برچسب: تربیت کودک

خراسان/ مادرها گاهی در شناخت شخصیت و روحیات فرزندشان دچار مشکل می‌شوند. به این صورت که ذهنیتی که مادر از فرزند دارد با شخصیت اصلی او فاصله دارد. برای برقراری ارتباط صحیح با فرزندان بهتر است اول با نوع شخصیت آن‌ها آشنا شوید تا بتوانید بهترین برخورد را داشته باشید.
 
 گیرا و خوش برخورد
کودکی که هرگز دست از خندیدن بر نمی‌دارد و باعث خنده و انرژی مثبت در دیگران می‌شود، شخصیت گیرا و جذابی دارد و همه جذب برخورد او می‌شوند.
 خجالتی
کودکان در مقاطع زمانی مختلف دچار خجالت می‌شوند اما ما به کودکی خجالتی بودن را نسبت می‌دهیم که همیشه دوست دارد با افراد محدودی که اصولا پدر، مادر و خواهر و برادرانش هستند در ارتباط باشد. این کودکان همیشه دوست دارند در آغوش یا کنار والدین خود باشند.
 حساس و زودرنج
این کودکان همیشه از دیگران تاثیر می‌گیرند و با کوچک‌ ترین صدایی از جا می‌پرند و تعجب می‌کنند. این کودکان از ته دل دوست دارند ثابت و بی‌تغییر باشند.
 کنجکاو
صفت اخلاقی این کودکان در نام آن‌ها مشخص است. این کودکان همیشه با کنجکاوی و تعجب محیط اطراف را نظاره می‌کنند و بقیه چیزها را از دست می‌دهند. این کودکان به کمی سرگرمی، اسباب بازی یا حواس پرتی‌های دیگر در جمع نیاز دارند.
 خونسرد
کودکان خونسرد در هر موقعیت، شرایط و پیشامدی خونسرد و بی تفاوت هستند. اگر با خود تصور می‌کنید: «چقدر خوب من فرزند آرامی دارم»، باید بدانید یک کودک خونسرد و بی تفاوت دارید.
 پرهیجان و پرشور
این نوع کودکان همیشه سرشار از احساسات، تمرکز و توجه هستند. شاید گاهی نگهداری و مراقبت از این کودکان دشوار باشد اما هنگامی که بزرگ شدند، ذهن خلاق و پیچیده‌ای خواهند داشت و می‌توانند به راحتی برای هر مشکلی راه‌حل مناسبی بیابند.

برای نوشتن این مطلب از «بیا نی نی» کمک گرفته شده است

نویسنده : مارال مرادی | روزنامه ‌نگار

خراسان/ بچه ها  از اشتباهاتی که در طول روز مرتکب می‌شوند درست رفتار کردن، تصمیم‌گیری و انتخاب کردن را یاد می‌گیرند و شخصیت‌شان به‌تدریج شکل می‌گیرد. آن چه برای یک مادر به عنوان عضوی از خانواده که احتمالا اوقات بیشتری را با کودک سپری می‌کند، باید در اولویت باشد این است که اطمینان حاصل کند کودک اشتباهش را به راحتی می پذیرد.

