نویسنده: مدیر

برای حفظ سلامت، بدن به مواد مغذی نیاز دارد اما زمانی که زن باردار می‌شود تغذیه سالم برای حفظ سلامت خود و جنین حیاتی می‌شود. برای به دست آوردن اطلاعات بیشتری درباره تغذیه مناسب در دوران بارداری به بیان مطلبی به نقل از سایت ام اس ان می پردازیم.برای سالم ماندن در دوران بارداری لازم است موادغذایی حاوی ویتامین A ،C، کولین، پتاسیم، ریبوفلاوین، ید، امگا 3و… باشد.

اسیدفولیک:

قبل از بارداری، لازم است روزی 800 میکروگرم اسیدفولیک مصرف شود. این میزان را می‌توان در 3 پیمانه اسفناج آب پز شده یا 6 پیمانه غلات غنی‌سازی شده یافت. این میزان اسیدفولیک باید در طول بارداری نیز مصرف شود.

کلسیم:

به‌طور روزانه 100 میلی گرم کلسیم یا کمی بیش از 3 پیمانه شیر برای بدن لازم است . درصورتی‌ که جنین دچار کمبود کلسیم شود ، از استخوان مادر کمک می‌گیرد.

آهن:

در 3 ماه دوم حجم خون 50 درصد افزایش پیدا می‌کند. بنابراین به ‌روزی 27 میلی گرم آهن نیاز است که مساوی است با 7 پیمانه لوبیا چیتی.این مقدار را باید از منابع مختلف تامین کرد.

ویتامین D:

به‌طور روزانه بدن به 600 واحد بین‌المللی ویتامین D نیاز دارد که در 13 عدد تخم ‌مرغ آب پز یافت می‌شود. مصرف ویتامین D در طول بارداری بسیار مهم است و در صورت قرار نگرفتن در معرض نور خورشید ، نیاز بدن به ویتامین D افزایش پیدا می‌کند. 

کارشناسان و روان شناسان معتقدند کودک با نحوه بازی با خود یا همسالانش می تواند تا حدود زیادی از مشکلات رفتاری خود را نشان دهد. در واقع بازی کودکان تنها به معنی وقت تلف کردن و سرگرم شدن کودک نیست بلکه راهی برای نشان دادن احساسات و هیجانات و تمرینی برای یادگیری مهارت های رفتاری و اجتماعی می باشد .

خیلی از والدین کودکان را از بازی کردن منع می کنند و می گویند یک کودک دبستانی کارهای مهم تری برای انجام دارد .

در حالی که بازی کردن مهم ترین کار کودک است که در جریان بازی کردن استعدادهایش شناسایی می شود . کودکی که نمی تواند به دلیل ترس ، خجالت و کمرویی احساسات خود را بیان کند می تواند در طی بازی احساساتی چون ترس و تردیدها ، محبت ، کینه و نگرانی هایش را بروز دهد و نگران واکنش و عواقبی از سوی والدین نباشد . کودک در بازی با همسالانش با رعایت نوبت ، همکاری ، مشارکت و صبر آشنا می شود و می تواند احساساتش را بروز دهید و ابراز وجود کند. اگر به نحوه بازی کودکان دقت کنید می توانید به دیدگاهی درباره کودک ، اطرافیان و محیط پیرامون او پی ببرید.

بازی کودک مضطرب و نگران

کودک مضطرب نمی تواند تمرکز کند و نگرانی ، ترس و مقابله با این احساسات انرژی زیادی از او می گیرد. این کودک خواب آرامی ندارد و هنگام بازی با دوستان و همسالانش انرژی زیادی از دست می دهد و از بازی های جدید استقبال نمی کند. این کودک از این که نمی داند بازی های جدید چگونه است مضطرب می شود. کودک مضطرب همیشه نگران است که درباره او قضاوتی شود و یا مرتکب اشتباهی شود. اعتماد به نفس پایینی دارد و در بازی سعی می کند جای کسی دیگر باشد. این کودکان هیچ وقت مدیر بازی نمی شوند و مسئولیت هدایت بازی را برعهده نمی گیرند. بازی کودک بی اعتماد به نفس و خجالتی کودک خجالتی از جمع دور می شود و زمان بازی با همسالان خود مطیع و گوش به فرمان است . کودکان او را به راحتی مسخره می کنند و هنگام بازی گروهی انتخاب نمی شود .

