؛ یعنی اگر دیوارها آبی باشند جرات آبی کردن سقف را هم داریم؟ شاید درصد کمی این جسارت را به خودشان داده باشند. مساله این است که در اتاق‌های کوچک یک‌دست رنگ زدن سقف و دیوارها یکی از مهم‌ترین راه‌‌های بزرگ‌نمایی است که کمتر کسی شجاعتش را پیدا می‌کند. یک دست کردن سقف و دیوار جلوی به هم ریختگی و شلوغی را می‌گیرد و اتاق را منسجم‌تر و بهتر نشان می‌دهد. فضای پشت در را فراموش نکنید همه ما از بی‌نظمی بیزار هستیم اما باید یادمان باشد که هر شلوغی به معنای بی‌نظمی نیست.

این روزها استفاده از وسایلی خاص که امکان به کار بردن فضاهای غیر قابل استفاده را می‌دهد بیشتر از قبل شده است؛ مانند رخت‌آویزهای پشت در یا وسایلی که مواد شوینده و. . . را در حمام و دستشویی جاسازی می‌کند. درست است که هیچ‌کسی دوست ندارد از این وسایل در خانه‌اش استفاده کند اما اگر کل فضای خانه روی هم رفته 50 مترمربع باشد، چطور؟ این‌جور وقت‌ها بهترین کار به جای تلنبار کردن لوازم در کابینت‌ها یا انباری چیدن آنها در قفسه‌های خاص پشت درهاست. درواقع پشت درها می‌تواند با فضای خالی مناسب‌شان راه خوبی برای نظم بخشیدن به خانه باشد. یادتان باشد نظم بخشیدن نه بی‌نظم کردن! بیش از حد کوتاه نکنید برای ما در نصب پرده یک قانون وجود دارد؛ اینکه حتما پرده‌ها باید از بالای پنجره‌ها شروع شوند و به اندازه ارتفاع پنجره‌ها پایین بیایند. این قانون در اتاق‌های کوچک هیچ‌وقت صادق نیست. در اتاق‌هایی که فضای کوچکی دارند بهترین کار آویزان کردن پرده‌ها از سقف تا روی زمین است؛ بی‌خیال اینکه اندازه پنجره‌ها چقدر است و قدی هستند یا کوتاه. م

هم این است که پرده‌ها از جایی در نزدیکی سقف شروع شوند و تا روی زمین بیایند و حتی دو، سه سانتی‌متری روی آن ریخته شوند. بهترین رنگ هم برای‌شان رنگ‌های ساده و خنثی است و یک‌دست بدون هیچ نقش و نگار اضافی. شلوغ نکنید راهروها در خانه‌های امروزی استفاده چندانی ندارند. بیشتر اوقات صاحبخانه با انداختن یک قالی بلند و قرار دادن یک کنسول آینه همه سعی خودش را برای زیبایی این محیط بدون استفاده خانه می‌کند اما مساله این است که نباید از پتانسیل‌ این قسمت خانه غافل شد.

اصلا هیچ جای کتاب قانون طراحی داخلی نیامده که از فضای راهروها نباید استفاده کرد. پس تا جایی که می‌توانید از راهروها استفاده کنید اما با نظم و ترتیب آن هم با به کار بردن طاقچه‌های دکوری یا کمدهای دیواری چون هیچ چیزی نمی‌تواند بدتر از یک ورودی به هم ریخته باشد. دنبال ماجراجویی بیش از حد نباشید در یک اتاق کوچک نباید دنبال ایده‌های زیاد بود. درست است که برای دکوراسیون خانه هر کسی ممکن است ایده‌های زیادی در سرش داشته باشد اما این وسط نباید از مساله محدود بودن فضا غافل شد.

اشتباه بزرگ بیشتر ما در خانه‌های کوچک امروزی‌مان در پیاده کردن همه ایده‌های طراحی است. اگر اتاق‌تان کوچک است، نباید از تنوع رنگ و نقش‌های زیاد در زمینه پارچه مبل، پرده و حتی کوسن‌ها استفاده کنید. بهترین کار این است که اول رنگ دلخواه‌تان را در مورد کاناپه اتاق انتخاب کنید و بعد باقی لوازم را در دو رنگ همخوان و بدون نقشه و طرح بچینید.

