
بازی درمانی چیست و چگونه عمل می کند
رازهای درون بازی درمانی کودکان
اهمیت احترام در بازی درمانی کودکان
ارتباط ما بین بازی

دانستنی های مهم در مورد بازی درمانی کودکان
تمرین بازی درمانی
شن بازی درمانی
مراحل بازی درمانی
ارزیابی یکی از مراحل بازی درمانی

سایتی برای نی نی ها و مامانا




حسادت احساسی است که ممکن است با احتیاط به زندگی کودک شما وارد شود. این احساس می تواند ناشی از خواهر و برادر، دوستان یا همکلاسی ها باشد. یک چیز ساده مثل یک دوچرخه جدید دوستش می تواند باعث حسادت به کودکتان شود. شما هر کاری که می توانید انجام دهید تا احساسات منفی کودک نوپای خود را قبل از اینکه به یک پیچ تند بروند، از بین ببرید.

همانطور که در این بخش از نکات مربوط به تربیت کودک در بیا نی نی خواهیم گفت حسادت در دوران کودکی شروع می شود به طوری که رفتار خاصی از والدین ممکن است رقابت بین کودکان را شعله ور کند. در متن زیر برخی از بدترین اشتباهات فرزند داری وجود دارد که ممکن است باعث حسادت شود.
کودک را رها کنید و یک روز او را از چنگالتان رها کنید، به این معنی است که شما ناگهان او را در بیابان رها کرده اید. او ممکن است خوددار، ترسو و خجالتی شود و منجر به حسادت زمانی می شود که یک کودک بااعتماد به نفس را می بیند.
اگر کودک را بیش از حد ناز و نوازش کنید، می تواند در خانه احساس پیروزی کند. زمانی که یک کودک جدید وارد خانواده می شود و یا زمانی که از یک دوست بزرگ تر از او وارد می شود، احساس ناامنی می کند. او نوزاد یا دوست را به عنوان دلیلی برای آن می بیند. او می تواند از افسردگی رنج ببرد وقتی که چیزی را که می خواهد به دست نیاورد و وقتی بزرگ می شود احساس پایین تر بودن می کند.

کنترل بیش از حد نیز یک اشتباه بزرگ دیگری است که باعث ایجاد حسادت در کودکان می شود. تنظیم قوانین و مقررات سخت بدون توضیح علت، کودک را تحت تاثیر قرار خواهد داد. او با کمبود اعتماد به نفس رشد می کند و ارزش کمتری نسبت به خواهر و برادر یا دوستان دارد.
وادار کردن کودکان به انجام فعالیت هایی یکسان و مقایسه نتایج کارهایشان میتواند بین آن ها رقابت ناسالم را به وجود آورد. ممکن است یک کودک با استعداد تر از دیگری باشد اما اصرار دارند که آن ها یک فعالیت را با دقت مشابه انجام دهند که منجر به حسادت می شود.

یک اشتباه خطرناک دیگر والدین این است که بچه هایشان را با هم مقایسه کنند. مقایسه تنها می تواند منجر به حسادت، رقابت و عدم اعتماد به نفس شود.
برخی اوقات والدین ممکن است توجه بیشتری به کودک براساس ترتیب تاریخ تولدشان داشته باشند. برای مثال، وقتی پدر و مادر به فرزند اولی توجه بیشتری می کنند، خواهر و برادرهای دیگر به او حسادت می کنند. با رسیدن نوزاد تازه متولد شده، کودکان بزرگ تر ممکن است احساس کنند که به نوزاد توجه بیشتری می شود که منجر به حسادت می شود.

در دوران کودکی، زمانی که کودکان شما با یکدیگر بازی می کنند، ممکن است متوجه نشانه های حسادت شوید. بسیار شایع است که کودکی که حسود است می تواند ضربه محکمی به هم بازی اش بزند و مانند یک بازی کردن عمل کند. در بزرگسالی، حسادت زمانی آشکارتر است که درباره یکدیگر صحبت می کنند و سعی می کنند مانع پیشرفت هم شوند.
قبل از برخورد با حسادت در کودکتان، مطمئن شوید که خودتان نسبت به خواهر و برادر، دوستان، همسایگان و یا هر کس دیگری حسادت نمی کنید. اگر آن را از سیستم خود حذف نکنید، نمی توانید آن را به طور موثر در فرزندتان انجام دهید. در این بخش از بیا نی نی راه هایی برای کنترل حسادت در کودکان آورده شده است:
دادن انرژی مثبت به کودک یک کانال مثبت و راهی خوب برای کمک به او برای کاهش احساسات منفی و اهداف مثبت است. به عنوان مثال، اگر فرزند شما غمگین است، زیرا دوستش نمرات خوبی گرفته، تشویق کنید و به او انگیزه دهید تا نمرات بهتری بگیرد. زمانی که کودک شما در تلاش برای تحصیل به دام می افتد، بر روی این که چگونه باید کسی را فریب دهد، تمرکز نمی کند. او تمرکزش را به سمت کج منحرف خواهد کرد.

داستان های کلاسیک و افسانه ها بسیاری از پیام های اخلاقی را دربر دارند و حتی اگر بر روی آن ها تاکید نکنید، کودک شما از آن ها در طی مراحل حیاتی رشد خود یاد خواهد گرفت. داستان خواندن در هنگام خواب را جزو برنامه روتین روزانه کنید. با کودک خود درباره اخلاقیات و ویژگی های مفید بودن، مراقبت و داشتن نیات خوب در ذهن صحبت کنید.این کار به کودک شما کمک می کند درک کند کاری که انجام می دهد درست نیست.
در بیشتر موارد، رفتار حسودانه ریشه در عمقی دارد. آن ها یک مساله خاص یا نگرانی در پس چنین رفتاری دارند. با کودک خود صحبت کنید و علت حسادت او نسبت به یک فرد خاص را بدانید و سپس به او گوش دهید.
ممکن است مواردی وجود داشته باشد که کودک شما ممکن است عزت نفس و اعتماد به نفس کمتری داشته باشد.او ممکن است به اندازه کافی در مورد جنبه های مثبت خودش مطمئن نباشد، که ممکن است باعث شود که او حسادت نسبت به شخص دیگری را نشان دهد.

یک ترفند بزرگ دیگر برای تاکید بر اهمیت داشتن احساسات مثبت در مورد همه این است که خودتان را به عنوان مثال معرفی کنید. از دیگران به خاطر حس شوخ طبعی، رفتار خوب و یا هر کیفیت دیگری که ممکن است داشته باشند، تعریف و تمجید کنید. در مقابل فرزندتان از این تعارفات راحت باشید.
کودکان به هیچ دلیلی نسبت به بچه های دیگر کینه ای به دل ندارند. اگر اینطور است، به آنها اهمیت تقسیم و مراقبت را آموزش دهید. این به او کمک می کند تا هرگونه احساس ناامنی را برطرف کند. دیر یا زود متوجه خواهید شد که کودک شما از اشتراک گذاری و همکاری با دیگر بچه ها لذت می برد.

