برچسب: تربیت کودک

بیا نی نی/ رفتار درست و شیوه‌های تربیتی مناسب برای برخورد با بچه‌ها، موضوع گپ و گفت‌های دوشنبه‌های خونه عصر_شیرین با خانم عابده بهمن_پور هست.
درباره رفتارهایی صحبت کردیم که توی ذهنمون انتظار داریم بچه‌هامون باهاش همراهی کنند. اما این اتفاق نمی‌افته و در نتیجه اعصابمون از دستشون خط‌خطی میشه

خراسان/ رشد اخلاق از دوران کودکی آغاز می‌شود و در همین سنین باید آموزش به آن‌ها را شروع کرد. چگونگی آموزش این مفاهیم با توجه به سنین کودک و نوجوان متفاوت است. مادرها در این زمینه نقش بسیار پررنگی دارند که نباید از آن، غافل باشند و بیشتر آن ‌ها این سوال را دارند که چگونه مفاهیم ‌درست را به کودکان آموزش دهیم؟ در ادامه چند نکته در همین باره به شما خواهیم گفت.
 
  کودکان؛ مُقلدان کوچک خانه
در سال ‌های اولیه کودکی، رفتارهای او تحت تاثیر محیط خانوادگی، اطرافیان، برنامه‌های الکترونیکی و …قرار می‌گیرد. برنامه ‌های الکترونیکی شامل پویانمایی ‌ها، شبکه ‌های اجتماعی، تلویزیون و هر چیزی که در محیط خانوادگی وجود دارد، بر آنان تاثیر گذار است. امروزه ثابت شده دیدن ۶ ثانیه برنامه، تاثیرات طولانی مدتی در ذهن دارد که در هنگام نیاز از آن‌ها استفاده می‌شود. علاوه بر این دیدن هر نوع برنامه، الگو و سرمشق جدیدی را در اختیار کودک و نوجوان قرار می‌دهد که می‌تواند در پررنگ یا کم رنگ کردن ارزش‌ های خانوادگی نقش بسزایی داشته باشد. بنابراین لازم است مادر، فرزند خود را در دیدن برنامه همراهی کند و از او بپرسد از این برنامه چه نکاتی را یاد گرفته است، چه نکات خوب یا منفی در این برنامه وجود دارد؟ آیا دیدن چنین برنامه ‌هایی را برای خود توصیه می‌کند؟ 
  کودکان ضبط‌ کننده دیداری‌ و ‌شنیداری
انتقال مفاهیم و یادگیری مناسب، نیازمند به کارگیری اصول درست است. لازم است در انتقال آن، شرایط یادگیری خوشایند با کشف و تاملات درونی همراه با محبت، صداقت، مهربانی و سعه صدر و با جذابیت همراه باشد. یادگیری مفاهیم در دوران کودکی توام با بازی، عینی و محسوس بودن و در نوجوانی با استدلال، بحث و گفت ‌وگو و آشنا شدن با دیدگاه‌ های مختلف باید همراه باشد. بهتر است کودک و نوجوان در یادگیری سهیم باشند تا برای ‌شان ارزشمندتر شود. آموزش نباید حتما به صورت مستقیم انجام شود بلکه با فراهم سازی شرایط مناسب فرصت دهید تا مطالب را با تاملات درونی حتی با تاخیر کشف کنند و جزئی از یادگیری آن‌ها شود.
  تقلید و سرمشق‌ گیری از مادر
یکی از بهترین روش‌ های یاددهی، تقلید و سرمشق قرار دادن الگوی مناسب است. مادرها به دلیل همراه‌ بودن دایمی با فرزندان، بهترین سرمشق هستند و تمام رفتارهای آنان توسط فرزندان الگوبرداری می‌شود. همچنین چگونگی ارتباط با دوستان و خانواده‌ های مختلف، منبع و الگوی مناسبی برای فرزندان هستند. آگاه کردن آنان در این باره که دوستان خود را بر اساس ارزش‌ های خانوادگی انتخاب کند، ضروری است.
  از داستان و مَثل کمک بگیرید
از داستان‌ ها و مَثل ‌ها در قالب آموزش غیرمستقیم نکات ارزشمندی را به فرزندتان بیاموزید. خواندن منظم و مداوم قرآن از جمله با ارزش ‌ترین کتاب ‌هاست. هرشب چند معنی آیه آن‌ را بخوانید، درباره آن توضیح دهید و بحث کنید و مطمئن شوید آن چه خواندید فرزندتان درک کرده است.
در تهیه این مطلب از سایت « تبیان» کمک گرفته شده است

انتخاب/ اگر تصور می‌کنید که غذای ارگانیک نقش مهمی در رژیم غذایی شما دارد، اشتباه نمی‌کنید‎. یک مطالعه جدید نشان می‌دهد که مصرف مواد غذایی ارگانیک در دوران کودکی ممکن است بر رشد شناختی نیز تأثیر مثبت بگذارد.
 مطالعه‌ای که توسط محققان در انستیتوی تحقیقات جهانی بارسلونا و پژوهشگاه بهداشت پره ویرجلی انجام شده و در مجله آلودگی محیط زیست در سپتامبر ۲۰۲۱ منتشر شده است، داده‌های ۱۲۹۸ جفت متشکل از مادران و فرزند آن‌ها را که سن آن‌ها بین ۶ تا ۱۱ سال است، مورد تجزیه و تحلیل قرار داد.