از آویزان کردن میزها نترسید

در اتاق‌های کوچک مهم‌ترین فضای مورد استفاده که همیشه به بدترین شکل ممکن استفاده می‌شود، دیوارها هستند. معمولا استفاده از دیوارها همیشه یک‌جور است؛ فرقی هم به بزرگی یا کوچکی اتاق ندارد. همه ما از دیوار فقط برای آویزان کردن تابلوها استفاده می‌کنیم یا در نهایت دو، سه عدد طاقچه روی آن نصب می‌کنیم اما آیا تا به حال به قابلیت دیوارها برای آویزان کردن میزهای تاشو فکر کرده‌اید؟ دیوارها می‌توانند بهترین مکان برای میزها و کتابخانه‌های تاشوی جادار باشند.

زیر پله فضای بیهوده نیست در آپارتمان‌های امروزی بزرگ‌ترین مشکل ساکنان مساله جا دادن کفش‌هاست. این وسط هم جاکفشی‌هایی که در بیرون واحدها قرار داده می‌شوند مساله است و هم آنهایی که به داخل برده می‌شوند و در گوشه‌ای از ورودی خانه جاخوش می‌کنند. این مشکل به‌راحتی قابل حل است اگر فقط اهالی خانه کمی ایده به خرج دهند و به فکر سر و سامان دادن زیرپله‌ها باشند. با دکور زدن در پله‌های داخل یا خارج خانه می‌شود فضایی مناسب برای کفش‌ها پیدا کرد؛ ضمن اینکه اگر این طبقه‌ها در داخل خانه جا بگیرند می‌توانند جای خوبی برای قرار دادن همه جور وسیله‌ای باشند.

به چراغ مطالعه و قاب نه بگویید در خانه‌های کوچک میز تحریر یا میز کار از مهم‌ترین دغدغه‌هاست. داشتن فضایی مناسب برای کار در هر خانه‌ای به دست نمی‌آید. می‌دانید چرا؟ برای اینکه همه ما دوست داریم یک میز تحریر بزرگ در خانه داشته باشیم با کلی قاب عکس و لوازم اضافی و البته چراغ مطالعه. این وسط راهکارهای ساده زیاد است که مهم‌ترین‌شان بی‌خیال قاب عکس‌ها و چراغ مطالعه شدن است. اگر اینها را فراموش کنید آن وقت هر تکه چوب ساده‌ای در کنار دیوار می‌تواند برای‌تان حکم میز را داشته باشد.

در این حالت روشنایی می‌تواند لامپ‌های رشته‌ای آویزان از سقف باشد و یک عکس بزرگ روی دیوار هم جایگزینی برای همه قاب عکس‌ها. یک دست مبل کامل نخرید معلوم نیست چرا خیلی از ما فکر می‌کنیم باید همیشه مبل‌ها را به صورت یک‌دست و کامل تهیه کنیم؛ غافل از اینکه هر مبلی برای نمای بهتر نیاز به فضا و مکان مناسبی دارد. در خانه‌های بیشتر ما یک‌دست مبل کامل شش نفره حتما پیدا می‌شود در حالی که شاید مساحت خانه بیشتر از 80 متر نباشد. این اشتباهی است که این روزها خیلی‌ها ناخواسته به آن دست می‌زنند در حالی که یک مبل راحتی به تنهایی می‌تواند خانه را بسیار زیباتر کند.

نگران مهمان‌ها نباشید؛ آنها جای خودشان را پیدا می‌کنند. طاقچه‌ها را از یاد نبرید خانه‌های قدیمی یک نشانه بارز داشتند؛ طاقچه‌های بالای بخاری یا طاق‌های کوتاهی که گوشه و کنار خانه ساخته می‌شدند. این طاقچه‌ها نه تنها فضای اندرونی را بزرگ‌تر نشان می‌دادند که کلی هم به طراحی داخلی کمک می‌کردند.

پس در خانه کوچک‌تان از نصب کردن طاقچه روی دیوار یا قرار دادن میزهای گرد کوچک در کنج‌ها فرار نکنید؛بدون اینکه روی آنها را از قاب عکس پر کنید یا آباژور بگذارید. روی میز را خالی کنید و فقط یک دیوار کوب روی دیوار بزنید. آن‌وقت به معجزه زیبایی در خانه کوچک‌تان پی می‌برید.

