برچسب: والدین

این روزها باب شده است که برخی والدین برای تولد فرزندان کوچکشان جشن‌های پر سروصدا و لاکچری می‌گیرند و در فضای مجازی منتشر می‌کنند این در حالی است که بسیاری از پدر و مادرهای ایرانی توانایی برگزاری یک جشن ساده برای فرزندانشان را هم ندارند.

 

 

کج خلقی، اضطراب، پنهان کردن احساسات واقعی و اعتماد به نفس پایین – متأسفانه برخی والدین همه ی این ویژگی های منفی را به فرزندان خود انتقال می دهند. خودبیتی و بی تفاوتی آن ها نسبت به احساسات فرزندان شان تأثیر عظیمی بر کودکی آن ها دارد. در نتیجه، کودک شروع به انتفاد از خود می کند، احساس درماندگی می کند و در زندگی اجتماعی خود با مشکل رو به رو می شود.

این مقاله هم رویکردی کم و بیش مشابه دارد و قرار است در این مقاله تصاویری را با هم مرور کنیم که از حیث شباهت قابل توجه است و گاه حتی پذیرفتن اینکه نه به دو عکس از یک نفر بلکه به عکسی از یک سلبریتی و پدر یا مادرش نگاه می‌کنید سخت است. در ادامه 12 تصویر از افراد مشهوری را خواهید دید که به طرز قابل توجهی به یکی از والدینشان شباهت دارند.

پرنسس شارلوت و مادرش پرنسس کِیت

---

گوئنث پالترو و مادرش بِلایث دنِر

---

لِوون روان ترومن- هاوک و مادرش اِما ترومن

---

هلن(لِنی) بوشووِن  ساموئل و مادرش هایدی کلوم

---

کالا گِربِر و مادرش سیندی کرافورد

---

مایا رودولف و مادرش مینی ریپِرتن

---

نورث وِست(فرزند کانیه وست و کیم کارداشیان) و مادرش کیم کارداشیان

---

مایلز لِجِند و پدرش جان لجند

---

سوری کروز و مادرش کیتی هولمز

---

وایولت افلک و مادرش جنیفر گارنر

---

والِنتینا پینو و مادرش سِلما هایِک

---

کاریس زتا داگلاس و مادرش کاترین زتا جونز

در این مقاله هم مانند بسیاری اوقات قرار است سرنوشت یک پرسش در شبکه‌های اجتماعی را بررسی کنیم. پرسشی که خیلی زود با پاسخ‌های جالب توجه و فراوان کاربرانی از سراسر دنیا همراه شد. پاسخ‌هایی که در ادامه خواهید دید، تعدادی از محبوب‌ترین پاسخ‌ها به این پرسش مطرح شده در ردیت است:”مشاهده چه رفتاری از طرف والدین بیش از همه شما را قانع خواهد کرد که با پدر و مادر بدی روبرو هستید؟”

پیش از مطالعه پاسخ‌ها بد نیست یادآوری کنم مانند همیشه شما مخاطبان بیا نی نی هم می‌توانید با ثبت نظرتان در بخش نظرها در این بحث شرکت کنید.

یارکشی کودک در جنگ با همسر

البته شاید این رفتار بیش از آنکه دوست داشته باشیم رایج باشد اما برای من هیچ رفتاری مانند این فریاد نمی‌زند که با والدین بدی روبرو هستم. به نظر من فشار روی کودک برای اظهار تنفر از پدر یا مادرش به این دلیل که شما از او متنفر هستید به شدت خودخواهانه است.

من پدر/مادر تو هستم و تو به من بدهکار هستی

پاسخ کوتاه من به این پرسش، شنیدن این جمله از طرف پدر یا مادر است:”من شکم تو را سیر می‌کنم، لباس تو را تهیه می‌کنم، بالای سرت سقفی فراهم کرده‌ام و حالا تو به من بدهکار هستی.”

