برچسب: دانستنی ها

معایب و مشکلات تک فرزندی برای والدین و خود کودک

خانواده های امروزی با نسل قبل تفاوت بسیاری دارد، زوج های جوان توان و تحمل داشتن فرزندان زیاد را ندارند در حالیکه نسل قبل، فرزندان بسیاری را به دنیا آورده و تربیت می کردند مانند زوج های امروزی از تربیت فرزندان گله مند نبودند. بسیاری از زوج های جوان دچار استرس و فشار روحی هستند به طوریکه ظرفیت روانی لازم برای تربیت فرزند را ندارند. علاوه بر این افزایش سن باعث تمایل بیشتر به داشتن یک فرزند می شود. برخی دیگر به دلیل مشکلات خود، به داشتن یک فرزند قانع هستند و همچنین به دلیل افزایش سن مادر، مشکلات ناباروری و مواردی دیگر ترجیح با داشتن یک فرزند دارند.

امروزه بیشتر کودکان تنها هستند و دیگر از تمسخر و یا امتیاز بودن، خبری نیست و کمتر کودکی لذت داشتن خواهر و برادر را می چشد. این نسل در آینده مفهوم خاله، دایی، عمه و عمو را درک نخواهند کرد.

مشکلات تربیتی تک فرزندها 

در مطلب قبلی بخش خانواده پلاس بیا نی نی اشاره داشتیم که حمایت زیاد والدین از تک فرزند باعث می شود که او عواقب کار اشتباه خود را نبیند و مسئولیت کار خود را نپذیرد. این والدین در برابر خواسته های فرزند خود همیشه تسلیم می شوند و مخالفتی با آنها انجام نمی دهند. 

کودکی که تک فرزند خانواده است اگر تحت مراقبت افراطی پدر و مادر تربیت شوند تبدیل به فردی کم تحمل و ضعیف خواهد شد، زیرا از دیگران انتظار مراقبت و توجه بیشتری دارد که موجب ناتوان تر شدن او می شود.

در صورتی که پدر و مادرها اجازه ندهند تا کودک با احساسات ناراحت کننده مواجه شده و یا امکان ابراز احساسات را به کودک ندهند، موجب کم تحمل شدن او در برابر این نوع احساسات خواهند شد.

هم والدین و هم پدربزرگ و مادربزرگ ها تمام آرزوهای خود را در فرزند می بینند که خود موجب آسیب های روانی بسیاری در کودک می شود. 

یکی از روش های تربیتی غیر اصول و نادرست، اعمال فشار برای پیروی از الگوهای افراطی رفتاری مورد توجه والدین و خارج از ظرفیت و توانایی کودک است؛ به طور مثال برخی از پدر و مادرها، فرزند خود را مجبور به تحصیل در رشته مورد نظر خودشان می کنند که در زندگی خود موفق به کسب مهارت در آن رشته نشده اند. درحالی که شاید فرزند هرگز رغبتی به تحصیل در آن رشته نداشته باشد. 

بسیاری از خانواده ها با روش های تربیتی غلط در مورد تک فرزند، به هوش هیجانی کودک آسیب می زنند. حمایت افراطی آنها از کودک علی رغم قابلیت و استعداد کودک، موجب کاهش بازدهی و بهره برداری از استعداد در آینده می شوند. 

تک فرزندها امکان برقراری ارتباط و کسب مهارت های زندگی از طریق هم سن و سال هایشان را ندارند، زیرا تجربه آنها در حسادت، رفاقت و دوستابی کمتر است. به همین دلیل وجود جایگزین برای این موقعیت ها و قرار داشتن کودکان در میان همسالان بیشتر احساس می شود.

آسیب های تک فرزندی

تک فرزندی تبعات خاص خود را دارد. تک فرزند داشتن موجب می شود تا والدین همه عواطف و محبت خود را برای یک کودک هزینه کنند که در این صورت کودک، تنها والدین خود را دیده و تجربه داشتن خواهر یا برادر را نخواهد داشت. علاوه بر این روانشناسان اعتقاد دارند که نباید دوستان مهدکودک جایگزین خواهر یا برادر شود زیرا تک فرزندها دچار انزوا، عدم استقلال و گوشه نشینی خواهند شد. 

بسیاری از تجربیات کودک مربوط به تعاملات آنها با خواهر یا برادرشان می شود و بر همین اساس نیز دنیای پیرامون خود را بهتر می شناسند. نحوه صحبت با بزرگترها و مطرح کردن نیاز های خود را می آموزند. کودکان تک فرزند دنیای خود را از دید والدین مشاهده کرده و کشف می کنند. 

برخی از والدین تصور می کنند با فرستادن کودک به مهد، روابط اجتماعی و تعامل با دیگران در کودک تقویت می شود، اما باید دانست که زندگی 24 ساعته با خواهر یا برادر قابل مقایسه با دوستان در مهد کودک نیست و نمی توان با ان روش، کمبود کودکان را جبران کرد.

توجه بیش از اندازه والدین به کودک، آنها را متکی به پدر و مادر می کند، با وجودی که تمام نیازهای کودک برآورده می شود اما کودک مهارت های اجتماعی لازم را دریافت نمی کند. رقابت با خواهر و برادر برای آموزش کودک در دوران بزرگسالی و نحوه برخورد او با مسائل اجتماعی بسیار تاثیرگذار است. نحوه رقابت و کنار آمدن با حسادت های کودکانه تنها با ارتباط کودک و خواهر و برادرش امکان پذیر است. این مشکلات تنها مربوط به تک فرزندها نیست بلکه دو فرزند از یک جنس نیز این مشکلات را تجربه می کنند. 

