برچسب: دانستنی ها

در تنبیه کودک حواستان به برخی از نکات باشد

طبق مطالعات اکثر خانواده ها نسبت به شیوه تنبیه کردن و رفتار با کودک خود بسیار مطمئن هستند و آن را باور دارند اما در حقیقت تربیت کودک اصلا کار راحتی نیست و اکثرا بیشتر نوجوانان نمی توانند عواطف خود را کنترل کنند، گاهی اوقات کودکان نیز بیشتر و شدیدتر از آنچه که باید تنبیه می شوند و این کار نتایج بسیار منفی برای کودکان دارد و این کارها ترس را در وجود آن ها نهادینه می کند و باعث مشکلاتی در آینده خواهد شد.

در این بخش از رازهای تربیت کودک در بیا نی نی متوجه خواهید شد که هیچ کس تنبیه کردن را دوست ندارد اما گاهی اوقات بسیار ضروری است و پیشنهادات متخصصان می تواند به ما کمک کنند که در شرایط مختلف، تصمیمات درستی بگیریم.

9 راه برای تنبیه کودک بدون آسیب زدن به اعتماد بنفس او

1. اگر کودک قصد بدی نداشته باشد، نباید او را مجازات کرد.

اکثر اوقات کودکان قصد صدمه زدن را ندارند و آن ها فقط می خواهند که چیزهای جدیدی را در زندگی کشف کنند. زمانی که کودک برای یادگیری تلاش می کند، ممکن است دست به کارهایی بزند که نتایج بدی داشته باشد و در این لحظات بهتر است که صبور باشید و اشتباهات را به آرامی به کودکان متذکر باشید.

زمانی که کودکان را به خاطر اتفاقاتی تنبیه می کنید که کاملا اتفاقی بوده، باعث می شوید که او کاملا غیر منطقی بار بیاید و آن ها نمی توانند هیچ کاری را با قدرت به انجام برسانند و این کودکان قادر به تصمیم گیری نخواهند بود و مسئولیت پذیری هم نخواهند داشت.

روش های صحیح تنبیه کودک

2. پیشنهاد با دستور کاملا متفاوت است.

به این شرایط و فعالیت ها، شرایط کلیشه ای می گویند. اکثر اوقات خانواده از از روش های سنتی برای ترتیبت فرزند استفاده می کنند. نوجوانان نیز فکر می کنند که چون خانواده هایشان این تربیت ها را در پیش گرفته اند، پس حتما انجام دادن آن درست است. فرق زیادی بین این دو جمله وجود دارد:بهتره که الان بازی نکنی یا اینکه الان نباید بازی کنی. اولین جمله یک جور پیشنهاد است اما دومی دستور مطلق است. بهتر است که از دستور دادن تنها در زمان هایی استفاده کنید که قصد تنبیه کودک را دارید.

گاهی اوقات کودک روحیه قوی و با ثباتی دارد که دستور دادن در او مشکلی را ایجاد نمی کند. اما اگر کودک شما حساس باشد، می تواند به آنها صدمه بزند. زمانی که این کودک حساس بزرگ می شود، باعث می شود که در برابر دستورات و زیاده خواهی دیگران ضعیف باشد و زیر بار هر کاری برود زیرا از عواقب آن می ترسد.

3. مجازات نباید عاطفی باشد.

اگر کودک از حرف های شما پیروی نمی کند، گاهی اوقات باعث خشم والدین می شود و باعث می شود که عشق به فرزندشان هم نتواند جلوی آن ها را بگیرد و این اتفاق معمولا به دلیل انتظارت بیش از حد والدین نسبت به کودک رخ می دهد و زمانی که این انتظارات به واقعیت نمی پیوندد، والدین عصبانی می شوند و در نتیجه عواطف کودک آسیب می بیند و اگر این کودک به راحتی نفوذ پذیر باشد، می تواند به دلیل ترس ها و ضربه های عاطفی با مشکلات در آینده مواجه شود.

روانشناسان معتقدند که این کودکان احساس وابستگی شدیدی به سایرین خواهند داشت.

تنبیه و مجازات کودک نباید عاطفی باشد

4. تنبیه در برابر دید دیگران اصلا کار درستی نیست.

تنبیه در میان جمع می تواند کودکان را عصبی و خجالتی بار بیاورد. بیا نی نی عنوان کرده است که روانشناسان استفاده از عبارات رایج مثل این که “مردم چه فکری می کنند؟” را زیاد از حد استفاده می کنند و از طرفی اگر جلوی دیگران از کودکان تعریف و تمجید بیش از حد داشته باشید، غرور بیش از حد را در آن ها به وجود خواهید آورد.

کودکی که در برابر افراد دیگر تنبیه شود، همیشه احساس مسخره شدن توسط دیگران را دارد و این حس در او ادامه دار است و در زندگی این نوجوانان، همیشه ترس وجود خواهد داشت و هیچ گاه نمی توانند خودشان به تنهایی تصمیم بگیرند.

5. اگر تهدید به تنبیه کردید، باید تنبیه کنید.

اگر به کودک گفتید که حتما او را تهدید می کنید، حتما باید این کار را انجام دهید و در واقع تهدید به تنبیه در ذهن کودک بسیار مخرب است و از خود تنبیه بدتر است.

با تهدید کردن و عمل نکردن این تفکر در ذهن کودکان شکل می گیرد که والدینشان افرادی غیر قابل اعتماد هستند و به حرف خود عمل نمی کنند و در واقع ارزش ها در این خانواده از بین می رود و آن ها نمی توانند تفاوت بین خوب و بد را درک کنند زیرا قانونی در این مورد برایشان وجود ندارد و در ذهنشان نقش نبسته است .

اگر بعد از تهدید، کودک رفتار خود را تغییر داد می توانید از تنبیه چشم پوشی کنید اما حتما باید علت تنبیه نکردن را به او بگویید و کار بد و مضراتش را برایش توضیح دهید.

اگه کودک را تهدید به تنبیه کردید، حتما باید او را تنبیه کنید

6. زمانی که نمی دانید مقصر کیست، همه را تنبیه کنید.

اگر والدین ندانند که کدام فرزندشان گناهکار و مقصر است باید همه را تنبیه کنند و در این شرایط اگر کودک همراه با فرد دیگری مثل دوست یا همسایه بود نباید دیگری را نیز تنبیه کنید.

اگر کودک همراه با خواهر و برادرش کار مخرب را انجام داده بود و تمام آن ها دخیل بودند، می توانید همه را با هم تنبیه کنید و اگر این کار را نکنید و فقط یک نفر را تنبیه کنید، آن کودک سرخورده خواهد شد و کودکان دیگر نیز احساس اعتماد بنفس کاذب می کنند و این اتفاق تنها زمانی می افتد که خانواده فقط یک فرزند را تنبیه کند.

7. کودکان باید به خاطر اشتباه اکنون خود تنبیه شوند نه اشتباهات گذشته.

یکی از مهم ترین قوانین برای تنبیه کودک این است که او را تنبیه کنیم، ببخشیم و فراموش کنیم.

کودکی که مدام برای اشتباهات گذشته تنبیه شود، نمی تواند به یک انسان قوی تبدیل شود و این کودک از انجام کارهای جدید می ترسد و ترجیح می دهد که کارهای تکراری را انجام دهد و همجنین نمی تواند از اشتباهاتی که دارد، درس بگیرد و به جای این که شروع به آنالیز اشتباهات این کودکان کنید، بهتر است که به برطرف کردن آن ها بپردازید.

