برچسب: دانستنی نوزاد

 

بیا نی نی | بخش مادر و کودک – شاید اینگونه به نظر بیاید که نوزاد در بدو تولد کاری جز خوردن و خوابیدن و گریه کردن ندارد. اما خوب است بدانید که از لحظه تولد و حتی پیش از آن با سرعتی باورنکردنی در حال رشد و یادگیری مهارت‌های جدید است. دست و پا زدن، اولین مرحله رشد حرکتی نوزاد است. به تدریج توانایی‌های او بیشتر شده و وارد مرحله جدیدی می‌شود. در این مطلب رشد حرکتی نوزاد از بدو تولد تا شش ماهگی بررسی می‌شود.

 

طی هفته‌های اول بدن کودک هنوز حالت جمع شده دارد. پاهایش به طرف شکم خم می‌شوند و دستانش حالت مشت دارد. اما خیلی طول نمی‌کشد که به دلیل کاهش انقباض مفاصل، بدن او آزادتر می‌شود.
نوزاد شما پیش از تولد، در حال تمرین عضلات خود است و اکنون فضای بیشتری برای ادامه این کار دارد. وقتی هشیار است به شدت دست‌ها و پاهایش را تکان می‌دهد، به ویژه اگر ناراحت و گریان باشد.
این حرکات ناگهانی، اتفاقی و بدون کنترل هستند، اما موجب تقویت ماهیچه‌های او می‌شوند. همچنین سیستم عصبی او را تحریک می‌کنند و او را برای حرکات کنترل شده در آینده آماده می‌سازند.
اگر او را به روی شکم بخوابانید یا طوری نگهش دارید که صورتش رو به پایین باشد، به احتمال زیاد او تلاش می‌کند سرش را بالا بگیرد. انجام چنین کاری موجب تقویت گردن، سینه، ماهیچه‌ها و ستون فقرات او می‌شود.

کودک قبل از آنکه بتواند تمام بدنش را کنترل کند، بایستی توانایی کنترل سرش را به دست بیاورد. اما از آنجایی که سر نسبت به بدنش سنگین‌تر است، به طرفین می‌افتد. با گذشت چند هفته عضلات گردن و ماهیچه‌های قسمت بالای ستون فقرات به تدریج قوی‌تر شده و او می‌تواند سرش را نگه دارد. قبل از اینکه نوزاد بتواند کاملا حرکات سر را کنترل کند (حدود چهار ماهگی) بایستی مراقب سر او باشید.

 

---

 

---

نوزاد در این یک ماهه رشد چشم‌گیری دارد. ماهیچه‌های او در حال قوی‌تر شدن هستند و حرکات او منظم‌تر می‌شوند. او در این سن، شروع به کش دادن بدن خود می‌کند و از حالت جنینی در می‌آید. زانو‌ها و باسن او قوی‌تر می‌شوند، انگشتان از حالت مشت شده باز می‌شوند و برای چنگ زدن به اجسام آماده می‌شوند.
تا پایان این ماه، اگر جغجغه‌ای کف دست نوزاد بگذارید، او با حرکتی غیر ارادی آن را می‌گیرد و برای مدتی نگاه می‌دارد.

نوزاد تلاش بیشتری برای نگه داشتن سر خود می‌کند. زمانی که روی شکم خوابیده، به مدت ۱ تا ۲ ثانیه سرش را با زاویه ۴۵ درجه بلند می‌کند. این توانایی نشانه آن است که عضلات گردن او قوی‌تر شده است.

وقتی اتفاق یا صدایی توجه او را جلب می‌کند، یا صدای شما را می‌شنود، سرش را به آن طرف می‌چرخاند. لگد‌های غیر ارادی او آرام‌تر شده و بیشتر شبیه فشار دادن پدال گاز است. او در زمان بیداری، بیشتر مشغول تکان دادن دست و پا و شانه‌هایش است و عضلاتش را تقویت می‌کند. در این سن به اسباب بازی‌های متحرک توجه خاصی نشان می‌دهد.‌ می‌توانید گاهی اقات او را روی زمین بخوابانید و نرمش بدهید.

 

همانطور که کنترل کودک بر بدنش بیشتر می‌شود، یاد می‌گیرد چگونه از آن‌ها استفاده کند تا پیرامون خود را بیشتر بشناسد.

اکنون ماهیچه‌های گردن او به قدری قوی شده که هرگاه به پشت می‌خوابد، می‌تواند سر خود را بالا بگیرد و برای چند ثانیه آن را نگه دارد. وقتی شما دست‌های او را می‌گیرید و به حالت نشسته در می‌آورید، دیگر سرش به عقب نمی‌افتد، بلکه هماهنگ با بدنش کشیده می‌شود.
وقتی او را روی صندلی کودک یا نی نی لای لای می‌نشانید، سرش را محکم نگه می‌دارد. هنگامی که او را به روی شکم می‌خوابانید، سعی می‌کند در حالی که روی بازو‌ها و دستان خود فشار می‌آورد، خود را بالا بکشد و برای آنکه بداند اطرافش چه می‌گذرد، سرش را به این طرف آن طرف برمی‌گرداند.
البته او نمی‌تواند برای مدت طولانی در این حالت بماند، ولی این کار به تقویت ماهیچه هایش کمک شایانی می‌کند. همچنین فرصتی برای او فراهم می‌شود تا به اطراف خود بیشتر مسلط شود و حس کنجکاوی اش افزایش یابد.

دستان او همیشه کنارش بوده اند، ولی او تازه متوجه آن‌ها شده است! تا پایان این ماه او می‌تواند دست‌هایش را بهم نزدیک کند و با انگشت‌هایش بازی کند. آن‌ها را به دهانش ببرد و از مکیدن آن‌ها لذت ببرد. در حالی که دست‌های خود را بهم می‌زند یا تکان می‌دهد، از دیدن آن‌ها لذت می‌برد.

اگرچه او هنوز نمی‌تواند خود را به چیز‌هایی که می‌خواهد برساند؛ اما اگر چیزی به دستش بدهید، آن را برای لحظاتی کوتاه نگه می‌دارد. حتی ممکن است آن را به سمت چشم‌هایش ببرد تا به آن نگاه کند.
در این سن وقتی او را در تختش می‌خوابانید به آویز تخت ضربه می‌زند و برای گرفتنشان تلاش می‌کند. دقت کنید چگونه دستان خود را برای گرفتن اشیایی که دوست دارد، باز و بسته می‌کند. گویی می‌خواهد به آن‌ها چنگ بزند. هرچند هنوز هماهنگی لازم برای گرفتن اشیا را به دست نیاورده، اما نهایت تلاش خود را می‌کند.

 

نوزاد در این سن روی حرکات خود کنترل پیدا می‌کند. وقتی روی شکم قرار می‌گیرد، به راحتی سر و بالاتنه را با کمک بازو‌ها و دست‌های خود بلند می‌کند و سر خود را به طرف شما و هر چیز دیگری که توجهش را جلب کند، برمی‌گرداند. در ضمن می‌تواند سرش را برای مدت کوتاهی محکم نگه دارد.