به همین دلیل فرزندانی که فقط یک برادر دارند ظرافت های دخترانه را درک نمی کنند، دختران نیز با همین شرایط با روحیات پسر آشنایی ندارند. این فرزندان در زندگی مشترک خود دچار مشکل خواهند شد. 

تک فرزندها از بازیهای دسته جمعی و گروهی بی بهره هستند و تنها به بازی های انفرادی، تماشای تلویزیون یا بازی های کامپیوتری به تنهایی عادت می کنند که خود موجب انزوا و گوشه نشینی خواهد شد. 

تک فرزندها هیچ وقت مستقل شدن را یاد نمی گیرند و در جوانی نیز از دیگران و دولت انتظار ایجاد شغل خواهند داشت. والدین تک فرزند نیز دچار مشکلاتی می شوند، به طور مثال آنه از ویژگی های جنس مخالف فرزند خود محروم می مانند.

 به طور ذاتی مادرها به پسر و پدرها به دختر علاقه و وابستگی بیشتری دارند، به همین دلیل وجود هر دو جنس نیازهای والدین را برطرف می کند.

تفکر پدر و مادرها از تک فرزندی 

بسیاری از مردم تک فرزندی را دلیل مهم در تربیت کودک و کاهش کیفیت رشد او می دانند. شیوه های تربیتی درستی وجود دارد که می توان با به کارگیری آنها، کمبودهای ناشی از نداشتن خواهر و برادر را جبران کرد. نوع نگرش والدین و تربیت صحیح آنها، موجب سلامت روانی و سازگاری اجتماعی کودک می شود.

به طور کلی اگر دیدگاه پدر و مادر این گونه باشد که تک فرزندی با گوشه نشینی و انزوا مرتبط است و نداشتن خواهر یا برادر روابط اجتماعی و ارتباط متقابل آنها را محدود تر می کند، باعث انتقال این تفکر غلط به فرزندان و گوشه گیری آنها خواهد شد که تبعاتی مانند کاهش اعتماد به نفس، خیال پردازی، محدودیت در دایره ارتباطات و تعاملات اجتماعی و خودشیفتگی فرزندان را در پی خواهد داشت.

خصوصیات تک فرزندها 

•  عدم تحمل ناامیدی و فشارهای روحی
•  ممکن است ناراحتی خود را بازگو نکرده و فردی درون گرا شوند .
•  در صورت ناراحت شدن از مسئله ای تا مدت ها آن را در ذهن خود به خاطر می سپارند.
•  تک فرزندها با روابط علاقه مند هستند که احساساتشان جریح دار نشود و منافع آنها را در بر گیرد.
•  اگربدون قصد و غرض توهینی به آنها شود ، به منظور رفتار عمدی و با نیت خاصی برداشت می کنند.
•  هنگام اختلاف و مشاجره با دیگران نمی توانند شرایط را مدیریت کرده و هر دو طرف را راضی کنند.

داشتن قدرت تکلم زودهنگام، وسیع بودن دایره واژگان ، پیشرفت زیاد در زمینه تحصیلی، و عملکرد اجتماعی بالا از نقاط مثبت تک فرزندان می باشد. 

برای تعاملات اجتماعی این فرزندان چه کار می توان انجام داد؟ 

ایجاد مشکل در تعاملات اجتماعی و کسب مهارتهای اجتماعی یکی از دغدغه ها و نگرانی های اصلی والدین در خانواده های تک فرزند است. از آن جا که تک فرزندها از طریق ارتباط با والدین یا پدربزرگ و مادربزرگ خود مهارتهای ارتباط را می آموزند اما کودک نیاز به برقراری ارتباط با همسالان خود دارد. زیرا قرار داشتن کودک در میان همسن و سالهای خود به دلیل جلوگیری از اختلالات رفتاری و آسیب نقش کلیدی در شکل گیری تعاملات اجتماعی دارد. 

کودکانی که در طول روز به مدت چند ساعت با هم سن سال های خود وقت می گذرانند پس از رفتن به مدرسه آسیب کمتری می بینند، این کودکان در دوران بلوغ، راحت تر با تغییرات روحی و روانی مواجه می شوند. 

معایب تک فرزندی 

والدینی که دارای یک فرزند هستن و قصد داشتن فرزند دوم را ندارند، فرصت تجربه اندوزی و جبران اشتباهات در شیوه تربیتی فرزندان بعدی را ندارند. 

والدینی که دارای یک فرزند هستند باید از شیوه های تربیتی صحیح و مشاوره با با کارشناسان علوم تربیتی، آگاهی لازم برای تربیت درست کودک را بیاموزند. 

تک فرزندها به دلیل داشتن ارتباط دائم با افراد بزرگسال، زودتر از دیگر کودکان دچار بلوغ می شوند، اما در زمینه تحصیلی و علمی، در سطح بالاتری قرار دارند.

