سایتی برای نی نی ها و مامانا
“سه تا فرزند دارم”
همه ما وقتی این جمله رو از یک خانم یا آقا جوان می شنویم بلافاصله به ذهمنون می رسه که “چه اشتباه بزرگی کردن؛ سه تا بچه الان تو این وضعیت اقتصادی..؟!”
اما واقعا همین طوره؟ داشتن چند فرزند اشتباه بزرگیه!!
پیشنهاد می کنیم این ویدیو رو ببینید تا متوجه بشید که واقعیت چیز دیگری است…
منبع: hamin_media
سخت است و نفسگیر؛ اینکه برای مدتی هرچند کوتاه، خودت را آماده نقش جدید بکنی، برایش برنامهریزی کنی، همه هدفهایت را در این راستا تغییر بدهی و ناگهان با اتفاقی ناخوشایند روبرو بشوی و همه این برنامهریزیهایت را نقش بر آب ببینی! این اتفاقی است که برای بسیاری از والدینی که در انتظار فرزند هستند میافتد. آنها در حالی که خودشان را برای روزهای شیرین و دلانگیز پدر و مادری آماده کردهاند، با روزهای عجیب دیگری روبرو میشوند که به دلایل پزشکی مختلف، جنینشان را از دست میدهند و درد روحی و جسمی زیادی را باید تحمل کنند.
با او زندگی کرده بودم
یگانه یکی از همان مادرها است که در آستانه شش ماهگی دوران بارداری و یگانگیاش با فرزندش، او را از دست میدهد و هنوز بعد از گذشت دو سال، نتوانسته است به فرزند دیگری فکر کند:« از همان روز اول بارداری و با اولین آزمایشها و سنوگرافیها، دکتر احتمال خطر میداد؛ برای همین از ماه چهارم به بعد، استراحت مطلق بودم. فکر میکردم با استراحت کامل و فعالیت نکردن، دیگر همهچیز درست میشود و جنین در امان خواهد بود ولی در یکی از همان روزها بود که اتفاقاتی غیرطبیعی افتاد و تا رسیدن به بیمارستان، فرزندم را از دست دادم.» به قول خودش، نزدیک به دو سال از این اتفاق گذشته است ولی هنوز هم صدایش پشت تلفن، از تعریف کردن این اتفاق میلرزد:« من شش ماه با فکر و ذکر این بچه زندگی کرده بودم؛ با او حرف زده بودم. برایش جشن گرفتم و بعد از مخشص شدن جنسیتش، دنیایی از وسیله و لباس برایش خریده بودم. دل کندن از همه این حال و هوا، واقعا برایم غیرقابل باور بود. یعنی همهچیز تمام شد؟» میگوید روزهای اول فقط گریه میکردم؛ گریه از اینکه مگر میشود همه این فکر و خیالها بر باد برود؟ اما با گذشت چند ماه، با اینکه ظاهرا آرام بوده است و خبری از گریههای روز اول نبود، اما کوچکترین موضوع و مسئلهای، میتوانست روانش را بر هم بریزد؛ برای همین هم لازم بود که با مشاوری صحبت کند بتواند او را به زندگی عادی برگرداند:« خانم های زیادی بدون هیچ دردسری فرزندشان را به دنیا میآورند! چرا این بلا باید سر من میآمد.» یگانه مدام از این بلا حرف میزند؛ بلایی که به قول همسرش و اطرافیانش چنین اسمی ندارد و حتما خواست خدا بوده و حتما خیری داشته است ولی او چطور میتواند خودش را راضی کند؟:« هنوز واهمه تکرار دوباره این اتفاق را دارم؛ هنوز به آن روز عجیب فکر میکنم و هنوز نتوانستهام دست و پای کوچکی که دیدم را فراموش کنم!» اما مشاورش راضیاش کرده است که شاید تجربه دوباره مادری زیر نظر متخصص و با اطمینان کامل، بتواند تلخی روزهای قبل را از بین ببرد.