این کودک برای جبران احساس بدی که نسبت به خود دارد ، رفتارهای متناقض نشان می دهد و با اسباب بازی هایش با خشونت رفتار می کند . کودک خجالتی و بدون اعتماد به نفس در بازی های جمعی متوجه قسمتی از قوانین بازی نمی شوند و به این خاطر که دیگران او را احمق و کم عقل ندانند سوالی نمی پرسد .

بازی کودک پرخاشگر

کودکان پرخاشگری خود را به طریق های مختلف از جمله زدن، گاز گرفتن، داد زدن، تحقیر کردن و تجاوز به حقوق دیگران و زورگویی نشان می دهند. خیلی ازوالدین رفتارهای پرخاشگرانه کودکشان را تشخیص نمی دهند وممکن است او را به این رفتارها تشویق کنند. مثلا زمانی که کودک با کتک و به زور اسباب بازی کودک دیگری را می گیرد این رفتار پرخاشگرانه کودک را با عرضه بودن تلقی می کنند. کودکانی که رفتارهای پرخاشگرانه دارند، پدرو مادری عصبی و پرخاشگر دارند که پرخاشگری را از انها یادگرفته اند و این یادگیری در بازی های انها نمود می یابد .

کودکان پرخاشگر اسباب بازی هایشان را پرت می کنند و به آنها آسیب می زنند و هنگام بازی کردن به اسباب بازی و عروسک ها ناسزا می گویند یا آنها را مسخره یا تحقیر می کنند و حتی ممکن است عروسک ها را کتک بزنند .

بازی کودک افسرده

کودک افسرده بیشتر روز غمگین و گوشه گیر است و به بهانه های مختلف با همسالان خود بازی نمی کند. این کودک دردهای جسمی چون دل درد و سردرد را بهانه می کند تا از همسالان خود فاصله بگیرد. کودک افسرده از بازی کردن لذت نمی برد و هیچ تمایلی به بازی کردن ندارد. هیچ کاری کودک افسرده را خوشحال نمی کند و انرژی و انگیزه ای برای بازی های پرجنب و جوش ندارد و اگر هم بخواهد بازی کند بازی های آرام و بی سر و صدا را ترجیح می دهد. مثلا دختری که افسردگی دارد ساعت ها به تنهایی با عروسکش حرف می زند و سعی می کند از عروسکش که غمگین و تنهاست حمایت کند و او را دلداری دهد.

وسایل مورد نیاز جهت بافت کفش روفرشی:

کاموا در سه رنگ مختلف از هر رنگ کاموا 1 عدد کلاف 100 گرمی، قلاب شماره صفر ، نخ یک لا تکه زیرین روفرشی

روش بافت: از کلاف سبزرنگ 46 دانه زنجیره ببافید. 3 رج مدل پایه کوتاه، کنار هم قلاب بزنید. سپس کاموای 110 K قرمز رنگ را سر انداخته کار را با آن ادامه دهید. با رنگ قرمز هر میل را 3 بار در یک زنجیره فرو برده، در هر بار 1 نخ بیرون کشیده، سپس 3 دانه نخ را که روی قلاب مانده یکی کنید« پایه بلند.» این مدل را فقط 1 رج ببافید. 2 رج آخری را با کاموای نارنجی رنگ و سبز رنگ (مدل بافت پایه بلند) بافته، کار را تمام کنید. تکه جلوی کفش روفرشی: با رنگ نارنجی کاموا 10 عدد زنجیره بزنید. روی زنجیره های ابتدایی 1 زنجیره زده 9 دانه دانه پایه بلند ببافید. مدل یاد شده را 15 رج تکرار کرده و ببافید. قسمت جلوی کفش روفرشی را به رو دولا کرده با سوزن به تکه قبلی روفرشی بدوزید. سپس با رنگ قرمز کاموا دور تا دور روفرشی را سوزن دوزی کرده، کار را تمام کنید.