استفاده از کودکتان برای تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی

پاسخ من شاید مانند بقیه رایج نباشد اما به نظر من بدترین والدین آن‌هایی هستند که برای کسب فالوئر بیشتر و درنتیجه داشتن درآمد بالاتر، فرزندانشان را تحت فشار قرار می‌دهند. بدون توجه به اینکه آن کودک در مقابل دوربین چقدر لبخند می‌زند در اغلب مواقع این کودکان زندگی سخت و تحت فشاری را تحمل می‌کنند.

امان از دست پدر و مادرهای بیخیال

شاید جواب من کمی خودخواهانه باشد اما به نظر من بدترین والدین آن‌هایی هستند که با بیخیالی اجازه می‌دهند فرزندان کوچکشان در مکان‌های عمومی مزاحم دیگران شوند. همه ما در رستوران یا هواپیما با چنین کودکانی روبرو شده‌ایم و البته پدر و مادرهایی که انگار هیچ‌گونه مسئولیتی در قبال مزاحمت بچه‌هایشان احساس نمی‌کنند.

تحقیر و تمسخر علاقمندی و سرگرمی‌های فرزند

از نظر من بدترین پدر و مادرها آن‌هایی هستند که سرگرمی‌ها و کارهای مورد علاقه فرزندشان را صرفا به این دلیل که با آن‌ها متفاوت است مسخره می‌کنند. اگر پدر یا مادر شدید فراموش نکنید که فرزندان شما با شما متفاوت هستند و نتیجه تمسخر و تحقیر کارهای مورد علاقه‌شان، داشتن فرزندی بدون اعتماد به نفس و درگیر با مشکلات روانی خواهد بود.

توجه مداوم به نکات منفی

اگر شما از آن دست از والدینی هستید که بدون توجه به استعداد و توانایی‌های فرزندتان همیشه و همیشه در حال سرکوفت زدن و یادآوری مشکلات و عیوب آن‌ها هستید، از نظر من شما پدر و مادر بدی هستید. فقط برای مدت کوتاهی فرزندتان را بابت استعدادها و توانایی‌هایش تشویق کنید و تفاوت را در رفتار و خلق و خوی او ببینید.

توهین کردن و تحقیر کودکتان در جمع

چند روز پیش در بخش الکترونیک یک فروشگاه مشغول تماشای پسربچه‌ای بودم که با ذوق به بخش بازی‌های کامپیوتری نگاه می‌کرد. چند ثانیه بعد زنی که حدس زدم مادرش بود سر رسید و با توهین‌های زشت و فحش‌های رکیک شروع به سرزنش پسرش کرد و راستش این اتفاق قلبم را شکست. وقتی من همسن آن پسر بودم ما وضع مالی بسیار بدی داشتیم. با این حال هر وقت همراه مادرم به فروشگاه می‌رفتم، در زمانی که او مشغول خرید بود من به بخش اسباب ‌بازی‌ها می‌رفتم و مشغول تماشا می‌شدم. خوب می‌دانستم پولی برای اسباب بازی نداریم درنتیجه هیچ‌وقت چیزی نمی‌خواستم اما همان تماشا کردن برایم لذت بخش بود. به نظر من اگر در مقابل صدها انسان غریبه به پسرتان چنان توهین‌هایی می‌کنید اگر در آینده پسرتان یک قاتل زنجیره‌ای شد نباید تعجب کنید.

عدم اعتراف به اشتباه

احتمالا این رفتار هم حسابی رایج است. پدر و مادرهای فراوانی در سراسر دنیا بعضا حتی با نیت خوب از اعتراف به اشتباه در مقابل فرزندشان طفره می‌روند. بسیاری از والدین فکر می‌کنند با اعتراف به اشتباه در مقابل فرزند ممکن است او دیگر مانند گذشته از والدینش حساب نبرد. درحقیقت اما چنین پدر و مادرهایی باعث می‌شوند فرزندشان هیچ‌وقت به بلوغ احساسی و رفتاری نرسد و الگوهایی در ذهنش شکل بگیرد که بدون شک در آینده برای او باعث مشکلات فراوانی خواهد شد.