تو مادر خوبی هستی
نکند تقصیر من بود؟ نکند کمکاری من در مراقبت از خودم باعث این اتفاق شد؟ نکند من اصلا نتوانم مادر خوبی باشم و سوالهایی شبیه به این، میتواند بخشی از آن چیزی باشد که میتواند روحیه مادر را خدشهدار کند؛ آنقدر که خودش را مقصر این ماجرا بداند و نتواند خودش را تا مدتها ببخشد و آماده دوباره مادر شدن ببیند. اما آیا واقعا او سزاوار همه این تقصیرات است؟ مهری موسوی، مشاور و کارشناس خانواده معتقد است که بسیار طبیعی است که مادر نقش خود را در این اتفاق تلخ، اساسی ببیند اما در این میان، این اطرافیان هستند که میتوانند این باورهای اشتباه را از او بگیرند و آرامش دوبارهای را به او برگردانند:« بهتر است در مرحله اول، همسرش خودش را پیدا کند و بر اساس مستندات پزشکی، این باور را به او بدهد که فارغ از مراقبتهایی که مادر باید از جنین داشته باشد، ماندن یا نماندن جنین به عوامل مختلفی بستگی دارد که خیلی از آنها دست مادر نیست.» در واقع او معتقد است که پیش از احساساتی شدن و حرفهای احساسی، بهتر است منطقی با مادر حرف بزنیم و مطمئنش کنیم که او تقصیرکار نبوده است و قابلیتهای مادریاش به هیچعنوان زیر سوال نرفته است. اما در مراحل بعدی، لازم است که تا پذیرش این غم و حس تلخی که با مادر همراه است، همراهیاش کنیم تا در این ماجرا، احساس تنهایی نداشته باشد. ضمن اینکه فراموش نکنیم که او علاوه بر بار روحی، بار جسمی زیادی را هم تحمل کرده است؛ پس انتظار بهبود سریع و فوری از او نداشته باشیم.
زمان برای سوگواری
شبها با گریه میخوابد و روزها با چشمهای پفآلود ناشی از گریههای دیشب بیدار میشود. تا چشم باز میکند، یادش میافتد که چه اتفاقی افتاده است و دوباره با سکوت و فکر و خیال، روزش را میگذراند. این همه آنچیزی است که بسیاری از مادرانی که در دوران بارداری، جنینشان را از دست دادهاند، میگذارنند. مادرانی که در اولین قدمهای مادر شدن بودند و ناگهان، خودشان را خالی از چنین عنوان و نقشی میبینند. کارشناسان و متخصصان معتقدند که وابستگیهای عاطفی والدین به خصوص مادر به فرزند، از همان اولین روزهای بارداری شروع میشود؛ برای همین است که کنار آمدن با چنین اتفاقی، طبیعتا آسان و ساده نیست و نیاز به گذر زمان دارد اما حواسمان باشد که این گذر زمان نباید آنقدر طولانی شود که هم این غم و اندوه در وجود مادر رخنه کند؛ آنقدر که فرصت دوباره این تجربه را از او بگیرد.
واهمه از دست دادن دوباره
سحر هم یکی دیگر از مادرهایی است که چنین تجربهای داشته است. تجربهای که هنوز هم با گذشت سه سال، فراموشش نکرده است و فرصت تجربه دوباره مادر شدن را از خودش گرفته است:« راستش را بخواهید، جرئتش را ندارم! اگر دوباره این اتفاق بیفتد چه؟ دیگر نمیتوانم خودم و زندگیام را جمع کنم.» میگوید خودش را به خوبی میشناسد و تجربه دوباره چنین اتفاقی، میتواند زندگیاش را بر هم بریزد؛ اما با چنین دلیلی، پاسخی برای اینکه بالاخره آخرش چه ندارد؟:« واقعا نمیدانم. با اینکه خیلی دلم میخواهد بچه داشته باشم اما فکر میکنم اگر دوباره باردار شوم، تمام دوران بارداری را با استرس از دست دادنش میگذرانم و خب توانایی تحمل چنین استرسی را ندارم.» موسوی اما روبرو شدن با واقعیت و در نظر گرفتن نظر متخصصان زنان و زایمان را بهترین راهکار برای کنترل این نوع از اضطراب و نگرانی مادران میداند:« یک نظر متخصص که در بارداری بعدی لازم است چه اقدامات، چه مراقبتها و چه شرایطی فراهم شود، میتواند در کم کردن نگرانیها بسیار تاثیرگذار باشد؛ در واقع چنین افرادی بهتر است خودشان را اول به خواست و اراده خدا و بعد به توصیههای متخصص بسپارند تا مادری کردن را دوباره تجربه کنند و شیرینی روزهای بارداری و روزهای بعد از آن را بچشند.»