 الگوی فرزندتان باشید |یکی از بهترین روش‌ها برای این که کودک با کمترین مقاومت، مسئولیت کار یا رفتار نادرستش را بپذیرد، شیوه الگوبرداری از رفتار والدین است بدون این که نیاز باشد توضیحی به او بدهید. در این روش سعی‌کنید محیط مثبتی ایجاد و الگویی برای او فراهم کنید تا در مسیر درست هدایت شو‌د. مثلا بچه‌ها باید ببینند که والدین و اعضای بزرگ تر خانواده وقتی کار اشتباهی انجام داده‌اند، از هم عذرخواهی و ابراز پشیمانی می‌کنند و مسئولیت آن را می‌پذیرند. به این ترتیب والدین گفتن «متاسفم» را برای کودک عادی‌سازی می‌کنند و او متوجه می‌شود بزرگ ترها هم مرتکب اشتباه می‌شوند و رفتار درست آن‌ها را تقلید می‌کند.
 خشم‌مان را در مواجهه با اشتباه کودک کنترل کنیم | اجازه دهید گاهی کودک دچار اشتباه شود و او را خاطرجمع کنیم که در صورت اشتباه کردن عواقب سختی در انتظارش نیست چراکه غالبا کودکان از ترس سرزنش و به دردسر افتادن، در برابر پذیرش اشتباهات خود مقاومت می‌کنند. کودک باید مطمئن شود که حتی در صورت ارتکاب اشتباه باز هم شما از او برای اصلاح رفتار و اشتباهش حمایت می‌کنید. در برابر رفتار اشتباهش آرام باشید و اجازه دهید برای توضیح اقدامش با شما احساس امنیت و راحتی کند بنابراین کودک بدون ترس از تنبیه شدن، مسئولیت اشتباهش را می‌پذیرد و با شما درباره آن صحبت می‌کند.
 اشتباه کودک را به یک فرصت یادگیری تبدیل کنید | وقتی کودک به اشتباه خود نزد شما اعتراف می‌کند، تحسین او برای پذیرش مسئولیت کاری که کرده به جای سرزنش کردنش تاثیرگذارتر خواهد بود. حتی اگر اشتباه به قدری بزرگ باشد که کودک باید به خاطرش سرزنش شود، قبل از هر اقدامی پذیرش اشتباهش را تحسین کنید سپس او را از عواقب کارش آگاه کنید و آموزش دهید. با او درباره کارهای بهتری که می‌توانسته به جای کار و رفتار نادرستش انجام دهد و همچنین درباره کنترل بهتر احساساتش صحبت کنید. البته قرار نیست راهکارهای شخصی خودتان را ارائه دهید بلکه به او کمک می‌کنید تا خودش راه درست را بیابد.

 
نویسنده : فاطمه قاسمی | روزنامه نگار منبع: moms

خراسان/ کودکان زیادی در اطراف ما پرخاشگر نامیده می شوند. آن ها اشیا را پرت می کنند، برای رسیدن به خواسته هایشان بلند بلند گریه می کنند یا حتی با فریاد زدن خواسته شان را عملی می کنند. در موارد حادتر دیده شده، کودک زمانی که نتیجه نمی گیرد به صدمه زدن به خودش روی می آورد. اگر شما هم مادر چنین کودکی هستید، مطالب امروز به شما کمک می کند که در ابتدا معضل را ریشه یابی کنید و سپس با مهارت های فردی آن را کمرنگ و در نهایت خاموش کنید.

بیش از حد کمال گرا هستید
گاهی با مادرانی روبه رو می شویم که حق هیچ گونه اشتباه و خطایی را به فرزندان خود نمی دهند. مرتب مطالب را به فرزندان شان گوشزد و خواسته های غیر معقول خود را تکرار می کنند: این را این جا بگذار، مگر نگفتم جای این، این جا نیست، قبلا تذکر داده بودم نباید از این کارها بکنی و … . در واقع این مادران همه چیز را تمام و کمال بی عیب و نقص می خواهند و بر فرزندشان فشار زیادی وارد می کنند. جدای از این که این رفتار آثار مخربی مانند لجبازی، کمبود اعتماد به نفس و … روی کودک دارد، می تواند به رفتارهای پرخاشگرانه منجر شود.
پرخاشگری را آموزش داده اید
اگر در مقابل کودک با همسرتان، خانواده تان، دیگر فرزندان و حتی خود کودک تان پرخاشگری کرده اید، دیر یا زود منتظر بازتاب رفتارهایتان باشید چراکه او تمام این لحظات را فیلم برداری کرده است.