اگر متوجه شوید که کودک چند وقت پیش یک کار اشتباه را انجام داده، دیگر نباید آن ها را تنبیه کنید. والدین باید به کودکان توضیح دهند که چرا کارشان اشتباه بوده است.

راه های تنبیه کودک بدون تخریب اعتماد به نفس او

8. تنبیه باید متناسب با سن و اشتباه او باشد.

سیستم تنبیه کردن باید کاملا متعادل باشد مثلا نباید برای نمره بد گرفتن و شکستن پنجره، تنبیه یکسانی داشت و اشتباهات کوچک باید تنبیه های کوچک داشته باشد و اشتباهات بزرگ نیز، تنبیهات جدی تر و همچنین باید سن کودک نیز در نظر گرفته شود و مثلا اگر او عاشق شبکه های اجتماعی است، باید استفاده از این شبکه ها را برایش محدود کنید که می تواند یک تنبیه مناسب باشد اما اگر او اصلا علاقه ای به استفاده از این لوازم را ندارد، باید راه دیگری را در پیش بگیرید.

کودکی که برای کارهای مختلفش تنبیه های تکراری را می گیرد، نمی تواند تفاوت و میزان بدی کارهایش را بفهمد.

9. از کلمات بد و توهین آمیز استفاده نکنید.

این اتفاق معمولا برای افراد بیش از حد احساسی زیاد اتفاق می افتد و بسیاری از ولدین خودشان متوجه نیستند که در حال گفتن چه عباراتی می باشند وروانشناسان استفاده از لغات خنثی را پیشنهاد می کنند.

کودکان حساس طبیعتا با اعتماد به نفس خود مشکل دارند و آن ها زمانی که پدر یا مادر خود از این کلمه استفاده می کنند را به خوبی به یاد دارند و این اتفاق برای دختران نیز مهم تر است پس در برخورد با آن ها باید دقت بیشتری را به خرج داد.

بی توجهی به کودک چیست؟

کودکان بسیاری در سراسر دنیا از بی توجهی و کم توجهی والدین خود رنج می برند. البته نکته ی حائز اهمیت این است که بی توجهی به کودکان، با نادیده گرفتن رفتار های منفی و کم توجهی تفاوت بسیاری دارد.

بطور کلی، بی توجهی به فرزندان به عدم توانایی والدین یا سرپرستان کودکان در بر آورده کردن نیاز های کودکان از جمله غذا و مواد خوراکی، خانه و سرپناه، لباس و پوشاک، مراقبت های پزشکی و سلامتی روحی کودکان اطلاق می شود، تا جایی که سلامت و زندگی کودک را مورد تهدید قرار دهد.

انواع بی توجهی به کودک

بی توجهی و یا کم توجهی به کودکان در شکل ها و زمینه های مختلفی صورت می گیرد. در این بخش از بیا نی نی به برخی از موارد شایع بی توجهی به کودکان اشاره می کنیم. این موارد شامل :

نظارت نامناسب:تنها گذاشتن کودکی در خانه، که توانایی مراقبت از خود را ندارد ،عدم تامین ایمنی و یا سپردن کودک به سرپرستانی نا لایق ،مراقبت نکردن از کودک در شرایط خطرناک

بی توجهی معنوی:قرار دادن کودکان در شرایط دعوای خانوادگی، عدم پشتیبانی احساسی از کودک، قرار گرفتن کودک در معرض مواد مخدر

بی توجهی مادی: توجه نداشتن به نیاز های پایه ی یک کودک مانند بهداشت، پوشاک، تغذیه، خانه و سرپناه ، رها کردن کودک

بی توجهی آموزشی:عدم ثبت نام کودک در مدرسه،بی توجهی به نیاز های آموزشی کودکان، اجازه دادن مکرر و بی دلیل به کودک برای غیبت در مدرسه

بی توجهی پزشکی:بی توجهی و یا تاخیر در برآورده کردن نیاز های ضروری و یا مورد نیاز کودک.

عدم شناخت والدین از میزان سطح درک فرزندان

برخی از والدین ، اغلب توجهی به مراحل رشد ذهنی، سطح درک و میزان فهم فرزندان در مراحل رشد آنها نمی کنند؛ به اعتقاد آنها، نوجوانان درست مانند ما می فهمد و آن چه را احساس و درک می کنیم، آنها هم همان طور احساس و درک می کند.

این تصور اشتباه است .یکی از وظایف مهم اولیا و مربیان ، توجه دقیق به مراحل رشد، سطح توانایی های عقلی، میزان اطلاعات کودکان و نوجوانان است.اغلب توجهی به سطح توانایی های عقلی و ظرفیت ذهنی کودکان و نوجوانان نمی شود. بنابراین در درجه اول، باید بفهمیم که کودکان و نوجوانان، به نحوی، متفاوت از بزرگسالان می اندیشند.

نشانه های بی توجهی به کودک

بطور معمول، یک معلم یا اغلب یک همسایه ی دلسوز ممکن است نشانه های خطر کودکی که مورد بی توجهی واقع می شود را شناسایی کند.ممکن است لاغری بیش از حد کودک، یا کودکی که به ندرت به مدرسه می رود، یا کودکی که دائما درحال بازی کردن در بیرون خانه است ، از نشانه های بی توجهی به کودکان باشد.

برخی از نشانه های رایج که نشان می دهد یک کودک مورد بی توجهی سرپرستان و والدین خود قرار می گیرد ، عبارتند از :

• غیبت های مکرر در مدرسه
• عدم نظافت کافی در کودک
• عدم حضور کسی در خانه به منظور مراقبت از کودک
• دزدیدن و یا درخواست غذا یا پول
• مصرف مواد مخدر یا الکل
• عدم پوشیدن لباس های تمیز و لباس های مناسب با هوا های متفاوت
• عدم بهداشت مانند سلامت دندان ها و ضعیفی چشم

عواقب بی توجهی به کودک

حتی اگر یک کودک بتواند از شرایط بی توجهی و بد بودن سرپرست های خود رها شده و از آن فاصله بگیرد ، باز هم تا مدتها ، نتایج و عوارض بی توجهی به کودک را می توان در رفتار و منش کودک مشاهده کرد.

مشکلات زیر از نتایج و عواقب بی توجهی به کودکان است :

مشکلات سلامتی و رشدی: سوء تغذیه و عدم تغذیه کافی می تواند بر روی رشد و عملکرد مغز تاثیر بگذارد. عدم نظارت بر سلامتی و واکسیناسیون به موقع کودکان می تواند باعث مشکلات و بیماری های بسیاری زیادی در آنها گردد.

مشکلات اجتماعی و رفتاری:این کودکان مشکلات زیادی برای برقراری ارتباطات سالم خواهند داشت و ممکن است دچار اختلالات رفتاری و یا محروم ماندن از مشارکت های اجتماعی شوند.

مشکلات احساسی و روحی: بی توجهی ممکن است باعث به وجود آمدن مشکلات و اختلالات ذهنی و احساسی زیادی در کودکان شود. عدم و کمبود اعتماد به نفس، مشکلات اعتماد کردن با دیگران تنها برخی از این مشکلات هستند.

