برچسب: تربیت کودک

تولد یک کودک بی‌‌‌شک معجزه‌‌‌ای است که در زندگی هر زوجی رخ می‌‌‌دهد اما در عین حال برای آن‌‌‌ها شغلی تمام‌‌‌وقت ایجاد کرده و همان‌‌‌قدر که موجب شادی والدین‌‌‌ است خسته‌‌‌کننده نیز هست. در این دوران پر‌‌‌هیاهوی پس از تولد کودک، نوعی حس شعف و افتخار با مشکلاتی مثل کم‌‌‌خوابی، نیاز به برنامه‌‌‌ریزی مداوم، اختلافات بین زوجین و فشارهای بیشتر از جانب محل کار با هم آمیخته می‌‌‌شوند.
“هریت لرنر” دکترای روانشناسی و نویسنده کتاب”بچه‌‌‌ها چگونه زندگی شما را تغییر می‌‌‌دهند” معتقد است که ورود یک عضو جدید به خانواده نیازمند وفق‌‌‌پذیری بالایی از جانب والدین است. وی می‌‌‌گوید: “چون تولد اولین فرزند قرار است خصوصا اتفاق شادی باشد بنابرین بسیاری از پدر و مادرها مقدار استرسی که قرار است به محض آمدن این عضو جدید خانواده به آن‌ها وارد شود را دست‌کم می‌‌‌گیرند.”

بچه داری واقعا سخت است!

جای تعجب نیست که 80 درصد تازه‌‌‌مادرها به یک نوع از اختلالات خلقی دچار می‌‌‌شوند که شدت آن از کم تا بسیار زیاد -که همان افسردگی پس از زایمان است- متغیر است. هر چند‌‌‌وقت یک بار هم مواردی بسیار شدید گزارش می‌‌‌شوند که در آن‌‌‌ها پدر یا مادر تا آنجا پیش می‌‌‌روند که حتی دست به کشتن کودک خود می‌‌‌زنند.

اما خوشبختانه بیشتر والدین برای رهایی از این فشار، راه‌‌‌حل‌‌‌های مبتکرانه‌‌‌ای پیدا می‌‌‌کنند و یا از افراد خانواده و دوستانشان برای رد شدن از این مرحله کمک می‌‌‌گیرند. به گفته دکتر “لمر” داشتن استراتژی‌‌‌های تطبیق پذیری در اینجا بسیار مهم است چرا که کمک می‌‌‌کنند تا شما در برابر فشار وارد شده احساس استیصال نکنید. تعدادی از پدر و مادرها روش‌‌‌های منحصر به فرد خودشان را برای پیدا کردن “زمانی برای خودشان” بیان کرده اند. کارهایی مثل رفتن به کلاس موسیقی یا دوچرخه‌‌‌سواری به آنها کمک کرده‌‌‌است تا در یک‌‌‌سال اول بعد از تولد اولین کودکشان بیشتر شاد باشند و فشار کمتری را تحمل کنند.
تجربه های واقعی این پدر و مادرها را بخوانید، شاید به کار گرفتن ان ها به شما کمک کند بهتر از عهده سختی های بچه داری بربیایید و سال اول بچه دار شدن را بهتر و راحت تر بگذرانید:

یواشکی از دست نوزادتان و بقیه فرار کنید!

لیزا لانگ، 36 ساله از نیویورک، مدیر یک مجموعه زیبایی و مراقبت از پوست، مادر “گاس” 4 و نیم ساله و “آلیس” 2 ساله
من متوجه شدم که وقتی خانه باشم بچه‌‌‌هایم می‌خواهند فقط با من باشند. بنابراین کاری که بیشتر وقت ها برای به دست آوردن زمان ارزشمند برای خودم انجام می‌‌‌دادم این بود که وقتی بزرگتر دیگری در خانه بود وانمود می‌‌‌کردم که دارم خانه را ترک می‌کنم. با همه خداحافظی می‌‌‌کردم و یواشکی به اتاق خودم می‌رفتم و در را می‌‌‌بستم تا فقط و فقط برای خودم وقت بگذرانم. آن زمان بود که می‌‌‌توانستم بدون هیچ مزاحمتی با دوستانم تلفنی صحبت کنم، با خیال راحت حمام کنم و یا حتی در آرامش، کمی کتاب بخوانم. در طول سال اول پس از دنیا آمدن فرزندانم این کار را می‌‌‌کردم و راستش را بخواهید هنوز هم گاهی وقت‌‌‌ها می‌‌‌کنم.

