برچسب: مشاوره فردی

درس‌های بسیار زیادی هست که همگی ما آن‌ها را در سنین پایین آموخته‌ایم اما خرد و به طور کلی درس‌های مهم زندگی را حالا که به گذشته نگاه می‌کنیم یاد گرفته‌ایم، نه زمانی که به آن‌ها نیاز داشتیم. خبر خوب این است که نسل جوان می‌تواند از تجربیات و درس‌هایی که بزرگ‌ترها آموخته‌اند بهره ببرد. زندگی یک فرایند یادگیری است و ما می‌توانیم با مطالعه، تماشای ویدئوهای آموزنده یا از طریق تجربیات خودمان درس‌های مهم زندگی را بیاموزیم، اما نکته‌ مهم این جاست که با آموختن از تجربیات دیگران به میزان زیادی در وقت و انرژی ما صرفه‌جویی خواهد شد. در این مطلب  30 درس مهم زندگی را می‌آموزید که از جوانی و قبل از 30 سالگی به آن‌ها نیاز دارید.
 
1- شما نمی‌توانید همه را راضی نگه دارید.
 2- سلامت شما ارزشمندترین دارایی شماست.
 3- قرار نیست همیشه به خواسته‌های‌تان برسید.
 4- شما کانون توجه نیستید.
 5- پول هرگز مشکلات واقعی شما را حل نمی‌کند.
 6- آهسته و پیوسته حرکت کنید.
 7- ندانستن عیب نیست.
 8- عشق نه تنها یک احساس بلکه یک انتخاب است.
 9- آینده‌نگری زیباست.
 10- صبر یک فضیلت است.
 11- منطقه‌ امن شما دشمن شماست.
 12- سحرخیز باشید.
13- شروع کردن تنها راهِ پیشرفت است.
 14- در لحظه‌ حال زندگی کنید.
15- مهربانی با مردم پاداش دارد.
 16- حد و مرز تعیین کنید.
 17- تعادل میان کار و زندگی ضروری است.
 18- زندگی منصفانه نیست.
 19- شما قوی‌تر از چیزی هستید که تصور می‌کنید.
 20- تمام مشکلات راه‌حل دارند.
 21- بخشیدن شما را آزاد می‌کند.
 22- یک عده نمی‌توانند موفقیت شما را ببینند.
 23- تا جای ممکن به دیگران کمک کنید.
 24- بیش از حد روی برنامه‌های تان تمرکز نکنید.
 25- هیچ حالی دایمی نیست.
 26- انسان‌ها تغییر می‌کنند.
 27- زمانِ اقدام کردن درنگ نکنید.
28- هیچ‌وقت دست از تلاش برندارید.
29- انعطاف‌پذیری درباره اهداف مهم است.
 30- زندگی سریع‌تر از چیزی که ما فکر می‌کنیم می‌گذرد بنابراین شما باید از زندگی تمام و کمال لذت ببرید، چون کوتاه است و شما نمی‌دانید فردا چه چیزی در انتظار شماست. هر ثانیه‌ای که تلف کنید، لحظه‌ نابی از زندگی‌تان است که تلف کرده‌اید.