“دیدی بهت گفتم؟”

من در هر حالتی اگر پدر یا مادری را ببینم که انتظار شکست خوردن کودکشان را می‌کشند تنها به این دلیل که پیش از آغاز با آن فعالیت مخالفت کرده‌اند، فرض می‌کنم با پدر یا مادر بدی روبرو هستم. البته بدتر از چنین پدر و مادرهایی آن‌هایی هستند که پس از شکست خوردن فرزندشان در هر فعالیتی، شروع به تحقیر او می‌کنند و چنان با شلاق کلماتِ خجالت آور بر غرور فرزندشان می‌کوبند که او احتمالا هیچ‌وقت میل نخواهد داشت هیچ فعالیتِ دیگری را آغاز کند.

اگر فرزندت از تو می‌ترسد تو پدر/مادر خوبی نیستی

همه ما می‌دانیم تربیت فرزند در نسل‌ها و زمان‌های گذشته با امروز متفاوت بوده و گاهی شاید اندکی ترس از والدین در نهایت به نفع فرزند تمام می‌شد. در زمانی که ما زندگی می‌کنیم اما اگر فرزندی به هر دلیلی از پدر یا مادرش بترسد و برای نمونه به منِ معلم التماس کند که موضوعی را به گوش والدینش نرسانم، قطعا من نتیجه خواهم گرفت کودک بینوا از والدین خوبی برخوردار نیست. به حرف منی که تجربه کار با کودکان را دارم اعتماد کنید، 90 درصدِ خطرهای جدی اگر کودک از والدینش نترسد و بتواند با خیال راحت با آن‌ها حرف بزند، برطرف خواهد شد.

مشغول بودنِ همیشگی کودک با تلفن همراه

اگر برای مثال کودک 2 ساله‌ای را ببینم که هفت روز هفته و تمام ساعات روز سرش در گوشی تلفن همراهش است، بدون شک نتیجه خواهم گرفت که پدر و مادر بسیار بدی آن دور و بر هستند. متاسفانه بسیاری از والدین با بهانه سرگرم کردن کودکشان از سن بسیار کم او را در معرض چنین وسایلی قرار می‌دهند بدون آن‌که بدانند در حال زدن چه صدمه‌ای به آینده کودکشان هستند.

“من این‌طوری تربیت شدم و مشکلی هم نداشتم”

حتما شما هم تابحال این جمله به گوشتان خورده است. بسیاری از والدین وقتی دیگران یا خود فرزندشان به رفتارهای غلط آن‌ها اعتراض می‌کنند در پاسخ چنین جمله‌ای را می‌گویند. پدر یا مادر عزیز، نسل‌ها تغییر می‌کنند و شرایط از زمین تا آسمان عوض می‌شود و جدا از این‌ها هر انسان یک مورد منحصر بفرد است. دلیلی وجود ندارد اگر فلان روش تربیتی روی شما جواب داده آن روش در دورانی متفاوت بر روی فرزندتان هم همان نتیجه را داشته باشد.

ژنگ یوشان هفت سال بیشتر نداشت که رشد او برای همیشه متوقف شد، از آن زمان به بعد با آنکه سال‌ها گذشته است اما ظاهر ژنگ مثل کلاس اولی‌ها باقی مانده و او هیچ تغییری نکرده است. وقتی ژنگ هفت ساله بود، در غده هیپوفیز او توموری رشد کرد که باعث شد وی مثل دیگر هم سن و سال‌های خودش رشد نکند، شرایط ژنگ بسیار حیاتی و خاص بود. او می‌بایست هرچه زودتر تحت عمل جراحی قرار می‌گرفت اما خانواده‌اش پول کافی برای درمان دخترشان را نداشتند. پدر و مادر ژنگ به جای اینکه به فکر دخترشان باشند هر روز با هم مشاجره داشتند تا اینکه بالاخره تصمیم گرفتند از هم جدا شوند، به این ترتیب مادر ژنگ او را رها کرد و دخترک نزد پدرش ماند.

