دسته: خردسال و کودک

آسم یک بیماری مزمن التهابی ریه‌ها و مجاری تنفسی (لوله‌هایی که هوا را به داخل ریه‌ها برده و از آنجا خارج می‌کنند) است. اگر کودک شما آسم داشته باشد، این مجاری تنفسی تحریک شده و ورم می‌کنند و این مسئله می‌تواند بر توانایی تنفس کودک تأثیر بگذارد.

مهم است که شما با همکاری متخصص، جهت پیشگیری و درمان حمله‌های آسمی تلاش کنید. با داروهای مناسب، آموزش مناسب، و برنامه مناسب برای اقدام در زمان حملات آسمی و با پیگیری‌ها و آزمایش‌های مداوم پزشکی، اکثر کودکان مبتلا به آسم می‌توانند زندگی نرمالی داشته باشند.

در هنگام یک حمله حاد آسمی چه اتفاقی می‌افتد؟

اگر کودک شما یک حمله حاد آسمی داشته باشد، بافت مجاری تنفسی‌اش ملتهب‌تر شده و مخاط بیشتری تولید خواهد کرد. سپس عضله‌های مجاری تنفسی منقبض شده و این لوله‌ها تنگ می‌شوند.ممکن است تندتند نفس بکشد، سرفه کند یا خس‌خس نماید زیرا نفس او از مجاری تنگ‌شده عبور می‌کنند. همچنین ممکن است مشاهده نمایید که سوراخ‌های بینی او باز می‌شوند یا پوست روی دنده‌های او با هر نفس به داخل کشیده می‌شوند.

حمله‌های آسمی اگر درمان نشوند یا مراقبت پزشکی از آنها به تأخیر بیفتد، می‌توانند کشنده باشند. همین که نشانه‌های حمله را مشاهده کردید، فورا داروی آرام‌بخش فوری (Quick Reliever) که توسط پزشک تجویز شده است را به او بدهید. (اگر داروهای اورژانسی را ندارید، فورا با اورژانس تماس گرفته یا کودک را به نزدیک‌ترین اورژانس برسانید.)

هنگامی که دارو توانست مسیر تنفسی او را باز کند، نشانه‌های حمله به تدریج فروکش خواهند کرد. اگر نشانه‌ها ادامه پیدا کردند یا وخیم‌تر شدندبا اورژانس تماس بگیرید یا کودک را فورا به اورژانس برسانید.

آلرژی‌ها چه ربطی به آسم دارند؟

برخی از کودکان مبتلا به آسم اگر در معرض عوامل آلرژی‌زا (از قبیل بندپایان خانگی، سوسک‌ها، قارچ، گرده‌ها یا بقایای بدن حیوانات) قرار بگیرندممکن است موجب بروز حمله آسمی یا تشدید نشانه‌ها در آنها شود. این مشکل به نام آسم آلرژیک شناخته می‌شود. آلرژی‌های فصلی به گرده‌های موجود در فضای بیرون (که تب بهاره نیز نامیده می‌شود) معمولا پیش از آنکه کودک به 4 یا 5 سالگی برسد مشکلی ایجاد نمی‌کنندزیرا ایجاد حساسیت در کودک نسبت به این گرده‌ها معمولا مدت زیادی طول می‌کشد اما آلرژی نسبت به بندپایان خانگی، قارچ یا بقایای بدن حیوانات ممکن است زودتر ظاهر شود.

حدودا 75 تا 80 درصد از کودکان مبتلا به آسم، آلرژی‌های جدی دارند. اگر کودک شما به آسم مبتلاست و می‌دانید یا حدس می‌زنید که آلرژی نیز دارد، بهتر است او را برای ارزیابی و درمان (جهت جلوگیری از بروز حمله‌های آسمی) به نزد متخصص آلرژی ببرید.

آیا عوامل دیگری نیز وجود دارند که موجب شروع حمله‌های آسمی شوند؟

بله. سایر محرک‌ها عبارتند از: هوای سرد، عفونت‌های ویروسی (مانند سرماخوردگی معمولی)، دود دخانیات و سایر آلاینده‌های هوا، یا صرفا دویدن در اطراف. در واقع اگر کودک شما پس از بازی غالبا به سرفه و خس‌خس دچار می‌شود، ممکن است به بیماری‌ای دچار شده باشد که آسم ناشی از فعالیت بدنی (Exercise-Induced Asthma) نامیده می‌شود.