کنترل نوزاد بر حرکات گردن، بیشتر شده است. افزایش اعتماد به نفس و توانایی حرکات او بر دستانش به این معنی است که به زودی می‌تواند غلت بزند.
پس هرگز او را روی بلندی و مکان ناامن رها نکنید، زیرا ممکن است غلت بزند و از بلندی بیفتد و آسیب ببیند. این مرحله یکی از نقاط عطف رشدی نوزاد است، وقتی که می‌فهمد بر بدنش کنترل دارد. غلت زدن نقطه شروعی برای خزیدن او در آینده خواهد بود.

کنترل دست‌های نوزاد، روز به روز بیشتر و دقیق‌تر می‌شود. اکنون اگر چیزی به دست او بدهید، آن را می‌گیرد، اما نمی‌تواند آن را بیاندازد. آنچه که دست هایش می‌توانند انجام دهند او را شگفت زده می‌کند. دست‌های او به همراه دهانش، ابزاری برای کشف دنیای او هستند.

 

در این سن کودک می‌فهمد بدنش چه کار‌هایی می‌تواند انجام بدهد و کنترل ماهیچه هایش بیشتر شده است. در نتیجه هر حرکتی را از روی اراده انجام می‌دهد. شما ممکن است متوجه شده باشید که او قدرت بیشتری در رساندن خود و گرفتن اشیا پیدا کرده است.

او اکنون وقتی به حالت عمودی قرار می‌گیرد، سرش را کاملا محکم نگاه می‌دارد و وقتی می‌خواهید او را به حالت نشسته درآورید، سرش بدون اینکه عقب بیفتد، در امتداد بدنش قرار می‌گیرد. این یکی دیگر از نقاط عطف رشد حرکتی نوزاد است.
با آنکه خودش به تنهایی نمی‌تواند بنشیند، اما وقتی او را می‌نشانید، احساس شادی می‌کند، چون می‌تواند به اطراف خود نگاه کند و در همه چیز سهیم شود. هنگامی که او را حمام می‌کنید، از لگد زدن در آب لذت می‌برد.
هر حرکتی که با پاهایش انجام می‌دهد برایش لذت بخش و شادی آور است و موجب تقویت هر چه بیشتر ماهیچه هایش می‌شود.
اگر او را روی دستانش قرار دهید، سعی می‌کند خود را بالا و پایین ببرد، اما هنوز توانایی ایستادن روی پاهایش را ندارد، چون ماهیچه هایش هنوز آنقدر قوی نشده اند که بتوانند وزنش را تحمل کنند.

 

نوزاد شما به مرحله‌ای رسیده که هر هفته با رشد جسمی اش، توانایی‌های بیشتری به دست می‌آورد که برای خودش و شما بسیار لذت بخش است.

طی یک ماه آینده نوزاد می‌تواند بدون حمایت بنشیند. البته تنها برای مدت کوتاهی می‌تواند بنشیند و همچنان نیاز به حضور و مراقبت شما دارد. وقتی او را می‌خوابانید، قدرت ماهیچه هایش به حدی رسیده است که می‌تواند روی زمین بچرخد.

دست‌های کودک، کلیدی برای کشف دنیای پیرامون او هستند. کار‌هایی که تا همین چند هفته پیش نمی‌توانست انجام دهد (مثل چرخاندن مچ هایش برای بررسی یک اسباب بازی) اکنون به یک توانایی جسمی برای او تبدیل شده است. حالا او می‌تواند از انگشتان خود برای گرفتن اشیای ریز استفاده کند.
نوزاد از این به بعد، دست به دست کردن اجسام را شروع می‌کند. اکنون او می‌داند چگونه از انگشتانش برای دست به دست کردن اجسام استفاده کند. اگر چیزی از دستش بیفتد و آن را ببیند، خود را به آن می‌رساند و دوباره در دست می‌گیرد.

 

نکته‌ای که همواره باید در نظر داشته باشید این است که هر نوزادی با سرعت منحصر به فرد خود رشد می‌کند. در نتیجه ممکن است مهارتی که نوزادی در چهار ماهگی به آن دست می‌یابد، دیگری در شش ماهگی آن را فرا گیرد.

انجام بازی‌ها و فعالیت‌های متناسب با سن نوزاد، موجب تقویت مهارت‌ها و توانایی‌های او می‌شود. برای آگاهی از این فعالیت ها، انواع بازی با نوزاد از بدو تولد تا سه ماهگی و انواع بازی با نوزاد از سه تا شش ماهگی را مطالعه کنید. تجربیات و دیدگاه‌های خود رادر این زمینه با ما و مادران همراه بیا نی نی در بخش نظرات در میان بگذارید.

 

بیا نی نی | بخش مادر و کودک – نوزاد در طی ماه‌ها به مهارت‌های جدیدی دست پیدا می‌کند. رشد حرکتی نوزاد از شش تا ۱۲ ماهگی به گونه‌ای است که او در پایان یک سالگی می‌تواند:

---

حرکات بدنی و تمریناتی که کودک طی چند ماه گذشته داشته، به تقویت ماهیچه و ایجاد تعادل و کنترل بیشتر بر حرکات او کمک کرده است. پس از  فعالیت‌های حرکتی نوزاد، رشد چشمگیری می‌کند.

زمانی که نوزاد توانایی نشستن مستقل را پیدا می‌کند (بدون نیاز به تکیه به دست‌هایش) تلاش می‌کند تا به اشیای دم دستش چنگ بزند، به اطراف بچرخد و خود را به جلو بکشد. سعی کنید اطراف او اسباب بازی، وسایل بی خطر یا کتاب کودکان بگذارید.

نوزاد هر روز قوی‌تر می‌شود و بسیار مشتاق است که به ماهیچه‌های خود انعطاف بیشتری بدهد و مهارت‌های خود را به نمایش بگذارد. بعضی از کودکان ممکن است حتی برای ایستادن تلاش کنند و دست پدر و مادر یا وسایل منزل را بگیرند تا بلند شوند. همه این تلاش‌ها تمرین بزرگی برای رسیدن به نقاط عطف مهمی مانند خزیدن، ایستادن و راه رفتن هستند.

حاصل مجموعه حرکاتی که کودک طی شش ماه گذشته با دست و پا زدن، پیچ و تاب خوردن، لگد زدن و  کش دادن به بدن خود انجام داده، این است که اکنون می‌تواند خودش حداقل برای چند دقیقه و شاید بیشتر روی زمین بنشیند. نشستن او را قادر می‌سازد تا راحت‌تر اطرافش را مشاهده کند. رفت و آمد‌های اعضای خانواده را ببیند و برای دستیابی به اسباب بازی‌های دور و بر خود تلاش کند.

نکته مهم: برای جلوگیری از افتادن نوزاد، چند بالش دور او بگذارید. اوایل نوزاد با تکیه گاه کردن دست هایش می‌نشیند، اما به زودی می‌تواند بدون تکیه گاه بنشیند.