مدت کوتاهی پس از جدایی آقای «یول» – پدر ژنگ- دچار بیماری سختی شد. شرایط او آنقدر دشوار بود که نمی‌توانست مخارج درمان خود را پرداخت کند، برای همین پدر و دختر مجبور به گدایی در خیابان‌ها شدند، آنها هر روز مسافت زیادی را از خانه‌شان تا شهرهای مختلف می‌رفتند و برمی‌گشتند به امید اینکه مردم با دیدن ظاهر ژنگ، دلشان بسوزد و به آنها کمک کنند.

پدر و دختر با گدایی روزگارشان را می‌گذراندند تا اینکه سال ۲۰۱۳، پدر ژنگ از دنیا رفت و دخترش را تنها گذاشت. ژنگ در خیابان به تنهایی زندگی می‌کرد تا اینکه یک روز زن و شوهری که دو دختر داشتند او را در خیابان دیدند. آنها تصمیم گرفتند ژنگ را به فرزندی قبول کنند.  

به گفته گولیو ۵۰ ساله، وقتی آنها اولین بار ژنگ را دیدند، درباره اینکه او را به فرزندی قبول کنند تردید داشتند، در آن زمان، ژنگ مو نداشت و در شرایط بسیار بدی به جهت سلامتی قرار داشت. طولی نکشید که آنها متوجه شدند ژنگ دختر ۱۹ ساله‌ای‌است که توانایی مغزی وی در حد یک بچه شش ساله است. زوج مهربان، ژنگ را به فرزندی قبول کردند و درمان‌های لازم برای او را شروع کردند.

پدر و مادر جدید ژنگ درباره دخترشان می‌گویند: «ما با پزشکان زیادی مشورت کرده‌ایم و وقتی یکی از آنها به ما وعده کمک داد ژنگ را نزد خود آوردیم. حالا او در کنار ما احساس رضایت می‌کند. ما، همه تلاش خود را می‌کنیم تا به ژنگ کمک کنیم. ما می‌خواهیم ژنگ چیزی یاد بگیرد تا اگر روزی نبودیم بتواند از عهده زندگی‌اش بربیاید.»

به نظر می‌رسد ژنگ نیز به والدین جدید خود بسیار وابسته شده است. بزرگترین آرزوی ژنگ، رفتن به مدرسه است اما رسیدن به این آرزو برای وی امکان‌پذیر نیست زیرا اکثر مدارس به خاطر سن ژنگ، او را قبول نمی‌کنند.

به گفته پروفسور «اشلی گراسمان» از دانشگاه آکسفورد، معمولا چنین بیماری‌هایی در جوامع غربی بسیار کمتر اتفاق می‌افتد زیرا پزشک اطفال همیشه کودک را زیر نظر دارد. تومور غده هیپوفیز در دوران کودکی بسیار نادر است و در بزرگسالی از هر هزار نفر یک نفر به آن مبتلا می‌شود، گاهی اوقات یک ژن خراب، باعث چنین بیماری‌ای می‌شود.

به عقیده پروفسور اشلی گراسمان، این بیماری قابل درمان است و برای درمان آن می‌توان از غده هیپوفیز افراد متوفی استفاده کرد، البته در این مورد نیز پیچیدگی‌هایی وجود دارد. خوشبختانه امروزه هورمون‌هایی به طور مصنوعی تولید می‌شود که هر روز به بیمار تزریق می‌شود تا مداوا شود.

پروفسور اشلی گراسمان می‌گوید اگر هورمون‌های رشد در بدن یک نفر ترشح نشود دیگر هورمون‌های بدن نیز ترشح نمی‌شود و در نتیجه فرد بالغ نخواهد شد، حتی از اثرات جانبی این بیماری می‌توان به از دست دادن موهای سر اشاره کرد.  