پرخاشگری را تقویت کرده اید
موقعیتی را در نظر بگیرید که کودک خواسته ای دارد. او برای رسیدن به خواسته اش هر کاری می کند. جیغ می کشد یا اسباب بازی هایش را پرتاب می کند. شما نگران می شوید و به خواسته کودک رسیدگی می کنید. زیرا می ترسید: 1- با ادامه موضوع این رفتار در او نهادینه شود. 2- می خواهید خودتان را راحت کنید. 3- می ترسید آبرویتان جلوی دیگران برود. حال این که با رسیدگی به خواسته کودک و عملی کردن آن در واقع این پیام را به کودک داده اید که: «رفتارت را دیدم، آن را پسندیدم و رسیدگی به خواسته تو در واقع پاداش پرخاشگری توست»! حالا به چرخه ابتدایی مطلب، زنجیره زیر را هم اضافه کنید.

کودک را مجبور به پرخاشگری کرده اید
در این مورد شما خواسته یا ناخواسته پرخاشگری را در کودک ایجاد کرده اید و با تکرار رفتارهای پرخاشگرانه کودک عصبی می شوید در حالی که نمی دانید منشأ آن ها خودتان هستید. به چند موردی که در ادامه مطرح می شود، دقت کنید چراکه شاید برایتان آشنا باشد.
* زیاد به کار خاصی مشغول هستید: تصور کنید مادری در حال غذا دادن به کودکش یا گردش بردن او یا حتی بازی کردن با کودک هر از گاهی نگاهی به صفحه تلفن همراه اش هم می اندازد و گاهی این نگاه کوتاه تبدیل به یک زمان طولانی می شود. کودک چگونه این رفتار را در خود توجیه می کند؟ آیا اولویت اول مادرم (یا مراقب یا پرستار) من هستم یا تلفن همراه او؟ کودک عصبانیت خود را از وضعیت این گونه نشان می دهد: ظرف غذا را می ریزد، در هنگام گردش خواسته غیر معقولی مطرح می کند و با پرخاشگری سعی در برآورده شدن خواسته اش دارد، اسباب بازی هایش را پرتاب می کند. شما چه می کنید؟ آیا تلفن همراه تان را کنار می گذارید و تمام توجه خود را معطوف به کودک می کنید؟ خیر، چرخه بالا را ادامه می دهید. توجه داشته باشید که این ابزار ممکن است کارتان، تلویزیون یا هر چیز دیگری باشد.

* نسبت به کودک تان خشم دارید: خشم خودآگاه یا ناخودآگاه نسبت به کودکان به وفور دیده می شود. گاهی حتی خود مادر از وجود چنین خشمی بی اطلاع است و باید توسط یک درمانگر حرفه ای این خشم واکاوی و درمان شود زیرا بسیار آسیب زاست. اما چه مادرانی با چه شرایطی ممکن است نسبت به کودک خود خشم نشان دهند یا رفتارهایی با ریشه خشم داشته باشند؟
الف) مادرانی که ناخواسته باردار شده اند و علی رغم میل باطنی کودک خود را نگه داشته و هنوز با موجودیت کودک خود کنار نیامده اند.
ب) مادرانی که دوران بارداری سخت و بسیار ویژه ای را گذراندند. به این معنی که مادر در سال های اولیه کودکی فرزند خود به دلیل این که زمان زیادی را صرف کودک خود می کند و محبت در این دوران به صورت یک طرفه است و بازخورد آن چنانی نمی تواند از کودکش دریافت کند، به مرور نسبت به کودک سرد شده و رفتارهای تند و عصبی ناشی از این احساس منفی حاصل می شود.
ج) مادرانی که زایمان سختی داشته اند. ممکن است اتفاقاتی خاص و ویژه در هنگام زایمان برای مادر افتاده باشد که تجربه منحصر به فردی از زایمان را برای مادر به ارمغان گذاشته است. بنابراین مادر نمی تواند فشار و درد اتفاق افتاده را فراموش کند و کودک را مقصر دردهایش می داند.
د) مادری که با آمدن فرزند کنار گذاشته می شود. مادرانی که بعد از تولد فرزند از رفتارهای همسرانشان گلایه می کنند، مستعد بروز این خشم هستند.
هـ) مادرانی که به دلیل مادر شدن (بارداری، زایمان و بچه دار شدن) فرصتی را از دست داده اند ممکن است یک خشم درونی نسبت به آن کودک داشته باشند.
با وجود این پنج مورد که به آن اشاره شد، اگر رفتارهای خودتان را ناشی از خشم نهفته به فرزندتان می دانید در اسرع وقت با یک روان شناس بالینی مشورت کنید زیرا این احساس در طولانی مدت اثر سوء بر شما و فرزندتان خواهد داشت.
نویسنده : زهرا غنمی | کارشناس ارشد علوم تربیتی