بیماری آسم چقدر در کودکان شایع است؟

آسم شایع‌ترین بیماری مزمن و حاد دوران کودکی و سومین عامل بستری شدن در بیمارستان است.50 تا 80 درصد از کودکان مبتلا به آسم، پیش از آنکه به سن 5 سالگی برسند، نشانه‌های آسم را از خود بروز می‌دهند.

چگونه می‌توانم بفهمم که کودکم به آسم مبتلاست؟

گاهی اوقات تشخیص اینکه کودک به آسم یا نشانه‌های سرماخوردگی یا سایر بیماری‌های تنفسی مبتلاست، دشوار است. پزشک کودک شما او را معاینه کرده و تاریخچه بیماری او (شامل تاریخچه بهداشتی خانواده) را به دقت بررسی می‌کند تا بتواند بیماری را تشخیص دهد.

اگر کودک شما مرتب سرفه می‌کند و آلرژی یا اگزما دارد و در خانواده شما نیز سابقه آسم و آلرژی یا اگزما وجود دارد (خصوصا اگر شما و همسرتان هر دو این سابقه را دارید)، احتمال زیادی می‌رود که کودک شما آسم داشته باشد. نشانه‌های این بیماری معمولا در شب‌ها وخیم‌تر می‌شوند.

چگونه آسم را درمان می‌کنید؟

اگر کودک شما آسم دارد، باید با همکاری پزشک او برنامه‌ای جهت پیشگیری و رسیدگی به حمله‌های آسمی تدارک ببینید. ابتدا باید بفهمید که چه چیزی موجب بروز حمله‌های آسمی می‌شود و پس بایستی تمام تلاش خود را برای جلوگیری از تماس با این محرک‌ها بنمایید. مثلا برخی کودکان تنها زمانی که به سرماخوردگی مبتلا می‌شوند دچار حمله می‌گردند در حالی که بقیه پس از تماس با یک عامل آلرژی‌زا یا محرک (مانند دود سیگار) به حمله آسمی دچار می‌شوند.

متوقف کردن یک حمله آسمی

پزشک شما احتمالا یک یا چند دارو برای کودک‌تان تجویز خواهد کرد. داروهایی که تحت عنوان آرام‌بخش فوری شناخته می‌شوند، برای متوقف کردن حمله آسمی به کار می‌روند. داروهایی که به سرعت عمل می‌کنند، انقباض مجاری تنفسی را متوقف کرده و تنفس را آسان‌تر می‌کنند. مقدار آرام‌بخش‌های فوری (مانند Albuterol) با استفاده از یک اسپری مه‌پاش(Nebulizer) یا استنشاق‌کننده با دوز اندازه‌گیری‌شده (MDI) (Metered-Dose Inhaler) تنظیم می‌شود.

مه‌پاش یک دستگاه برقی یا باتری‌دار است که داروی مایع را به یک مه تبدیل می‌کند که کودک می‌توان آن را از طریق ماسک استنشاق کرده و به داخل ریه‌هایش بفرستد. درمان‌های مبتنی بر تنفس مه‌پاش، معمولا حدود 10 دقیقه طول می‌کشند.

دسنگاه MDI، یک آئروسل (Aerosol) کوچک است که به درون یک لوله بلند (به نام محفظه نگه‌دارنده (Holding Chamber) یا«فاصله‌انداز (Spacer)وارد می‌شود، که یک ماسک یا دهنی به انتهای آن وصل شده است. داروی Albuterol به داخل محفظه نگه‌دارنده اسپری می‌شود، و سپس هنگامی که کودک از طریق ماسک نفس می‌کشد، این دارو را استنشاق می‌کند. این نوع درمان تنفسی را می‌توان ظرف یک دقیقه انجام داد.

انتخاب مه‌پاش یا MDI عمدتا به این بستگی دارد که استفاده از کدام دستگاه برای شما و کودک‌تان راحت‌تر باشد. در کل، هردوی آنها کارآیی یکسانی در رساندن دارو به ریه‌ها (جهت توقف حمله آسمی) دارند.