 

---

 

---

نوزاد اکنون به راحتی می‌تواند از سمتی به سمت دیگر غلت بزند. او برای مدت طولانی‌تری می‌نشیند، بی آنکه به سمت جلو خم شود. اما هنوز نمی‌تواند روی کمر به سمت اطراف بچرخد. وقتی می‌خواهد یک اسباب بازی را که در سمت دیگرش بر روی زمین است بردارد، تعادلش را از دست می‌دهد و می‌افتد. در این موقع اگر گریه کرد، کنارش بروید و او را آرام کنید، اما همیشه اجازه بدهید تا دوباره امتحان کند.

اگرچه بسیاری از کودکان، خزیدن را بین هشت تا ده ماهگی یاد می‌گیرند، اما بعضی دیگر دیرتر به این مهارت می‌رسند. برای خزیدن کودک باید به قدری قوی شده باشد تا خود را روی چهار دست و پا نگه دارد و سپس دریابد که با فشار آوردن روی زانویش می‌تواند به سمت جلو حرکت کند.
خزیدن ابتدا به سمت عقب است و ممکن است مدتی طول بکشد تا کودک خزش به سمت جلو را یاد بگیرد. به هر حال، هر گونه تلاش برای حرکت نوزاد را تشویق کنید تا انگیزه بیشتری پیدا کند.

خیلی زود نشستن به تنهایی دیگر نوزاد را راضی نمی‌کند. او به دنبال یک کار تازه و تلاش برای ایستادن است. ممکن است اولین تلاش‌های او گرفتن نرده‌های تخت و برخاستن باشد. هنگامی که شروع به ایستادن می‌کند، بار‌ها و بار‌ها می‌افتد یا از شما کمک می‌خواهد، زیرا هنوز آنقدر مهارت پیدا نکرده که بتواند به آرامی پایین بیاید و بنشیند. هنگامی که برای کمک به او می‌روید، سعی کنید با گرفتن زیربغل او کمی به پاهایش استراحت دهید و به آرامی او را به حالت نشسته قرار دهید.

 

در این دوران نوزاد می‌تواند برای مدت بیشتری بنشیند، همچنین برای گرفتن یک اسباب بازی به جلو خم شود، بی آنکه تعادلش به هم بخورد. اما انتظار نداشته باشید برای مدت طولانی بنشیند و بازی کند. چون با وجود تلاشی که برای حفظ تعادلش می‌کند پس از ده دقیقه خسته می‌شود و باید موقعیت خود را تغییر دهد.

وقتی کودک در می‌یابد چگونه به اطراف حرکت کند، برای مثال این حرکت با خزیدن یا کشیدن پای خود به روی زمین باشد، حرکت او سریع می‌شود. در این موقع باید به طور مداوم مراقب او باشید که خطری او را تهدید نکند.

در این مقطع سنی، او برای کشف چیز‌های دور و بر خود کمتر آن‌ها را به دهان می‌برد و بیشتر از دست‌های خود برای اکتشاف استفاده می‌کند؛ بنابراین حرکت دست‌ها فرز‌تر و کنترل بر آن‌ها بیشتر می‌شود. برای نمونه می‌تواند صفحات کتاب را ورق بزند یا به شکل ظریفی تکه غذا را به دهان ببرد. او حتی از به دست گرفتن یک قاشق چوبی لذت فراوانی می‌برد.

اگر تا به حال توانسته یک بار بایستد، از این به بعد با گرفتن شما یا وسایل خانه که نزدیکش هستند، ایستادن را تمرین می‌کند. در آغاز برای اطمینان، از هر دو دست خود کمک می‌گیرد تا آنکه اعتماد به نفس او از اینکه می‌تواند وزنش را روی پا‌های خود نگه دارد بیشتر شود. در آن موقع ممکن است حتی روی پنجه‌های خود بایستد. اگر این کار را می‌کند، نگران نشوید، چون کاملا طبیعی است. به تدریج یاد می‌گیرد همه وزنش را روی پا‌های خود بگذارد.

 

---

 

---

اکنون کودک زمان بیشتری را به حالت نشسته و ایستاده می‌گذراند. به همین دلیل زمان بازی برایش جالب‌تر است، چون می‌تواند اطرافش را ببیند و با آزادی عمل بیشتری با اسباب بازی هایش بازی کند.

اگر کودک شما خزنده باتجربه‌ای شده است، ممکن است دست به کار‌های دیگری مانند بالا رفتن از پله‌ها بزند. با اینکه، این کار به او مفاهیم عمق و ارتفاع را یاد می‌دهد و به حفظ تعادلش کمک می‌کند، اما به دلایل امنیتی بایستی جلوی پله‌ها را نرده بگذارید تا نتواند بدون حضور شما دست به این کار بزند. بالا رفتن از پله‌ها راحت تر از پایین آمدن است و مدتی طول می‌کشد تا او بتواند این مهارت را فرا بگیرد.

کودکانی که قدرت تحرک زیادی دارند ممکن است در این سن تلاش کنند با گرفتن وسایل منزل چند قدمی بردارند. اگر اعتماد به نفس کودک بیشتر شود، به زودی کشف می‌کند که چگونه با گرفتن وسایل، در اطراف خانه حرکت کند. این یادگیری آخرین مهارت جسمانی است که کودک قبل از راه رفتن بدون کمک، به آن نیاز دارد. اگر او توانست اسباب بازی مورد علاقه اش را با راه رفتن به دست بیاورد، او را با هیجان زیادی تشویق کنید.

تاکنون کودک توانایی چنگ زدن را پیدا کرده کرده و می‌تواند اشیا را به درستی میان انگشت شست و سبابه نگه دارد. حالا غذاخوردن مستقل برایش آسان‌تر شده و هماهنگی دست و چشم او به قدری است که می‌تواند تکه‌های غذا را بردارد و به دهان بگذارد.
با تسلط روی دست‌ها او می‌تواند اسباب بازی‌های کوچک را داخل جعبه بگذارد یا از آن خارج کند. او هنوز هم بازی‌های انداختنی را دوست دارد. یعنی او بیندازد و شما بردارید!

 

 

---

در این سن کودکان از نظر تکامل جسمی با یکدیگر تفاوت دارند. برخی از آنان چهار دست و پا راه می‌روند و برخی دیگر تازه نشستن را آغاز کرده اند. اگر کودک شما به کندی این مراحل را طی می‌کند، نگران نباشید! او به موقع تمام این کار‌ها را انجام خواهد داد.

حس تعادل او به طرز مشخصی بهتر شده است. در حالت نشسته می‌تواند به دو طرف بدن خم شود بی آنکه زمین بخورد و برای گرفتن چیزی که در پشت اوست بدنش را می‌چرخاند. این توانایی امکان رسیدن به اشیا را برای او فراهم می‌کند.