آیا ژنگ درمان می‌شود؟

اینکه آیا ژنگ درمان خواهد شد به سن و شرایط استخوان‌های او بستگی دارد، نتیجه معالجات روی ژنگ هنوز معلوم نیست، اگر استخوان‌های او در حد یک کودک هشت یا نه ساله باشد، درمان وی نتیجه مثبتی خواهد داشت، اما اگر استخوان‌های او در حد یک فرد ۱۴ ساله باشد دیگر رشد نخواهد کرد.  

در چین، مداوای چنین بیمارانی تقریبا امکان‌پذیر نیست زیرا خانواده‌های کمی توانایی پرداخت هزینه‌های درمان را دارند. بیمارانی که غده هیپوفیز آنها دچار مشکل است، درمان‌های لازم را دریافت نمی‌کنند، با این وجود، بسیاری از پزشکان معتقدند که درمان ژنگ ارزش امتحان کردن را دارد.

۱- ویژگی های فیزیکی: مادر

 

برخی ویژگی های فیزیکی همچون رنگ و جنس موها، خط رویش مو، پوست و واریس به کروموزوم X مربوط اند و اغلب از مادر به ارث می رسند.

۲- قد: پدر

قد فرزند را دست کم ۷۰۰ تنوع ژنتیکی ای تعیین می کند که هم از پدر و هم از مادر به ارث می رسند. با این حال، از قرار معلوم ژن قد پدر و مادر تأثیرگذاری نسبتاً متفاوتی از یکدیگر دارند. برای مثال، ژن های پدر در رشد و بنابراین قد مهم ترند.

۳- الگوهای خواب: مادر

شما عادت های خواب تان را احتمالاً از مادرتان به ارث برده اید. تحقیقات نشان داده مادران بیشتر از پدران ساعت زیستی خود (چرخه های طبیعی خواب و بیداری) را به فرزندان شان انتقال می دهند. این بدان معنی است که اگر مادری اهل شب بیداری یا سحرخیز باشد، ممکن است فرزندش هم همانگونه شود.

۴- دندان های نامرتب: پدر

در مواردی که پدر از سلامت دندانی ضعیفی برخوردار است، احتمال نیاز پیدا کردن فرزند او به دندانپزشک بیشتر از همسن و سالانش می شود، حتی اگر مادر دندان های خوبی داشته باشد. همه ی مشکلات دندانی تان ممکن است مستقیم از پدرتان به شما به ارث رسیده باشند.

۵- خلق و خو و احساسات: مادر

تحقیقات نشان داده در خصوص سیستم کورتیکولیمبیک مغز که مسئولیت تنظیم احساسات را برعهده دارد و با اختلالات خلقی مرتبط است، احتمال به ارث رسیدن آن از مادر به دختر بیشتر از احتمال انتقال آن از مادر به پسر یا پدر به فرزند (دختر یا پسر) است.

۶- جنسیت: پدر

پدرها مسئول تمام و کمال جنسیت فرزندان خود هستند. جنسیت فرزند را کروموزوم های X و Y که با نام کروموزوم های جنسی هم شناخته می شوند، تعیین می کنند. دخترها از پدر خود یک کروموزوم X به ارث می برند که نتیجه ی آن تشکیل ژنوتیپ XX است. پسرها هم از پدرشان یک کروموزوم Y به ارث می برد که با آن ژنوتیپ XY تشکیل می شود. از آنجایی که مادر به فرزند خود تنها کروموزوم X انتقال می دهد، جنسیت فرزند به طور کامل در کنترل پدر است.

۷- چال گونه: پدر

در بسیاری از فرهنگ ها چال گونه یکی از معیارهای زیبایی و جذابیت محسوب می شود. با این حال، دانشمندان آن را یک نقص تعریف می کنند که بر اثر کوتاه شدن ماهیچه های صورت به وجود می آید. چال گونه را ویژگی ای ارثی می دانند چون یک صفت ژنتیکی غالب است و بیشتر از پدر به ارث می رسد.