ما نمی گوییم که شما بچه خود را دوست ندارید، اما این برای تاکید بر آن است که او به تمام عشق و محبتی که می تواند در طول این مرحله از زندگی خود به دست آورد، نیاز دارد. مهم نیست که دلیل آن چیست، هدایت والدین همراه با عشق و مراقبت می تواند همیشه چیزها را تصحیح کرده و آن ها را سریع تر کند.
عملکرد یک کودک را با دیگری مقایسه نکنید، چون ارزش او را کاهش می دهد. این کار می تواند گونه های طولانی پایداری را توسعه دهد. این مقایسه ها باعث می شود کودکان نتیجه بگیرند که “شما او را بیش از من دوست دارید” یا “فکر می کنید او بهتر است”.

هر بچه ای دوست دارد از والدین در مورد نقاط قوت آن ها بشنود. صحبت کردن در مورد این قدرت خاص عزت نفس او را تقویت خواهد کرد. شما باید قدرت منحصر به فرد را در هر کودک در علایق و خلق و خوی آن ها پرورش دهید.
هرگز تکالیف مدرسه، کارت های امتیاز و نمرات امتحانی را با خواهر و برادر یا دوستانش مقایسه نکنید. این کارها به کودک شما کمک نمی کنند که سخت تر کار کند. در عوض، باعث خشمشان می شود.

این یکی از ساده ترین روش ها برای رهایی از حسادت کودکان است. آن ها را به شکلی که از هم دیگر پشتیبانی می کنند، پیوند دهید. لحظاتی را به آن ها برای کار باهم، کمک به هم و انجام کارهای گروهی بدهید. آن ها این رفتارها را تکرار خواهند کرد، چون می دانند که شما می خواهید آن ها این طور باشند.
بنابراین اگر کودکتان به نمرات خوب همکلاسی اش حسادت می کند، یا به این دلیل که برادر بزرگش فقط یک دوچرخه جدید دارد، همراه فرزندتان بنشیند و به او یادآوری کنید که وقتی به چیزی در زندگی دست می یابد و برای آن پاداشی به او داده می شود، او را به یاد آن ها می اندازد. مشارکت نزدیک شما باعث ایجاد یک تفاوت بزرگ برای او می شود.

سندروم بچه پولدار یا ریکوپاتی نوعی افسردگی شناخته شده و اختلالی می باشد که کودکان خانواده های طبقه متوسط و ثروتمند را تحت تاثیر قرار می دهد. سندروم بچه ثروتمند به ثروت پدر و مادر اشاره نمی کند و به کودکانی مربوط می شود که تمام خواسته هایشان بدون قید و شرط توسط والدین فراهم شده است.
در این بخش از بیا نی نی به ذکر نشانه های سندروم ثروت در کودکان و توضیح آن می پردازیم.
اصطلاح ” سندروم ثروت در کودکان “اولین بار توسط انجمن های روانی به کار برده نشد بلکه مردم از دهه 90 شروع به استفاده از این اصطلاح کردند و در کتاب طلایی این اصطلاح به کار برده شد.
دراین کتاب، نویسنده درباره رفتارغیر مسئولانه و فاقد همدلی کودکان خانواده های ثروتمند صحبت می کند. کودکانی که در خانواده های ثروتمند مورد حمایت زیاد قرار می گیرند و حمایت بیش از حد آن ها و پر کردن کمبودهای آنها با هدایا و پول باعث بروز رفتارهایی در آنها می شود.

برخلاف باور بسیاری از مردم سندرم بچه پولدار در خانواده های مرفه و ثروتمند رخ نمی دهد، بلکه این سندرم بیشتر در کودکان و نوجوانان خانواده های طبقه متوسط رایج است. در خانواده های متوسط والدین برای تامین نیازهای خانواده زمان زیادی را به کار کردن اختصاص می دهند و کمتر فرصت وقت گذراندن و توجه کردن به فرزندان خود را دارند، به همین خاطر برای جبران این خلاء از روش های نادرستی مثل دادن هدیه و تامین نیاز های مالی کودکان به شکل نادرستی استفاده می کنند.
یکی از نشانه های اولیه سندروم ثروت در کودکان هنگامی است که کودکان اغلب خستگی خود را بیان می کنند، آن ها با وجود داشتن اتاقی پر از اسباب بازی و هر نوع ابزار جدید، باز هم دارای چنین احساسی هستند.
در این شرایط والدین و خانواده ها برای آرام کردن کودک و جلوگیری از کج خلقی و عصبانیت او اقدام به فراهم کردن امکانات بیشتر و فراهم نمودن خواسته های آن ها می کنند اما متاسفانه، این امر موجب تشویق این سندروم می شود. به عبارت دیگر، اگر والدین برای هر کاری که کودک انجام می دهد و یا برای خوب رفتار کردن به آن ها پاداش بدهند، می تواند تاثیر منفی بر روی کودک داشته باشد.
یک راه دیگر که ممکن است باعث تشویق سندروم بچه ثروتمند شود، این است که والدین به جای تهیه نیاز های ضروری تر خانواده و با وجود نبودن پول کافی، باز هم اقدام به تهیه هدایای گران قیمت برای کودک نمایند.
به طور کلی اگر والدین تنها برای برتری داشتن فرزندشان به دیگران با اعمال فشار بر فرزندان، آن ها را به فعالیت های متعدد تشویق کنند، اگر بی توجهی ها نسبت به کودکان خود را با پول و هدیه جبران کنند، اگر از خطاهای کودک راحت چشم پوشی نمایند نسبت به کار های نادرست او سخت گیری نداشته باشند و به هر طریقی بخواهند کودک را راضی نگه دارند، کودکشان دچار اختلالات روانی خواهد شد.
سندروم ثروت در کودکان بر روی آنها اثرات نامطلوبی را می گذارد که در ادامه به بیان این عوارض پرداخته ایم:

می توانیم از سندروم ثروت در کودکان جلوگیری کنیم؟
درک تلاش های والدین برای حفظ سبک زندگی خانواده از اهمیت ویژه ای برخوردار است. کودکان باید یاد بگیرند که تلاش های پدر و مادر برای حفظ یک زندگی را درک کنند.
والدین باید به کودکان خود بیاموزند که از وجود امکانات لذت ببرند و در حفظ و نگهداری آن ها تلاش کنند و قدر شناس باشند.
والدین باید احساس مسئولیت را در کودکان به وجود آورده و آن را تقویت کنند و به آنها یاد دهند که مسئول باشند و این نیاز به جایزه ندارد. برای تقویت احساس مسئولیت در کودک والدین باید مسئولیت هایی را به کودک بسپارند مثلا میز را مرتب کنند، سطل زباله را بیرون ببرند، اتاق ها را تمیز کنندو کار های شخصی خودش را خود به تنهایی و بدون کمک دیگران انجام دهند.
فعالیت ها ارزش های آن ها را تقویت خواهند کرد. در این موارد والدین نیز باید کودکان را با دنیای واقعی لمس کنند. آن ها باید یاد بگیرند چطور برای دیگران ارزش قائل شوند و چطور به دیگران احترام بگذارند.
اختصاص زمان بیشتری به کودکان، اعمال محدودیت هایی برای کودکان، آموزش مهارت های مقابله با نا امیدی به کودکان سبب می شود که با اخلاق و احساسات صحیح رشد کنند و برای آن چه که می خواهند به دست بیاورند تلاش کنند و دوران بزرگسالی شاد داشته باشند.