کودکی که چهار دست و پا رفتن را زود یاد گرفته، حالا وقت بیشتری را در حالت ایستاده می‌گذراند. حتی ممکن است دستش را به جایی نگیرد و سعی کند برای چند ثانیه بدون گرفتن جایی بایستد. منتظر افتادن‌ها و کبود شدن‌های او باشید و اگر افتاد به او خاطرجمعی بدهید. اولین باری که به تنهایی قدم بردارد، به زودی اتفاق خواهد افتاد و خیلی تلاش خواهد کرد تا هماهنگی و تعادل خود را به دست آورد.

اکنون کودک کنترل کامل روی دست‌هایش دارد و می‌تواند کار‌های زیادی انجام بدهد. مثلا می‌تواند صفحات کتاب را یکی یکی ورق بزند. یاد می‌گیرد چگونه اسباب بازی‌ها را در سوراخ مخصوص خودش بگذارد یا توپ را به طرف شما پرتاب کند. او اکنون نه تنها چیزی که می‌خواهید را به شما می‌دهد، بلکه آن را در دستتان می‌گذارد. این کار یعنی رها کردن اجسام با اراده خود، یکی از مراحل مهم رشد او محسوب می‌شود. زین پس او می‌تواند اجسام را هر جایی که می‌خواهد بگذارد.

 

کودک در این ماه ممکن است تلاش کند به تنهایی بایستد و حتی اولین قدم‌های خود را بدون کمک شما یا گرفتن جایی بردارد. اما فراموش نکنید که سرعت رشد حرکتی در کودکان متفاوت است و نباید او را با کودکان دیگر مقایسه کنید.

تقریبا تا پایان همین ماه کودک اولین قدم‌های خود را بر می‌دارد. یکی از هیجان انگیز‌ترین مراحل رشد کودک راه رفتن است. شاید او هنگامی که وسایل اتاق را می‌گرفته و در اطراف اتاق پرسه می‌زده، تعادل خود را کامل کرده و یک دفعه راه برود. گاهی برای حفظ تعادلش حین راه رفتن به وسایل خانه چنگ می‌زند یا می‌افتد. اگر کودک به این مرحله رسیده، او را تشویق کنید که به طرف شما بیاید، یا فاصله میان وسایل خانه را زیاد کنید تا او نتواند بلافاصله به آن‌ها برسد.
در آغاز ممکن است قبل از آنکه بیفتد، یک یا دو قدم بردارد. او را تشویق کنید دوباره کارش را انجام بدهد. طولی نمی‌کشد که او خواهد توانست قدم‌های بیشتر و بیشتری بردارد. او وقتی میان وسایل خانه – که شما به تدریج فاصله میان آن‌ها را بیشتر می‌کنید – راه برود؛ اعتماد به نفسش تقویت می‌شود.
علی‌رغم تمام موارد گفته شده، کودک منحصر به فرد شما در زمان مناسب خودش راه می‌افتد. بسیاری از کودکان در ۱۳ یا ۱۴ ماهگی به راه می‌افتند و برخی از کودکان تا قبل از ۱۸ ماهگی هنوز راه نمی‌روند.

 

همانگونه که کودک به اولین سال تولدش نزدیک می‌شود، شما با شگفتی به تمامی تغییراتی که در این یک سال در وجود او رخ داده، نگاه می‌کنید. او اکنون انسان کوچکی با شخصیتی منحصر به فرد است! با طیف گسترده‌ای از توانایی‌ها، عواطف و هیجانات که جایگاه خود را به عنوان قلب تپنده خانواده به خوبی می‌شناسد.

زمان ارزشمند بازی با کودکتان را از دست ندهید تا علاوه بر تقویت پیوند عاطفی با او، توانایی‌هایش را نیز رشد دهید. مطالب «انواع بازی با نوزاد شش تا نه ماهه» و «انواع بازی با نوزاد ۹ تا ۱۲ ماهه» در مجله انگیزه ایده‌های جالبی برای بازی با کودک در اختیار شما قرار می‌دهد. دیدگاه‌ها و تجربه‌های خود را با ما و مادران همراه بیا نی نی در بخش نظرات در میان بگذارید.

 

---

۳. چه روش‌هایی موجب بهتر خوابیدن نوزاد در شب می‌شود؟ از حدود ۶ – ۷ ماهگی، نوزادم شب‌ها بیشتر از خواب بیدار می‌شود و بدون تکان دادن به خواب نمی‌رود. چه کار کنم که نوزادم شب‌ها بهتر بخوابد؟

بیدار شدن شبانه در میان نوزادان در این سن بسیار شایع است، زیرا نوزاد نسبت به مرحله خواب سبک خود آگاه می‌شود. به همین دلیل بهتر است نوزاد را در قنداق یا کیسه خواب بدون کلاه بخوابانید.‌ می‌توانید روش‌های دیگر را نیز امتحان کنید:

1. به آرامی با نوزاد صحبت کنید و او را در آغوش بگیرید.
2. وقتی نوزاد خواب آلود شد، او را روی تخت یا گهواره اش بگذارید.
3. با صدای “هیششششش”، زدن ضربه‌های آرام به پشت او و تکان دادن گهواره او را آرام کنید.

وقتی که نوزاد آرام شد، از تخت فاصله بگیرید یا از اتاق خارج شوید، اما اگر نوزاد بیدار شد یا بی قراری کرد، مراحل ۱ تا ۳ را تکرار کنید.

 

۴. نوزاد من قبلا شب‌ها خوب می‌خوابید، اما به تازگی شب‌ها از خواب بیدار می‌شود و جیغ می‌کشد. چه باید کرد؟

این اتفاق نیز در میان نوزادان بسیار رایج است، زمانی که نوزادان شروع به حرکت می‌کنند یا با گرفتن نرده‌های تخت می‌ایستند، شب‌ها بیشتر بیدار می‌شوند. نوزادان در این سن صدای شما را می‌شنوند و حرف‌های شما را می‌فهمند. می‌توانید در این مواقع با صدایی آرام به او بگویید: “الان وقت خوابه، بخواب عزیزم” و او را هدایت کنید تا بخوابد.

۵. من ساعات زیادی پیش از خواب مشغول آرام کردن نوزادم هستم، چه کار کنم تا زودتر به خواب رود؟

آیا نوزاد سرحال و خندان است یا بی قرار و ناراحت؟ اگر سرحال و خندان است که هیچ، اما اگر جیغ می‌کشد و بی قراری می‌کند، بررسی کنید که چه مشکلی دارد. از روشی که نوزاد به آن عادت دارد، برای آرام کردن او استفاده کنید. اگر نوزاد نیاز به یادگیری زمان خواب دارد، یک برنامه روتین خواب برایش تعریف کنید که شامل غذا خوردن، حمام کردن (یا دستشویی رفتن)، مسواک زدن، قصه گفتن، بوس، بغل و رفتن به تختخواب باشد. اینگونه نوزاد شما الگوی خوابیدن را در ذهن می‌سپارد و به تدریج به صورت خودکار به آن عمل می‌کند. برای برقراری روتین خواب (برای خواب روز یا شب) یک بازه زمانی کافی را در نظر بگیرید و نیاز‌های جسمی نوزاد را نیز برآورده کنید.