راه حل مشکلات تک فرزندها 

برای اینکه کودک برقراری ارتباط با همسن و سالهای خود را بیاموزد باید شرایطی را فراهم کنید تا بیشتر در تعامل با دوستان خود بوده و با انها بازی کند. مدرسه برای این کودکان محل خوبی است اما کافی نمی باشد. باید از فرصت های مناسب برای برقراری ارتباط با دیگران استفاده کرد. به طور مثال همبازی هایی در همسایگی، یا دعوت از دوستانی که فرزند همسن کودک شما دارند، فرصت مناسبی برای پر کردن خلا کودک شما می باشد. کودکان چون بیشتر زمان خود را در کنار والدین سپری می کنند، معمولا رفتن به مهدکودک را دوست ندارند، اما آن ها نیاز به برقراری ارتباط و بازی با همسالان خود دارند تا احساسات خود را مدیریت کنید. اما باید توجه داشت که تنها به مهدکودک اکتفا نکرده و خود نیز روش های تربیتی این فرزندان را یاد بگیرید. 

در منزل کودک را تشویق به ابراز احساساتش کنید. اگر به کودک فرصت ابراز احساسات ناراحت کننده را ندهید یا شرایط ابراز ناراحتی کودک را فراهم نکنید، کودک در این زمینه بسیار ناتوان و ضعیف خواهد شد.

برخی از کودکان به هنگام بازی، ممک است رفتارهایی همچون، آشتی نکردن، ناتوانی در صحبت یا بحث با دیگران، عدم مشارکت با دیگران را از خود بروز بدهند، در این مواقع با فرزند خود صحبت کرده و مهارت برقراری ارتباط با دیگران را براساس سن، به او آموزش دهید. مثلا بگوئید:اگر دوستت تو رو ناراحت کرد، می تونی بدون دعوا و ناراحتی، و خیلی مهربان در مورد این موضوع با او صحبت کنی. چون شاید دوستت ندونه که از چی ناراحت شدی. توجه داشته باشید که شما، خود الگوی فرزندتان هستید.

بدترین مواد غذایی برای کودکان بیش فعال

بدترین مواد غذایی برای بیش فعالان می تواند همان دشمن های اصلی برای وضعیتشان باشد. برای این که علائم بیش فعالی را بهتر مدیریت کنید ، باید بدانید که چه بخورید و از چه غذا هایی دوری کنید . در این قسمت از بیا نی نی به این موضوع پی می بریم که رژیم غذایی نقش مهمی را در در درمان علائم بیش فعالی ایفا می کند و همه ما می دانیم که رژیم غذایی مناسب می تواند تمرکز ما را بهبود ببخشد . همچنین رابطه بین قند و بیش فعالی را نیز تا حدودی می دانیم . در این مطلب چند مورد از بدترین غذا ها را برای افراد بیش فعال معرفی می کنیم .

1. هر گونه غذای سرخ کردنی

عموما همه افراد باید تا جایی که می توانند از غذاهای سرخ کردنی اجتناب کنند. غذا های سرخ کردنی کالری بالایی دارند اما کالری هایی که هیچ خاصیتی برای فرد ندارد و در واقع به آن ها کالری های تهی می گویند . این کالری ها فاقد ویتامین ها و مواد مغذی برای بدن هستند و در حقیقت پروسه سرخ کردن یک غذا باعث از بین بردن مواد مغذی درون ماده غذایی می شود .

2. محصولات لبنی

تحقیقات نشان داده است که یکی دیگر از چیزهایی که نباید به کودکان بیش فعال داد ، محصولات لبنی می باشد و مشخصا محصولاتی مثل ماست باعث افزایش رفتار آشفته می شود و این محصولات را نیز باید در لیست غذاهای ممنوعه قرار دهید . کودکان بیش فعال می توانند به جای مصرف شیر گاو از شیر سویا استفاده کنند. این شیر علاوه بر تأمین کلسیم، اسیدهای چرب ضروری نیز به بدن کودک می رساند.

3. غذا های حاوی گلوتن

محققان به این نتیجه رسیده اند که درصد بالای افراد و کودکان مبتلا به بیش فعالی ، حساسیت بالایی به گلوتن دارند و می توان گفت که 70 درصد از این افراد به گلوتن حساسیت دارند .

حساسیت به گلوتن تاثیر زیادی روی عملکرد مغز و پروسه های ذهنی مثل حافظه و برنامه ریزی دارد. بسیاری از افراد این موضوع را متوجه نمی شوند تا اینکه مصرف آن را قطع کنند .حال می توانید این کار را امتحان کنید و 30 روز را بدون خوردن گلوتن بگذرانید و نتایج را ببینید .

4. رنگ غذا

ارتباط زیادی بین افزایش بیش فعالی و رنگ های مصنوعی غذا ها وجود دارد و بیشتر این غذاها اشتراکات زیادی با هم دارد :میزان قند بالا ، پروسه فرآوری شده ، رنگ زیاد.

بسیاری از افراد فکر می کنند که ماهیت قند و غذاهای فرآوری شده ا بزرگ ترین مشکلات را به وجود می آورد اما نباید رنگ مصنوعی آن را نادیده گرفت که این رنگ ها فعالیت فرد و یا کودک را تا حد زیادی افزایش می دهد و پس تا جایی که می توانید از دادن این غذاها به کودک خود خودداری کنید . پفک و انواع اسنک ها و فست فودها سرشار از مواد نگهدارنده، رنگ های خوراکی مصنوعی هستند. شما باید به مرور چیپس و پفک و … را از برنامه غذایی کودکتان حذف کرده و به جای آن خوراکی های سالم تر و خانگی را جایگزین کنید.

5. گوشت و پنیر فراوری شده

گوشت ها و پنیرهای فراوری شده نیز در این لیست قرار می گیرد و مصرف زیاد ان ها باعث افزایش بیش فعالی می شود و در واقع خود این غذا ها عاملی برای بیش فعالی نیز هستند .