ماهی یک ماده غذایی سالم است که باید در رژیم غذایی کودک تان قرار بگیرد و معمولا هم افراد از زمانی که شروع به دادنِ غذای جامد به کودک می کنند که معمولاً در سن 6 ماهگی به بعد است، ماهی را هم در نظر می گیرند.
از آن جایی که ممکن است ماهی عامل ایجاد آلرژی باشد، به خاطر همین در استفاده از آن باید دقت کنید و کمی صبر داشته باشید تا مطمئن شوید که بدن کودک تان هیچ واکنشی نشان نمی دهد. به هر حال ماهی یک وعده غذایی مهم است، زیرا سرشار از مواد مغذی از جمله پروتئین و اسید های چرب می باشد؛ اما بسیار مهم است که از بعضی از انواع ماهی ها به کودک خود ندهید، زیرا حاوی سطوح غیر امنی از جیوه هستند که ممکن است به بدن کودک آسیب وارد کند.
ماهی می تواند نقش بسیار مهمی در تعادل رژیم غذایی کودک داشته باشد، زیرا سرشار از مواد مغذی است و سلامت بدن او را تامین می کند. در واقع ماهی یک منبع سالم از پروتئین ها و لیپیدها است که منبع انرژی هم محسوب می شود و جذب ویتامین های محلول در چربی را بالا می برد. ماهی حاوی اسید چرب امگا 3 است که برای رشد مغزی، بینایی، سیستم ایمنی و سلامت قلب اهمیت بسیار زیادی دارد و حاوی ویتامین د، ویتامین ای، ویتامین ب1، ویتامین ب 3، ویتامین ب6، ویتامین ب12، کلسیم و آهن می باشد.

بعضی از انواع خاصی از ماهی ها حاوی متیل جیوه هستند که به مرور؛ به مغز و سیستم عصبی کودک آسیب می زنند. این که بخواهید بدانید کدام نوع ماهی برای کودک تان مناسب است، باید به سطح جیوه آن دقت کنید.
متخصصان پیشنهاد می کنند که کودکان بین 1 تا 3 سال می توانند هر هفته یک الی 2 وعده از بهترین انواع ماهی استفاده کنند. ماهی خوب و معمولی هم فقط باید یک بار در هفته استفاده شود؛ به طور مثال ماهی سالمون بهترین نوع ماهی است و می توانید 2 بار در هفته از آن به کودک خود بدهید، زیرا سطح جیوه آن بسیار کم است؛ اما ماهیِ تن یک نوع ماهی خوب و معمولی محسوب می شود و به اندازه یک بار در هفته باید آن را محدود کنید. از طرفی نباید از ماهی های بزرگ به کودک خود بدهید، زیرا جیوه بالایی دارد.

ماهی یک ماده غذایی سالم است که باید در رژیم غذایی کودک تان قرار بگیرد و معمولا هم افراد از زمانی که شروع به دادنِ غذای جامد به کودک می کنند که معمولاً در سن 6 ماهگی به بعد است، ماهی را هم در نظر می گیرند.
از آن جایی که ممکن است ماهی عامل ایجاد آلرژی باشد، به خاطر همین در استفاده از آن باید دقت کنید و کمی صبر داشته باشید تا مطمئن شوید که بدن کودک تان هیچ واکنشی نشان نمی دهد. به هر حال ماهی یک وعده غذایی مهم است، زیرا سرشار از مواد مغذی از جمله پروتئین و اسید های چرب می باشد؛ اما بسیار مهم است که از بعضی از انواع ماهی ها به کودک خود ندهید، زیرا حاوی سطوح غیر امنی از جیوه هستند که ممکن است به بدن کودک آسیب وارد کند.
ماهی می تواند نقش بسیار مهمی در تعادل رژیم غذایی کودک داشته باشد، زیرا سرشار از مواد مغذی است و سلامت بدن او را تامین می کند. در واقع ماهی یک منبع سالم از پروتئین ها و لیپیدها است که منبع انرژی هم محسوب می شود و جذب ویتامین های محلول در چربی را بالا می برد. ماهی حاوی اسید چرب امگا 3 است که برای رشد مغزی، بینایی، سیستم ایمنی و سلامت قلب اهمیت بسیار زیادی دارد و حاوی ویتامین د، ویتامین ای، ویتامین ب1، ویتامین ب 3، ویتامین ب6، ویتامین ب12، کلسیم و آهن می باشد.

بعضی از انواع خاصی از ماهی ها حاوی متیل جیوه هستند که به مرور؛ به مغز و سیستم عصبی کودک آسیب می زنند. این که بخواهید بدانید کدام نوع ماهی برای کودک تان مناسب است، باید به سطح جیوه آن دقت کنید.
متخصصان پیشنهاد می کنند که کودکان بین 1 تا 3 سال می توانند هر هفته یک الی 2 وعده از بهترین انواع ماهی استفاده کنند. ماهی خوب و معمولی هم فقط باید یک بار در هفته استفاده شود؛ به طور مثال ماهی سالمون بهترین نوع ماهی است و می توانید 2 بار در هفته از آن به کودک خود بدهید، زیرا سطح جیوه آن بسیار کم است؛ اما ماهیِ تن یک نوع ماهی خوب و معمولی محسوب می شود و به اندازه یک بار در هفته باید آن را محدود کنید. از طرفی نباید از ماهی های بزرگ به کودک خود بدهید، زیرا جیوه بالایی دارد.