رفتارهای اشتباه والدین و تأثیرات منفی ای که در آینده در زندگی کودکان خواهند داشت

می خواهید کنترل همه چیز را به عهده بگیرید

پدر و مادرها گاهی یادشان می رود که فرزندانشان بزرگ شده اند و می توانند برای زندگی خودشان تصمیم بگیرند. اگر شما فرزندانتان را مدام تحت کنترل داشته باشید، آنها از نظر احساسی بزرگ نمی شوند و در آینده نیز قادر به برقراری ارتباطی موثر با اطرافیان شان نخواهند بود.

در واقع آنها نمی توانند یک رابطه عاطفی سالم داشته باشند زیرا توان تصمیم گیری ندارند و به تنها چیزی که فکر می کنند، خودشان است. همین باعث می شود که آنها مدام با دیگران اختلاف نظر و جر و بحث داشته باشند.

به کودکان ابراز عشق نمی کنید

کودکان، پدر و مادرها را نه تنها مهمترین افراد زندگی خود، بلکه مهم ترین افراد جهان می دانند. با این اوصاف، اگر کودکی عشق و علاقه لازم را از پدر و مادرش دریافت نکند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟ طبیعی ست که عزت نفس او زیر سؤال می رود، طوری که خود را نیز دیگر دوست نخواهد داشت. این نوع تفکر در آینده روی نگاه کودک به ظاهرش هم تأثیرگذار می باشد. از این رو، او مدام از اندام یا چهره اش ایراد می گیرد و دست به جراحی های پلاستیک برای تغییر خود، می زند.

برخی از والدین به جای رفع معایب خود ، روی بچه هایشان زوم می کنند. تمام تلاش آنها ب این است که کمبودهای عاطفی خود را توسط فرزندانشان جبران کنند. از این رو به شدت آنها را تحت کنترل خود در می آورند. آیا فردی که مدام تحت کنترل باشد، خوشحال خواهد بود؟ بنابراین سعی کنیم که احساسات خود را صادقانه با کودکانمان در میان بگذاریم.

در مقابل آنها مدام دعوا می کنید

کودکانی که مدام نظاره گر مشاجره پدر و مادران خود بوده اند ، در بزرگسالی 2 نوع رفتار از خود نشان می دهند:یا از بحث کردن بیزارند و به شدت از آن دوری می کنند یا این که مدام در پی آزار رساندن به دیگران هستند.

در این شرایط، دخترا سعی می کنند به مردان نشان دهند که از آنها قوی ترند و پسرها عین رفتار پدرهایشان را تکرار می کنند. در برخی مواد، آنها متوجه رفتار اشتباهشان می شوند و برای دوری از آن به مواد مخدر یا الکل روی می آورند.

درخواست های غیرممکن از آنها دارید

کودکان به والدین خود اعتماد کامل دارند ، به همین دلیل تمام تلاش خود را برای انجام خواسته های آنها می کنند . اما اگر در این راه شکست بخورند، خود را سرزنش کرده و احساس می کنند که لیاقت عشق آنها را ندارند.

زندگی با این نوع پدر و مادرها بسیار مشکل است. فرزندان این نوع والدین باید مدام در پی برطرف کردن خواسته ها و انتظارات غیر واقعی آنها باشند. در واقع آنها مدام در حال دویدن و رسیدن به موفقیت هستند، اگر هم شکست بخورند، افسرده و دلسرد می شوند. این نوع رفتار نه تنها به خود پدر و مادر، بلکه به فرزندان آنها نیز آسیب می رساند و آنها را از لذت بردن از زندگی باز می دارد.

قدرت تصمیم گیری را از فرزندانتان سلب می کنید

گرفتن تصمیمات برای فرزندان در واقع گرفتن فرصت مستقل بودن از آنها است . هر کودکی باید این حق را داشته باشد که برای زندگی خود تصمیم بگیرد، البته این بدین معنی نیست که پدر و مادر هیچ دخالتی در آن نداشته باشند، بلکه آنها باید نظارت و حمایت های لازم را داشته باشند.

اگر کودکی قادر به تصمیم گیری نباشد، نمی تواند مشکلات خود را حل کند . به همین دلیل در زمان بزرگسالی نیز در تصمیم گیری ، نیازمند تائید دیگران می باشد . در واقع آنها نمی توانند جایگاهشان را در جهان پیدا کنند، چون هیچوقت نمی دانند که دقیقاً از زندگی می خواهند.

به عنوان یک پدر، توجه کافی به فرزند خود ندارید

فرقی نمی کند که فرزند شما دختر باشد یا پسر، عدم توجه شما به عنوان پدر، تاثیر منفی در شخصیت او در بزرگسالی خواهد گذاشت. شجاعت و رشد شخصی کودک تا حد زیادی وابسته به پدر است. در این شرایط، اگر کودک توجه لازم را از پدرش دریافت نکند، چه اتفاقی خواهد افتاد؟

پسرها معمولاً به تقلید از پدر ، رفتار می کنند و دخترها نیز در برقراری یک رابطه رمانتیک به مشکل بر می خورند. مشکل اینجاست که دخترها معمولا مردی را انتخاب می کنند که شبیه پدرشان باشد، بنابراین طبیعی ست که در این شرایط با سردرگمی روبه رو شده و حس بدبینی نسبت به تمام مردان پیدا خواهند کرد.

سرکوب کردن احساسات کودکان

گاهی پدر و مادرها کودکان را به خاطر رفتاری ، سرزنش می کنند. به عنوان مثال در شرایط مختلف به آنها می گویند:«پسر که گریه نمی کند»، «تو که بچه نیستی»، «گریه نکن» و… این جملات برای کودکان نه تنها آموزنده نیست بلکه سرکوب شدن احساسات او نیز خواهد شد.

هر چه کنترل فرد روی احساساتش بیشتر باشد، منزوی تر می شود. این افراد در بزرگسالی قادر به تقسیم احساسات شان با دیگران نیستند یا در زمان های عصبانیت، آنقدر خودخوری می کنند تا ناگهان یک جایی به بدترین شکل ممکن از کوره در می روند.

علاقه و توجه خود را به فرزندان نشان دهید

برای اینکه توجه خود را به فرزندان نشان دهید به دنبال فرصت هایی برای دادن پاداش به او باشید .د وقتی حرف از پاداش به میان می آید اغلب والدین فکر می کنند منظور فقط پول و هدیه است.

اما در حقیقت زمانی که برای فرزندتان صرف می کنید، پختن غذای مورد علاقه اش، بیان کلمات محبت آمیز در برخورد با او و حتی در آغوش گرفتنش هم پاداش است. البته گاهی اوقات خرید وسایل مورد علاقه کودکان ، باعث خوشحالی زیاد آنها می شود.

عشق همه ی آن چیزی است که نیاز داریم این عبارت را خیلی شنیده ایم و به آن باور داریم. خیلی از پدر و مادرها می گویند:«خُب معلومه ما بچه مون رو دوست داریم.» اما فراموش می کنند که شنیدن مکرر «دوستت دارم» معجزه می کند. همه ی ما به احساس عشق نیاز داریم. دوست داشته شدن، اعتماد به نفس مان را در روابط ، محیط کار و زندگی بالا می برد.

بنابراین سعی کنید دفعات بیشتری به فرزند خود ابراز عشق کنید . متأسفانه ابراز محبت و در آغوش گرفتن آنها کمتر می شود ، گاه فراموش می کنیم که هنوز هم مثل دوران کودکی شان به آغوش ما نیاز دارند.