دوستی دارم که سابقه رفاقت‌مان با هم از 20 سال گذشته است. خیلی رفیق بودیم تا این‌که یکهو تبدیل به دشمنم شد! من چند بار به او سر زدم ولی این‌قدر بد و غیرمحترمانه با من برخورد کرد که بی‌خیالش شدم. یادم هست وقتی مادرش فوت کرد، شهر دیگری بودم، سریع خودم را برای تسلیت رساندم اما او برای فوت برادرم، حتی با من تماس هم نگرفت. توان بخشیدنش را ندارم و هروقت یادش می‌افتم، حس بدی دارم. چه کنم؟
پاسخ مشاور
مخاطب گرامی، زمانی که فردی در دوران کودکی‌تان حضور دارد و در آن دوران، نقش مهمی را مانند آن‌چه دوست‌تان برای شما داشته ایفا کرده است، بدون شک نقش مهمی را در دنیای روانی شما به خود اختصاص خواهد داد. بنابراین تجربه احساسات ناخوشایند همانند آن‌چه شما تجربه کرده‌اید نه تنها اجتناب‌ناپذیر که بسیار طبیعی و قابل پیش‌بینی است. با این حال، چند توصیه به شما دارم.
    با تعریف روان‌شناسانه بخشش آشنا شوید
بخشش به معنای این نیست که اشتباهات فرد را انکار کنید یا این که دیگر حق ندارید درباره آن‌چه رخ داده است، احساساتی را تجربه کنید. بخشش حتی به این معنی نیست که مجبورید ارتباطات خود را با شخص مدنظر به همان شکلی که بوده است، ادامه دهید یا این‌که اتفاقات رخ داده را فراموش کنید. بخشش در علم روان‌شناسی در واقع رها کردن قضاوت فرد مدنظر و نارضایتی از فردی است که در حق شما اشتباهاتی را مرتکب شده است. در واقع شما خود را از نقش قربانی خارج و سعی می‌کنید آن‌ چه را که باعث شده است فرد دست به آن اشتباهات بزند، صرف‌نظر از این‌که چقدر منطقی یا غیرمنطقی است درک کنید. از سوی دیگر به یاد داشته باشید که بخشش یک فرایند تدریجی است و رفته‌‌رفته رخ می‌دهد و می‌تواند در یک برهه زمانی کامل شود.
  گلایه‌ها را به دوست‌تان گفته اید؟
در سوال خود نگفته‌اید که آیا درباره احساسات و افکار خود با دوست‌تان صحبت کرده‌اید یا خیر؟ از آن‌جا که در دوستی‌تان در چند مرحله نارضایتی از وی را احساس کرده اید، دانستن این‌که در آن موقعیت‌ها چه عکس‌العملی نشان داده‌اید حائز اهمیت است. در واقع در صورتی که در یک ارتباط نزدیک، کدورت‌های کوچک‌تر حل نشود، رفته‌رفته توانایی فرد برای بخشش کاهش می‌یابد و ممکن است رابطه ناگهان از دست برود. بنابراین این‌که از دوست‌تان بخواهید برای شما دلایل رفتارش را توضیح دهد، می‌تواند مفید باشد.
نحوه انجام این عمل بسیار مهم است. در واقع شما باید به گونه‌ای این موضوع را مطرح کنید که خالی از پیش‌داوری و قضاوت باشد. شما صرفا درباره احساسات و انتظارات خود صحبت می‌کنید و اجازه می‌دهید تا دوست شما هم نظرات خود را مطرح کند. گاه مسائل آن‌طور نیست که به نظرمان می‌رسد.  ممکن است مشکلاتی در زندگی‌ مشترک دوست‌تان وجود داشته باشد که شما از آن بی‌خبر هستید یا دلایل دیگری که شما از آن اطلاعی ندارید. در هر حال می‌توانید در یک گفت‌وگوی دو نفره، احساسات و افکار خود را با دوست تان در میان بگذارید و اجازه دهید او هم آن‌چه را که فکر و تجربه می‌کند، بیان کند. این فرایند می‌تواند به تسریع بخشش و رهایی از احساسات ناخوشایند کمک کند.
نویسنده : تینا امیری| روان‌شناس‌بالینی و دانش‌آموخته انستیتو روان‌پزشکی

دوستم با من خیلی شوخی می‌کند و می‌دانم که ته دلش چیزی نیست ولی درحقیقت از این که جلوی دیگران با من شوخی می‌کند، خوشم نمی آید. مثلا با بزرگ بودن بینی‌ام، قد بلندم و … شوخی می‌کند که گاهی خودم هم خنده‌ام می‌گیرد اما روی اعصابم است. چه کنم؟

در موقعیتی که توصیف کردید، شما از نیت دوستانه فرد مقابل اطمینان دارید و همین موضوع هم باعث مدارای بیشتر شما با او و تحمل رفتارش شده است. اما موضوع اصلی یعنی نوع رفتار ایشان در شوخی‌کردن با شما، همچنان پابرجاست و شما هم راجع به آن احساس منفی دارید، پس لازم است واکنش صحیح در برابر آن اتفاق بیفتد.موضوعی که می‌تواند در این جا مفید واقع شود، سبک رفتاریِ جرئت‌مندانه به همراه رعایت اصول و قواعدی است. شما در این سبک رفتاری، مستقیم و بدون حاشیه‌پردازی یا در لفافه‌ سخن‌گفتن، درباره موضوعی که ناراحت‌تان می‌کند صحبت می‌کنید.
 بگویید که می‌دانید قصدش مسخره‌کردن نیست
 این گفت‌وگو نباید به مشکلاتِ دیگر و زخم‌های کهنه منتهی شود چراکه توجه را از مشکل اصلی دور می‌کند و ماهیتِ گفت وگو را به سمت تخاصم پیش می‌برد. همچنین لازم است، نیت دوستانه فرد مقابل و اطمینان خودتان از این امر را بیان کنید. این ابراز توجه و همدلی باعث می‌شود که فرد مقابل صحبت‌های شما را حمله به خود تلقی نکند و موضع محافظتی نگیرد.
 مشکل‌تان ماهیت این شوخی‌هاست یا مکان مطرح‌شدنش؟
در صحبت‌تان ذکر کردید که گاهی خودتان هم از شوخی‌های او می‌خندید. پس شاید ماهیت شوخی‌ها همیشه هم آزاردهنده نبوده و این انتخاب مکان و جایگاه نامناسب توسط ایشان بوده که مشکل‌ساز شده است. پس خوب است در گفت‌و‌گویی که دارید این مورد را هم بیان کنید. این‌که محتوای گفت‌و‌گو و شوخی‌های شما در رابطه‌ دوستانه‌ای که دارید باید دارای حد و مرز باشد و مرز شوخی‌ها در محفل دو نفره متفاوت از جمع است. در این گفت‌وگو، زمان و مکان مناسب و ارزشمندیِ رابطه‌ای را که در آن هستید فراموش نکنید.  