سعی کنید که این غذاهای فرآوری شده را با انواع طبیعی جایگزین کنید و مواد غذایی غنی و طبیعی را همراه با سبزیجات و میوه های تازه را به کودک خود بدهید و تا جایی که می توانید از این غذاها دوری کنید .

6. نوشیدنی های آماده

به عنوان یک پدر مادر قطعا متوجه علاقه کودک خود به نوشیدنی های بسته بندی شده شده اید و از طرفی برای ساکت کردن آن ها هیچ راهی ساده تر از خریدن این نوشیدنی ها وجود ندارد .

متاسفانه بر خلاف راحتی تهیه این محصولات باید گفت که نوشیدنی ها قند بسیار بالایی دارد و در واقع می توان گفت که ضرر آن ها با نوشابه برابری می کند .

برای اینکه بیش فعالی کودک خود را مدیریت کنیم ، باید میزان قند مصرفی را در آن ها کاهش دهیم و تا جایی که می توانید آب را جایگزین این نوشیدنی ها کنید .

اگر کودکتان میل زیادی به نوشابه و آب میوه دارد به جای نوشیدنی های آماده در منزل برای او نوشیدنی و اسموتی های خانگی بسیار خوشمزه و مفید تهیه کنید.

7. نوشابه

اگر علائم بیش فعالی را در کودک خود مشاهده کرده اید ، از دادن نوشابه به او خودداری کنید که این نوشیدنی حاوی آلکالوئید و مقدار زیادی قند است و موجب تشدید اختلال بیش فعالی در او می شود .

8. شکلات

شکلات نیز به نوشابه شباهت زیادی دارد زیرا قند بسیار بالایی دارد . شکلات ها ویتامین ها و مواد معدنی زیادی ندارند و باعث تشدید بیش فعالی می شوند .

9. نوشیدنی های انرژی زا

این نوشیدنی ها به راحتی در دسترس هستند و در بین نوجوانان طرفداران زیادی دارند .اگر کودک یا نوجوان شما به اختلال بیش فعالی مبتلاست هرگز نباید از این نوشیدنی ها مصرف کند . نوشیدنی های انرژی زا حاوی قند ، کافئین، محرک های جایگزین، رنگ های مصنوعی و طعم دهنده ها می باشند .

10. بستنی

کودکان بیش فعال نمی توانند کازئین (پروتئین مخصوص شیر) را تحمل کنند بنابراین با خوردن بستنی علائم آن ها تشدید می شود . خوردن بستنی را در کودکان بیش فعال غدغن نکنید اما نگذارید آنها روزانه بستنی مصرف کنند . مصرف هفته ای یکبار بستنی مشکلی برای آنان ایجاد نمی کند.

11. انواع فست فود ها

فست فودهایی مانند سیب زمینی سرخ کرده، ساندویچ ها و پیتزاها که دارای کالری زیادی هستند و هیچ ارزش غذایی ندارند را به کودکان بیش فعال ندهید زیرا مصرف این فست فودها در طولانی مدت باعث ایجاد کمبود ویتامین می شوند. کمبود ویتامین نیز عاملی برای تشدید این اختلال است . اگر درتهیه فست فودها ، از گوشت قرمز زیادی استفاده شود ، مصرف این نوع فست فود باعث تشدید دفعات و شدت بروز علائم می شود.

10 جمله که زندگی کودکان را تغییر می دهد

در این جهان مدرن، والدین نسبت به قبل درگیری های بیشتری دارند. مشکلات مالی، سختی های کار، مسئولیت های سنگین و فاکتورهای دیگر که مانع بزرگی برای بزرگ کردن بچه ها هستند.

بسیاری از والدین سعی می کنند خودشان را با فرزندانشان بزرگ کنند در واقع والدین هم با گذشت زمان تغییر می کنند اما ارزش ها باید برای فرزندان همانطور باقی بماند. تصور کنید چقدر جهان می تواند با یادگیری کودکان از فروتنی، صبوری، خوش بینی، مهربانی، دلسوزی و بخشش تغییر کرده باشد. مهم نیست چقدر زمان برای کودک می گذارید مهم این است که ارزشها را به آنها بفهمانید که آنها فردی خوشحال و سالم در جامعه باشند. در ادامه این بخش از سبک زندگی بیا نی نی از جمله هایی که زندگی کودک را تغییر می دهد، مطلع می شوید.

رفتار و جملاتی از والدین که زندگی کودکان را تغییر می دهد

1. همیشه ببخشید:

امروزه افراد فکر می کنند وسایل خوشحالی می آورند اما اینطور نیست. به فرزندانتان بیاموزید همیشه بخشش مهمتر از گرفتن است چون دیدن خنده ی یک فرد بهترین هدیه برای انسان است.

2. چیز های کوچک را در زندگی تقدیر کنید:

حتی چیزهای کوچک هم برای کودکان لذت بخش است مثل پرواز یک پروانه در جنگل و … به کودکانتان تعلیم دهید چه چیزی برای جوانی مهم است که آن را برای ادامه زندگی به خاطر داشته باشند، آنها نباید از مسائل اشتباه تبعیت کنند.

3. احساس شادی همیشگی نیست:

بسیاری از مردم از زندگیشان خوشحال هستند و فکر می کنند لیاقت بهتر از آن را ندارند و اگر روحتان واقعاً احساس خوشحالی ندارد می توانید بهتر باشید. احساس خوشحالی در زندگی نیازمند زمان طولانی است به کودکانتان بیاموزید در زندگی دنبال چیزی بروند که دوست دارند و هرگز تسلیم نشوند تا احساس خوشحالی و تکامل در زندگی پیدا کنند.