در ابتدا این پرسش به وجود می آید که چرا اصلا کودکان حاضر جوابی می کنند؟ بر کسی پوشیده نیست که کودکان نمی توانند صبور باشند و در صورت نا امیدی یا آزرده شدن به سرعت واکنش نشان می دهند، به خصوص زمانی که نیازهایشان برآورده نمی شود. کودکان سرشار از انرژی و کنجکاوی هستند که اغلب منجر به نافرمانی و سرکشی آن ها می شود. با این حال، در بیشتر موارد، این فقط بخشی از روند رشد کودکان است و در نهایت با افزایش سن آن ها تغییر خواهد کرد.
کودکان به دلایل مختلف حاضر جوابی می کنند؛ آن ها ممکن است با این کار بخواهند استقلال خود را ابراز کنند و اعلام کنند که بدون نظارت یا راهنمایی والدین توانایی انجام کارها را دارند. از نظر کودکان این کار راهی است که آن ها می توانند به شما بفهمانند که به کمک شما نیاز ندارند! اما آیا این خوب است؟ و یا مثلاً گاهی از فرزندتان می خواهید کاری را انجام دهد که البته کاملاً برای انجام آن آماده نیست، در این صورت کودک احساس اضطراب می کند، و با پاسخی ناخوشایند از انجام آن کار سرپیچی می کند.

حالا که علل این رفتار فرزندتان را دانستید، در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی راهکارهایی را برای مقابله با حاضر جوابی کودکان در اختیارتان می گذاریم. امیدواریم که این راهکارها برای شما کاربران گرامی به خصوص مادران عزیز مفید و قابل اجرا باشد.
سعی کنید با کودکانی که تمایل به حاضر جوابی دارند صبورانه برخورد کنید. درک کنید که این فقط یکی از راه هایی است که آن ها می توانند در صورت احساس ناراحتی یا اضطراب در مورد چیزی، خود را با آن ابراز کنند. اگر بر سرآن ها فریاد بزنید یا کلمات تند به کار ببرید، وضعیت را بدترمی کند. بنابراین، ابتدا خونسردی خود را حفظ کنید.
اگر فرزندتان حاضر جوابی می کند، سعی کنید او را وادار کنید در مورد آن موضوع صحبت کند. گاهی اوقات ممکن است احساس نا امیدی یا ترس داشته باشد و کلماتی که از دهانش خارج می شود منطقی نباشد. او به درک نیاز دارد و شما باید با پرسیدن سوالاتی درمورد آنچه که او را آزار می دهد به او آرامش دهید.

گاهی اوقات بچه ها به شما حرف های توهین آمیز می زنند، در این مواقع جلوی آن ها بایستید. اگر این کار را انجام ندهید، آن ها در آینده و همچنین با افراد دیگر به انجام آن ادامه خواهند داد. اگر فرزندتان در جواب درخواست شما پاسخی ناخوشایند می دهد، سعی کنید ابتدا به او زمان بیشتری بدهید، اما اگر او با کلمات بدتر به شما پاسخ داد، در این صورت او باید عواقب کار خود را احساس کند.
اگر فرزندتان عادت به این کار ندارد و به ندرت این کار را انجام می دهد باید به دنبال دلایل آن باشید. این امکان وجود دارد که او توسط شما یا یکی از همسالانش صدمه و آسیبی دیده باشد، یا از دوستان خود، رسانه های اجتماعی و یا اطرافیان الگو برداری کرده باشد. بنابراین با بررسی این عوامل به بهبود این رفتار در کودک خود کمک کنید.
مهم است که عواقب این نوع رفتار را به کودک خود گوشزد کنید. توضیح دهید که چرا نمی توانید حاضرجوابی های گستاخانه ی او را تحمل کنید و به او بگویید اگر به همین رفتارش ادامه دهد، دیگران چه واکنشی در قبال رفتار او نشان خواهند داد.
اگر فرزندتان حرفی نامحترمانه زد، از او بخواهید با احترام عذرخواهی کند. به او بگویید که عدم عذرخواهی عواقبی برای آینده او خواهد داشت. کودکان باید از اهمیت احترام به احساسات و شخصیت دیگران به خوبی آگاه باشند.

فرزند خود را به خاطر دستاوردها تحسین کنید و در هنگام شکست هایش او را تشویق و حمایت کنید. تصور کنید اگر فرزندتان جواب شما را ندهد چه اتفاقی می افتد. او نگرش مثبت تری نسبت به زندگی خواهد داشت و اطرافیان در نظرش بهتر خواهند بود. وقتی فرزندتان به موفقیتی می رسد حتما او را تشویق کنید و برایش پاداشی کوچک درنظر بگیرید، حتی در صورت عدم موفقیتش در کاری او را حمایت کرده و به او امید و اطمینان خاطر بدهید.
سعی کنید در هنگام شکست های کودکتان زیاد ناامید نشوید، زیرا ممکن است او از دست شما دلخور و ناراحت شود و آن گونه که شایسته است احساس همدلی را در شما نبیند و از همه مهم تر، نا امید و سرخورده شود.
اگر این رفتارهای فرزندتان ادامه پیدا کرد، بهتر است از یک متخصص و مشاور کمک بگیرید. حتما یک مشاور زبردست در این امربه شما و فرزندتان کمک خواهد کرد. یک مشاور خوب در این زمینه به فرزند شما کمک خواهد کرد تا او به عواقب این رفتارش پی ببرد و در مسیر بهبود رفتار خود قدم بردارد.

فرزند خود را با دیگران مقایسه نکنید. این کار عواقبی را دنبال دارد؛ عزت نفس و اعتماد به نفس را در فرزند خود از بین می برید، او را از درون افسرده می کنید و او به تدریج جریح و سرکش می شود. به مرور زمان و با تکرار این رفتارتان او را جریح تر می کنید و یکی از عواقب این کار حاضر جوابی فرزندتان و حتی بی احترامی او نسبت به شما خواهد بود.
برای از بین بردن رفتار پاسخگویانه فرزندتان، الگویی خوب برای او باشید. این بهترین راه برای کمک به او در تغییر رفتارش است. اگر فرزند شما شاهد باشد که والدینش با پدربزرگ و مادربزرگش رفتاری محترمانه و خوب دارند، او نیز همین روش را دنبال می کند.
هیچ گاه این گونه رفتار فرزند خود را به خود نگیرید و شخصی سازی نکنید. یادتان باشد که جلوی فرزندتان خود را سرزنش نکنید چرا که این رفتار فرزند شما به این معنی نیست که شما مشکلی دارید. بنابراین به جای سرکوب و سرزنش خود راهی برای حل مشکل پیدا کنید.
هنگامی که کودکتان جواب شما را می دهد، ممکن است نشانه ای از رشد او باشد. در این مرحله، بسیار مهم است که شما والدین رفتارهای اشتباه خود را به شیوه ای درست و مودبانه تغییر دهید. وقتی کودک این گونه رفتار می کند، شما والدین اغلب دچار نگرانی و سردرگمی می شوید اما نگران نباشید، تقریباً همه والدین در جهان آن را تجربه کرده اند و می کنند. بنابراین، با رعایت این نکات که در اختیارتان گذاشتیم، می توانید این رفتار را در فرزند خود بهبود بخشیده و البته زندگی و شخصیت او را به بهترین شکل بسازید.