برای تحمل سختی های بچه دار شدن، معاشرت با نزدیکان را بیشتر کنید

“کنی میلر” 38 ساله، مدیر برنامه‌‌‌های تلویزیونی از نیویورک، پدر “زوی” 5 و نیم ساله
وقتی دخترم “زویی” به دنیا آمد ناگهان احساس کردم کنترل اوضاع از دستم خارج شد طوری که انگار سوار یک ترن هوایی شده بودم که قرار بود تا آخر عمر مرا به این طرف و آن طرف ببرد و هر‌‌‌بار سورپرایز جدیدی برایم داشته باشد. در سلسله‌‌‌مراتب اهمیت‌‌‌های همسرم به رده‌‌‌های خیلی پایین سقوط کرده‌‌‌بودم و در عین حال مجبور بودم بیشتر از همیشه زحمت بکشم. برای رهایی از آن شرایط، اولین کاری که کردم این بود که خیلی صادقانه و دوستانه با همسرم از انتظاراتم به‌‌‌عنوان یک پدر جدید صحبت کردم و از او خواستم وجود من و نیاز‌‌‌های عاطفی من را نادیده نگیرد. همچنین در محله‌‌‌مان پارکی را پیدا کردم که تعطیلات آخر هفته را با “زویی” به آنجا می‌‌‌رفتیم و در آن‌‌‌جا با پدرهای دیگری که در پارک بودند مشکلاتمان را در میان می‌‌‌گذاشتیم. ضمنا به خاطر دارم که در آن دوران به پدر و مادرم هم نزدیک‌‌‌تر شدم. هفته‌‌‌ای یک بار پیش آن‌‌‌ها می‌‌‌رفتم و مادرم کمی از تجربه فرزند‌‌‌داری‌‌‌اش را با من در‌‌‌میان می‌‌‌گذاشت و پدرم به من آشپزی یاد می‌‌‌داد. کمک آنها برای من بسیار ارزشمند بود. به نوعی انگار حس و حال والدینم را در زمان تولد خودم درک می‌‌‌کردم و از اینکه حالا من هم همان حال وهوا را داشتم احساس غرور می‌‌‌کردم.

کلوپ مادران دیوانه راه بیاندازید و با بقیه مادرها دورهمی بگذارید

“استیسی واکسدیستل” 34 ساله، مادر خانه‌‌‌دار از نیویورک، مادر “دیلان” و “رایان” 2 ساله
استرس خیلی زیادی را تحمل می‌‌‌کردم و بیشتر وقت‌‌‌ها آرزو می‌‌‌کردم بتوانم یک‌‌‌بار دیگر با دوستانم وقت بگذرانم که البته حس جدیدی بود چون تا پیش از آن، زیاد اهل جمع‌‌‌های زنانه نبودم و حتی دوستان دختر زیادی هم نداشتم. ولی از آنجا که خودم مادر شده‌‌‌ بودم آرام آرام نسبت به زن‌‌‌ها حس بهتری پیدا کردم و آنها را بیشتر از قبل تحسین می‌‌‌کردم. دلم می‌‌‌خواست بیشتر با آنها وقت بگذرانم و در مورد چیزهایی حرف بزنم که همسرم هیچ علاقه‌‌‌ای به شنیدن‌‌‌شان نداشت. به همین خاطر، من و دوستانم کلوپی را به نام “گروه مادران دیوانه” به راه انداختیم و هر سه‌‌‌شنبه ساعت 4 بعدازظهر به همراه کودکانمان در یک رستوران همان اطراف محله دور هم جمع می‌‌‌شدیم و غذایی می‌‌‌خوردیم و گپ می‌‌‌زدیم. البته حرف‌‌‌هایمان در‌‌‌مورد این نبود که چقدر دلمان برای زندگی قبل از زایمان تنگ شده چون با دیدن کودکان دوست‌‌‌داشتنی‌‌‌مان همه‌‌‌چیز را فراموش می‌‌‌کردیم و دیگر دلمان برای هیچ‌‌‌ چیز تنگ نمی‌‌‌شد، البته به‌‌‌جز کمی خواب راحت!