یک حفره آنجاست. یک حفره سرخ خون‌آلود که انگار چیز مهمی را درست از همانجا کنده‌ و برده‌اند. چیزی که هرگز برنمی‌گردد. مهم نیست کسی این حفره را نمی‌بیند، مهم این است که وقتی تو چشمت را می‌بندی آن را احساس می‌کنی. درست همانجاست توی قلبت. بخش زیادی از قلبت را هم با خودش کنده و برده. قلبت می‌سوزد. ضعف شدیدی داری انگار. مدت‌هاست از تو خون رفته است، اما نرفته. جراحتی نیست. زخمی نیست، نه زخمی که به چشم بیاید. آن که از وجودت کنده شده، همان که می‌گویند پاره تن و پاره جگرت بوده مسئول همه این دردها و جراحت‌هاست. حرف‌ها را نمی‌شنوی، دنیا را طور دیگری می‌بینی. انگار همه چیز در یک خواب عمیق شوک‌آور غوطه‌ور است و تو آرزو می‌کنی از این خواب هر چه زودتر بیدار شوی تا تمام این شوک و تلخی و درد و سوزش بی‌پایان تمام شود. فریاد می‌کشی، توی حفره خالی دلت مشت می‌کوبی تا زودتر دهانش را ببندد و بگذارد بیاسایی، اما آسایشی نیست. درد تمام روحت را تسخیر کرده است و تو به او وامی‌دهی. وقتی می‌بینی چاره‌ای نیست، خوابی نیست، این یک کابوس بیداری است و پاره جگرت رفته، وا می‌دهی و روی زانوانت آوار می‌شوی. او می‌رود و تو می‌مانی. راهی به آن سو نیست و باید دستت را روی حفره بزرگ دلت بگذاری تا آرام آرام زخمت خوب شود. زخمی که تا ابد اثرش را نمی‌توانی پاک کنی، اما بهتر خواهد شد و التیام خواهد یافت. تو اکنون یک داغدیده‌ای و این از مراحل سوگواری است. قدم به قدم تا آرامش سوگواری وضعیتی است که وقتی انسان با فقدان مواجه می‌شود آن را تجربه می‌کند و فقدان هر چه در مورد چیز یا شخص مهم‌تر و عزیزتری باشد و دلبستگی ما به آن زیادتر باشد سوگواری سخت‌تری را پیش رو خواهیم داشت.

سیدمهدی عادلی، کارشناس مذهبی در مورد از دست دادن‌ها و سوگواری در زندگی مسلمانان می‌گوید: دستور برای مومن این است که نه در به دست آوردن‌ها زیاد خوشحالی کند و نه در از دست دادن‌ها، زیرا در قرآن و حدیث این دلبستگی‌ها و بریدن‌ها در زندگی امتحان الهی تلقی شده است که باید انسان را به منبع اصیل دلبستگی هدایت کند که خداوند و کسب رضایت اوست. وی با اشاره به آیه 64 سوره تغابن می‌گوید: در اینجا بصراحت اشاره می‌شود اموال شما و فرزندانتان، وسایل آزمایش هستند. این کارشناس ارشد الهیات تاکید می‌کند کمتر انسانی به اموال دنیا و جان فرزندان و عزیزانش دلبستگی ندارد و در آنچه ما مصیبت می‌خوانیم و خداوند در قرآن از آن به عنوان آزمایش و امتحان یاد می‌کند، با قطع این دلبستگی‌ها توجه ما به اسباب امتحان بودن آنها جلب می‌شود تا درک کنیم خود اینها اصالت ندارند و باید به خاطر داشته باشیم خداوند هرگز بشر را به آنچه طاقتش را ندارد، آزمایش نمی‌کند. پس بهتر است در مصیبت‌ها از خداوند طلب صبرو بردباری کنیم و دلمان را به دست خودش بسپاریم که او بهترین شفاست. امانتدار باشیم از آنچه گفته شد چنین برمی‌آید که اگر انسان در جایگاه درستی قرار گیرد کمتر متزلزل می‌شود و آرامش بیشتری خواهد داشت، اما دلبستگی در خوی بشر است. اگر به آنچه داریم به منزله امانت‌های الهی نگاه کنیم که یک روز باید همه آنها را به صاحبش پس دهیم و تنها مسیر وابستگی خود را باید وابستگی به خداوند رحمان قرار دهیم، پذیرش از دست دادن‌ها آسان‌تر خواهد بود. تا حالا دیده‌اید وقتی بخواهیم تمام سپرده‌های خود را از بانک برداریم بانکداران گریه سر بدهند؟