معاون سازمان بهزیستی گفته تا امروز بیش از ۳۰ هزار خانوادۀ متقاضی، در سامانه ملی فرزندخواندگی ثبتنام کردهاند که ۱۷ هزار پرونده تکمیل شده است. محمد نصیری گفته پارسال ۶۱ نوزاد رها شدند که هم آنها و هم کودکانی که خانواده صلاحیت نگهداریشان را ندارند، توسط دستگاه قضایی به بهزیستی منتقل میشوند. به گفتۀ معاون اجتماعی سازمان بهزیستی، اگر سلامت اولیای کودک احراز نشود، آن کودک در شرایط فرزندخواندگی قرار میگیرد. نصیری گفته کمتر بودنِ کودکان فاقد سرپرست به نسبت میزان متقاضیان فرزندخواندگی، باعث شده این خانوادهها چند سال در صف انتظار باقی بمانند.
سوال نماینده مجلس آمریکا از یک فعال زن طرفدار سقط جنین که باعث میشه طرف برای لحظاتی مکث کند
به آینده فرزندان خود توجه کنید
زن و شوهری در هند در حال انجام اقدامات قانونی علیه پسرشان و همسرش هستند. آن دو این زوج جوان را متهم می کنند که با به دنیا نیاوردن نوه به آنها ظلم روانی کرده اند. سانجیو پرساد، ۶۱ ساله و همسرش سادنا، ۵۷ ساله، می گویند که پسرشان، شری ساگر و همسرش، شوبهانگی سینها، باید ۶۵۰ هزار دلار به آنها بپردازند. این زوج مسن که در ایالت اوتاراکهند (Uttarakhand) در شمال هند زندگی میکنند، می گویند که این مبلغ همان اندازه ای است که برای عروسشان خرج کردند و ماشین لوکسی برای عروسی به او هدیه دادند.
سانجیو می گوید که فقط یک پسر دارد و تمام پس انداز خود را صرف تربیت و آموزش او کرده است. فرزند آنها در سال ۲۰۰۷ به دلیل شرایط اقتصادی به هند بازگشت چراکه او در خارج از کشور، شغل خود را از دست داده بود و بیش از دو سال بود که دیگر نمی توانست کار جدیدی پیدا کند. در این مدت والدینش از او حمایت مالی کردند. سانجیو تعریف کرد بعد از اینکه پسرش بالاخره شغلی پیدا کرد، او ترتیب ازدواج پسرش را داد. با این حال، او این زوج را به «آزار و اذیت روحی شدید» متهم کرد، چراکه آنها علیرغم اینکه شش سال است ازدواج کرده اند، فرزندی به دنیا نیاورده اند و نوه ای به آنها نداده اند. سانجیو پرساد گفت که این زوج جوان به دلیل کار، در ایالت های جداگانه زندگی می کنند و عروسشان پیش آنها نمی ماند و این کار او به رنج آنها افزوده و باعث ناراحتی شدیدشان شده است.
وکیل آنها معتقد است این پرونده حقیقت جامعه را به تصویر می کشد. او می گوید که ما روی فرزندانمان سرمایه گذاری می کنیم، آنها را قادر می سازیم در شرکت های خوب کار کنند. فرزندان به والدین خود مدیون حمایت های مالی اولیه هستند. او افزود که این زوج یا در عرض یک سال یک نوه یا غرامت مالی می خواهند . این وکیل دادگستری معتقد است که آرزوی هر پدر و مادری است که پدربزرگ و مادربزرگ شود. برخی از زوج های هندی با فشارها زیاد اعضای خانواده برای به دنیا آوردن بچه مواجه شده اند. برخی از مادران هندی می گویند که به دلیل عدم تولید وارث مرد پس از داشتن یک دختر، آزار جسمی تجربه کرده اند. دادگاه این زوج جنجالی ۱۷ مه برگزار می شود.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی میگه ۱۳ میلیون مجرد در کشور داریم که از این تعداد حدود پنج میلیون نفرشون بانوان هستند.
🔸۵۵ درصد از بانوان مطلقه ازدواج نمیکنند، یک سوم بانوان ایرانی یا ازدواج نکرده یا بدون فرزند و یا صاحب تنها یک فرزند هستند.