در ابتدا این پرسش به وجود می آید که چرا اصلا کودکان حاضر جوابی می کنند؟ بر کسی پوشیده نیست که کودکان نمی توانند صبور باشند و در صورت نا امیدی یا آزرده شدن به سرعت واکنش نشان می دهند، به خصوص زمانی که نیازهایشان برآورده نمی شود. کودکان سرشار از انرژی و کنجکاوی هستند که اغلب منجر به نافرمانی و سرکشی آن ها می شود. با این حال، در بیشتر موارد، این فقط بخشی از روند رشد کودکان است و در نهایت با افزایش سن آن ها تغییر خواهد کرد.
کودکان به دلایل مختلف حاضر جوابی می کنند؛ آن ها ممکن است با این کار بخواهند استقلال خود را ابراز کنند و اعلام کنند که بدون نظارت یا راهنمایی والدین توانایی انجام کارها را دارند. از نظر کودکان این کار راهی است که آن ها می توانند به شما بفهمانند که به کمک شما نیاز ندارند! اما آیا این خوب است؟ و یا مثلاً گاهی از فرزندتان می خواهید کاری را انجام دهد که البته کاملاً برای انجام آن آماده نیست، در این صورت کودک احساس اضطراب می کند، و با پاسخی ناخوشایند از انجام آن کار سرپیچی می کند.

حالا که علل این رفتار فرزندتان را دانستید، در این بخش از خانواده پلاس بیا نی نی راهکارهایی را برای مقابله با حاضر جوابی کودکان در اختیارتان می گذاریم. امیدواریم که این راهکارها برای شما کاربران گرامی به خصوص مادران عزیز مفید و قابل اجرا باشد.
سعی کنید با کودکانی که تمایل به حاضر جوابی دارند صبورانه برخورد کنید. درک کنید که این فقط یکی از راه هایی است که آن ها می توانند در صورت احساس ناراحتی یا اضطراب در مورد چیزی، خود را با آن ابراز کنند. اگر بر سرآن ها فریاد بزنید یا کلمات تند به کار ببرید، وضعیت را بدترمی کند. بنابراین، ابتدا خونسردی خود را حفظ کنید.
اگر فرزندتان حاضر جوابی می کند، سعی کنید او را وادار کنید در مورد آن موضوع صحبت کند. گاهی اوقات ممکن است احساس نا امیدی یا ترس داشته باشد و کلماتی که از دهانش خارج می شود منطقی نباشد. او به درک نیاز دارد و شما باید با پرسیدن سوالاتی درمورد آنچه که او را آزار می دهد به او آرامش دهید.

گاهی اوقات بچه ها به شما حرف های توهین آمیز می زنند، در این مواقع جلوی آن ها بایستید. اگر این کار را انجام ندهید، آن ها در آینده و همچنین با افراد دیگر به انجام آن ادامه خواهند داد. اگر فرزندتان در جواب درخواست شما پاسخی ناخوشایند می دهد، سعی کنید ابتدا به او زمان بیشتری بدهید، اما اگر او با کلمات بدتر به شما پاسخ داد، در این صورت او باید عواقب کار خود را احساس کند.
اگر فرزندتان عادت به این کار ندارد و به ندرت این کار را انجام می دهد باید به دنبال دلایل آن باشید. این امکان وجود دارد که او توسط شما یا یکی از همسالانش صدمه و آسیبی دیده باشد، یا از دوستان خود، رسانه های اجتماعی و یا اطرافیان الگو برداری کرده باشد. بنابراین با بررسی این عوامل به بهبود این رفتار در کودک خود کمک کنید.
مهم است که عواقب این نوع رفتار را به کودک خود گوشزد کنید. توضیح دهید که چرا نمی توانید حاضرجوابی های گستاخانه ی او را تحمل کنید و به او بگویید اگر به همین رفتارش ادامه دهد، دیگران چه واکنشی در قبال رفتار او نشان خواهند داد.
اگر فرزندتان حرفی نامحترمانه زد، از او بخواهید با احترام عذرخواهی کند. به او بگویید که عدم عذرخواهی عواقبی برای آینده او خواهد داشت. کودکان باید از اهمیت احترام به احساسات و شخصیت دیگران به خوبی آگاه باشند.

فرزند خود را به خاطر دستاوردها تحسین کنید و در هنگام شکست هایش او را تشویق و حمایت کنید. تصور کنید اگر فرزندتان جواب شما را ندهد چه اتفاقی می افتد. او نگرش مثبت تری نسبت به زندگی خواهد داشت و اطرافیان در نظرش بهتر خواهند بود. وقتی فرزندتان به موفقیتی می رسد حتما او را تشویق کنید و برایش پاداشی کوچک درنظر بگیرید، حتی در صورت عدم موفقیتش در کاری او را حمایت کرده و به او امید و اطمینان خاطر بدهید.
سعی کنید در هنگام شکست های کودکتان زیاد ناامید نشوید، زیرا ممکن است او از دست شما دلخور و ناراحت شود و آن گونه که شایسته است احساس همدلی را در شما نبیند و از همه مهم تر، نا امید و سرخورده شود.
اگر این رفتارهای فرزندتان ادامه پیدا کرد، بهتر است از یک متخصص و مشاور کمک بگیرید. حتما یک مشاور زبردست در این امربه شما و فرزندتان کمک خواهد کرد. یک مشاور خوب در این زمینه به فرزند شما کمک خواهد کرد تا او به عواقب این رفتارش پی ببرد و در مسیر بهبود رفتار خود قدم بردارد.

فرزند خود را با دیگران مقایسه نکنید. این کار عواقبی را دنبال دارد؛ عزت نفس و اعتماد به نفس را در فرزند خود از بین می برید، او را از درون افسرده می کنید و او به تدریج جریح و سرکش می شود. به مرور زمان و با تکرار این رفتارتان او را جریح تر می کنید و یکی از عواقب این کار حاضر جوابی فرزندتان و حتی بی احترامی او نسبت به شما خواهد بود.
برای از بین بردن رفتار پاسخگویانه فرزندتان، الگویی خوب برای او باشید. این بهترین راه برای کمک به او در تغییر رفتارش است. اگر فرزند شما شاهد باشد که والدینش با پدربزرگ و مادربزرگش رفتاری محترمانه و خوب دارند، او نیز همین روش را دنبال می کند.
هیچ گاه این گونه رفتار فرزند خود را به خود نگیرید و شخصی سازی نکنید. یادتان باشد که جلوی فرزندتان خود را سرزنش نکنید چرا که این رفتار فرزند شما به این معنی نیست که شما مشکلی دارید. بنابراین به جای سرکوب و سرزنش خود راهی برای حل مشکل پیدا کنید.
هنگامی که کودکتان جواب شما را می دهد، ممکن است نشانه ای از رشد او باشد. در این مرحله، بسیار مهم است که شما والدین رفتارهای اشتباه خود را به شیوه ای درست و مودبانه تغییر دهید. وقتی کودک این گونه رفتار می کند، شما والدین اغلب دچار نگرانی و سردرگمی می شوید اما نگران نباشید، تقریباً همه والدین در جهان آن را تجربه کرده اند و می کنند. بنابراین، با رعایت این نکات که در اختیارتان گذاشتیم، می توانید این رفتار را در فرزند خود بهبود بخشیده و البته زندگی و شخصیت او را به بهترین شکل بسازید.