یک ساعت ثابت را به خودتان – بدون اثری از بچه داری- اختصاص دهید

“کریستین راکفورد” 32 ساله، فعال در زمینه تحقیقات علمی از هیوستون، مادر “جاستین” 2 ساله
انجام همزمان وظایف مادری، رفتن سر یک کار تمام‌‌‌وقت و کار بر‌‌‌روی پایان‌‌‌نامه کارشناسی ارشدم ذهن من را بیش از حد توان درگیر کرده‌‌‌بود. همیشه یک برنامه پر‌‌‌مشغله داشتم اما دیگر طاقت خستگی فکری که به آن دچار شده‌‌‌ بودم را نداشتم بنابراین تصمیم گرفتم که هر‌‌‌شب ساعت 9 را در برنامه خود به عنوان “زمان خودم” نام‌‌‌گذاری کنم. مهم نبود در چه وضعیتی باشیم و یا چه بحرانی پیش آمده باشد، ساعت که 9 می‌شد همسرم می‌‌‌دانست که همه‌‌‌چیز دیگر به عهده خودش است. من به حمام می‌‌‌رفتم و در وان آب گرم دراز می‌‌‌کشیدم و از خواندن کتاب لذت می‌‌‌بردم و به هیچ‌چیز هم فکر نمی‌‌‌کردم. این به من فرصت می‌‌‌داد تا حتی برای نیم‌‌‌ساعت هم که شده از زیر فشار دیوانه‌‌‌کننده مسئولیت بیرون بیایم و مادر و همسری خوشحال‌‌‌تر باشم.

از سختی های بچه داری به ماساژ پناه ببرید

“نیکی فرانسیس” 36 ساله، مادر خانه دار از نیویورک، مادر “جیمی” 1 ساله
احساسات مادرانه بر من غلبه کرده‌‌‌ بود و آن قدر مشغول کودکم بودم که خودم را به کلی فراموش کرده‌‌‌ بودم و کلی هم به وزنم اضافه شده‌‌‌ بود. در این زمان بود که در یک مجله، چند هنرپیشه معروف را دیدم که همان تازگی‌‌‌ها فرزندشان را به دنیا آورده بودند ولی برخلاف من، خیلی روی فرم و سر‌‌‌حال بودند. با خودم گفتم آنها حتما برای خودشان هم وقت می‌‌‌گذرانند که اینطور سالم و سرزنده به نظر می‌‌‌رسند. انگیزه خوبی پیدا کرده بودم و حس می‌‌‌کردم باید راهی پیدا کنم که از زیر فشار روحی و جسمی که از آن رنج می‌‌‌بردم رها شوم. بنابراین هفته‌‌‌ای یک بار به جلسه‌‌‌های ماساژ می‌‌‌رفتم. در این دوره ماساژ‌‌‌درمانی، تمرکز، بیشتر روی بالابردن سطح انرژی‌‌‌های مثبت بدن بود و بعد از هر جلسه احساس خیلی خوبی پیدا می‌‌‌کردم و به آرامش خاصی می‌‌‌رسیدم انگار دوباره زنده شده باشم.

همین که بچه ها خوشحال باشند کافی است

“ماهلون استوارت” 34 ساله، پدر خانه‌‌‌دار و دانشجوی فیزیوتراپی از نیویورک، پدر “ورونیکا” 4‌‌‌ونیم ساله و “بئاتریس” 4 ماهه
– به عنوان یک پدر خانه‌‌‌دار گاهی حس کم‌‌‌اهمیت بودن به من دست می‌‌‌دهد. روش من برای رهایی از این حس و برای تطبیق پیدا کردن با شرایط فعلی این است که همه کارهایم را برنامه‌‌‌ریزی می‌‌‌کنم و فقط روی رابطه‌‌‌ام با فرزندانم تمرکز می‌‌‌کنم. مرتب به خودم یادآوری می‌‌‌کنم که وقتی بچه‌‌‌ها خوشحال هستند معنی‌‌‌اش این است که دارم کارم را خوب انجام می‌‌‌دهم بنابراین بیش از حد، خود را مضطرب نمی‌‌‌کنم. همینطور به‌‌‌تازگی یوگا را شروع کرده‌‌‌ام که روش بسیار خوبی است برای رهایی از فشار روحی و زمانی را در اختیار من می‌‌‌گذاردکه برای خودم باشم و تمرکز کنم و به تعادل روحی برسم.