اندومتریوز هنگامی اتفاق می‌افتد که بافت‌هایی که به‌صورت طبیعی درون رحم قرار دارند، در قسمت‌های دیگر بدن رشد می‌کنند. به عبارت دیگر اندومتریوز به معنی رشد بافت داخلی رحم در جایی بیرون از رحم است. این بافت ممکن است به تخمدان‌ها، لوله‌های فالوپ، قسمت خارجی رحم، روده و یا سایر قسمت‌های داخلی بدن متصل شود. در این مطلب از بیا نی‌ نی با ما همراه باشید:

تغییرات هورمونی در طی چرخه قاعدگی باعث ساخته شدن بافت اندومتریال در خارج از رحم می‌شود که بروز التهاب و درد را به دنبال دارد. این بافت رشد می‌کند، ضخیم می‌شود و درنهایت تخریب خواهد شد. بافت تخریب شده معمولاً در داخل لگن قرار می‌گیرد، به همین دلیل لگن شایع‌ترین محل بروز اندومتریوز شناخته می‌شود.

اندومتریوز چرا اتفاق می‌افتد؟

طبق مطالعات بیش از ۵/۵ میلیون نفر از زنان آمریکایی علائم اندومتریوز را دارند. علت دقیق این بیماری هنوز شناخته شده نیست و پیرامون آن چندین فرضیه وجود دارد که هیچ‌کدام از نظر علمی ثابت نشده است. یکی از اصلی‌ترین فرضیه‌های ایجاد این بیماری فرضیه قاعدگی برگشتی است که طی آن خون قاعدگی به جای خروج از بدن از طریق واژن از طریق لوله‌های رحمی به داخل حفره لگن برمی‌گردد.

نظریه دیگر بیان می‌کند که سلول‌های آندومتر از طریق سیستم لنفاوی به خارج از رحم منتقل می‌شوند. نظریه دیگری ادعا می‌کند که ممکن است به دلیل نقص سیستم ایمنی بدن سلول‌های اندومتر نامناسب از بین نمی‌روند و باعث بروز اندومتریوز می‌شوند. برخی معتقدند که اندومتریوز ممکن است در دوره جنینی با بافت سلولی نابه‌جا که شروع به پاسخ دادن به هورمون‌های بلوغ می‌کند، شروع شود. توسعه اندومتریوز همچنین ممکن است با ژنتیک یا حتی سموم محیطی مرتبط باشد.

بافت ایجاد شده درون لگن می‌تواند باعث بروز مشکلات زیر شوند:

• التهاب
• تشکیل اسکار و زخم
• چسبندگی درون لگنی که باعث چسبیده شدن ارگان‌های درون لگن به هم می‌شود
• درد شدید در طول دوره قاعدگی
• مشکلات باروری

علائم اندومتریوز متغیر است. برخی از زنان علائم خفیفی را تجربه می‌کنند. درحالی‌که برخی دیگر ممکن است علائم متوسط تا شدیدی داشته باشند.

شدت درد، درجه یا سطح (Stage) این بیماری را نشان نمی‌دهد. برخی از بانوان ممکن است شکل خفیفی از بیماری را داشته باشند، درحالی‌که درد‌های شدیدی را تجربه کنند. همچنین این امکان هست که برخی شکل شدید این بیماری را داشته باشند، درحالی‌که علائم خفیفی دارند.

درد در ناحیه لگن، شایع‌ترین علامت اندومتریوز است. اما علائم دیگری نیز ممکن است وجود داشته باشد، ازجمله:

• قاعدگی دردناک
• درد در ناحیه زیر شکم قبل و در حین قاعدگی
• گرفتگی عضلات یک یا دو هفته در حوالی زمان قاعدگی
• خونریزی شدید در طول قاعدگی
• ناباروری
• درد حین رابطه جنسی
• درد هنگام دفع مدفوع
• کمر درد که ممکن است در هر زمان از چرخه قاعدگی رخ دهد

اندومتریوز ممکن است بدون علامت باشد. ذکر این نکته حائز اهمیت است که زنان به‌صورت منظم معاینات پزشکی را انجام بدهند.

سایر معاینات تشخیص اندومتریوز

سایر معاینات که ممکن است در تشخیص اندومتریوز استفاده شود، شامل موارد زیر است:

سونوگرافی

یک روش تصویربرداری تشخیصی است که از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصویری از اندام‌های داخلی استفاده می‌کنند.