4. مهربانی بهترین هدیه است:

مهربانی هزینه ای ندارد و بهترین هدیه است که به کسی میدهید. به کودکانتان تعلیم دهید همه چیز را دوست داشته باشند و چیزی را رد نکنند و به سادگی زندگی کنند.

5. با مهربانی رفتار کنید حتی اگر با آنها موافق نیستید:

به کودکانتان تعلیم دهید که حتی اگر با برخی افراد مشکلی دارید با آنها مهربان باشید.

6. همیشه به ندای قلبتان گوش دهید:

این جهان شما را به راههای مختلفی می کشاند و ستیزی درونتان به وجود می آید، به کودکانتان تعلیم دهید به دنبال راه درست بیرون از خودتان باشید و آن را درون خود جستجو کنید.

7. اجازه ندهید سایر افراد شادی شما را مختل کنند :

به کودکانتان تعلیم دهید نظر خودشان مهم تر از سایر افراد است و مسئول احساسات و عواطف خود باشند و اجازه ندهند سایر افراد روی آنها تاثیر بگذارند.

8. چیزی که فکر می کنید اتفاق می افتد:

هرچه فکر کنید همان برایتان اتفاق می افتد. به کودکانتان تعلیم دهید که خوش بین باشند و نیمه پر لیوان را ببینند.

9. از اشتباه کردن نترسید :

این جمله بسیار مهمی است که باید به کودکانتان قبل از بزرگ شدن بیاموزید و اینکه اشتباه کردن بخشی از زندگی انسان است.

10. با محیط پیرامونتان مثل منزل رفتار کنید :

با محیط پیرامونتان با ادب و مهربانی رفتار کنید و آن را پاکیزه مثل منزل خود نگه دارید.

دلیل خیالبافی کودکان و رفتار مناسب والدین با این وضعیت او

کودکانی که رفتارهای آشفته ای مثل بیش فعالی، پر حرفی، خشم، مبارزه و رفتارهای چالشی را از خود نشان می دهند، نیازمند توجه بیشتری نسبت به بقیه هستند و باید از آن ها حمایت بیشتری شود تا بتوانند به استراتژی های مهم و یک زندگی معمولی مانند بقیه دست پیدا کنند.

اگر چه کودکانی هم هستند که نیاز به توجه و پیگیری درمان برای آن ها کمتر است اما کودکانی هم هستند که مدرسه و والدین متوجه آن ها نیستند زیرا این کودکان کمتر چنین رفتارهای آشفته ای را در ظاهر از خود نشان می دهند. این کودکان معمولا به جای این اقدامات پرخاشگرانه مدام در حال خیالبافی هستند.

شاید این آن ها اصلا نیاز به حمایت نداشته باشند اما یک خانواده پر توجه و یک متخصص در این زمینه حتماً باید این کودکان را تحت نظر بگیرد و مسائل آن ها را بررسی کند. در این قسمت از خانواده پلاس بیا نی نی اطلاعات بیشتری در مورد خیالبافی کودکان در اختیار شما قرار خواهیم داد.

فواید خیالپردازی و خیالبافی کودکان

قدرت خیال پردازی در علم روانشناسی نشان می دهد که جنبه های مثبتی از خیال بافی وجود دارد. مطالعات کمی هم در این زمینه انجام شده است که چگونه رویا پردازی می تواند به مهارت های اجتماعی و خلاقیت کودکان کمک کند و باعث شود که آن ها اطلاعات را بهتر از دیگران تجزیه تحلیل کنند.

خیالبافی می تواند به خلاقیت، تمرین و یا تعامل کودکان با یکدیگر کمک کند و همچنین ذهن را درگیر و فعال نگه می دارد و در نتیجه ذهن می تواند معانی مختلف را بهتر از دیگران درک کند.

ذهن خلاق این کودکان ایده های بسیار نابی خواهد داشت و همه چیز درون این جعبه ی ذهن پیدا خواهد شد. این کودکان همچنین می توانند هنگام شب اطلاعاتی که در طول روز یاد گرفتند را دوباره مرور کنند.

خیالبافی قطعاً و صددرصد بد نیست و بنابراین نباید کاری کنیم که کودکان کاملا از خیالبافی دست بکشند.

فواید خیالبافی زمانی است که به بهبود حافظه آن ها کمک کند و عوامل حواس پرتی را از آن ها دور کند تا بتواند مهارت های کاربردی به دست بیاورد.

معایب خیالپردازی و خیالبافی کودکان

مشکلات ذهنی می تواند علائم اختلالات نورولوژیکی مثل بیش فعالی، اسکیزوفرنی اوتیسم و غیره باشد. بعضی از خیال بافی ها مشکل ساز هستند و باعث کاهش عملکرد ذهن می شوند و باعث می شود که کودک نتواند در شرایط اجتماعی و حتی در منزل رفتار درست و معمولی را از خودش نشان دهد.

خیالبافی می تواند عوارض جانبی اختلالات یادگیری باشد و در نتیجه تاثیر منفی روی ارتباط کودک با دیگران خواهد گذاشت. بسیاری از متخصصان، خیالبافی را به دلیل یک نوع اختلال توجهی که معمولاً به دلیل کم توجهی والدین اتفاق می افتد، تفسیر می کنند.