۸- اثر انگشت: پدر

هیچ دو اثر انگشتی دقیقاً مانند هم نیست چرا که شکل آن بی همتا است. با این حال، اثر انگشت یک فرزند ممکن است شبیه به پدرش باشد. شکل اثر انگشت صفتی ژنتیکی است که از پدر به ارث می رسد.

۹- عطسه: پدر

برخی افراد هنگام خیره شدن به نور خورشید یا دیگر نورهای تند به طرز غیر قابل کنترلی شروع به عطسه می کنند. این هم یک صفت ژنتیکی است که از پدر به ارث می رسد. به این حالت سندرم آچو (Achoo Syndrome) گفته می شود و احتمال به ارث بردن آن از سمت پدر بیشتر است.

ماجرایی که به صورت واقعی در فضای مجازی رخ داد و برخلاف این که انتظار می‌رفت به دلیل همان ترس معروف خیلی با استقبال مخاطبان مواجه شود، به شدت مورد استقبال قرار گرفت. نکته جالب این که برخی از این دروغ‌ها که به دلیل ترس از والدین گفته شده حالا بسیار ‌بی‌دلیل و بی‌مورد به نظر می‌رسند. اما چون در دنیای کودکی و نوجوانی ترس از والدین همیشه در بچه‌ها وجود دارد همچنان قابل دفاع هستند. یکی از کاربران فضای مجازی با این توئیت ماجرا را کلید زد: «می‌دونم همه‌‌تون آدم‌های راستگو و خوبی هستین!!! ولی بیاین عجیب‌ترین دروغی که به پدر و مادرتون گفتین رو تعریف کنین. برای من نمی‌دونم این عجیب‌ترینه یا نه. ولی یکی از بامزه‌هاش اینه که نوجوون بودم، یه هفته رفتم خونه‌ی دوستم و به مامان و بابام گفتم با مدرسه رفتم اردو.» طبق معمول، شجاعت تکثیر می‌شود و بقیه با دیدن این اعتراف، جرات پیدا کردند. 

یک نفر از دروغی پرده برداشت که هنوز هم ادامه دارد: «مامانم یه قاشق نقره خیلی شیک داشت که خیلی دوستش داشت. یادگاری بود. بچه بودیم و داداشم از مدرسه سرب دزدیده بود. قاشق رو گرفتیم رو شعله گاز و تو قاشق نقره سرب رو ذوب کردیم. سرب و نقره ترکیب شد و قاشق به فنا رفت. قاشق رو چال کردیم تو باغچه خونه و هنوز مامانم دنبال قاشق نقره میگرده.»

این یکی دیگر خیلی سابقه‌دار بوده انگار: یادم نمیاد چه دروغ عجیبی گفتم. احتمالا از بس که زیاد دروغ گفتم!» 

نفر بعدی گویا زیاد فیلم می‌دیده اما خب ماجرایش پایان تلخی داشته: «احمقانه‌ترین دروغم‌ رو ۱۰ ساله که بودم به معلمم گفتم. از اونجایی که همیشه حسرت یه برادر بزرگ‌تر داشتم گفتم یه داداش مامور مبارزه با مواد مخدر دارم که ۲۵ سالشه. معلم مامانم رو دیده بود. باور نکرد ولی صداش رو در نیاورد. دوست فوضولم رفت از بابام پرسید و لو رفتم. بعدش رفتم با گریه عذرخواهی.» 

اما ماجراها همیشه شیرین و کمدی نیستند. مثل این یکی: «من موقعی که مادرم سرطان گرفت، بهش دروغ نگفتم، اما بخشی از حقیقت رو پنهان کردم. چون نمی‌تونستم به زبون بیارمش. البته خودش انقدر پیگیر بود و از دکترها پرس‌وجو کرد تا فهمید.» 