سی تی اسکن

یک روش تصویربرداری تشخیصی غیرتهاجمی است که از ترکیبی از اشعه ایکس و فناوری رایانه برای تولید تصاویر افقی یا محوری از بدن برای تشخیص هرگونه ناهنجاری که ممکن است در اشعه ایکس معمولی نشان داده نشود، استفاده می‌کنند.

اسکن MRI

روشی غیرتهاجمی است که نمای دو بعدی ارگان یا ساختار داخلی را ایجاد می‌کند.

اندومتریوز و بارداری

اندومتریوز یکی از سه علت اصلی ناباروری زنان در نظر گرفته می‌شود. طبق اطلاعات انجمن پزشکی باروری آمریکا اندومتریوز در ۲۴ تا ۵۰درصد زنانی که ناباروری را تجربه می‌کنند، دیده می‌شود. در موارد خفیف تا متوسط، ناباروری ممکن است موقتی باشد. در این موارد جراحی برای از بین بردن چسبندگی، کیست و بافت اسکار می‌تواند باروری را بازگرداند. در موارد دیگر که درصد کمی را شامل می‌شود؛ زنان ممکن است نابارور بمانند.

این‌که چگونه اندومتریوز بر باروری تأثیر می‌گذارد، به روشنی درک نشده است. تصور می‌شود که بافت اسکار ناشی از اندومتریوز می‌تواند باعث آزاد شدن تخمک از تخمدان شود و به دنبال آن لوله فالوپ را با اختلال مواجه می‌کند. مکانیسم‌های دیگری که تصور می‌شود روی باروری تأثیر بگذارند، شامل تغییراتی در محیط لگن است که منجر به اختلال در کاشت تخمک بارور می‌شود.

درمان اندومتریوز چیست؟

بطور حتم رهایی از شر درد‌های این بیماری خواسته همه مبتلایان است. اندومتریوز درمان قطعی ندارد؛ اما می‌تواند علائم آن را کنترل کرد و شرایط را بهبود بخشید.

۱. دارو‌های ضد درد

درصورتی که علائم خفیف باشند، پزشک از دارو‌های مسکن استفاده می‌کند. این دارو‌ها شامل دارو‌های ضدالتهاب غیر استروئیدی مانند ایبوپروفن و ناپروکسن است.

۲. قرص‌های ضد بارداری

مصرف قرص‌های ضدبارداری می‌تواند تا حدی خونریزی شدید قاعدگی را که به طور کلی با اندومتریوز همراه است، متوقف کند.

پزشک ممکن است به مدت سه ماه یا بیشتر دارو‌های ضد بارداری را تجویز کند تا از ایجاد قاعدگی جلوگیری شود. درمان هورمونی می‌تواند باعث ایجاد عوارض جانبی همانند افزایش وزن، جوش، ایجاد مو‌های زائد و خونریزی نامنظم شود.

۳. آنالوگ‌های هورمون آزاد کننده گنادوتروپین (GnRH)

اگر درد با دارو‌های ضد التهاب غیراستروئیدی کنترل نشود، پزشک ممکن است به سراغ دارو‌هایی رود که شبیه‌ساز هورومون گنادوتروپین هستند. این دارو‌ها باعث خواهند شد تا تخمدان‌ها تولید استروژن را متوقف کنند که کوچک شدن بافت اندومتریوز را به دنبال خواهد داشت.

درد ناشی از این بیماری در ۸۰درصد از بانوانی که از این روش استفاده می‌کنند، کاهش یافته است. استفاده از دارو‌های GnRH ممکن است باعث ایجاد یائسگی موقت شود؛ بنابراین مصرف این دارو برای کسانی که قصد باردار شدن دارند، مناسب نیست.

۴. عمل جراحی

انجام عمل جراحی در موارد زیر توصیه می‌شود:

• زنانی که قصد باردار شدن دارند.
• درد شدید در ناحیه لگن
• کنترل نشدن علائم با وجود مصرف دارو

لاپاروسکوپی یک عمل جراحی رایج و کم‌تهاجم برای درمان اندومتریوز است که در جریان آن بافت اضافی برداشته می‌شود. از لاپاراسکوپی همچنین برای تعیین محل، میزان و اندازه رشد بافت آندومتر هم استفاده می‌شود.
همچنین درمان با لیزر نیز برای تخریب بافت ایجاد شده روشی رایج است که استفاده از آن با گستردگی بیشتری در حال انجام است.