🔸 ۲/۴ تا ۲/۵ سال سن ازدواج افزایش پیدا کرده و متوسط فاصله بین ازدواج تا تولد فرزند اول حدود پنج ساله.
ازین بازی ها نصیب تون
همین ابتدای امر برای جلوگیری از هر نوع سوء تفاهم بگوییم که همه افرادی که متولدین این ماهها هستند، افراد بی ملاحظه و بی ادبی نیستند بلکه تعداد کمی از آنها به دلیل ملاحظه نکردن اطرافیان خود گاهی صحبتی می کنند که بی ادبی تلقی می شود پس حتما قرار نیست اگر متولد هر کدام از این ماهها باشید، فرد بی ادبی تلقی شوید. از طرف دیگر همیشه در مطالب مشابه و سری مشخصات جالب متولدین ماهها گفته ایم که این نکات بیشتر جنبه سرگرمی دارند.
بهمن
بهمن ماهی ها افراد خیلی خلاق و نوآوری هستند. به حقوق بشر خیلی زیاد توجه می کنند؛ اما همیشه منطقی رفتار نمی کنند. گاهی خیلی تند و تیز صحبت می کنند و شاید رفتارشان بی ادبانه به نظر برسد و اطرافیان را ناراحت کند.
مرداد
مرداد ماهی ها همیشه ایده های ناب در سر دارند؛ اما گاهی اوقات آنقدر عصبانی می شوند که هیچ کس جلودار آن ها نیست و خیلی راحت حرف شان را می زنند و ممکن است یک رفتار بی ادبانه از خود نشان دهند.
آبان
آبان ماهی ها افراد ماجراجویی هستند؛ بنابراین ممکن است در بعضی از شرایط در لیست افراد بی ادب قرار بگیرند. بی ادبی آن ها زمانی است که از موضوعی عصبانی باشند که خیلی راحت آن را به زبان می آورند. اگر هم دیگران بخواهند آن ها را متهم به اشتباه کردن کنند، احتمالاً با بی ادبی آن ها مواجه می شوند.
شهریور
شهریور ماهی ها افراد منتقد، جزئی نگر و سخت کوشی هستند. خیلی دوست دارند که فرد تاثیرگذار باشند اما گاهی رفتار طعنه آمیزی از خود نشان می دهند و با نیش و کنایه صحبت می کنند که گاهی این رفتار از نظر دیگران بی ادبانه به نظر می رسد و اطرافیان را آزرده خاطر خواهد کرد.
دی
بی ادبی دی ماهی ها کمی شبیه به بی ادبی شهریور ماهی ها است. دی ماهی ها افراد با دقتی هستند و خیلی با احساس رفتار می کنند؛ اما گاهی اوقات به دلیل بعضی شرایط ممکن است رفتار بی ادبانه ای از خود نشان دهند که باعث رنجش اطرافیان شود.
فروردین
فروردین ماهی ها هم خیلی رک صحبت می کنند. افراد با انگیزه ای هستند و میدانند که کار یا حرف شان را از کجا شروع کنند؛ اما گاهی اوقات در بعضی از شرایط مخصوصاً با بزرگتر های خود درست صحبت نمی کنند و رفتارشان از نظر بقیه بی ادبانه به نظر می رسد.
نگرانی برای این موضوع که آیا کودکم به اندازه ی کافی غذا می خورد یا نه همواره برای مادران وجود داشته است. اما مادران باید توجه کنند مقدار غذایی که کودکان مختلف مصرف می کنند یکسان نیست، بنابراین هیچگاه کودک خود را با دیگران مقایسه نکنید، کودکان دیگر نمی توانند ابزار تشخیصی درستی برای این سنجش باشند.
چگونه می توانم بفهمم که کودکم به اندازه کافی غذا می خورد؟
تا زمانی که کودک شما به طور طبیعی رشد می کند، می توانید به او اعتماد کنید مگر اینکه با گذشت زمان علامت خاصی پیدا کند و چیزهای بیشتری را به شما اطلاع دهد. اگر نوزادان هنوز گرسنه باشند برای غذای بیشتر گریه می کنند و اگر گرسنه نباشند سر خود را به سمت مخالف غذا برمی گردانند، بنابراین بگذارید وقتی کودکتان گرسنه است او را شیر بدهید، حتی اگر یک ساعت قبل غذا خورده باشد.