این یکی خیلی حرفه‌ای عمل کرده بود: «مامانم اصرار داشت حقوق بخونم. برگه انتخاب رشته را جلوی چشمش پر کردم، شب یک برگه دیگر که خریده بودم را با رشته‌های خودم پر کردم و فرداش اونو پست کردم. هنوزم نمی‌داند من چطور روزنامه‌نگاری قبول شدم در حالی که اصلا انتخاب نکرده بودیم!»

هنرنمایی در حد لالیگا را هم بخوانید: «زمان ما پرینتر و جعل کامپیوتری معنایی نداشت متاسفانه! تو راهنمایی یکی از نمره‌هام خیلی کم شد با چسب اون نمره و معدل رو پاک کردم یه کپی از کارنامه گرفتم یه سری عدداشو قیچی کردم گذاشتم جاشون و کپی گرفتم دادم به مامانم!» 

امان از دل ساده مادرها: «کارنامه ثلث دوم گرفتم افتضاح بود، عمدا فرداش دم در خونه که می‌خواستم برم مدرسه و دیرم هم شده بود به مامانم نشون دادم. وقتی نمره‌هارو دید بهش گفتم اینا ضربدر ٢ می‌شه. زود باش امضا کن دیرم شده. بنده خدا باور کرد!»

این یکی عجیب پایان غم‌انگیزی داشت: «یه بار می‌خواستم آشتی‌شون بدم. خودمو زدم به مریضی که چند روز بیان پیشم بمونن. همون روز اول دعواشون بالا گرفت و مستقیم رفتن محضر واسه طلاق!»

اما آیا در مورد اعضای خانواده هم استفاده از این عناوین رسمی مهم است؟ برخی پدر و مادرها ترجیح می دهند فرزندشان آن ها را «مامان» و «بابا» صدا کند اما برخی هم هستند که معتقدند تا زمانی که احترام و ادب در رفتار و کردار فرزندشان مشهود باشد، ایرادی ندارد که او با نام کوچک شان آن ها را صدا بزند.

در ادامه می خواهیم ببینیم چرا بعضی بچه ها پدر و مادر خود را به اسم کوچک صدا می زنند.

۱- کودکان امروزی اخلاق و عقاید متفاوتی دارند

اختلاف نظر زیادی میان نسل های مختلف درباره ی موضوع احترام به بزرگ ترها وجود دارد. درست است که رعایت ادب و احترام به آموزش های پدر و مادر به فرزند یا فرهنگ بستگی دارد، اما عوامل بیرونی، شرایط را اندکی تغییر داده است.

ما هنوز هم شاهد احترام به بزرگ ترها هستیم، اما شیوه ی انجام آن دیگر به شکل سابق نیست. بچه ها حالا می توانند به بزرگ ترها نزدیک شوند و با آن ها آزادانه صحبت کنند، عقاید خود را در میان بگذارند، گفتگو کنند و به شکلی هدفمند معاشرت کنند، امری که قبلاً چندان معمول نبود. علاوه بر این، حالا بچه ها احساس می کنند احترام را می توان از طریق عمل و نه صرفاً با کلام نشان داد.

۲- به دنبال یک رابطه ی خودمانی و دوستانه میان خود و والدین شان هستند

برخی بچه ها به این دلیل تصمیم به صدا کردن پدر و مادر خود با نام کوچک شان می گیرند که می خواهند یک رابطه ی کمتر رسمی با آن ها داشته باشند. از آنجایی که می توانند دوستان نزدیک خود را با نام کوچک صدا بزنند، یعنی کسانی که می توانند همه چیز را با آن ها درمیان بگذارند، تصور می کنند اولین قدم برای داشتن یک رابطه ی دوستانه با پدر و مادر خود هم همین کار است.