محققان دریافتند که مصرف غذای ارگانیک در میان کودکان سنین مدرسه با امتیازات بالاتر در آزمایش حافظه فعال، روشی برای پردازش و ذخیره‌سازی اطلاعات جدید و هوش سیال، توانایی شناسایی اطلاعات جدید و استفاده از منطق و توانایی حل مسئله همراه است.

برای درک اهمیت تغذیه و طرف سیاه دیگر، مصرف فست‌فود، زندگی در خانه‌ای شلوغ و قرار گرفتن در معرض دود تنباکو با کاهش میزان هوش سیال و حافظه فعال همراه بود.

مارتین ویرجید، یکی از نویسندگان این مقاله گفت: ما مشاهده کردیم که چندین آلاینده محیطی قبل از تولد (آلودگی هوای داخل خانه و دود تنباکو) و عادات سبک زندگی در دوران کودکی (رژیم غذایی، خواب و سرمایه اجتماعی خانواده) با مشکلات رفتاری در کودکان ارتباط دارد.

با این حال، برخی از نتایج شگفت‌آور توسط محققان کشف شده است، از جمله ارتباط بین قرار گرفتن در معرض سبز زنان باردار و عملکرد شناختی پایین‌تر در کودکان آنها.

این اولین بار نیست که متخصصان ارتباطی بین عادات غذایی دوران کودکی و توانایی شناختی پیدا می‌کنند. مطالعه‌ای که در سال ۲۰۱۴ در ژورنال Clinical Pediatrics منتشر شد نشان داد که دانش‌آموزان کلاس پنجم که خود میزان بالاتری از مصرف فست‌فود را اعلام کرده‌اند، تا رسیدن به کلاس هشتم نمره آزمون علمی، ریاضی و خواندن پایین تری دارند.

تبیان/ نهی از زیاده‌روی در محبت می‌تونه اشاره به برخی از کارها باشه که نه تنها واقعیتش محبت نیست؛ بلکه جفا در حق فرزندمونه. 

مثلاً به اسم محبت، استقلال رو از بچه‌ها بگیریم؛ طوری که در انجام کارهاشون به قدری وابسته به والدین باشند که از عهدهٔ کارهای خودشون برنیان یا به بهانهٔ محبت، اجازهٔ هر کاری رو به اونا بدیم؛ حتی کارهایی که واسشون خطرناکه، چه خطر جسمی و چه خطر روحی. 

گاهی فرزند کار اشتباهی انجام میده که به برخورد تند از طرف ما نیاز داره؛ اما محبت اجازهٔ تندی به ما نمیده، این دلسوزی خودش نوعی افراط در محبت محسوب می‌شه. 
گاهی هم مادر باید کار زشت فرزندش رو به پدر اطلاع بده تا اون از اقتدارش برای جلوگیری فرزند از اون کار استفاده کنه؛ اما محبت، بهش اجازهٔ چنین کاری رو نمیده و فرزند هم در اون کار زشت، پیش روی می‌کنه. این هم افراط در محبته.

بیا نی نی/ آموزش دوخت ست زیبای توربان و ساق دست 

از صفحه ریلی خانومی

خراسان/ بچه‌ها به‌طور ذاتی نمی‌دانند چگونه با گفت‌وگو به توافق برسند. گاهی وقتی ناراحت، عصبانی یا آزرده می‌شوند کار را به برخورد فیزیکی یا کلامی می‌کشانند. اگر مهارت‌هایی را که برای کنترل احساساتشان نیاز دارند به آن‌ها نیاموزیم و مسیر مذاکره و توافق را به آن‌ها نشان ندهیم، دعوا و جر و بحث هیچ‌وقت تمام نمی‌شود؛ ضمن این‌که بچه‌ها هم بدون یادگرفتن مهارت گفت‌وگو و حل مشکل، بزرگ می‌شوند. بنابراین وظیفه ماست که به بچه‌ها بیاموزیم چگونه مخالفت‌های خود را، به‎صورتی که از نظر اجتماعی قابل قبول باشد، حل کنند.