همه ما در کودکی طعم و مزه تلخ و گچی آنتی بیوتیک ها و چرک خشک کن ها را به یاد داریم. این امر طبیعی بود که با دیدن بطری صورتی دارو شروع به دویدن و پنهان شدن می کردیم و در نهایت پس از دقایقی مقاومت خسته می شدیم و گریه کنان مجبور به خوردن دارو می شدیم.
همین امر سبب استرس والدین هنگام دادن دارو نیز می شد اما حال که خودمان پدر مادر شده ایم لازم است با رعایت ترفندهایی دارو را بدون دغدغه کودکی مان به آن ها بدهیم. در این قسمت از بیا نی نی به معرفی این ترفند ها از زبان یک پزشک اطفال می پردازیم تا زین پس با خیالی راحت به کودک دارو بدهید.
هنگامی که کودک بیمار می شود احساس و رفتارش خارج از کنترل می شود بنابراین به او کمک کنید تا حق انتخاب داشته باشد در حالی که مصرف دارو انتخابی نیست به آن ها گزینه های ساده ای برای انتخاب پیشنهاد دهید:
• نحوه مصرف دارو (از طریق سرنگ یا فنجان)
زمان مصرف دارو ( قبل و یا بعد از لباس پوشیدن)
• مکان مصرف دارو (در میز آشپزخانه یا هنگام تماشای تلویزیون )
ممکن است کودک ترجیح دهد دارو را به تنهایی و یا با کمک والدین مصرف کند. صرف نظر از انتخاب کودک او را تحت نظارت داشته باشید.

توجه داشته باشید کودک چه مقدار دارو می تواند قورت دهد زیرا در غیر اینصورت سبب می شود دارو در گلویش بپرد. گاهی نیز مجبورید دارو را به بخش های کوچک تری تقسیم کنید.
هنگام دارو دادن به کودکان و نوزادان دقت کنید که دارو را به سمت گونه، پشت یا کنار زبانش تخلیه کنید و سپس صبر کنید تا قبل از تخلیه دارو از دهانش آن را ببلعد. همچنین زمانی که به کودک دارو می دهید او را در حالت عمودی یا نشسته قرار دهید تا به گلویش نپرد.
اگر کودک به قدری بزرگ شده است که متوجه حرف شما شود به او توضیح دهید که چرا باید دارو بخورد. طبق گفته فردی که اخیرا پرستار خواهر زاده 4 ساله اش بود :او به دلیل عفونت گوش مجبور به مصرف آنتی بیوتیک بود. هنگامی که بطری صورتی دارو را سمتش می بردم از خوردن دارو امتناع می کرد و می گفت:اوه، حال بهم زن است. به همین دلیل از او پرسیدم آیا می دانی به چه علت باید دارو بخوری؟ و او در پاسخ شانه ای بالا انداخت. به او توضیح دادم که دارو به بهبودی گوشش کمک می کند و می تواند پس از آن به کودکستان برود و با بچه ها بازی کند.
صحبت ما ترفندی است که کودک با خوردن دارو متقاعد شود.

شرایط را با رفتاری مثبت تحت کنترل خود درآورید. فراموش نکنید که کودک را به خاطر خوردن دارو بدون هیچ مقاومتی تحسین کنید. کودک باید متوجه شود که دارو خوردن تنبیه نیست. توجه داشته باشید که او را برای دارو خوردن تهدید نکنید.
کودکان در سن مدرسه با تحسین کردن انگیزه پیدا می کنند. برای کودک خود نموداری تهیه کنید تا با هر بار خوردن دارو بدون مقاومت برچسب ستاره ای دریافت کند. همچنین می توانید تعیین کنید که با چند بار دریافت برچسب موفق به کسب جایزه خواهد شد.
قبل از دریافت دارو از داروخانه از دارو ساز بپرسید آیا می تواند داروهایی با طعم گیلاس، انگور، موز و هندوانه را جایگزین کند یا خیر. اگر کودک را نیز در انتخاب سهیم کنید بهتر است. این موضوع به مبحث کنترل نیز کمک می کند.

با پزشک یا داروساز کودک درباره فرمول دارو صحبت کنید. گاهی داروها بصورت قرص های جویدنی یا بصورت کپسول هستند، شما می توانید محتویات آن را خارج و روی غذا بپاشید. گاهی نیز بصورت قرص هایی هستند که می توان آن ها را به تکه های کوچک تقسیم کرده تا کودک همراه غذا به راحتی آن را قورت دهد.
خلاق باشید! دوز مناسب دارو را توسط سرنگ یا فنجان های پلاستیکی درجه دار بررسی کنید اما این امر بدان معنا نیست که به همان شیوه نیز دارو را به کودک بدهید. ممکن این است کودک ترجیح دهد تا از قاشقی که شخصیت های کارتونی دارد یا حتی فنجان کوچک مورد علاقه اش برای خوردن استفاده کند. برای کودک نقش بازی کنید و مقداری از دارو را به عروسک و یا حیوان مورد علاقه اش بدهید.
تغییر دادن مزه دارو از طریق مخلوط کردن با شربت شکلاتی، سس پنکیک، پودینگ، سس سیب و ماست می تواند روشی موثر باشد. به جای مخلوط کردن نیز می توانید مقدار کمی از دارو را روی قاشق ریخته و آن را با ماست، سس شکلات و یا بستنی پوشش دهید. در نتیجه اولین چیزی که کودک مزه می کند یک میان وعده خوش مزه می باشد.
برخی از داروها را نمی توان با وعده های غذایی کودک مخلوط کرد پس لازم است درباره محدودیت این امر از پزشک یا داروساز سوال کنید. برخی دیگر از مخلوط کردن های پیشنهادی عبارتند از:
– برای کودکان بزرگ تر از طعم دهنده های شیرینی چون آبمیوه استفاده و برای نوزادان داخل شیشه شیر یا فنجان بریزید. این کار را تنها با موافقت پزشک انجام دهید.
– بین دارو و خوراکی مورد علاقه کودک تناوب ایجاد کنید به عنوان مثال، مقدار کمی از دارو را با توت فرنگی رسیده، کمی شکلات، ماست میوه ای و آبمیوه به کودک بدهید و این روند را تا زمانی که دوز دارو تمام نشده ادامه دهید.
برخی از داروها می توانند به جای 4 بار مصرف در روز، 2 بار مصرف شوند. چنان چه با این امر مشکل دارید با پزشک او مشورت کنید.
• نکته :داروی کودک را در شیشه شیر به همراه مایع دیگر یا در فنجانی بزرگتر مخلوط نکنید زیرا او ممکن است نتواند تمام شیر را بخورد و یا به ناچار باید آن را بخورد، این امر غیر منطقی است.