نوجوان تان را هر روز 12 بار به آغوش بکشید و به او اطمینان بدهید که هیچ روزی بدون ابراز عشق به او نمی گذرد. برای ابراز محبت به نوجوان تان عبارت های مانند بهت افتخار می کنم؛خیلی دوستت دارم؛تو فرشته ی منی؛تو بهترین بچه ی روی زمینی؛تو هدیه ی خدا به منی را زیاد بکار ببرید.

نوازش انواع مختلفی دارد که شامل نوازش های کلامی مانند ابراز محبت و تشویق و تحسین نوجوانان،نوازش های لمسی مانند بوسیدن، در آغوش گرفتن نوجوانان و نوازش هایی از طریق زبان بدن مانند نگاه های محبت آمیز می شود.

تاثیر جر و بحث و دعوای والدین مقابل کودکان

دعوا و جر و بحث بخشی از یک زندگی معمولی می باشد و هیچ راهی وجود ندارد که بتوان به طور کامل از آن جلوگیری کرد اما همه ما وظیفه داریم به عنوان والدین، مسائل کاری و خانواده را از یکدیگر جدا کنیم تا بتوانیم آرامش بیشتری را برای فرزندان فراهم کنیم و از طرفی جر و بحث ما در مقابل فرزندان می تواند تاثیرات ناخوشایندی روی آن ها بگذارد . در این بخش از بیا نی نی می توان به برخی از اثرات جر و بحث در مقابل کودکان اشاره کرد.

تاثیرات منفی جر و بحث و دعوای والدین مقابل کودکان

در هر خانواده ای افراد دارای اختلاف عقاید می باشند که می تواند آرامش آن ها را به طور موقت به هم بزند اما باید قبل از هر کاری فکر کرد که این اتفاقات چه تاثیرات منفی روی کودکان می گذارد.

1. اضطراب عاطفی

خانواده هایی که در مقابل کودک خود جر و بحث می کنند ، نوعی اضطراب را به کودک القا می کنند . دعوای پدر و مادر می تواند تاثیرات منفی را از لحاظ عاطفی روی کودک بگذارد و این کار باعث احساس ناامنی در کودکان خواهد شد و در نتیجه این احساس نا امنی باعث می شود که کودکان در آینده از مشکلاتی مثل اضطراب و افسردگی رنج ببرند.

2. پرخاش

خانواده هایی که جلوی فرزندان خود دعوا می کنند، در واقع به فرزند خود این گونه یاد می دهند که برای حل مشکلات باید پرخاش کرد و دعوا راه انداخت و بنابراین کودکان سعی می کنند که مشکلات خود را از همین طریق حل کنند و نتیجه این اتفاق باعث روابط شکست خورده و پرخاش گری می شود.

3. شکست در روابط

کودکان سعی می کنند در روابط خود مانند پدر یا مادر شان رفتار کنند و اگر شما هم مدام در حال جر و بحث باشید، کودک تان در آینده همین رفتار را در رابطه به کار می گیرد و در نتیجه روابط کودک های شما در آینده دچار شکست خواهد بود و او نیز همیشه از این شکست ها آسیب می بیند.

4. مشکلات جسمی

دیدن دعوای خانواده می تواند باعث احساس اضطراب و افسردگی و درماندگی در کودک شود و در نتیجه این احساسات منفی بر روی سلامتی انسان تاثیر می گذارد و گاهی اوقات در بعضی از کودکان باعث غذا نخوردن و در بعضی دیگر باعث پرخوری می شود که تمام این ها روی سلامت جسمی آن ها نیز تاثیر گذار است .

5. خواب ناآرام

مشاجرات والدین روی الگوی خواب کودکان تاثیر منفی دارد و خواب آرام را از کودکان می گیرد و باعث زودرنجی و بهانه جویی کودک می شود.

6. ناتوانی در تمرکز برای مطالعه و افت تحصیلی

دعوا کردن در مقابل کودک باعث می شود که ذهن او یکسره مشغول باشد و در نتیجه نمی تواند فکر خود را از این دعوا ها به درس هایش متمرکز کند و تمرکز او پایین خواهد آمد .

7. اعتماد به نفس پایین

ترکیب احساساتی مثل گناه ، خجالت ، بی ارزشی و نا امیدی در کودکی با این شرایط ایجاد می شود و باعث می شود که او به طور کلی احساس اعتماد به نفس پایینی داشته باشد .

8. مشکلات ارتباطی با همسالان

مشاجرات والدین کودکان را غمگین، مشوش، پرخاشگر، لجباز می کند و سبب می شود مشکلات ارتباطی با همسالان خود داشته باشند.

علائمی که نشان می دهد دعواهای والدین بر روی کودک تأثیر گذاشته است :

خانواده هایی که در حضور کودک جر و بحث و دعوا می کنند، ممکن است که نشانه های زیر را در کودک خود مشاهده کنند :

• در اولین دقیقه از دعوای والدین شروع به گریه و زاری می کند .
• هنگام دعوای آن ها کاملاً ساکت می شود .
• به گونه ای رفتار می کند یا صحبت می کند که انگار احساس نا امنی دارد .
• کودک هنگام بحث و دعوا به شدت می ترسد .
• کودک نیز همیشه سعی دارد با هم سن و سالان خود دعوا کند و هرگز با آن ها کنار نمی آید .
• رفتاری ضد اجتماعی را از خود نشان می دهد .
• علائمی از رفتارهای غیر طبیعی را از خود بروز می دهد .
• هنگام دعوای والدین علائمی مثل خجالت زدگی را از خود نشان می دهد .
• نشانه های افسردگی دارد .
• در مدرسه ضعیف عمل می کند و نمی تواند در فعالیت های گروهی باشد .
• همیشه مایل است که دور از والدین باشد .
• دائما از مشکلاتی مثل سردرد، دل درد و دیگر مشکلات سلامتی و کمبود توجه شکایت می کند .

نکته :

اگر کودک شاهد نزاع والدین نباشد و تنها تنش را در محیط خانه حس کنند ممکن است دچار علائم بالا شوند.

مواردی که باید هنگام دعوا در مقابل کودکان به یاد داشته باشیم؟

شاید هنگام دعوا کردن این موضوعات را فراموش کنید اما باید این مطالب را آنقدر بخوانید که در این زمان ها هم بتوانید از آن ها استفاده کنید و به گونه ای باید این نکات مهم را ملکه ذهنتان کرده باشید .