نویسنده : آسیه بشردوست| روان شناس

پسری 24 ساله‌ام و دانشجو. چند وقتی است که زندگی ام افتاده روی دور بدشانسی. هر قدر تلاش می‌کنم، بی‌فایده است. ترم پیش در دانشگاه هم مشروط شدم، در شغلم هم به مشکل خوردم. چه کنم؟
 
مخاطب گرامی، بعضی از افراد فقط بدشانسی‌ها را عامل اصلی رویدادهای بد در زندگی‌شان می‌دانند. با کمی تامل می‌توان دریافت که نسبت دادن رویدادهای بد زندگی به عامل شانس، برای لحظاتی احساس آرامش ایجاد می‌کند ولی برای ایجاد یک تغییر با ثبات و رسیدن به آرامش باید راه دیگری را جست‌وجو کرد. در ادامه چند توصیه به شما داریم.
 فرار از مسئولیت را کنار بگذارید
مفهوم اسناد یکی از موضوعات مهم و محوری روان‌شناسی است و هدف آن روشن کردن این نکته است که ما در تلاش خود برای توجیه رفتارها از چه قواعدی استفاده می‌کنیم و چه خطاهایی را مرتکب می‌شویم. افراد به طور معمول موفقیت را به عوامل درونی(تلاش و توانایی) و شکست را به عوامل بیرونی (دشواری تکلیف و شانس) اسناد می‌دهند و بدین ترتیب از پیامدهای مخرب آن جلوگیری می‌کنند. برای مثال وقتی شما مشروط شدن خود را فقط به عوامل بیرونی اسناد دهید (بدشانسی، استاد سخت‌گیر، سوالات دشوار و…) احتمال تغییر را برای خود بسیار محدود می‌کنید چراکه وقتی شما تنها عوامل بیرونی را عامل شکست تان بدانید، به نوعی فرار از مسئولیت را به عنوان شیوه اصلی زندگی خود انتخاب کرده‌اید. بنابراین به جای درنظر گرفتن تمام جوانب (مثلا با تلاش می‌توانم نمره بهتری کسب کنم) خود را بی‌نیاز از تغییر می‌دانید.
 راه‌های حل مشکلات‌تان را بررسی کنید
مسائل و مشکلات خود را به خوبی روشن کنید و در صورت نیاز با کمک گرفتن از دیگران (دوستان، آشنایان یا متخصصان) تمام راه‌های ممکن برای حل مشکل را ارزیابی کنید. با توجه به نقاط قوت و ضعف‌تان، بهترین راه را برگزینید. 
به یاد داشته باشید موفقیت الزاما به معنای رسیدن تمام و کمال به هدف‌ نیست بلکه میزان تلاش شما برای دستیابی به هدف‌تان بار ارزشی مثبت‌تری دارد. برای مثال اگر در دانشگاه مشغول تحصیل هستید و هدف‌تان گرفتن مدرک تحصیلی است، در کنار این هدف می‌توانید به مسیر هدف‌تان (رفت و آمد به دانشگاه، آشنایی با دوستان جدید، شناخت بیشتر افراد جامعه و…) هم توجه کنید و بدین صورت ضمن غنای بیشتر به هدف اصلی خود، احتمال اتفاقات خوشایند را افزایش دهید. در ضمن، همین مسئله، می‌تواند برای‌تان انگیزه‌ای باشد تا با علاقه بیشتری از خانه خارج شوید و به دانشگاه یا محل کار بروید.
 شانس‌تان را به‌صورت اصولی زیاد کنید
تحقیقات و پژوهش‌های متعدد نشان می‌دهند به میزانی که آرزوها و اهداف‌مان برایمان ارزش و اعتبار داشته باشد، امکان تحقق آن تغییر می‌کند. 
به عنوان مثال اگر تحصیل یا به دست آوردن یک شغل یا یادگیری یک زبان بیگانه برای شما ضریب و ارزش یک دارد باید به همان میزان انتظار تغییر از خودتان داشته باشید ولی اگر همین موارد فوق در نظر و فکر شما ضریب بالاتری داشته باشد (مثلا ضریب 5) احتمال موفقیت هم  افزایش پیدا می‌کند. مطالعات مختلف نشان می‌دهد که افکار و باورهای ما می‌تواند به رفتارهای مان برای رسیدن به اهداف سرعت بیشتری ببخشد. بنابراین پیشنهاد می‌شود با بازیابی انتظارات و باورهایتان درخصوص مسائل پیرامون، شانس دستیابی به اهداف‌تان را افزایش دهید.

نویسنده : مصطفی نجمی| کارشناس‌ارشد روان‌شناسی