البته لزوماً همه خیالبافی ها به این دلیل اتفاق نمی افتند. زمانی که خیالبافی بیش از حد اتفاق بیفتد، درنتیجه نتایج منفی آن بیشتر خواهد بود و پس بهتر است نگاه جدی نسبت به آن داشته باشیم.

همانطور که گفتیم، خیالبافی یک مشکل محسوب نمی شود و مشکل زمانی اتفاق می افتد که خیالبافی، عملکرد و توانایی کودک را برای یک زندگی معمولی سلب کند و در نتیجه ممکن است کودک شما با دیگر هم سن و سالانش متفاوت باشد و بنابراین نمی توان به طور کلی آن را یک مشکل دانست اما باید سعی کرد خیالبافی بیش از حد را در صورت ایجاد مشکل بهبود بخشید. مثلا بعضی از کودکان به دلیل همین خیالبافی های شدید تمرکز کافی روی درس ندارند.

همه ما تا حدی خیالبافی داریم. صدایی که درون سر ماست همیشه به ایده، برنامه و تصمیم گیری های مختلف مثل شام خوردن، پاسخ دادن به شرایط خاص و غیره کمک می کند و در نتیجه همه ما تا حدی های رویا پردازی و خیالبافی داریم.

ذهن ما روی چیزهایی تمرکز می کند که هم اکنون در حال رخ دادن هستند و گاهی اوقات این خیالبافی نوعی سرگرمی برای افراد محسوب می شود اما گاهی اوقات توجه بعضی از افراد را به کل می گیرد و باعث می شود که آن ها کاملاً در رویا سیر کنند و به همین دلیل هوشیار بودن و آگاهانه رفتار کردن برای این افراد سخت خواهد شد.

رفتار صحیح و عاقلانه با خیالپردازی و خیالبافی کودکان

اگر احساس کردید که خیال بافی به یک مشکل برای فرزندتان تبدیل شده است، بهتر است راهکارهای زیر را در پیش بگیرید:

به آن ها یاد بدهید که رفتار خود را زیر نظر داشته باشند:

یکی از راه های مورد نظر، خواندن مجله های مخصوص این کودکان است. باید این ایده را به آن ها معرفی کنید که آن ها انسان های قوی هستند و می توانند روی خود کنترل داشته باشند. این کودکان باید رفتار خود را تحت کنترل بگیرند زیرا به اندازه کافی بزرگ شده اند.

البته توقع بیجا را از آن ها بکاهید و توجه کنید که آیا به معلم گوش می دهند و یا تکالیفشان را انجام می دهند یا نه. کمی از این مسئولیت ها را به خودشان بسپارید. والدین باید به کودکان آموزش دهند که چگونه این اقدامات را انجام دهند و خودشان را مدیریت کنند.

تنفس هوشیارانه را با آن ها تمرین کنید:

این کار باعث می شود که میزان خیال پردازی به حداقل برسد و برای انجام این کار باید روی تنفس به مدت 8 دقیقه در طول روز که توسط متخصصان آموزش داده می شود تمرکز کنید. تنفس عمیق تمرکز را روی دیگر قسمت های زندگی افزایش می دهد.

استراتژی های آموزش و محیط اطراف کودک را در نظر بگیرید:

آیا می توانید محیط اطراف کودک را عوض کنید که کمتر خیالبافی کند؟! مثلاً می توانید معلم او را تغییر دهید و او را در یک مدرسه دیگر ثبت نام کنید که شرایط بهتری برای تمرکز دارد و مهیج تر و جذاب تر است. در واقع اقداماتی را انجام دهید که توجه و تمرکز او به چیزهایی مثل کلاس درس افزایش پیدا کند.

سعی نکنید خیالبافی او را متوقف کنید:

نمی توان به طور کامل این کار را انجام داد؛ به جای آن باید به کودکانتان یاد بدهید که خود آگاهی داشته باشد و بتوانند خیالبافی خود را با یادگیری مهارت های مختلف و تمرکز و توجه بهبود ببخشند.

تغذیه او را بهبود ببخشید و تقویتش کنید:

غذاهای سالم به دلایل مختلف مناسب هستند و باعث می شوند که فرد کنترل بهتری روی خود داشته باشد و بر وظایف خود در طول روز تمرکز کند.

به اندازه کافی استراحت کند:

خوابیدن به اندازه کافی، خیال بافی ها را دور می کند اما آشفتگی در خواب عاملی برای خیال بافی کردن است.

جلوی بچه ها گریه کنید چون به نفع آنهاست

افراد قدرتمند احساسات خود را نشان می دهند، که گریه کردن نیز یکی از همان احساساتی است که نباید از نشان دادن آن بترسیم یا خجالت بکشیم، اما سوال اینجاست که چه مقدار از احساساتمان را باید به کودکان نشان دهیم؟

• چرا می توانیم جلوی کودکان گریه کنیم؟
• هنگام گریه کردن به آنها چه می آموزیم؟
• باید ناراحتی مان را جلوی آنها ابراز کنیم یا بهتر است این کار را پشت درهای بسته انجام دهیم؟ 

روانشناسان در مورد کمبود هوش عاطفی در بین نوجوانان و کودکانی صحبت می کنند، که گریه والدین خود را تابحال ندیده اند پس اگر والدین دقیقی هستید این بخش از تربیت کودک را به هیچ وجه از دست ندهید.