• هم شما و هم همسرتان نباید با الفاظ بد یکدیگر را صدا کنید و سر یکدیگر داد نزنید و از تهدید کردن هم بپرهیزید زیرا تاثیر بسیار منفی روی کودک شما خواهد گذاشت .
• کاملاً طبیعی است که با همسر خود در مورد مواردی اختلاف نظر داشته باشید اما هرگز کودکان را در آن دخالت ندهید .
• سعی کنید که جلوی بلند کردن صدای یکدیگر را بگیرید و یکدیگر را به آرامش دعوت کنید تا از مشکلات جدی در او جلوگیری شود .
• هرگز دعوا را طولانی نکنید و اگر احساس کردید که بحث شما به جایی نمی رسد، سکوت پیشه کنید و ادامه آن را به زمان دیگری موکول کنید .
• فرزندان را در موقعیتی قرار ندهید که مجبور به طرفداری از یکی از والدین شوند.
• برای پذیرش حرف هایتان توسط همسر از فرزندان استفاده نکنید.
• اگر حتی موضوع دعوا فرزندتان است هرگز او را سرزنش نکنید.
• از فرزندان نخواهید که در اختلافات شما نقش قاضی را داشته باشند.
• از فرزندان نخواهید پیام شما را به همسرتان برساند.
• در هنگام مشاجرات همسر خود را تهدید به ترک منزل نکنید، زیرا بیش از تاثیر در رفتار همسر تان ، در آرامش و امنیت روانی کودک تاثیر می گذارد.
• اطمینان حاصل کنید که کودک شما اصلاً درگیر دعوا نشده و متوجه نمی شود .
• کاری نکنید که کودک مجبور باشد یکی از شما دو نفر را انتخاب کند که این موضوع به او احساس شکست زیادی می دهد.
• کنترل خود را در مقابل کودک از دست ندهید و فحاشی نکنید که با فحاشی در مقابل کودک، او نیز یاد می گیرد که هر موقع از پس حل مشکلی بر نیامد، شروع به فحاشی کند.
• کشمکش ها و مخالفت ها بخشی از زندگی مشترک می باشد و کاملا این مسائل را می توان فهمید اما مهم این است که چگونه آن ها را مدیریت کنید تا کمترین تأثیر منفی روی خود و اطرافیان نگذارید.

در هنگام اختلاف با همسرتان بهتر است چه اقداماتی انجام دهید؟

• اگر صحبت شما به مشاجره کشیده شد، کودکان را از حضور در آن مکان منع کنید.
• برای حفظ آرامش خانواده گذشت داشته باشند و رفتارتان را کنترل کنید.
• برای رشد وسلامت خانواده و فرزندانتان هم شده مهارت های ارتباطی مؤثر را بیاموزید.
• زمانی را به کودکتان اختصاص دهید تا راجع به نگرانی هایش درباره این مشاجرات با شما صحبت کند.
• روابط کودکتان را با پدربزرگ ها و مادر بزرگ ها تقویت کنید زیرا موجب می شود تا کودکان در هنگام مشاجرات والدین آسیب کمتری ببیند.
• هنگام مشاجره به فرزندانتان بگویید این مشکل شما و همسرتان است که حل می شود و آنها را دوست دارید.
• اگر با همسرتان مشاجره دارید سبب نمی شود که در سایر زمینه ها، برای انجام مسائل مربوط به فرزندان همکاری نداشته باشید.

اگر از یکدیگر جدا شده اید

برای آینده کودک خود اختلاف را کنار گذاشته و مسئولیت پذیر باشید و بیشتر از قبل به کودک محبت کنید زیرا او نیازمند توجه و حمایت است و در صورت عدم حمایت دچار مشکلات روحی و آسیب خواهد شد.

در زمان طلاق هر دو والد باید کودک را دوست داشته باشند زیرا این توجه و دوست داشتن باعث افزایش اعتماد به نفس او می شود.آنها باید یکدیگر را در نظر کودک تخریب نکنند زیرا او به هر دو والد یعنی پدر و مادرش نیاز و علاقه دارد.

رشد و پیشرفت های کودک 3-4 ساله و نکاتی برای رفتار با کودک در این سنین

کودک در سن بالای سه سال می تواند راحت تر احساس خود را با کلمات ابراز کند، توانایی کنترل هیجانات، خشم و ترس را پیدا می کند، کمتر به دیگران وابسته است و یاد می گیرد برای وابسته نبودن به دیگران خودش کارهایش را انجام دهد.

در این دوره آنها از خردسالی وارد دوران کودکی می شوند. ممکن است ترس زیادی داشته باشند, دوست دارند بازی کنند و از فعالیت های فیزیکی و بازی کردن لذت ببرند. آنها کم کم شروع به گذراندن زمانشان دور از مراقبان معمول خود می کنند.

گاهی اوقات آن ها از تلاش برای انجام چیزهای جدید خجالت می کشند. تمام کودکان در سنین 3-4 سالگی باهم متفاوت هستند و ممکن است با میزان های متفاوتی هم رشد کنند.

اگر نگران پیشرفت و رشد کودک خود هستید, یا اگر او نمی تواند کارهایی را حتی برای مدت زمان کوتاهی انجام دهد, مراجعه به پزشک مهم است.

اگر مشکلی وجود داشته باشد, زود کمک گرفتن و جلوگیری از پیشرفت آن مهم است. در غیر این صورت, خوب است بدانید که کودک شما معمولاً به روش خاص و متفاوت خود در حال پیشرفت است.

طرز صحیح رفتار با کودک سه تا چهار ساله

پیشرفت اجتماعی و عاطفی:

کودک 3 ساله شما در آغاز یادگیری نحوه برخورد با دیگران است، او می تواند احساسات قوی خود را تا حد بهتری به نسبت 2 سالگی اش کنترل کند، شروع به درک مهارت های اجتماعی مانند به اشتراک گذاشتن و مهربان بودن می کند, اما این مهارت ها را تنها می تواند برای مدت کوتاهی داشته باشد و تمرین کند،و این زمانی است که احساس امنیت و شادی می کند و در مابقی مواقع ممکن است که از این مساله دور بماند و فراموش کند.

کودک 3 ساله شما اغلب از بودن با دیگر کودکان لذت می برد و با بازی می کنند، او یاد می گیرد که دیگران واقعی هستند و احساس دارند،به این معنی است که وقتی آن ها ناراحت هستند او نیز می تواند ناراحت باشد.

بخشیدن و به اشتراک گذاشتن وسیله ها، یک مهارت است که او وقتی 4 ساله می شود یاد می گیرد، اما اگر ناراحت یا نگران باشد قادر نخواهد بود که چیزهای خاصش را به اشتراک بگذارد. در این سن صبر کردن را برای مدت کوتاهی درباره چیزهایی که می خواهد،یاد می گیرد , مانند “صبر کن تا بعد از خوردن ناهار بیرون بریم”.

کودک سه ساله یا کوچکتر بچه های دیگر را کتک می زند و جیغ می کشد، او مشتاق است که شما را راضی کند. با کمک شما شاید بتواند چیز دیگری را امتحان کند یا چند دقیقه صبر کند.

هنوز هم ترس از سر و صداها, تاریکی, حیوانات, هیولاها را دارد. کودکان سه ساله حس شوخ طبعی و میل به خندیدن و تکرار کلمات و موقعیت های بسیار کودکانه را دارند.

چنانچه در این بخش مهم از بیا نی نی برای والدین اشاره شده است او دوست دارد انتخاب های خود را داشته باشد, اما معمولاً اگر انتخاب محدود باشد, می تواند بهترین حالت را داشته باشد, مانند ” شما می توانید کفش های قرمز یا کفش های آبی خود را بپوشی. “

ممکن است هنگام خستگی یا دوری از خانه به یک پتو یا کاناپه دیگر نیاز داشته باشد. کودکان سه ساله می توانند ایده های بسیار مشخصی در مورد “پسر” و “دختر” بودن داشته باشند, به طوری که دختران لباس های زیبا می پوشند و پسران مانند سوپرمن هستند. او مسئولیت خود را بر عهده گرفته است،ممکن است در طول روز تصادفی مثلا شلوارش را و شب ها جایش را خیس کند.