شبکه پویا/ یکی از بزرگترین مسوولیتهای پدر و مادر برخورد درست با کنجکاویهای کودکان است .پدر و مادری که به سوالهای کودک خود با بی حوصلگی و یا خشم جواب میدهند اهسته اهسته یکی پس از دیگری پرهای این کودک پرنده که میخواهد پرواز کند را میکنند و او را تبدیل به مرغ خانگی می‌کنند.  چنین برخورد نامناسبی با کنجکاوی کودکان باعث میشود در بزرگسالی علاقه و توجهی به دانایی و کنجکاوی نداشته باشند و هیجانی برای دانستن و یاد گرفتن از خود نشان ندهند و هیچ لذتی از رشد و درک دانایی را تجربه نکنند.

با کودکتان درباره شب قدر صحبت کنید
اولین و مهم‌ترین گام برای اینکه فرزندتان به اهمیت شب قدر پی ببرد، صحبت کردن با اوست. در رابطه با اهمیت شب قدر و ارزش دعا کردن در این شب با او صحبت کنید. لازم نیست مفاهیم بزرگ و پیچیده را در این باره به کودک انتقال دهید؛ فقط کافی است که درباره دعا کردن و اهمیت صحبت با خدا برایش توضیح دهید. از نعمت‌های بیشمار خداوند برایش بگویید و به او تاکید کنید که دعایش در این شب چقدر می‌تواند تاثیرگذار باشد. از او سوال کنید که چه دعا و خواسته‌ای از خدا دارد و اگر برایتان مقدور است در جهت به اجابت رسیدن آن خواسته تلاش کنید. می‌توانید بعد از سومین شب قدر یا در عید فطر او را با رساندن به آرزویش خوشحال کنید؛ به این ترتیب اعتماد و علاقه او به خدا بیشتر می‌شود و اشتیاق بیشتری به دعا کردن پیدا می‌کند

بیا نی نی/ جهان پر شده از بی عدالتی و ظلم، امشب که شب نوشتن تقدیر اهل زمین است برای مظلومین عالم به خصوص کودکانی که به جفا مجبور به انجام کارهای سخت هستند دعا کنیم

خراسان/ روز جهانی زمین پاک هر سال در 22 آوریل مصادف با 2 اردیبهشت در تمام دنیا برگزار و به همه مردم روی زمین یادآوری می‌شود که سیاره خود «زمین» را فراموش نکنند و به فکر حفظ آن باشند. در همین خصوص برای آموزش تمیز نگه داشتن سیاره خود، کاهش مصرف، استفاده مجدد و بازیافت مواد قابل بازیافت به کودکان در هر سنی هیچ وقت دیر نیست. شما به عنوان یک مادر با کمی خلاقیت و ابداع سرگرمی‌های ساده و کودکانه به شیوه و زبان خودشان، می‌‌توانید علاوه بر ایجاد سرگرمی و نشاط باعث علاقه‌مندی کودکان به محیط‌ زیست شوید.
 