---

 صدای سشوار برای نوزاد، آرامش بخش و خواب آور

---

۶. کودک نوپای من هر روز ساعت ۵ صبح بیدار می‌شود. چه کار کنم تا کمی بیشتر بخوابد؟

بیداری زودهنگام کودکان مساله رایجی است که حل آن کمی چالش برانگیز است. این مشکل معمولا با بزرگ‌تر شدن کودک و کاهش زمان چرت‌های روزانه برطرف می‌شود. راهکار‌های زیر را نیز در نظر بگیرید‌:

• می‌توانید به کودک یاد دهید که چگونه خود را آرام کند تا دوباره به خواب برود.
• اوایل صبح دمای بدن در کمترین حالت خود قرار دارد، بنابراین مطمئن شوید که به اندازه کافی گرم است.
• مدتی زمان می‌برد تا کودکان به خواب صبحگاهی عادت کنند، بنابراین بهتر است اهداف واقع بینانه داشته باشید و تکنیک‌های آرام کردن و خواباندن مجدد نوزاد را تمرین کنید.

۷. نوزاد تازه متولد شده من تقریبا تمام روز را گریه می‌کند. روش‌های گوناگونی را امتحان کرده ام و بی تاثیر بوده اند. چه کار کنم که کمی در در روز بخوابد؟

این مشکل در میان پدر و مادر‌هایی که نوزاد تازه متولد شده دارند، مشترک است. گریه‌های بی وقفه و آرام نشدن در طول روز، یکی از ویژگی‌های نوزادان و بخشی از فرایند رشد آنهاست. هنگامی که نوزاد به سه ماهگی می‌رسد، این مشکلات به تدریج برطرف می‌شود. پیشنهاد ما این است که از کمک دوستان و خانواده در نگهداری و آرام کردن نوزاد استفاده کنید. همچنین تکان دادن نوزاد در آغوش، زدن ضربه‌های آرام به پشت و گفتن “هیشششش” را امتحان کنید. بیرون رفتن با کالسکه یا ماشین نیز کمک کننده است.
در نظر داشته باشید که نگهداری از نوزاد کاری سخت و طاقت فرساست. پس تا جایی که می‌توانید از کمک همسر، دوستان، آشنایان و دیگر اعضای خانواده استفاده کنید.

۸. به تازگی فرزند دومم متولد شده، در این مدت پسر ۳ ساله ام مدام شب‌ها از خواب می‌پرد و بدخواب می‌شود. چه توصیه‌ای می‌کنید؟

ورود نوزاد جدید به خانواده موجب بروز تغییرات زیادی می‌شود، به ویژه برای خواهر و برادر بزرگترش. ممکن است ۶ ماه طول بکشد تا کودکان بزرگتر به حضور نوزاد جدید عادت کنند. در این زمان بایستی توجه کافی به فرزند بزرگتر داشته باشید و زمان‌هایی را تنها به او اختصاص دهید. همچنین می‌توانید از کمک کودک در نگهداری از نوزاد استفاده کنید (برای مثال هنگام تعویض پوشک، آماده کردن شیرخشک یا حمام کردن). قوانین و خط قرمز‌های مشخصی در رفتار با نوزاد برای کودک بزرگتر تعیین کنید که برای او کاملا مفهوم باشد.

 

۹. نوزادم ترجیح می‌دهد در آغوش من باشد و همانجا به خواب می‌رود. آیا با انجام این کار او را لوس می‌کنم؟

نوزادان تازه متولد شده دوست دارند در آغوش پدر و مادر خود باشند. این کار موجب تقویت پیوند عاطفی میان آن‌ها می‌شود. نوزادان در حال رشد، نیازمند تماس پوستی و آغوش والدین خود هستند. به ویژه اگر نوزاد دچار ناراحتی یا مشکلی باشد، در آغوش گرفتن موجب آرامش او می‌شود. نگران لوس شدن نوزادتان نباشید و او را با اشتیاق در آغوش بگیرید. برای بهبود چرخه خواب و بیداری، برنامه غذا خوردن، بازی کردن و خوابیدن را برای او تکرار کنید.

۱۰. نوزاد من به سختی به خواب می‌رود، آیا می‌توانم از شیشه شیر برای خواباندن او استفاده کنم؟

در ابتدا باید بگوییم که بسیاری از نوزادان ساعاتی در روز (از یک تا سه ساعت) را به گریه و بی قراری می‌گذرانند. معمولا دادن شیشه شیر به نوزاد در این شرایط موثر نیست و حتی موجب گریه بیشتر او می‌شود. در این شرایط بهتر است به یک مشاور شیردهی مراجعه کنید تا او وضعیت شیردهی را بررسی کند و نوزاد را وزن کند. اگر نوزاد به میزان کافی وزن اضافه نکرده باشد، او راهکار‌هایی برای افزایش شیر به شما ارائه می‌دهد. افزایش دفعات شیردهی، دوشیدن کمی شیر قبل از شروع شیردهی، نوشیدن آب و مایعات و استراحت کافی موجب افزایش تولید شیر مادر می‌شود.
از سویی دیگر ممکن است مشکل در روشی باشد که شما نوزاد را می‌خوابانید. برای او توضیح دهید که چگونه نوزاد را می‌خوابانید (برای مثال نوزاد را قنداق می‌کنید، در زمان خاصی می‌خوابانید و…). ممکن است مشاور از شما بخواهد به پزشک مراجعه کنید تا علت بی قراری نوزاد پیش از خواب مشخص شود. اگر مشکل پزشکی خاصی وجود نداشته باشد، می‌توانید امیدوار باشید که گریه‌های پیش از خواب نوزاد در حدود ۵ ماهگی کاهش یابد.

۱۱. چرا نوزاد من مثل دیگر نوزادان شب‌ها نمی‌خوابد؟ من واقعا احساس درماندگی می‌کنم.

متغیر‌های زیادی در الگوی خواب نوزادان وجود دارد. هیچ دو نوزادی شبیه به هم نیستند. بی قراری نوزاد در خواب و یک یا دو بار بیدار شدن در طول شب برای بسیاری از نوزادان کاملا طبیعی است. البته به این معنا نیست که شما هرگز خواب راحتی نخواهید داشت. بهتر است از دیگر مادران بپرسید که منظور از اینکه نوزاد آن‌ها تمام شب را می‌خوابد چیست؟ شاید بشنوید که آن‌ها قبل از نیمه شب و ساعت ۴ تا ۵ صبح بیدار می‌شوند و به نوزادشان شیر می‌دهند.