تواناهایی ها و رفتار با کودک 3 ساله:

حالا می توانید درک کنید که ذهن او از پدر و مادرش جدا است و نمی توانند ذهن او را بخوانند. هنوز چیزی مثل ارتفاع و اندازه را درک نمی کند، او فکر می کند که یک لیوان باریک بلند بیش از یک کوتاه آب دارد – بنابراین ممکن است اشتباهاتی وجود داشته باشد.

• برخی درکی از زمان را پیدا می کنند و می فهمند که شب بعد از روز می رسد.
• معنی بلند, کوتاه, بزرگ و کوچک را می فهمند.
• می توان بگویید که او یک پسر است یا یک دختر و می تواند به شما بگوید که آیا بچه های دیگر پسر هستند یا دختر، اما هنوز نمی فهمند که جنسیت دائمی است و تغییری نخواهد کرد.
• می تواند بگوید که چند سالش است.

کلیدهای رفتار با کودک سه ساله

توانایی ها و رفتار با کودک 4 ساله:

شاید بتواند نقاشی یک نفر را بکشد، آدم او احتمالاً یک سر گرد بزرگ دارد، همراه با چشم ها و شاید یک دهان و یک خط راست که از سرش پایین آمده و دارای پاها و تنه است. او می تواند یک مربع را کپی کند و یک پل با سه آجر بسازد.

رشد فیزیکی:

در این سن کودک شما از فعالیت فیزیکی اش لذت خواهد برد و دوست دارد بدود، بپرد، برقصد، سه چرخه سواری کند و تاب بخورد. او در قدم زدن زیاد خوب نیست و در صورتی که فعالیت آرام خود را در رابطه با فعالیت پرانرژی خود نداشته باشد، ممکن است خسته و افسرده شود.

البته مهم است که او بتواند این کارها را با اطمینان و با نظارت انجام دهد. در 3 و نیم سالگی ناگهان ممکن است هماهنگی و اعتماد به نفس خود را از دست دهد.

• او عاشق پخش آب و بازی با آب است. برخی از کودکان 3 ساله از استخر و یا دریا می ترسند و برخی دیگر از شنا کردن با یک فرد بزرگ سال لذت می برند. (همیشه بر روی کودکان در اطراف آب نظارت کنید.)
• از آنجا که تعادلش بهتر شده است، می تواند در امتداد یک تخته قدم بزند.
• او می تواند از پدال های روی دستگاه استفاده کند.
• او می تواند توپ را بچرخاند، اما گرفتن آن هنوز کاملاً برایش دشوار است.
• او می تواند با استفاده از شانه ها و آرنجش توپ را پرتاب کند.
• در 4 سالگی کودک می تواند مداد را به درستی نگه دارد.
• او می تواند لباس بپوشد.
• بین 3 تا 4 سالگی او یاد خواهد گرفت با قیچی کار کند.

توالت رفتن:

برخی از کودکان در ابتدای سال سوم خود در حال پیشرفت توالت رفتن خواهند بود و برخی دیگر این کار را نخواهند کرد. اگر کودک شما طبیعتا یک کمال گرا یا “ایراد گیر” در مورد درست بودن چیزها است، ممکن است بیشتر طول بکشد تا اعتماد به نفس در مدیریت خود را به دست آورد.

زبان:

در 3 سالگی او با جملات ساده ای صحبت می کند و چیزهای زیادی در سر او وجود دارد که اغلب به نظر می رسد که کلمات نمی توانند به اندازه کافی سریع بیرون بیایند و همه چیز را توصیف کنند.

وقتی سعی می کند خود را بیان کند، لکنت زبان می گیرد. می تواند خسته کننده باشد که به او گوش دهید و همه چیز را به او توضیح دهید، اما هیجان انگیز است که بتوانید در تخیلات او شریک شوید. او دوست دارد که برایش کتاب خوانده شود و ممکن است یک کتاب را بارها و بارها بخواهد که برایش بخوانید.

او می تواند آنچه را که می خواهد در اغلب شرایط بیان کند. برخی از افراد 3 ساله به طور واضح صحبت می کنند، در حالی که برخی دیگر هنوز از “صحبت بچه” استفاده می کنند.

او ممکن است در برخی کلمات تلوتلو بخورد، اما احتمالا در طی سال خودش این مسئله را حل کند. یک کودک متوسط سنی 3 ساله می تواند 1000 یا بیشتر کلمات را درک کند.

معمولاً می تواند کلمات “مکانی” را مانند زیر، در کنار، پشت، رو را درک کند. سوال هایی را با “چی”، “چه کسی”، “کجا” و “چرا” می پرسد. می تواند در مورد آنچه که دیروز و امروز اتفاق افتاده است، صحبت کند. شما می توانید براساس آنچه که کودک 3 ساله تان به شما می گوید، چیزهایی را بسازید.

تلاش های ناموفق او را با کلمات اصلاح نکنید، اما به طور مثبت با کلمه صحیح در پاسخ خود به آن واکنش نشان دهید. سعی کنید صبور باشید. از او سوال کنید. برخی از کودکان چنان پر شور و شوق می شوند که “چی؟” می تواند برای والدین آزاردهنده شود. اکثرا شما به درخواست شما پاسخ خواهند داد تا زمانی ساکت برای سوالات خود داشته باشند – حداقل برای چند دقیقه.

لکنت زبان کودک در 4 سالگی

مراقبت از کودکان و مهد کودک:

ممکن است شما در این سال از مراقبت از کودکان استفاده کنید و یا ممکن است قبلاً از آن استفاده کرده باشید. احتمالاً یک مهدکودک را انتخاب می کنید و برای شروع کار کودکتان برنامه ریزی می کنید.

ممکن است انتخاب های زیادی نداشته باشید، اما اگر داشته باشید می توانید هر کدام از گزینه های منزل و یا مرکز توجه را انتخاب کنید، هر کدام که برای شما مناسب است و برایتان در دسترس تر است.

چنانچه در بیا نی نی عنوان شده است بسیار مهم است که اگر هر انتخابی دارید، از مراقبان راضی باشید و احساس کنید که می توانید به راحتی با آن ها صحبت کنید و البته این که مطمئن شوید فرزندتان راحت و خوشحال است.

روشی که در آن شما و فرزندتان به جدایی واکنش نشان می دهید، با توجه به شخصیت و تجربیات زندگی شما تفاوت زیادی دارد، اما مراقبت از کودکان و مهد کودک باید مانند تجربیات مثبت برای شما و کودک پس از دوره تنظیم اولیه باشد. اگر اینطور نیست، با پزشک در مورد نگرانی های خود صحبت کنید.

مراقب چه چیزهایی باید بود؟

در صورت این موارد با یک پزشک یا یک پرستار کودک صحبت کنید:

• او بیشتر اوقات قادر به درک آن نیست
• استفاده از جملات سه تایی یا کلمات بیشتر را استفاده نمی کند
• از دستشویی استفاده نمی کند و یا از دستشویی می ترسد.
• ترس عظیمی دارد که برای مدتی طولانی ادامه دارد.
• نمی تواند با 2 پا در یک جا بپرد.
• به نظر می رسد که آنچه به او می گویید را درک نمی کنند.

اگر نگران هستید با پزشک یا پرستار کودک خود صحبت کنید.