احساسات چه نقشی را در زندگی ما ایفا می کنند و هنگام گریه کردن چه چیز را به کودک خود می آموزیم؟

والدین دوست دارند که در مقابل فرزندانشان محکم به نظر برسند، آنها فکر می کنند که برای فرزندانشان باید نقش سوپرقهرمانان را ایفا کنند و کنترل احساساتشان را به طور کامل در دست بگیرند، داشتن چنین طرز تفکری برای کودکان شما مفید نخواهد بود، به جای ان به آنها نشان دهید که گاهی اوقات هم هستند که شما بسیار ناراحت می باشید، در حقیقت اصلا اشکالی ندارد که جلوی آنها گریه کنید، در این مطلب علت آن را به شما خواهیم گفت:

شما انسانید، نه یک سوپر قهرمان

کودکان شما باید بدانند که نارحت بودن چیز غیر طبیعی نیست، ممکن است بچه ها در لحظاتی عمیقا احساس ناراحتی کنند و پیش خودشان فکر کنند که آیا دیگران هم چنین احساساتی را در زندگی تجربه می کنند یا خیر، گاهی اوقات ممکن است اینطور فکر کنند که گریه کردن یا احساس ناراحتی نشانه ضعیف بودن است، بنابراین باید این احساسات را در خود خفه کنند، اما این کار اصلا به قوی بودن آنها کمک نخواهد کرد، در عوض اگر گریه کردن والدین خود را ببینند، خواهند فهمید که گریه کردن نشانه ضعف نیست، این یک اتفاق طبیعی است که انسان ها از طریق آن ناراحتی هایشان را بیرون می ریزند.

پدر و مادرها جلوی بچه ها گریه کنند؟

یک همدلی متقابل 

زمانی که کودک شما گریه می کند، شانه های شما همیشه آماده ی پذیرش آنها است، اشکالی ندارد که آنها هم این کار را برای شما انجام دهند، مثلا اگر هنگام تماشای یک فیلم غمگین، نتوانید جلوی اشک هایتان را بگیرید و کودکتان نیز آنجا بود، سعی نکنید که به اتاق دیگر بروید و اشک هایتان را از او پنهان کنید، اگر در کنار کودک بمانید، یک رابطه عمیق همراه با همدلی بین شما و کودکتان ایجاد خواهد شد، اگر خیلی ناراحت هستید و نمی توانید جلوی گریه خود را بگیرید، به آنها بگویید که خیلی زود خوب می شوید؛ و اصلا نگران نباشند.

** بیا نی نی توصیه می کند اگر در حال گریه کردن در پیش چشمان فرزندتان هستید، دلایل گریه کردنتان را برایش توضیح دهید، البته که بسته به سن کودکتان و توانایی او در فهم مشکلات، موضوع را شرح دهید، از طرفی سعی نکنید که بیش از حد وارد جزئیات ناراحت کننده موضوع شوید، زیرا ممکن است با این کار او را بترسانید و نگرانش کنید. **

گریه کردن یک امر طبیعی است

گریه کردن به نوبه خود برای هرکس یک عمل طبیعی به شمار می رود، بسیار مهم است که کودکان بدانند که مادر و پدر انها زمان هایی لبخند می زنند و شاد و مثبت هستند و در زمان هایی احساس ناراحتی، غم، خستگی یا ناامیدی دارند، زمانی که کودکان گریه ما را می بینند، ما این فرصت را در اختیار آنها قرار می دهیم تا احساسات سخت را درک کنند، آنها می فهمند که اگر نیاز داشته باشند، می توانند گریه کنند و هیچ دلیلی برای خجالت کشیدن، پنهان کردن یا عذرخواهی بعد از گریه وجود ندارد.

گریه کردن به این معنی نیست که ما تا ابد رنج خواهیم کشید

جدا از اینکه دلایل زیادی برای گریه کردن (خستگی، شور و شعف، درد) وجود دارد، اما اگر گریه ما بر اثر ناراحتی باشد، می توانیم این را به فرزندمان بگوییم و یادآور شویم که به زودی دوباره شاد خواهیم شد، گریه کردن یک پروسه کوتاه است و دائمی نخواهد بود.

گریه کردن به معنای ضعیف بودن نیست

بسیاری از ما احساسات خود را کاملا نادیده می گیریم و به خودمان اجازه گریه کردن نمی دهیم، ما از گریه می ترسیم، زیرا فکر می کنیم که با گریه ضعیف به نظر می رسیم و سپس نگران نظرات دیگران راجع به خودمان می شویم، اما افراد قوی انهایی نیستند که احساساتشان را بروز نمی دهند.

قوی بودن به معنای سرسخت بودن نیست، بلکه به معنای منعطف بودن و آسیب پذیر بودن است، ما می توانیم به کودکانمان یاد دهیم که انسان قدرتمند واقعی کسی است که در زمان نیاز از دیگران کمک بخواهد، هنگام ناراحتی گریه کند و هنگام شادی بخندد.

گریه کردن افراد به معنای ضعیف بودن آن ها نیست

احساسات بد نیستند

احساسات بد یا خوب نیستند، اما فعالیت های ما به بد و خوب تقسیم می شوند، ما باید به فرزدانمان یاد دهیم که مثلا اگر به مهمانی تولد دعوت نشدند، می توانند احساس ناراحتی کنند اما نباید روز بعد سر دوستشان که آنها را دعوت نکرده، فریاد بکشند یا اینکه اشکالی ندارد که از به اشتراک نگذاشتن اسباب بازی توسط خواهر یا برادرشان احساس ناراحتی کنند، اما نباید او را بزنند یا حرف زشت بگویند.