۱۲. آیا روش گریه تا خواب (cry-it-out) و گریه کنترل شده (controlled crying) را توصیه می‌کنید؟

خیر، پدر و مادر بایستی بتوانند علایم و نشانه‌های رفتاری نوزاد را تشخیص دهند و از صدا و شدت گریه او پی به مشکلش ببرند. نوزاد پیش از یک سالگی نیاز به آغوش گرم پدر و مادر برای آرامش یافتن دارد. اگر با بی قراری نوزاد در خواب مواجه شدید، او را در آغوش بگیرید و بررسی کنید که چه نیازی دارد. گرسنه است؟ نیاز به تعویض پوشک دارد؟ دچار نفخ شده یا تنها آغوش شما را می‌خواهد.
این روش‌ها سال ۱۹۸۰ ابداع شدند، اما تحقیقات جدید در زمینه بهداشت روانی نوزادان نشان داده است که شیوه‌های مؤثرتری برای رفتار با نوزادان و آموختن رفتار خوب به آنان وجود دارد. پاسخگویی به نیاز نوزاد که با گریه او اعلام می‌شود، به نوزاد این احساس را می‌دهد که دنیا جای امنی است و رفاه او تامین می‌شود. از سویی دیگر بسیاری از والدین این روش را بسیار مناسب‌تر می‌دانند، زیرا نیازی نیست تا ساعت‌ها گریه نوزاد را تحمل کنند.

 

سخن آخر

پس از یک سالگی، اگر باز هم کودک نیمه شب از خواب بیدار می‌شود، با پذیرایی شبانه، بازی با کودک یا بردن او به تختخواب خودتان به او پاداش ندهید. در غیر این صورت او تصور می‌کند که کار خوبی انجام می‌دهد و هر شب این کار را تکرار می‌کند! به جای آن سعی کنید کودک را آرام کنید و بدون روشن کردن چراغ‌های خانه، او را به تختش بازگردانید. اگر به دنبال علت بی خوابی نوزادتان هستید، مطلب علت نخوابیدن نوزادان با توجه به سن آنها اطلاعات دقیق و کاملی در اختیارتان خواهد گذاشت. تجربیات و دیدگاه های خود را با ما و مادران همراه بیا نی نی درمیان بگذارید.

برگرفته از: tresillian و تر و خشک کردن کودک / شارلوت پریستون

شنوایی نوزادان

عکس العمل نوزاد به اسم خود

چگونگی عکس العمل نوزاد به صدا

سیستم شنوایی نوزاد با سیستم شنوایی بزرگسالان تفاوت‌های عمده‌ای دارد. ویژگی‌های شنوایی نوزادان در دوره‌های مختلف زمانی تفاوت می‌کنند و اطلاع از چگونگی و ویژگی‌های مربوط به آن به والدین کمک می‌کند تا در طول دوره تربیت و مراقبت از فرزند، با موفقیت بیشتری با فرزندان خود ارتباط برقرار کنند.

اولین صدایی که انسان می‌شنود صدای بدن مادر است. صدا‌هایی نظیر صدای ضربان قلب، تنفس و جریان هوا در ریه‌های مادر و جریان خون از جمله صدا‌هایی هستند که جنین در هفته ۱۸ بارداری می‌شنود. گوش‌های جنین پس از این هفته رشد قابل توجهی می‌کنند و هفته به هفته با کیفیت تر می‌شنوند. حتی برخی از تحقیقات نشان می‌دهند جنین در هفته‌های ۲۵ و ۲۶ در رحم به صدا‌های بیرونی بدن مادر نیز عکس العمل نشان می‌دهد. چگونگی واکنش کودک به صدا با شدت در ضربان قلب است. این عکس العمل‌ها را می‌توان اولین عکس العمل نوزاد به صدا دانست. اگرچه هنوز به دنیا نیامده است.

همانطور که بیان شد سیستم شنوایی بدن نوزادان در حتی در رحم مادر نیز فعال است و با به دنیا آمدن نوزاد نیز این سیستم قوی می‌شود و نوزادان قابلیت تشخیص صدا را دارا هستند. از اولین واژه‌ها معنی دار برای نوزادان اسم خودشان است. هربار که نوزاد فرد جدیدی را می‌بیند یا فردی به او نزدیک می‌شود نام خود را می‌شنود که تکرار می‌شود و با گذر زمان اسم خودش برای او معنا دار خواهد شد. اولین عکس العمل نوزاد به نام خود در حدود پنج ماهگی تا نه ماهگی نوزاد است. این عکس العمل به شکلی است که وقتی نام نوزاد بر زبان می‌آورید برمی‌گردد و نگاه می‌کند. توصیه متخصصین بر این است که پدر ومادر همواره نام نوزاد را تکرار کنند تا نوزاد قدرت برقراری ارتباط با اسم خود را پیدا کند. اگر نوزاد بعد از گذر ۹ ماه هنوز هیچ عکس العملی به اسم خود نشان نمی‌دهد به پزشک کودک مراجعه کنید تا علت آن بررسی شود.

بسیاری از والدین منتظر بی صبرانه منتظر واکنش‌های فرزندشان به نامش هستند و وقتی پاسخی دریافت نمی‌کنند نگرانی‌هایشان شروع می‌شود. خوب است بدانید زمان دقیقی برای برای شروع واکنش نشان دادن به اسم در نوزادان وجود ندارد و نوزاد متناسب با ویژگی‌های ژنتیکی که دارد و تعداد دفعاتی که نامش را از اطرافیان شنیده است، در زمان‌های مختلف عکس‌العمل نشان می‌دهد. با این حال در صورتی که از نه ماهگی و ده ماهگی گذر کرد و هیچ پاسخ و واکنشی به نامش نشان نداد، بهتر است برای کشف علت به پزشک مراجعه کنید. این مشکل ممکن است ناشی از اختلال در شنوایی و یا عفونت گوش نوزاد باشد که جای نگرانی نیست و راهکار‌های پزشکی زیادی برای آن است.

عکس العمل نوزاد به صدا و نام خود اولین نشانه سلامت کودک در سیستم شنوایی است. این واکنش‌های طبیعی نشان می‌دهند نوزاد از قابلیت‌های شنوایی کافی و لازم برخوردار است. بدیهی است که اگر کودک با صدای اطرافیان و نام خود هیچ ارتباطی برقرار نمی‌کند و واکنشی نشان نمی‌دهد، یعنی یکی از بخش‌های مربوط به سیستم شنوایی نوزاد دچار مشکل است. مراجعه به پزشک اولین اقدام لازم در این موارد خواهد بود، زیرا در صورتی که نوزاد هرگونه مشکلی در قابلیت‌های شنوایی‌اش داشته باشد، می‌توان آن را تشخیص داد. نکته مهم‌تر و خوشحال کننده این است که در صورت تشخیص به موقع مشکلات نوزاد در شنوایی، می‌توان مهارت‌های ارتباطی را به خوبی به نوزاد آموزش داد و از این جهت در ادامه مشکلات کمتری خواهد داشت.