شما چه اقداماتی را می توانید انجام دهید:

برای او آزادی جسمانی زیادی بگذارید، برای مثال سواری با 3 چرخه، بازی با توپ، یاد گرفتن شنا. به او اجازه دهید چیزهایی که می تواند را درست کند.قبل از اینکه مجبور شود تمام فعالیت خود را تمام کند و اسباب بازی ها را جمع کند و یا برای ترک خانه آماده شود، هشدار فراوانی به او بدهید. ارائه بازی های ساده با نوبت دهی و گذاشتن قوانین به طوری که او بتواند بازی های مشارکتی را یاد بگیرد.

کودک 3 یا 4 ساله شما از ریتم لذت خواهد برد و شما می توانید این کار را با فراهم کردن موسیقی، آوازها و قافیه دار تشویق کنید و به او اجازه دهید که پلک هایش را به هم بزند و آهنگ های ساده ای را با او بخواند.

او دوست دارد نقاشی کند ، تکه های بزرگی از کاغذ یا رنگ ها را در اختیار آن ها قرار دهید. داستانی به او بگویید تا آن را نقاشی کند.کتاب های مصور و کتاب های داستانی که می توانند در تصاویر داستان را دنبال کنند را برایشان فراهم کنید و سوالاتی در مورد تصاویر از او بپرسید.

او ممکن است از برنامه های تلویزیونی مناسب لذت ببرد و همچنین از ویدیوهایی لذت ببرد که خیلی سریع نیستند و می توانند بارها و بارها تکرار شوند. چیزهای زیادی از عشق، سرگرمی، تایید و تشویق را برایش فراهم کنید و شروع به مشخص کردن محدودیت هایی کنید که می توانید برای اجرای آن ها آماده شوید.

رفتار صحیح و تربیت کودک 3تا4ساله

رفتار با کودک سه ساله و چهارساله در فعالیت های روزمره

برای یادگیری و سرگرمی کودک لازم نیست حتما با او بازی کنید بلکه می توانید کودکتان را تشویق به انجام کارهای خانه کنید و اینگونه حس مسئولیت پذیری او را بالا ببرید .

درباره اینکه از کودک چه کاری را می خواهید انجام دهد و نحوه انجام آن کار و دلیل اینکه چرا انجام این کار برای خانواده مهم است با کودک صحبت کنید . انجام کارهای خانه سبب می شود تا کودکان لغات جدید بیاموزند و طریقه گوش دادن و شمردن را یاد بگیرند و اعضای بدن خود را با هم هماهنگ نمایند.

پروژه های هنری:

کودکان به هنر علاقمندند و ذات هنرمندی دارند . پروژه های هنری سبب ایجاد جرقه هایی در ذهن کودکان می شوند . فعالیت های هنری سبب می شود تا کودکان چشم و دستشان هماهنگ شود تا توانایی نوشتنشان بهتر شود.

کارشناسان بخش روانشناسی کودک در بیا نی نی توصیه می کنند که برای نوشتن و نقاشی کردن کاغذهای مختلف و ابزار نوشتاری مانند مداد رنگی و مداد شمعی در اختیار کودک قرار دهید اما مدل نقاشی لازم نیست و بگذارید او هر چه می خواهد بکشد و خلاق باشد .

هیچ گاه به کودکتان نگویید چه بکشد و آن را چه رنگی کند. نام تصاویری که کشیده از کودک سوال کنید و به او بگویید درباره آنچه که کشیده صحبت کند. آنچه کودکتان کشیده به همه نشان دهید او را جلوی دیگران تشویق کنید.

روی میز یا کف اتاق چند روزنامه یا تکه های بزرگ پلاستیک پهن کنید و روی آن کاغذ بگذارید تا کودک روی آن با رنگ بکشد. اشیاأ مختلفی مانند کاموا و … تهیه کنید تا کودک روی کاغذ بچسباند و چیزهای مختلف بسازد. اجازه دهید کودک بافت ها و جنس های مختلف اشیا را احساس کند و راجع به آنها صحبت کنید.

شعر و قصه:

هنگام بازی با کودک خود برای او شعرهای بچه گانه بخوانید و همراه با آهنگ دست بزنید و بالا و پایین بپرید . قبل از رسیدن به یک لغت هم قافیه با لغت قبلی صبر کنید و از کودکتان بخواهید لغت را بگوید.

وقتی او این کار را کرد تحسینش کنید. قافیه ها و آهنگ لغات در پیشرفت مهارت های کودکان بسیار اهمیت دارد . با شنیدن و گفتن قافیه ها و آهنگ لغات کودکان به صدای حروف در لغات پی می برند و از آن آهنگ لذت می برند.

ریاضیات:

برای یادگیری شمارش ، اندازه گیری و استفاده از دست ها روش خوبی برای کودکان است . در کارهای روزمره مفاهیم اعداد را به کودکان بیاموزید برای مثال به کودک بگویید بیا خمیرها را به دو قسمت تقسیم کنیم یا بیا ببینیم چند بشقاب برای سر میز احتیاج است؛ یکی برای مامان یکی برای بابا یکی برای تو ، آفرین شد سه تا.

برای آموزش طول و ارتفاع به کودک بگویید این روبان خیلی کوتاه است و آن را نمی توانیم دور کادوی بابا ببندیم. در مورد وزن به کودک وزنش را بگویید و بیان کنید که سنگین شده ای و نمی توانم تو را بلند کنم.برای آموزش شمارش اسباب بازی های مورد علاقه کودک را بشمارید.

هنگام بازی با کودک سه ساله تان به او آموزش ریاضی دهید مثلا به طبقه بندی لوگوها براساس شکل و رنگ بپردازید . به کمک لگوها می توانید کودکتان را با موضوع ارتفاع، طول و پهنای اشیا آشنا نمایید.از طریق بازی انداختن توپ در سبد و شمردن تو پ های داخل سبد به کودک خود آموزش شمردن دهید.

نکات مهم در رفتار با کودک سه ساله و چهار ساله:

• به کودکتان توجه کنید و به تشویق او بپردازید .
• زمانی را برای بازی با کودک و انجام کارهای لذت بخشی با او اختصاص دهید.
• از خود احساسات مثبتی بروز دهید تا او دریابد که فرزند خوبی است.
• به کودکتان آموزش دهید که به دیگران احترام بگذارد و از کلمات لطفا و متشکرم استفاده کند.
• به کودکتان بیاموزید تا روش هایی برای حل نمودن دعوا با دیگران بیابد.
• به او بفهمانید اگر موقع عصبانیت همبازیش را که بدون اجازه وسایل او را برداشته بزند او به خانه اشان برود و دیگر نمی توانند با هم بازی کنندپس باید تو از راه دیگری وسیله ات را پس بگیری.
• به او با انجام کارهایی مانند( غذا بردن برای پرنده ، کمک کردن به همسایه) بیاموزید که چگونه می تواند از دیگران مراقبت کند .
• کودکتان را در آغوش بکشید و نوازش کنید و ببوسید.
• به کودک خود بگویید که دوستش دارید.
• خلاق باشید و برای آموزش و عشق ورزی به کودکتان از تمام فرصت ها استفاده کنید.