انجام دادن کار درست ممکن است سخت باشد

اغلب انجام دادن کار درست سخت است، کودکان می توانند هنگامی که دوستشان انها را به یک کار خطرناک دعوت می کنند، دعوت آنها را پس بزنند، یعنی اینکه همیشه نباید تابع احساسات بود، دیدن جر و بحث والدین برای گرفتن تصمیم درست، می تواند چشم کودکان را باز کند و باعث شود که در آینده جلوتر از بقیه باشند.

می توان برای خوب شدن قدم برداشت

گاهی اوقات اشک ها به دلیل مواجه شدن با حقایق سخت زندگی است، مثلا اینکه یکی از اعضای خانواده ما تصادف کند یا اینکه دچار یک بیماری سخت شود. این چیزها بسیار دردناک هستند.

منظور ما این نیست که کاملا در درد و مصیبت غرق بشوید و از هیچکس درخواست کمک نکنید. در این مواقع بهتر است که آنها را راهنمایی کنید تا بتوانند ظرفیت احساسی خود را بالا ببرند و با اگاهی و صبر با مشکلات زندگی برخورد کنند. زمانی که ما درگیر چنین احساسات دشواری می شویم، عشق و حمایت خانواده را بیشتر از همیشه حس خواهیم کرد.

ما همیشه فرصت عشق ورزیدن داریم

کودکان باید بدانند که پدر و مادرشان در زندگی کشمکش های زیادی داشته اند، اما پشت تمام این ناامیدی ها عشق وجود داشته است، آن ها باید یاد بگیرند که یک گفتگوی سالم چگونه است، ما می توانیم به آنها یاد دهیم که چگونه همیشه با یکدیگر همکاری کنند و ارتباط خود را حفظ کنند و آغوششان برای هم باز باشد.

عشق ورزیدن به کودکان

شما می توانید از سختی ها عبور کنید

اشک ها سلاح ما برای روبه جلو حرکت کردن، انتخاب کردن، نه گفتن و عوض کردن شغل و … می باشند، بنابراین پذیرش لحظات سخت، استقبال از آنها و تشخیص اینکه ما برای پیشرفت به آنها نیاز داریم، امری بسیار مهم است باید به آنها بیاموزیم که بعد از شکست می توان بلند شد و بعد از یک دعوا باز هم می توان عشق ورزید.

باید پاسخ را در درون خود جستجو کنیم

اشک ها بسیار ارزشمند هستند، زیرا به دلیل حقایقی به وجود می آیند که از عمق دل ما بیرون می آیند، انها باید درونا بدانند که دلیل گریه کردنشان هیچ ربطی به دیگران ندارند و نباید به قضاوت های مردم اهمیت بدهند.

خودمان را از بیماری دور کنیم

مطالعات اثبات کرده اند که گریه کردن برای سلامت فرد ضروری است، این کار درد را بیرون می ریزد و از مشکلات مربوط به سلامتی جلوگیری می کند، اگر این چیزها را در زمان کودکی به بچه ها آموزش دهیم، در زمان نوجوانی خود بخود آنها را اجرا خواهند کرد، اگر نه انجام آن در بزرگسالی کمی سخت تر خواهد بود.

چه احساساتی را با کودکان به اشتراک بگذاریم، بدون اینکه آنها را ناراحت کنیم؟

در روانشناسی کودک و مادر اینگونه آمده است:گریه کردن یکی از کارهایی است که می توان آن را جلوی کودک انجام داد. احساسات سالم در خانه پرورش پیدا می کند. با کودکان در مورد احساساتتان صحبت کنید، به آنها کمک کنید که طعم مختلف انواع احساسات را بچشند و بدانند که احساساتشان چه تاثیری بر روی خود و اطرافیانشان دارد. باید به کودکان بگوییم که با گریه کردن انرژی های مضر و خطرناک از درون ما آزاد می شوند و جای خود را به آرامش می دهند.

در مقابل بچه ها گریه کنید چون به نفع آن هاست

پس چرا باید آن را از دید فرزندمان پنهان کنیم؟

آیا می توانیم مقابل فرزندمان دعوا کنیم؟

کودکان عروسک نیستند. قبل از اینکه ما بخواهیم قضیه را جمع کنیم، آنها فهمیده اند که در اتاق چه اتفاقی رخ داده است. اما آیا این به این معناست که دعوا کردن جلوی آنها بلامانع است؟

این موضوع کمی حساس است، اشکالی ندارد که جلوی آنها دعوا کنید اما به شرط اینکه این کار را از راه درستش انجام دهید، زیرا نگاه کردن رفتار درست ما در هنگام بحث و مشاجره می تواند برایشان بسیار آموزنده باشد، داد زدن و فریاد کشیدن به هیچ دلیل و از هیچ راهی کار درست و آموزنده ای نیست و شرایط بد را رو به بهبودی نخواهد برد، راه درست دعوا کردن این است که بیشتر بحث و مناظره داشته باشیم و ببینیم که چگونه باید مشکل را حل کنیم، انجام دادن این کار سخت نیست و نیاز به تمرین دارد، به آنها بیاموزیم که ما مجبور نیستیم که با همه موافقت کنیم، اما باید به حرف بقیه گوش دهیم و با آرامش و رفتار مناسب به آنها پاسخ دهیم، اگر نمی توانید که در همان لحظه آرامش خود را حفظ کنید، یک توقف ایجاد کنید و پنج دقیقه بعد برگردید، این اقدام شما بسیار برای فرزندتان مفید خواهد بود.