تحت یک قانون کلی در نوزادانی که با شیر خشک تغذیه میشوند در طول ماه اول روزانه حدود ۱۶ تا ۲۸ واحد شیر میخورند در حالی که نوزادانی که با شیر مادر تغذیه میشوند معمولاً هر دو تا سه ساعت یک بار حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه از هر طرف سینه ی مادر شیر میخورند.
اگر کودک شما با شیشه شیر میخورد، نگران مقدار دقیق نوشیدنی او نباشید؛ اگر کودک شما فقط ۶ واحد از یک بطری ۸ واحدی را می خورد، اجباری نیست که او دو واحد آخر شیشه را نیز به اتمام برساند، اما اگر خودتان کودک را شیر می دهید و متوجه نمی شوید که نوزاد شما چقدر شیر مینوشد می توانید معیار را تعداد پوشکی که کثیف یا خیس می کند قرار دهید. در چند روز اول تولد چندین پوشک تعویض می کنید و سپس باید انتظار شش عدد پوشک یا بیشتر را داشته باشید.
روزی که تولید آغوز (شیر کم حجم و پر پروتئین) در بدن شما متوقف شد و شروع به تولید شیر خامه ای کردید، اگر نوزاد شما بعد از شیر خوردن بخوابد، پس از اینکه وزن هنگام تولد خود را به دست آورد، دیگر نیازی به بیدار کردن او نیست (اکثر نوزادان بلافاصله پس از تولد مقداری از وزن هنگام تولد خود را از دست می دهند)، اما اگر هنوز از وزن هنگام تولدش کمتر است (حتی مقدار کمی) و بعد از شیر خوردن خوابش می برد یا در حین شیر خوردن به خواب می رود، پوشک او را تعویض کنید یا او را حمام کنید تا بیدار شود و دوباره غذا بخورد.
برخی نشانه هایی که مشخص می کنند کودک من به خوبی تغذیه می شود:
• نوزاد به طور مکرر؛ ۸ تا ۱۲ بار (در هر ۲۴ ساعت) شیر می نوشد و به نظر می رسد کودک پس از شیر خوردن راضی و خوشحال است و سینه مادر را رها می کند.
• دستان آنها ممکن است قبل از تغذیه حالت مشت کرده باشد، بعد از سیر شدن اغلب شل شده و باز می شوند.
• افزایش وزن همانطور که انتظار می رود باشد یعنی حدود ۱۵۵ تا ۲۴۰ گرم یا۵/۵ ۸/۵ اونس در هفته، تا چهار ماهگی است.
• کودک نشانه هایی از بلعیدن واضح شیر در طول شیردهی دارد. در اینجا کودک مقدار شیر بیشتری را دریاف می کند و مکیدن او سریع می شوند همین کار سبب بی حالی مادر می شود. در این موقعیت سرعت یک مکیدن در ثانیه کاهش مییابد زیرا حجم بیشتری از شیر در دهان آنها قرار گرفته و قبل از قورت دادن دهان از شیر پر شده، در این حالت می توانید ببینید که گلوی کودک به علت بلعیدن شیر بالا و پایین می شود.
• رنگ مدفوع نوزاد در روز پنجم زرد، با بافت شل و دانه ای تبدیل می شود. کودک باید تا چهار روزگی هر روز۳ الی ۴ بار مدفوع داشته باشد.
• ممکن است کودک در ابتدا ادرار زیادی دفع نکند، اما این مقدار هر روز بیشتر می شود. در روز دوم (در طول ۲۴ ساعت) به دنبال دو پوشک خیس باشید، روزهای سوم و چهارم (در هر ۲۴ ساعت) به دنبال سه یا بیشتر پوشک خیس باشید.
تا زمانی که کودک شما پنج روزه شود، تعداد پوشک خیس باید بیشتر شود (معمولاً شش یا بیشتر پوشک خیس در طی ۲۴ ساعت) تشخیص خیس بودن پوشک های یکبار مصرف می تواند مشکل باشد، بعد از پنج روز کامل؛ وقتی شیر فراوان مصرف می شود، پوشک باید سنگین باشد.
• در صورت مصرف شیر به اندازه کافی؛ کودک هنگام بیداری هوشیار و فعال است و به نقاط عطف رشد خود میرسد.