1. مقدار مصرف دارو و جذب و دفع آن در کودکان، از بزرگسالان متفاوت است زیرا کبد و کلیه ها در کودکان، تکامل نیافته اند و ممکن است دچار مشکل در جذب و دفع دارو شوند. پس دوز دارو باید مطابق با دستور پزشک و با توجه به سن و وزن کودک به او داده شود.
2. قطره ی ویتامین AD برای پیشگیری از نرمی استخوان و پیشگیری از کمبود ویتامین D در کودکان مفید است.
3. پیش از این هم در بخش سلامت بیا نی نی اشاره شد که آسپرین و دیکلوفناک عوارض زیادی برای کودک دارد. دیکلوفناک سبب کاهش فشار خون می شود.
4. بیشتر عفونت ها در کودکان ویروسی است و ظرف چند روز بهبود می یابد و نیازی به مصرف آنتی بیوتیک ندارد پس از مصرف بی رویه و خودسرانه آنتی بیوتیک به کودکان پرهیز کنید.
5. به کودکان زیر دو سال، داروی دیفن هیدرامین ندهید.
6. برای کاهش حساسیت ناشی از سرماخوردگی بینی کودک خود را بشویید و بینی را مداوم تخلیه کنید و مایعات کافی به او دهید و از مصرف آنتی هیستامین بپرهیزید زیرا مصرف آنتی هیستامین سبب خشک شدن ترشحات و تجمع آن در مجاری تنفسی و بالارفتن خطر عفونت می شود.
7. قبل از دو سالگی داروهای ضد سرفه و خلط آور به کودک ندهید و برای کاهش سرفه از مایعات و بخور استفاده کنید زیرا علت سرفه باید مشخص شود، دادن دارو باعث می شود این مکانیسم دفاعی به خوبی عمل نکند.
8. گاهی مادران برای سهولت مصرف دارو توسط کودک قرص را به چند تکه تقسیم می کنند یا کپسول را باز و با مایع مخلوط می کنند اما بعضی از داروها را نمی توان نصف کرد.

9. اگر به کودک آهن می دهید، زمان مصرف آهن باید با شیر خوردن کودک یک ساعت فاصله داشته باشد زیرا شیر جذب آهن را کمتر می کند.
10. قبل از شش، هفت سالگی کودکان نمی توانند قرص استامینوفن را ببلعند و بهتر است به آنها شربت و قطره استامینوفن که تب بر است را بدهید.
11. داروی ضد درد و ضد تب ایبوپروفن نیز نسبت به استامینوفن بیشتر است و باید این دارو را قبل از شش ماهگی به کودک ندهد. ایبوپروفن روی دستگاه گوارش تاثیر می گذارد و باعث خونریزی گوارشی می شود پس شربت ایبوپروفن را بعد از غذا به کودک بدهید.
12. به کودکان خود دارو گیاهی ندهید زیرا همه ی داروهای گیاهی صد در صد بی خطر نیستند.
13. مصرف هر نوع دارویی برای کودک باید با نظر پزشک معالج باشد.
14. هرگز خوددرمانی نکنید زیرا مصرف بعضی از داروها در دوران کودکی ممنوع است.
15. برخی از کودکان ممکن است نسبت به یک داروی ساده واکنش و حساسیت نشان دهند پس دستپاچه نشوید و سریع با پزشک معالج تماس بگیرید.
16. به تاریخ تولید و انقضای دارو، قبل از مصرف دارو به کودک توجه کنید.
17. به دوز دارویی که به کودک می دهید، توجه کنید.
18. به دستورات درج شده روی دارو توجه کنید.
19. داروها را در جای خنک و دور از نور آفتاب نگه دارید.

همه ما این مسئله را تجربه کرده ایم که کودک نوپا مقداری از دارو را بلافاصله یا کمی بعد از دهانش بیرون می ریزد، اگر این اتفاق افتاد و دارو به مقدار زیاد از دهانش تخلیه شد با پزشک او تماس بگیرید زیرا مصرف بیش از حد برخی داروها مضر و برخی دیگر بی ضرر است.
هنگامی که زمان مصرف داروی کودک فرا رسید با رعایت این نکات تجربه ای آسان و بدون دلهره برای خود و فرزندتان رقم بزنید.

من سال ها قبل در یک جلسه شرکت می کردم که در آن یک کودک 5 ساله به چشمان من نگاه کرد و در حالی که اشک در چشمانش حلقه زده بود، جمله زیر را گفت:”من خیلی زشت هستم. به خاطر همین هیچ کس با من بازی نمی کند.”
زمانی که روانشناسان شروع به کار می کنند، در مراحل اول باید با کودکان برخورد داشته باشند و لحظات مختلف را در زندگی آن ها بررسی کنند. بسیاری از کودکان و نوجوانان به طور مداوم خودشان را در یک شرایط منفی مشاهده می کنند و احساس می کنند که کمتر از دیگران هستند.
به عنوان یک خانواده، شما هم باید در این مورد کودکان خود را مورد بررسی قرار دهید که در این قسمت بسیار مهم از خانواده پلاس بیا نی نی علائم چنین رفتارهایی را برایتان بیان خواهیم کرد.

احتمالاً جملات زیر را از کودک مبتلا به این مشکل شنیده باشید:

راه های زیادی وجود دارد که بتوانید به این رفتار کودکانتان و خود سرزنشگری و خود انتقادی آن ها پاسخ دهید.
مثلاً:

استراتژی های مختلفی توسط روانشناسان برای ارتقای مهربان بودن با خود وجود دارد. در این قسمت مواردی از آنها را به شما معرفی می کنیم تا بتوانید آن ها را برای کودکان خود به کار ببندید.
افراد باید بدانند که خود انتقادی چه اثراتی دارد و انجام این کار را متوقف کنند و یاد بگیرند که چگونه به درد و غم و ناراحتی خود غلبه کنند. باید ببینند که چه چیزی در ذهن آن ها می گذرد و از تجربیات خود نیز استفاده کنید.
مثلا زمانی که خودتان می گویید، من احمق هستم، صدمات جبران ناپذیری به خودتان وارد می کنید. زمانی که با خودتان فکر می کنید، من زشت و چاق هستم، یعنی دارید این سیگنال را به خودتان می دهید که اصلاً به خود اعتماد و علاقه ندارید.
برچسب های منفی زدن و خود انتقادی می تواند تجربه شما را از زندگی به یک تجربه منفی تبدیل کند.
خوشبختانه ما می توانیم به کودکان در این مسیر کمک کنیم و افکار انتقادی آن ها را بشناسیم و اجازه ندهیم که خودشان را احمق فرض کنند. از آن ها بخواهیم که افکار خود را متوقف کنند و این آمادگی مهربانی را در خودشان به وجود بیاورند.