1. تصور شما: بازی راهی است تا فرزندم سرگرم شده و من به کارهای خودم برسم

باید بدانید که: بازی کردن با کودک فواید زیاد دیگری دارد. بازی با کودکان تقویت کننده واقعی مهارت‌های شناختی، جسمی، احساسی و اجتماعی آنهاست. به علاوه خرید اسباب بازی کودک شما را در معرض فعالیت‌های جالبی نظیر شن بازی، هنر و کاردستی و ورزش قرار می‌دهد.
متاسفانه بیشتر والدین اهمیت چندانی به بازی فرزندان خود نمی‌دهند. این در حالی است که بازی یکی از موضوعات اساسی در رشد بچه‌هاست. والدین می‌خواهند تاثیر مستقیم بازی بر روی افزایش مهارت‌های فرزندشان را ببینید. به طور مثال اینکه فرزندشان بیشتر حرف می‌زند.
اگر والدین بپذیرند که بازی همانند یک کار برای بچه‌ها است آنها را بیشتر از هرچیز به بازی کردن ترغیب خواهند کرد.

2. تصور شما: اگر فرزندم راه برود، باید چهار دست و پا رفتن را متوقف کند

باید بدانید که: فرزند دلبند شما باید برای چهار دست و پا رفتن ترغیب شده تا دست، پا و بازوهایش تقویت شوند. او همچنان درحال ایجاد تناسب میان اندام‌های حرکتی خود است. باشگاه و زمین‌های بازی دارای تونل یکی از راه‌های عالی برای تقویت این مهارت در کودک شما است.

3. تصور شما: کودک من توانایی درست کردن پازل را ندارد و من تنها در ساخت یک یا دو تکه از آن کمک می‌کنم

باید بدانید که: این تصور صحیح نیست زیرا شما تمامی پازل را خواهید ساخت. به فرزند خود اجازه کشف اسباب بازی و فعالیت های جدید را بدهید. اگر شما با چنین اشتیاقی به سمت وسایل بازی او بروید امکان به چالش کشیدن و درگیری او با اسباب بازی‌ها را از بین می‌برید. این مهارت‌ها در زندگی آینده او بسیار مهم خواهند بود.
کودکان باید در معرض موقعیت‌های بسیاری قرار بگیرند تا مهارت حل مشکلات را بیاموزند. در واقع باید با ناامیدی و شکست روبرو شوند تا بتوانند موفقیت حاصل از سخت کوشی و پشتکارشان را جشن بگیرند.

4. تصور شما: خب حالا که من نباید رهبری بازی‌های او را برعهده بگیرم بهتر است استراحت کرده و به او اجازه بدهم خودش به تنهایی بازی کند

باید بدانید که : شما باید برای تشویق، خندیدن و پرسیدن سوالات در صحنه بازی او حضور داشته باشید. این کار بازی کردن را برای فرزند شما بسیار دلپذیرتر می‌کند. بعضی اوقات والدین احساس می‌کنند تنها با خرید اسباب بازی‌های خوب و گران وظیفه‌شان به پایان رسیده است. اما حقیقت این است که لذت اینکه شما در کنار بچه‌ها با آنها بازی کنید بسیار بیشتر از اسباب بازی‌های تجملی است.
زمان بازی باید همراه با ارتباط و تعامل دو طرفه بین مادر و فرزند باشد. تحقیقات نشان داده است همبستگی مثبتی بین تعداد کلماتی که کودک در سالهای اولیه زندگی خود می‌شنود و موفقیتی که در آینده به دست می‌آورد وجود دارد.
برای مثال دفعه بعدی که قصد انجام امور خانه داری را دارید، کودک خود را داخل تخت بازیش گذاشته و در هنگام انجام کارهایتان با او حرف بزنید. نتیجه این کار مادر و فرزندی شاد خواهد بود.