نه گفتن به کودک و آنچه باید به عنوان والدین بدانید

محدود کردن کودک یکی از کارهای چالش برانگیز در زندگی می باشد. ممکن است کودک شما بی وقفه اصرار کند، جیغ بزند، گریه کند یا پا بکوبد و حوصله شما را سر ببرد که بعضی از خانواده ها در این جور مواقع از جنگیدن با کودک اجتناب می کنند و بعضی دیگر از ناامید کردن او احساس گناه می کنند اما افرادی هستند که با صلابت به آنها نه می گویند.

نه گفتن به کودکان از مسئولیت های مهم در بین والدین می باشد و نه گفتن های ما درس های مهم را به کودکان یاد می دهد و می تواند در زندگی به آن ها کمک کند. در این قسمت از اصول تربیت فرزند در سایت بیا نی نی 7 موقعیت را برای شما نام می بریم که می توانید به کودک خود نه بگویید و پیشنهاداتی را به شما ارائه می دهیم که چگونه این کار را انجام دهید.

کی و چطور به کودکان نه بگوییم ؟

1. زمانی که کار های آن ها به دیگران صدمه می زند

به آنها بگویید جلوگیری از آسیب دیدن، یکی از دلایل نه گفتن والدین می باشد. کودکان می توانند این موضوعات و نتایج بد کارهای خود را تشخیص دهند پس باید آنها را راهنمایی کنید و اجازه دهید که انتخاب های مثمر ثمری داشته باشند و این نوع نه گفتن به آنها کمک می کند که کمی به فکر فرو بروند.

به عنوان مثال یک جایگزین را پیشنهاد دهید تا بتواند کار های امن تری را انجام دهند مثلاً بگویید که نمی توانی داخل بازی دوستت را هل دهی چرا که ممکن است سرش به جایی بخورد و در عوض می توانید با یک دیگر لی لی بازی کنید.

چطور به کودکان نه بگوییم؟

2. زمانی که خودشان قادر به انجام کاری هستند و از شما کمک می خواهند نه بگویید

گاهی اوقات کودکان از خانواده ها می خواهند که کارهایی را برای آنها انجام دهند، در حالی که خود به تنهایی قادر به انجام آن ها هستند که در این صورت نباید به کودکان کمک کنید. آنها نیاز دارند که برای مهارت پیدا کردن در کاری آن را تمرین کنند و این نوع نه گفتن به کودک کمک می کند که توانایی خود را ارتقا دهد و مستقل تر باشد، کودک خود را تشویق کنید که مسئولیت های شخصی اش را خودش انجام دهد مثلاً به او بگویید که اکنون نوبت توست که میز شام را بچینی.

آیا می دانی که چگونه باید این کار را انجام دهی؟ حالا من خودم امشب این کار را می کنم تا تو بتوانی یاد بگیری.

زمانی که خودشان قادر به انجام کاری هستند اما از شما کمک می خواهند

3. زمانی که کودک به چیزی نیاز ندارد و فقط آن را می خواهد.

زمانی که با اصرارهای بیش از حد کودک برای خرید چیزی مواجه می شوید که برای او بی مصرف است و اصلاً سالم نیست، می توانید به او نه بگویید. شاید این وسیله را تنها برای سرگرمی می خواهد و نداشتن آن ضربه وارد نمی کند و نه گفتن در چنین مواقعی به کودک کمک می کند تا بتواند ناامیدی های زندگی را تحمل کند و تشخیص دهد که بدون یک سری چیزها هم می تواند زندگی کند.

در چنین مواقعی می توانید به کودک خود بگویید نه چنین چیزی را نمی خرم اما دوست دارم بدانم که چرا آن را می خواهی و البته که حق با توست آن چیز واقعا جذاب است.

4. زمانی که برنامه ها تغییر می کند، به او نه بگویید

زندگی یک اتفاق است و ممکن است در هر برهه از آن هر ماجرایی رخ بدهد و برنامه های ما را علی رغم میل کودکان تغییر دهد و این و نه گفتن به کودکان کمک می کند که صبر و بردباری و انعطاف پذیری را یاد بگیرند.

برنامه جدید را در این دوران طراحی کنید و به آن ها تحویل دهید تا راحت تر بتوانند با تغییر برنامه کنار بیایند ، مثلا به آن ها بگویید که نمی توانیم این کار را امشب انجام دهیم.

امیدوارم که این موضوع را درک کنی اما مطمئن باش که دوستانت شب دیگری به منزل ما خواهند آمد، بیا یک برنامه برای فردا بچینیم. آیا مایلی این کار را به فردا صبح یا فردا عصر موکول کنیم؟

نه گفتن به کودکان

5. زمانی که دیگران به حضور کودک و یا لوازم او بیشتر نیاز دارند

معمولاً کودکان به طور طبیعی کمی خودخواه هستند و نمی خواهند که دیگران به وسایل آنها دست بزنند اما گاهی اوقات افراد دیگری هستند که به لوازم آن ها بسیار نیاز دارند.در مواقعی باید به کودک خود بگویید تا بخشندگی را یاد بگیرد و این کار باعث می شود که او در آینده انتخاب های بهتری داشته باشد تا بتواند از خود گذشتگی را یاد بگیرد.

مثلاً به او بگویید که نه نمی توانی شنبه را با دوستان خود به بیرون بروی اما می خواهیم امشب به تولد مادربزرگ برویم ما باید بزرگ تر ها را دوست بداریم و بهتر است که این کادو را برای او تهیه کنیم. مادر بزرگ دلتنگ توست.

6. زمانی که اخیراً کاری را انجام داده و دوباره آن را درخواست می کند

در مورد اصرار های بیش از حد و بی معنای کودک خود تسلیم نشوید که این نه گفتن به کودک کمک می کند که بتواند به تعهدات خود وفادار باشد و اصرار نابجا نکند. و می توانید کارهای جایگزین را به جای کارهای تکراری به او پیشنهاد دهید.

مثلا به او بگویید که نمی تواند در کلاس فوتبال ثبت نام کند اما به جای آن می تواند ورزش دیگری را جایگزین کند.

روش و زمان مناسب برای “نه گفتن به کودک”

7. زمانی که کودک مخالف ارزش های شما رفتار می کند

بارها در بیا نی نی اشاره کرده ایم که ما به کودکان خود در مورد ارزش ها و انتخاب های زندگی آموزش می دهیم و گاهی اوقات آن ها احساس می کنند که نیاز به اعتراض کردن دارند اما مطمئن باشید که شما تنها خانواده ای نیستید که فرزندانشان چنین حسی را دارند و این نه گفتن به آن ها کمک می کند که بتواند اولویت بندی خود را در زندگی داشته باشد و باید به بچه های خود در مورد ارزش ها و دلیل نه گفتن تان توضیح دهید و آن ها را متقاعد کنید که نه گفتن شما بر حق بوده است.

مثلا به او بگویید که نمی توانی تلفن همراه داشته باشی و این تلفن ها برای کودکان در سن تو مناسب نیست. قطعاً کودک شما از نگفتن شما سپاسگزاری نخواهد کرد اما در آینده می فهمد که این نه گفتن ها بسیار به نفع بوده است.

محققان ثابت کرده اند استایل والدینی که بیش از بقیه به کودکان فایده می رسانند، ترکیبی از محدودیت ها و مهربانی ها است و به عنوان یک جوان بهتر است که اطلاعات و تجربیات خود را در این مورد بالا ببرید. دلیل نه گفتن را برای کودکان خود توضیح دهید تا رضایت او را جلب کنید و اصلاً در هنگام لزوم از نه گفتن خجالت نکشید.