به خودمان یادآوری کنیم که بسیاری از ما انسان ها ویژگی ها و رفتارهایی داریم که از آن ها راضی نیستیم و بدن و ذهن ما هم دقیقا آنطور که می خواهیم طراحی نشده اند
باورها و احساساتی در ذهن ما در مورد خودمان وجود دارد که آن ها را دوست نداریم. به همین دلیل باید باور کنیم که این رفتارها و ویژگی ها جزئی از فاکتورهای بیولوژیکی شخصیت ما می باشند و در نهایت در همه افراد هم وجود دارد.
پس باید به خودمان یادآوری کنیم که این اتفاقات، شکست ها و ناامیدی ها کاملاً طبیعی هستند و در مغز همه انسان ها وجود دارند. پس ما یک انسان طبیعی با ساختار بیولوژیکی نرمال می باشیم.

همچنین می توانیم با در اختیار گذاشتن اطلاعاتی مانند طبیعی بودن این اتفاقات و رفتارها و چگونگی عملکرد مغز انسان و تجربیات انسان های دیگر با کودکمان صحبت کنیم و آن ها را آرام کنیم.


یکی دیگر از جنبه های مهربان بودن با خود این است که چیزهای خوب و تجربیات خوبی را برای خودمان رقم بزنیم. به معنای این که خودمان را در شرایطی قرار دهیم که احتمالاً مهربانی، رضایت و تجربه های خوبی دریافت می کنیم.
باید به خودمان اجازه یک خواب مناسب و راحت تر انجام دادن کارها، استراحت کردن بین شرایط مختلف و کاهش استانداردها را در بعضی از شرایط یادآوری کنیم. همچنین می توانیم خودمان را تشویق کنیم تا راه هایی را پیدا کنیم و از طریق آن سالم بمانیم و جملات زیر را به خودمان بگوییم:

زمانی که از خودمان انتقاد می کنیم و افکار منفی داریم، همه توجه ما به نقاط منفی زندگی می رود. باید یاد بگیریم به جای آن به خودمان یادآوری کنیم که قدرت درونی بسیار زیادی داریم و پتانسیل های ما بسیار بالا است.
باید به ذهنمان یاد بدهیم که فقط روی مشکلات تمرکز نکنیم و فقط ضعف ها را نبینیم و با تمرین کردن به چیزهای خوب هم فکر کنیم.
نکات مثبت خود را به یاد داشته باشید. گاهی اوقات می توانید لیستی از این موارد را یادداشت کنید و مقابل چشمان خود قرار دهید که به یادآوری این لحظات و اتفاقات مثبت کمک کند.
همچنین می توانید تمرکز و قدرت درونی تان را بالا ببرید.

مثلا:
چنانچه در ادامه ی این بخش از بیا نی نی اشاره شده است بسیاری از والدین هم می توانند قدرت و توانایی های کودک شان را به آن ها یادآوری کنند و به او کمک کنند که خودش هم این توانایی ها را شناسایی کند.

نگرانی هایی برای والدین وجود دارد که این مسئله را اینگونه بیان می کنند:اگر به کودکمان بگوییم که فلان کار خودش را کنار بگذارد یا بگوییم که با خودش مهربان باشد، پس احتمالاً واکنش بدی نشان می دهد یا فکر می کند که می تواند از هر راهی رفتار کند و در آخر با خودش مهربان باشد.
اول این که کمک کردن به کودک برای مهربان بودن با خودش به معنای این نیست که رفتارهای غیر کمک کننده دیگر را کاهش دهیم و اجازه دهیم تا هر کاری که می خواهد انجام دهد. می توانید کودک خود را تشویق کنید که در طول انجام قوانین خانوادگی یا بعد از آن انجام آن ها، خودش را تشویق کند و نتایج کارهای خوبش را ببیند.
دوم هیچ شواهدی مبنی بر این وجود ندارد که تشویق کردن کودک برای مهربان بودن با خود عاملی برای کاهش استاندارد های رفتاری و اخلاقی او است. در حقیقت خلاف این موضوع را به اثبات می رساند.
مطالعات نشان می دهد افرادی که بیش از بقیه با خودشان مهربان هستند، با دیگران هم مهربانی بیشتری دارند و سطح خجالت و احساس گناه در رابطه با دیگران هم در آن ها کم تر است و هیچ چیز بهتر از این نخواهد بود.

بدون شک قوانینی خاص در مدارس یا برخی از خانواده ها، بودن در کنار بچه های قلدر و زورگو می تواند عامل ایجاد فشار در کودکان باشد. در واقع این فشار چیزی است که آن را به طور مداوم در زندگی احساس می کنند. شما باید به کودک تان آموزش دهید تا بتواند اعتماد به نفس خود را دوباره تقویت کرده و با این فشار ها مبارزه کند و به نوعی از حق خودش در جایی که باید؛ دفاع کند. در این قسمت از خانواده پلاس بیا نی نی رفتارهایی را به شما آموزش می دهیم که می توانید به فرزند خود یاد بدهید تا بتواند از خودش دفاع کند.
به کودک تان یاد بدهید که چگونه هوش هیجانی خود را به طور مداوم تقویت کند. با انجام این کار او احساساتش را می شناسد، سرنخ ها را پیدا می کند و می تواند تصمیمات بهتری اتخاذ کند. از طرفی طرز فکر دیگران را هم می فهمد و تعامل بهتری با آن ها خواهد داشت.
وقتی که کودک بداند چگونه باید در برابر ظلم ایستادگی کند و چگونه تمایلاتش را نشان دهد، قطعا موفق تر هم عمل می کند. سعی کنید الگو و مدل خوبی برایش باشید تا از شما یاد بگیرید که چگونه از خود دفاع کند.
حتی با اعتماد به نفس ترین بچه ها هم ممکن است نتوانند سوالات شان را به زبان بیاورند. باید به آن ها یاد بدهید که در چنین حالتی هر طور که شده سوالات خود را بپرسند و از حق خودشان دفاع کنند.