---

---

نوزادان در دوره‌های مختلف زمانی عکس العمل‌های متفاوتی به صدا‌های اطراف نشان می‌دهند. اطلاع چگونگی توانایی‌های نوزادان در واکنش به صدا‌های اطراف به پدر و مادر کمک شایانی می‌کند. والدین با اطلاع از این توانایی‌ها سطح انتظار خود از کودک را تنظیم می‌کنند تا در روند تربیت نوزاد مؤثرتر عمل کنند. انجمن گفتار، زبان و شنوایی آمریکا (American Speech-Language-Hearing Association) دوره نوزادی را به چند مرحله تقسیم کرده و چگونگی این توانایی‌ها را دسته بندی کرده است. در ادامه با این مراحل و چگونگی آن آشنا می‌شویم:

والدین در طول مسیر تربیت فرزند نیازمند اطلاعات دقیق و معتبری درباره مراحل رشد نوزاد هستند. این اطلاعات در مراحل مختلف زندگی کودک کمک شایانی به والدین می‌کند و فهم رفتار‌های گنگ کودک را برای آنها میسر خواهد کرد. دقت داشته باشید که انتظار بیجا و زودهنگام از نوزاد در واکنش نشان دادن به صدا و نام خودش یک اشتباه رایج در میان پدر و مادرهاست. تکرار نام کودک و صحبت کردن با او در این روند تکاملی به او کمک خواهد کرد. علاوه بر شنوایی، بینایی در نوزادان نیز از اهمیت زیادی برخوردار است و لازم است والدین در این خصوص نیز اطلاعات لازم را کسب کنند. اگر شما نیز تجربه‌ای از عکس العمل نوزادتان به صدا ها و نام خودش دارید در بخش “ارسال نظرات” با ما و دیگر مخاطبان بیا نی نی به اشتراک بگذارید.

 

اهمیت گردن گرفتن نوزاد

تمرین برای گردن گرفتن نوزاد 

• ۱) بدو تولد تا یک ماهگی
• ۲) یک تا دو ماهگی
• ۳) سه تا چهار ماهگی
• ۴) پس از پنج ماهگی

مرحله بعد از قرار گرفتن روی شکم

---

زمان گردن گرفتن نوزاد

 

اهمیت گردن گرفتن نوزاد

گردن گرفتن نوزاد یک گام کلیدی در رشد و توسعه مهارت های حرکتی اوست.

• این مهارت او را برای سایر نقاط عطف رشدی مانند نشستن، ایستادن و حتی راه رفتن آماده می‌کند.
• دستیابی نوزاد به کنترل سر، نشانه‌ این است که او در مسیر رشدی خود قرار دارد.
• توانایی نگه داشتن سر موجب بهبود میدان دید نوزادان می‌شود.

 

تمرین برای گردن گرفتن نوزاد 

۱) بدو تولد تا یک ماهگی

 

بیا نی نی | دسته مادر و کودک – در آغوش گرفتن نوزاد تازه متولد شده لذت بسیاری برای پدر و مادر دارد. لحظاتی سرشار از عشق که برای همیشه در خاطر نقش می‌بندند. اما هنگامی که نوزاد تنها تمایل به بودن در آغوش شما دارد و به محض اینکه او را روی تخت یا گهواره می‌گذارید شروع به گریه می‌کند، چه باید کرد؟ احتمالا از اعضای خانواده و آشنایان خواهید شنید که نوزادتان بغلی شده! اما درمان بغلی بودن نوزاد چیست؟
گریه نوزادان زمانی که از آغوش پدر و مادر، به روی تخت گذاشته می‌شوند، برای بسیاری از والدین پدیده‌ای ناآشنا نیست. دلایل زیادی برای این موضوع وجود دارد و در هر صورت مشکلات زیادی برای پدر و مادرها ایجاد می‌کند. در ادامه دلایل و راه‌های درمان بغلی بودن نوزاد را بررسی می‌کنیم.

 

اگر نوزاد شما لحظه‌ای که او را زمین می‌گذارید گریه می‌کند، بدانید که تنها نیستید. احتمالا روش های مختلفی را برای آرام کردن او امتحان کرده اید، او را در گهواره تکان داده اید یا با کالسکه بیرون برده اید، اما موثر نبوده است. برای نوزادان تازه متولد شده کاملا طبیعی است که بخواهند در آغوش شما باشند. نوزادان نیاز دارند در روزهای اول تولد تماس پوستی با مادر داشته باشند. احساس امنیت و گرمای آغوش مادر، دوران جنینی را برایشان یادآوری می کند. برخی متخصصان این دوره را سه ماهه چهارم بارداری می نامند. در آغوش گرفتن نوزاد توسط پدر و مادر در این دوران بسیار مهم است، حتی اگر برایشان خسته کننده و چالش برانگیز باشد.

 

برخی از دلایل بغلی بودن نوزاد عبارتند از:

برای برخی از نوزادان، انتقال از رحم به جهان خارج اتفاق تکان‌دهنده‌ای است. ممکن است آن‌ها آمادگی مواجهه با دنیای نا آشنا و روشن جدید را نداشته باشند. آن‌ها هنوز هم رحم امن، تاریک و دلپذیر مادرشان را ترجیح می‌دهند. جایی که در نهایت آرامش بیشتر زمان خود را صرف خوابیدن می‌کردند. پس از زایمان، تغییر محیط بسیار ناگهانی است. از این رو، نوزاد برای تطبیق پیدا کردن با دنیای جدید که پر از صداها، چهره‌ها و موقعیت‌های جدید است نیاز به محیط امن آغوش مادر دارد.

نوزاد با ضربان قلب مادر از دوران جنینی آشناست و این صدا به او احساس آرامش می‌دهد. در تمام دوران جنینی، صدای قلب مادر ریتم ثابت زندگی او بوده است. طبیعی است که پس از تولد نیز او تمایل داشته باشد در آغوش مادر باشد.

نوزاد پس از تولد به سرعت روی سینه مادر قرار داده می‌شود تا تماس پوست با پوست برقرار شود. همچنین بوی بدن مادر، بسیار نزدیک به بوی مایع آمنیوتیک است که در دوران جنینی، او را در برگرفته بوده است. از سویی دیگر بوی شیر ترشح شده از نوک پستان‌ها نیز عامل دیگری برای ترغیب نوزاد به ماندن در آغوش مادر است.

در ماه‌های ابتدایی تولد، نوزاد به تدریج می فهمد که او فردی مجزا از پدر و مادرش است. این آگاهی موجب بروز اضطراب جدایی (separation anxiety) در نوزاد می‌شود. هنگامی که نوزاد توانایی یادآوری گذشته را پیدا کند، این احساس تشدید می‌شود. بنابراین هنگامی که او را از آغوش خود جدا می‌کنید احساس اضطراب می‌کند.

میل نوزاد به گرم شدن نیز یکی دیگر از دلایل تمایل او به ماندن در آغوش مادر است. تماس پوستی با مادر، بهترین روش تنظیم دمای بدن نوزاد است. به همین دلیل کاملا طبیعی است که نوزادان احساس گرما و امنیت آغوش مادر را دوست دارند و هنگامی که در تخت یا گهواره گذاشته می‌شوند، آرامش خود را از دست می‌دهند.

 

روش‌های گوناگونی برای درمان بغلی بودن نوزاد وجود دارد. در این روش‌ها هدف ایجاد احساس امنیت برای نوزاد است. برخی از آن‌ها عبارتند از:

داشتن حس گرما و امنیت برای نوزادان تازه متولد شده ضروری است؛ بنابراین پیچیدن نوزاد در در پارچه نخی نازک و نسبتا آزاد، به او احساس گرما و راحتی می‌دهد. گویی در پیله خود قرار گرفته است.