 دوختن کیف‌خرید قابل بازیافت
این روزها آن‌هایی که دغدغه زمین را دارند به جای استفاده از کیسه‌های خرید کاغذی یا پلاستیکی به انواع پارچه‌ای قابل بازیافت آن روی آورده‌اند. با استفاده از یک کیف پارچه‌ای قابل شست وشو، بدون طرح و ساده به همراه مقداری رنگ اکریلیک، برچسب‌های پارچه‌ای، ماژیک، شابلون، مهره‌های فانتزی به شکل‌های گل، میوه و حیوانات می‌توانید یک سرگرمی جذاب برای کودکان فراهم کنید. الگوی ساده دوخت یک کیف پارچه‌ای را در اینترنت جست وجو کنید. از کودک بخواهید با این ابزارها، کیف خرید خودش را با سلیقه و خلاقیت خود تزیین و رنگ‌آمیزی کند. کودک با حمل اسباب‌بازی و تنقلات در کیف دست‌سازش به خود افتخار خواهد کرد!
ساخت کاردستی با مواد بازیافتی
تشویق کودکان برای ساخت کاردستی از زباله‌های قابل بازیافت یکی از بهترین راهکارها برای آموزش جداسازی زباله به کودکان و مدیریت پسماند است. از کودک بخواهید جعبه‌های پلاستیکی و مقوایی مثل جعبه‌های کفش را با سلیقه خود با استفاده از تکه‌های پارچه، روبان و دکمه‌های رنگی تزیین کند. نتیجه کار او را می‌توانید برای سازمان دهی خرده اسباب‌بازی‌ها، نوشت افزارها و دیگر لوازم کودک استفاده کنید. یا با تغییر شکل در بطری‌های پلاستیکی ظرف غذای پرنده بسازید، از کودک بخواهید آن را نقاشی کند و با پرکردن آن از دانه پرندگان، به درخت آویزان کنید. همچنین می‌توانید به او کمک کنید تا با بطری‌ها گلدان بسازد و در آن‌ گیاه بکارد و با لوله‌های دستمال کاغذی تلسکوپ بسازد. به این ترتیب هم سرگرم می‌شود و هم یاد می‌گیرد که به‌راحتی زباله‌ها را دور نریزد و به بازیافت و استفاده دوباره آن‌ها فکر کند.
 کاشت گیاهان در باغچه یا گلدان
کار در باغچه یا خاک‌بازی معمولا برای کودکان همیشه جذاب بوده است. بسته به شرایط  و فضایی که در اختیار دارید مثل یک باغچه کوچک یا گلدانی در تراس، دانه و بذر میوه و سبزیجات و بوته‌های گل تهیه کنید. از کودک خود در کاشت آن‌ها کمک بگیرید. برای افزایش احساس مسئولیت او در نگهداری گیاه کاشته شده، به او پیشنهاد دهید که برای گیاهش نامی انتخاب کند. این کار علاوه بر این‌که یک دست‌ورزی عالی برای کودک به‌ویژه زیر هفت سال شما خواهد بود، چگونگی پرورش محیط سبز و اهمیت مراقبت از کره زمین را هم آموزش خواهد دید.
 توجه به تفکیک و بازیافت زباله
کودکان مشتاق هر کار نو و تازه‌ای هستند بنابراین به‌راحتی می‌توانیم با کارهای ساده آن‌ها را مجذوب بازیافت و تفکیک زباله‌ها کنیم. این روزها در بسیاری از خانه‌ها سطل جداگانه‌ای برای مواد قابل بازیافت وجود دارد و در برخی از شهرها سطل‌های رنگی بازیافت پلاستیک، کاغذ، ظروف شیشه‌ای و قوطی‌ها در هر محله‌ای در نظر گرفته شده است. به کودک در فرایند جداسازی زباله‌های خانگی آموزش و  او را مشارکت دهید. تشویق کودک به این کار ضمن تقویت تداوم این رفتار مثبت او، باعث ایجاد حس ارزشمندی در او هم می‌شود.