۳- تقلید می کنند

فرزندتان ممکن است به این خاطر شما را با نام کوچک صدا می زند که این چیزی است که در خانه شاهد آن بوده است. به گفته ی برخی متخصصان، بچه ها می بینند که پدر و مادر و دیگر بزرگ ترها همدیگر را با نام کوچک صدا می زنند و دل شان می خواهد از آن ها تقلید کنند.

آن ها سعی می کنند به شما بفهمانند که هر آنچه در اطراف شان رخ می دهد را به خاطر می سپارند. بنابراین صدا کردن همسر خود با نام کوچک در مقابل بچه ها هم ممکن است آن ها را به انجام این کار سوق دهد.

۴- با دنیای بزرگسالی آشنا می شوند

این مورد در کنار رفتار تقلیدآمیزی که بچه ها اغلب دارند، قرار می گیرد. آن ها بر اساس مشاهدات خود، در رفتاری بزرگسالانه دیگران را با نام کوچک شان صدا می زنند، امری که به آن ها کمک می کند زودتر بزرگ و مانند الگوهای خود یعنی پدر و مادرشان شوند. آن ها می خواهند با پیروی از همه ی اصول به سرعت بزرگ شوند و از دید آن ها صدا کردن بزرگ ترها با نام کوچک شان، یکی از این اصول است.

برخی پدر و مادرها از این موضوع لذت می برند

بعضی پدر و مادرها با آنکه خود متعلق به دورانی هستند که صدا کردن والدین با نام کوچک یک تابو بود، اما خود از این موضوع لذت می برند. برخی با نقش پدری یا مادری خود درگیر هستند و به همین دلیل خطاب نشدن با کلمه ی مامان یا بابا برای آن ها خوشایندتر است. گویی این موضوع فشار یک پدر یا مادر بی نقص بودن برای فرزند خود را از دوش آن ها برمی دارد.

بنابه گفته «اد گونزالس»، کلانتر شهرستان هریس در تگزاس، دختربچه‌ای سه ساله به‌طور ناخواسته، متهم به قتل خواهر ۴ ساله‌اش شد. این اتفاق که حادثه‌ای بسیار غم‌انگیز اما در عین حال قابل پیشگیری است در آپارتمانی در محله هاستون وقتی خانواده در حال استراحت بودند، رخ داده است.

دو کودک دور از چشم والدین مشغول بازی بودند و هر یک از والدین تصور می‌کرد، دیگری مراقب کودکان است. دختر ۳ ساله خانواده، تپانچه پر نیمه‌خودکاری که در خانه نگهداری می‌شد را برداشته و با آن مشغول بازی بوده است که ناگهان صدای شلیک گلوله‌ای کل خانه را فرا می‌گیرد.

والدین به سرعت خود را به کودکان می‌رسانند که متوجه می‌شوند دختر ۴ ساله‌شان غرق خون روی کف اتاق افتاده است.

گونزالس می‌گوید، «این اتفاق، رویداد غم‌انگیز دیگری است که در آن کودکی به سلاح گرمی دسترسی پیدا می‌کند و به فرد دیگری صدمه می‌زند. البته چنین حوادثی به‌راحتی «قابل پیشگیری» است. اما در این شرایط فردی که از اسلحه به‌خوبی مراقبت نکرده است، مقصر شناخته می‌شود و باید پاسخگو باشد.»

گونزالس ادامه می‌دهد، «اوائل سال ۲۰۲۳ هم پسربچه‌ای ۶ ساله به معلم خود شلیک کرد، که خوشبختانه معلم جان خود را از دست نداد و اکنون دوران نقاهت خود را می‌گذراند.»

بنابر بررسی محققان نشریه پزشکی نیوانگلند،‌ مرگ‌های ناشی از سلاح‌های گرم در آمریکا از تصادفات وسایل نقلیه موتوری پیشی گرفته است. درواقع در بررسی‌ها مشخص شده که بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰، حداقل ۲۰۷۰ تیراندازی غیرعمد به وسیله کودکان رخ داده است.