سعی کنید محیط اطراف نوزاد را امن و راحت کنید تا او بتواند به تدریج با زندگی در دنیای جدید انطباق پیدا کند. اگر به محض اینکه او را در تخت گذاشتید، شروع به گریه کرد، با تکان‌های گهواره و صحبت کردن، او را آرام کنید. همچنین می‌توانید آویز جذابی با رنگ‌های شاد از تخت او آویزان کنید تا توجهش را جلب کند.

موسیقی تاثیر مستقیمی بر حالات نوزادان می‌گذارد. پخش کردن موسیقی‌های آرامش بخش یا لالاییهای آرام می‌تواند یکی از راه‌های درمان بغلی بودن نوزاد باشد. روش دیگر پخش صدای سفید برای نوزادان است.

همچنین می‌توانید نوزاد را روی تشک بازی یا نی نی لای لای قرار دهید تا عادت بغلی بودن از سرش بیفتد. می‌توانید با یک تا دو دقیقه شروع کنید. کنار او باشید و هرگاه نشانه‌های گریه و نارضایتی را در او دیدید، دوباره بغلش کنید. این تمرین را چند بار در روز، به ویژه وقت‌هایی که او شاد و راضی به نظر می‌رسد، انجام دهید. به تدریج زمان گذاشتن او بر روی تشک بازی یا نی نی لای لای را افزایش دهید.

 

از دیگر اعضای خانواده بخواهید که به جای بغل کردن نوزاد، او را روی تخت، تشک بازی و… قرار دهند و سرگرم کنند. بدین ترتیب نوزاد یاد می‌گیرد که در کنار دیگران نیز می‌تواند آرام و خوشحال باشد.

برای درمان بغلی بودن نوزاد بهتر است انتظارات واقع بینانه داشته باشید. ممکن است بعضی روز‌ها بتوانید نوزاد را بدون بغل کردن آرام نگه دارید و برخی روز‌ها نه. با صبر و حوصله با نوزاد رفتار کنید و عجله نداشته باشید. در نظر داشته باشید که بغلی بودن نوزاد نیز یک دوران از رشد اوست و با گذر زمان برطرف می‌شود.

نکته مهم در آرام کردن نوزاد بدون بغل کردن، حفظ صبر و آرامش است. ممکن است پس از چند روز خسته و درمانده شوید و این کاملا طبیعی است. شکستن عادت‌ها نیاز به زمان زیادی دارد. اما در آخر فرزند شما یاد خواهد گرفت که چگونه خودش را آرام و سرگرم نگه دارد.

تشک‌های لبه دار مخصوصی برای حفظ گرما و راحتی نوزادان طراحی شده اند که بدن آن‌ها را کاملا در بر می‌گیرند و احساسی شبیه رحم مادر را برای آن‌ها تداعی می‌کنند. این تشک‌ها با حفظ ایمنی نوزاد، کمر و گردن آن‌ها را نیز در موقعیت درستی نگه می‌دارد.

روش موثر دیگر برای درمان بغلی بودن نوزاد و ایجاد احساس امنیت در او، خوابیدن در تختخواب مشترک است. نوزادانی که در تخت مادر می‌خوابند، زودتر به خواب می‌روند و برای مدت طولانی‌تری می‌خوابند. از آنجایی که نوزاد در کنار مادر خوابیده است، احتمال گریه‌های نیمه شب نوزاد کمتر می‌شود و شیردهی شبانه نیز آسان‌تر می‌شود.

اگر به کار بستن روش‌های بالا و صبر و پیگیری شما موثر نبود می‌توانید روش قنداق کردن پیش از خواب را امتحان کنید. نوزاد را قنداق شده در تخت بگذارید تا خوابش ببرد. قنداق کردن از دست و پا زدن‌ها و بی قراری‌های نوزاد پیشگیری می‌کند و به او احساس آرامش و امنیت می‌دهد.

بسیاری از پدر و مادرها نگران این مساله هستند که بغل کردن نوزاد موجب لوس شدن او شود. اما خوب است بدانید که برخی نوزادان تنها وقتی در آغوش باشند، می‌خوابند. این به معنای لوس شدن و بغلی بودن نوزاد نیست. بهتر است در این شرایط به دنبال دلیل اصلی این رفتار نوزاد باشید؛ آیا نوزاد دچار اضطراب جدایی شده ؟ یا تنها به دنبال اندکی آرامش یافتن در آغوش شماست؟ به خاطر داشته باشید که نوزاد شما هنوز خیلی کوچک است و این مرحله گذراست. دیر یا زود شرایط تغییر می‌کند و تا ابد بدین شکل باقی نمی‌ماند. در صورتی که نوزاد شما بدون بغل کردن آرام نمی‌شود، بهتر است که او را بغل کنید تا احساس امنیت و آرامش داشته باشد.

 

ممکن است از بغل کردن مداوم نوزادتان خسته شده باشید، اما به خاطر داشته باشید که وابستگی کودک به مادر، مساله ای کاملا طبیعی است. برای آگاهی از نحوه مواجهه با اضطراب جدایی کودک، مطالعه مطلب وابستگی کودک به مادر و راهکارهای مواجهه با آن به شما پیشنهاد می‌شود.

نگران نباشید، نوزاد بغلی شما به زودی راه می‌افتد و دیگر در آغوشتان آرام نمی‌گیرد. پس تا جای ممکن فرصت در آغوش گرفتن نوزادتان را از دست ندهید.

هر زمان که احساس خستگی بر شما غلبه کرد، در کمک خواستن از همسر یا دیگر اعضای خانواده، شک نکنید. نوزاد را به آن‌ها بسپارید و با خیال راحت استراحت کنید. شما از چه راهکارهایی برای درمان بغلی بودن نوزاد استفاده کرده اید؟ کدامیک موثر بوده اند؟ دیدگاه ها و تجربیات خود را با ما و مادران همراه بیا نی نی در بخش نظرات در میان بگذارید.

 

---

---

---

به طور کلی می‌توان گفت:

اگر تاکنون  را از نزدیک ندیده اید، اولین دیدار با نوزادتان احتمالا شما را شوکه می‌کند. نوزاد شما اصلا شبیه عکس‌های مجلات و تبلیغات تلویزیونی نیست. مشاهده او با چشم‌ها و صورت پف کرده، مو‌های روی صورت و پیشانی و چهره برافروخته برایتان عجیب خواهد بود. اما بدانید که نوزاد برای انطباق با شرایط جدید به کمی زمان نیاز دارد. به تدریج پف صورتش می‌خوابد و پوستش رنگ طبیعی پیدا می‌کند. مو‌های زائد پیشانی هم از بین می‌روند. اگر پس از دو ماه از تولد، هنوز مو‌های زائد باقی مانده اند، بهتر است مساله را با پزشک نوزاد مطرح کنید.