این کاری است که وقتی امانت‌های الهی را از ما پس می‌گیرند ما انجام می‌دهیم. اما رسیدن به این مرحله از ایمان کار دشواری است و باید مومن واقعی باشیم. اغلب ما نمی‌توانیم نقش خود را به عنوان امانتدار بپذیریم و از وابستگی‌ها آسیب می‌بینیم. البته ضرب‌المثلی هست که می‌گوید: هر چیز ما را نکشد قوی ترمان می‌کند، مشروط بر این که راه و رسم مواجهه و مقابله با آسیب‌های ناشی از فقدان و سوگواری را بدانیم. روزگار با ما چه می‌کند داغ وداع با عزیزترین‌ها را چنین توصیف کرده‌اند: یکشبه پیر شدم، کمرم شکست، خانه خراب شدم، به روز سیاه نشستم و… اما تمام این شوک بزرگ در زندگی چطور رخ می‌دهد؟ سوگ را یک فرآیند چند مرحله‌ای می‌دانند که یکی یکی یا بدون نظم و ترتیب ممکن است طی شود.

علی رضایی، روان‌شناس و مشاور طبق نظریات روان‌شناسی برای سوگواری مراحله هفتگانه‌ای می‌شمارد که عبارتند از: شوک ناشی از شنیدن خبر، انکار و نا باوری، خشم وفوران احساسات، چانه زنی، افسردگی، جست‌وجوی راه‌حل و در نهایت پذیرش. رضایی می‌گوید: حتی این مراحل را در صورتی که خبر مرگ قریب‌الوقوع خود را بشنویم نیز ممکن است طی کنیم. البته این مواردی است در بیشتر افراد دیده می‌شود و ممکن است در برخی موارد پیش نیاید، اما باید آمادگی مواجهه با این حالات را در عزیزانی که در سوگ به سر می‌برند، داشته باشیم. این مراحل همان‌هایی است که ما را وامی دارد با خدا چون و چرا کنیم و به روزگار ناسزا بگوییم و به خود قول بدهیم اگر عزیزمان برگردد چنین و چنان کنیم و بعد مسائل را گردن خود یا دیگران بیندازیم و آرام آرام تجویزها را بپذیریم و سعی کنیم با زندگی یا همان مرگ کنار بیاییم. همراهان سوگوار هیچ کس به اندازه صاحب عزا سوگوار نیست؛ بنابراین اطراف او همیشه کسانی هستند که می‌توانند اوضاع را کنترل کنند. برای این که به سوگوار کمکی کرده باشید چه می‌توانید بکنید؟

علی رضایی، مشاور و روان‌شناس توصیه می‌کند: اگر شما دوست یا آشنای نزدیکی دارید که دچار سوگ عزیزی شده است در درجه اول می‌توانید شنونده خوبی باشید. مهم نیست سوگوار چه می‌گوید و چند بار تکرار می‌کند، او به این کار احتیاج دارد.با او همدلی کنید و بگویید نمی‌توانید تصور کنید چقدر سخت است، اما اطمینان دارید آینده به این سختی نخواهد بود. اگر با او محرم هستید، تماس فیزیکی برقرار کنید. دستش را بگیرید یا دست بر شانه‌اش بگذارید و اجازه دهید احساس حمایت کند. به افراد اجازه بدهید در صورت امکان جنازه عزیزشان را ببینند و با او وداع کنند. به او نگویید زمان حالش را بهتر می‌کند و برای شخص متوفی بهتر شده است و از آنچه دارد سپاسگزار باشد. از او نخواهید گریه نکند یا فریاد نزند،حتی اگر او طرف صحبتش شخص متوفی است. او باید مراحل سوگواری را طی کند. در امور برگزاری مراسم، تهیه غذا برای خانواده و … تا مدتی به او کمک کنید. او را تنها نگذارید و سعی کنید گاه و بی‌گاه از خلوتش بیرون بیاید تا دچار افسردگی نشود. بهبود اثرات عاطفی حادثه، نیاز به زمان زیادی دارد. انتظار نداشته باشید بسرعت به وضع سابق برگردد. سعی کنید از وابسته شدن فرد به خودتان جلوگیری کنید. با همراهی دوستان و خانواده،مراسم دعا و قرآن خوانی و نماز برای متوفی برپا کنید. این کار به آرامش صاحب عزا کمک می‌کند