5«باید» برای کاهش دعواهای خواهر و برادری
1) وقتی بچه‌ها در حال کتک‌کاری هستند، آن‌ها را از هم جدا کنید. هرکدامشان را برای مدتی به اتاق جداگانه‌ای بفرستید. وقتی آرام شدند، گفت‌وگویی ترتیب بدهید تا مشکل حل شود. ناگفته پیداست که شما در این گفت‌وگو حق ندارید از کسی طرفداری کنید. تنبیه‌های بی‌ضرری مثل این‌که تا یک ساعت حق ندارند با هم بازی کنند، هم کمک‌کننده خواهدبود.
2) مذاکره و گفت‌وگو را به فرزندانتان یاد بدهید. شما دو نقش را می‌توانید در این گفت‌وگو ایفا کنید؛ داوری یا وساطت. برای بچه‌ها توضیح بدهید داوری یعنی این‌که شما درباره مسائل تصمیم می‌گیرید و آن‌ها ملزم به رعایت تصمیمات شما هستند. وساطت یعنی آن‎ها تصمیم می‌گیرند و شما کمک می‌کنید به بهترین نتیجه‌گیری برسند. بچه‌ها الگوی دوم را ترجیح می‌دهند، بنابراین به‌مرور زمان و با تمرین یاد می‌گیرند که بحث‌هایشان را خودشان حل‌وفصل کنند.
3) سعی کنید لحظاتی را پیدا کنید که بچه‌ها رفتار مناسبی با هم دارند. با توجه مثبت، آن‌ها را به ادامه این کار تشویق کنید. وقتی فرزندانتان بدون دعوا با هم بازی می‌کنند، چنین تحسینی به‌کار ببرید: «خوشحالم که از بازی کردن با هم لذت می‌برید». وقتی همه‌چیز خوب پیش می‌رود، توجه مثبت شما آن‌ها را به ادامه دادن رفتار مثبتشان، تشویق می‌کند.

4) نقاط حساس در روابط بین بچه‌ها را پیدا و برای جلوگیری از بروز مشکلاتِ تکرارشونده، برنامه‎ای تهیه کنید. سعی کنید بفهمید الگویی برای دعوای بچه‌ها وجود دارد یا خیر. اگر بچه‌ها به‌طورمعمول بر سر موضوعی مشخص مثل بازی رایانه‎ای یا انتخاب برنامه تلویزیونی با هم دعوا می‌کنند، برنامه زمانی مشخصی برای بازی با رایانه و تماشای تلویزیون، تعیین کنید. اگر همیشه وقتی در آشپزخانه مشغول هستید، دعوا شروع می‎شود، می‌توانید برای آماده کردن غذا از بچه‌ها کمک بگیرید.
5) پیام دعوای بچه‎ ها را دریابید. گاهی دعوای بچه‌ها برای این است که می‎خواهند توجه پدر و مادر را جلب کنند. گاهی بچه‌ها از مقایسه و تبعیض و ناعدالتی در خانه شاکی هستند و ترجیح می‌دهند به‌جای اعتراض به والدِ قدرتمند، با خواهر و برادر ضعیف‌تر دست‌وپنجه نرم کنند. بنابراین بعضی‌اوقات اگر پدر و مادرها رفتارشان را اصلاح کنند، دعوای بچه‌ها خودبه‌خود تمام می‌شود.

پنج «نباید» برای کاهش دعواهای خواهر و برادری
1) شما در ارتباط با همسرتان از چه روش‌هایی برای حل تعارضات و اختلاف سلیقه‌هایتان استفاده می‌کنید؟ دعوا و جرو‎بحث‌های دایمی در خانه به بچه‌ها می‌گوید این تنها راه برای حل مشکلات است.
2) همیشه تصور نکنید کودکی مقصر است که دیگری را کتک می‌زند. بعضی اوقات، «قربانی»، خواهر یا برادرش را به حد جنون تحریک و اذیت کرده‌است. معلوم است که بچه‌ها نباید همدیگر را کتک بزنند، اما وظیفه شماست که از اذیت‌های پشت صحنه‎ آگاه باشید. بنابراین هیچ‌وقت به‌طور پیش فرض از قربانیِ دعوا طرفداری نکنید.
3) اگر دعوا خیلی سخت و جدی نیست و احتمالِ آسیب‌دیدنِ بچه‌ها هم وجود ندارد، دخالت نکنید. بچه‌ها به‌طورمعمول وقتی تماشاگر داشته‎باشند، طولانی‌تر، با صدای بلندتر و حرارت بیشتری دعوا می‌کنند. بنابراین می‌توانید اجازه بدهید دعواهای کلامی و مشکلات کوچکشان را خودشان حل کنند.
4) دعواکردن بچه‌ها، خیلی اوقات آسیب و ضرر خاصی در پی ندارد ولی به‌هرحال جنگ و جدل، کار پسندیده‌ای نیست. بنابراین تحت هیچ شرایطی برای خاتمه دادن به ماجرا، به بچه‌ها باج ندهید و تسلیم خواسته‎هایشان نشوید.
5) همه‌چیز را به‌هم ربط ندهید. «نباید با خواهرت دعوا می‌کردی، چون از تو بزرگ تره/ کوچک‌تره/ ضعیف‌تره/ دختره/ ….». آموزش دادنِ احترام گذاشتن به بزرگ‌تر و مراعات حالِ کوچک‌تر و چیزهایی از این دست، جایش وسط دعوا نیست. بچه‌ها نباید دعوا کنند چون دعوا کار بدی است و روش‌های بهتری برای حل مشکلات وجود دارد.