5. تصور شما: اینکه کودک می خواهد به بازی ادامه داده و استراحت نکند مشکلی ندارد. اینطوری او شادتر است

باید بدانید که: به ویژه در سال‌های اولیه زندگی نوزاد خوابیدن برای رشد مغز او بسیار مهم است. فقدان خواب کافی برای کودک بر مهارت‌های حرکتی و تمرکز او تاثیر گذاشته و در حین بازی قادر به یادگیری نخواهد بود. یکی از بهترین کارهایی که می‌توانید انجام دهید این است که یک برنامه منظم برای میزان خواب کافی و بازی با فرزندتان به صورت روتین ایجاد کنید.

6. تصور شما: فرزند من اجتماعی نیست و با همسالان خود بازی نمی‌کند

باید بدانید که: سه شیوه گوناگون و مهم در بازی بچه‌ها وجود دارد. نوع اول بازی انفرادی نامیده می‌شود و کودک به تنهایی و با خود بازی می‌کند. نوع دوم بازی همزمان است که کودک در حضور کودکان دیگر است اما با آنها بازی نمی‌کند. نوع سوم که بازی تعاملی خوانده می‌شود زمانی است که کودک با سایر کودکان بازی می‌کند.
تا سن 3 تا 4 سالگی کودک لزوما با بقیه بچه ها بازی نمی‌کند و تنها ممکن است در کنار آنها مشغول به بازی باشد. بچه ها با مشاهده و بازی با سایر کودکان چیزهای زیادی یاد می‌گیرند. اگر فرزند شما بعد از سن 4 سالگی همچنان با بچه‌های دیگر بازی نمی‌کند این ممکن است یکی از نشانه‌های اختلالات رشدی او باشد پس بهتر است در این باره از یک متخصص اطفال کمک بگیرید. به علاوه اینکه کودک شما ترجیح می‌دهد به جای بازی با همسالانش در کنار شما باشد نشانه ترس او از جدا شدن از شما است.

7. تصور شما: کتاب ها، جغجغه ها و مکان‌هایی با رنگ های روشن برای کودکان آرامش بخش‌ترند

باید بدانید که: دید نوزاد شما در ابتدا تار است و قوه تشخیص رنگ او هنوز رشد کافی ندارد. رنگ‌هایی با تضاد بالا نظیر سیاه، سفید و اسباب بازی‌های قرمز می‌توانند باعث رشد دید او شده و توجهش را جلب کنند. به یاد داشته باشید که نوزادان چهره‌ها را دوست دارند. پس از نزدیک با او حرف بزنید.

8. تصور شما: نقاشی با انگشتان؟ اصلا حرفش را هم نزنید. پیکاسوی کوچکم به جای کثیف کردن اتاق می‌تواند در نرم افزارهای تبلت و گوشی نقاشی کند

باید بدانید که: ابزارهای الکترونیکی نمی‌توانند و نباید جایگزین تجربه‌های واقعی شوند. بچه‌ها باید در معرض ابزار واقعی قرار بگیرند تا رشد حرکتی و ذهنیشان کامل‌تر شود.
در واقع استفاده مکرر از وسایل الکترونیکی ممکن است خو گرفتن آنها با سرعت کند و معمولی زندگی واقعی را دچار مشکل کند.

9. تصور شما: فرزند من در محیط بازی بدرفتار است؟ مساله‌ای نیست او تنها یک بچه است!

باید بدانید که: باید قوانین ابتدایی محیط بازی نظیر پرت نکردن و یا قاپیدن اسباب بازی از دیگران را به او یاد دهید. شکست در یادگیری آداب و قوانین ممکن است بر رفتارهای آینده کودک تاثیر بگذارد. در صورت اصلاح نشدن این رفتارها، با بزرگتر شدن کودک او همچنان الگوهای رفتاری گذشته‌اش را انجام می‌دهد که قطعا همیشه ایده آل نخواهد بود.

10. تصور شما: اسباب بازی بیشتر، خوشحالی بیشتر!

باید بدانید که: داشتن اسباب بازی‌های متنوع به معنای این نیست که کودک شما ساعات خوشی را می‌گذراند. هیچ چیز جایگزین تعامل عاشقانه شما با او نیست. با اینکه اسباب بازی‌ها در رشد کودک تاثیرگذارند اما فایده آن در خود اسباب بازی نیست بلکه در شیوه ای است که والدین یا کسی که برای کودک عزیز است از طریق آن با کودک تعامل برقرار می‌کند.