مقادیر کلی مصرف کالری در ماه های مختلف:
در ۶ ماهگی:
پسران باید بین ۴۹۱ تا ۷۹۹ کالری مصرف کنند، در حالی که دختران باید بین ۳۵۱ تا ۸۱۹ کالری مصرف کنند.
در ۹ ماهگی:
بین ۵۰۴ تا ۹۲۴ کالری برای پسران مهم است، در حالی که دختران بین ۴۵۹ تا ۸۹۵ کالری نیاز دارند.
در ۱۲ ماهگی:
بدن پسران بین ۵۷۹ تا ۱۱۹۵ کالری نیاز دارد. با این حال، دختران بین ۵۰۵ تا ۱۰۱۳کالری نیاز دارند.
در ۱۸ ماهگی:
پسرها باید بین ۸۰۴ تا ۱۱۱۲کالری مصرف کنند. از سوی دیگر، دختران بین ۸۰۸ تا ۱۱۶۸ کالری نیاز دارند.
در ۲۴ ماهگی:
برای پسران بین ۸۲۹ تا ۱۳۰۱ کالری متغیر است. با این حال، دختران بین ۷۶۱ تا ۱۲۷۳ کالری نیاز دارند.
تغذیه ی ناکافی کودک مدت زمان طولانی شیر می خورد
درمان بیش فعالی در کودکان بدون دارو
برخی نشانه هایی که مشخص می کند کودک من به خوبی تغذیه نمی شود:
• کودک بسیار خواب آلود یا بی حال به نظر می رسد. نوزادانی که شیر کافی دریافت نمی کنند، انرژی کمی خواهند داشت، کودک به طور منظم ۴ ساعت یا بیشتر در هر زمان می خوابد.
• کودک زمان خیلی کمی یا خیلی زیادی را به سینه می چسبد. نوزادی که خوب تغذیه نمی کند ممکن است مدت کوتاهی پس از شروع شیر خوردن به خواب رود یا ممکن است بیش از۳۰ تا ۴۰ دقیقه شیر خوردن او طول بکشد.
• چفت شدن کودک به سینه یا دردناک است و یا سطحی به نظر می رسد. در صورتی که چفت شدن ضعیف باشد می تواند مانعی برای دریافت شیر کافی توسط کودک باشد.
• نوزاد در سن ۱۰ الی ۱۴ روزگی وزن اولیه ی خود را به دست نیاورده است یا افزایش وزن کندتر از حد انتظار است.
• کودک اغلب مدفوع نمی کند (در چهار روزگی باید۳ الی ۴ بار مدفوع در روز داشته باشد)
• ادرار کودک رنگ پریده نیست و شما می توانید “غبار آجری” قهوه ای مایل به قرمز را در پوشک کودک می بینید.
اقدامات لازم برای کودکانی که به اندازه کافی غذا نمی خورند:
بسیاری از مسائل مربوط به شیردهی، از جمله تغذیه کم؛ اگر زودتر رسیدگی شوند راحت تر قابل حل هستند. اگر در این رابطه مطمئن نیستید که آیا مشکلی در تغذیه کودکتان وجود دارد یا خیر؛ می توانید با یک متخصص یا مشاور شیردهی مشورت کنید و درباره تغذیه موفق سوال بپرسید در این صورت می توانید با ذهنی آرام به خودتان و کودکتان کمک کنید.
اگر نگران هستید که کودکتان شیر کافی دریافت نمی کند؛ شیر خود را با دست بدوشید، و سپس شیر دوشیده شده را با قاشق چای خوری، فنجان یا مستقیماً به دهان کودک بریزید.
اگر کودک شما علائم کمبود شیر را نشان می دهد، لطفاً از کمک گرفتن از متخصص و همچنین ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی کودک خود دریغ نکنید. به یاد داشته باشید، شما متخصص کودک خود هستید اگر چیزی درست به نظر نمی رسد، به دیده های خود اعتماد کنید و کمک بگیرید.
سخن آخر:
شیردهی موضوعی فراتر از تغذیه ی کودک است. بیشتر از اینکه می توانید کودک خود را سیر کنید می توانید او را به شکل فیزیکی در آغوش بگیرید. تغذیه با شیر مادر گرما، سیر کردن و عشق است که همه در یک عمل جمع شده است.