پیشگیری از حمله آسمی

داروهایی که به نام کنترل‌کننده (Controllers) شناخته می‌شوند، برای پیشگیری از بروز حمله آسمی استفاده می‌شوند. این داروها شامل استروئیدهای استنشاقی می‌باشند که می‌توانند به کاهش التهاب و تورم و جلوگیری از خس‌خس کردن، کمک نمایند. شما داروی استروئید استنشاقی را هر روز با استفاده از MDI یا مه‌پاش (بسته به نوع استروئیدی که توسط دکتر تجویز شده است) به کودک خود می‌دهید.

یک قرص جویدنی غیراستروئیدی به نام Leukotriene Antagonist نیز یک گزینه دیگر برای کاهش التهاب و تورم است. پزشک کودک، بهترین نوع داروی کنترل‌کننده روزانه برای آسم کودک را توصیه خواهد کرد.

اگر کنترل آسم کودک دشوار باشد پزشک ممکن است او را به یک متخصص آسم ارجاع دهد.

باید مطمئن شوید که معلم و پرستارهای بچه همگی از وضعیت او اطلاع داشته و می‌دانند که چگونه باید یک حمله آسمی را درمان کنند.

برای پیشگیری از ابتلای کودکم به آسم، چه کار می‌توانم بکنم؟

اگر بیماری آسم به صورت ژنتیکی در کودک وجود داشته باشید، شما نمی‌توانید کاملا از بروز آن پیشگیری کنید.البته تا زمانی که کودک شما نشانه‌های دائمی (از قبیل خس‌خس کردن و سرفه دائمی) را از خود بروز ندهد، نمی‌توانید بفهمید که او آسم دارد. البته اگر کارهای زیر را انجام دهید، می‌توانید از شدت نشانه‌های بیماری کودک خود بکاهید:

• میزان قرار گرفتن او در معرض بندپایان خانگی را کاهش دهید: تشک کودک را در یک پوشش غیرقابل‌نفوذ قرار دهید، فرش و موکت‌ها و اسباب‌بازی‌های مخملی و پارچه‌ای را از اتاق او خارج کنید، به جای پرده‌های ضخیم پارچه‌ای از پرده‌های نورگیر غیرپارچه‌ای استفاده کنیدو رختخواب او را هفته‌ای یک‌بار در آب گرم بشویید.
• کودک خود را از دود دخانیات دور نگه دارید: دود سیگار یک عامل آلرژی‌زا تلقی نمی‌گردد اما موجب تحریک ریه‌ها می‌شود.
• میزان قرار گرفتن او در معرض آلاینده‌های هوا را کاهش دهید: آلاینده‌های هوا (از قبیل اوزون) می‌توانند ریه‌ها را تحریک کرده و موجب بروز مشکلات تنفسی در افرادی که مجاری تنفسی حساسی دارند شوند. زمانی که کیفیت هوا خوب نیست بهتر است کودک را داخل خانه نگه دارید.
• از منقل یا اجاق زغالی یا چوبی استفاده نکنید. هرچند جای گرم‌ونرم می‌تواند برای کودک مناسب باشد اما دود ممکن است باعث تحریک سیستم تنفسی کودک شما شود.
• اگر کودک به حیوان خانگی‌تان آلرژی پیدا کرده است، حیوان را (در صورت امکان) خارج از خانه نگه دارید. البته بسته به خُلق‌وخوی حیوان و وضعیت زندگی شما، ممکن است این کار امکان‌پذیر نباشد.
• میزان قارچ‌ها در خانه خود را کاهش دهید. مثلا هنگام پخت‌وپز در آشپزخانه یا هنگام دوش گرفتن در حمام، فن خروج هوا را روشن کنید یا پنجره‌ها را باز نمایید. در صورت لزوم از یک سیستم تهویه مطبوع یا رطوبت‌زدا استفاده کنید تا سطح رطوبت را بین 35 تا 50 درصد نگه دارید. درزها و شکاف‌ها را تعمیر نمایید زیرا ممکن است باعث رشد قارچ در پشت دیوارها و زیر کفت اتاق شوند؛ همچنین سطوحی که قارچ یا کپک دارند را با آب و صابون تمیز کنید. حتما لباس‌ها یا سطوح مرطوب یا خیس را به سرعت خشک کنید تا از رشد قارچ جلوگیری شود.

آیا ممکن است کودک من از آسم شفا پیدا کند؟

درمانی برای آسم وجود ندارد هرچند کودکانی که فقط هنگام سرماخوردگی یا عفونت قسمت بالایی دستگاه تنفسی به خس‌خس دچار می‌شوند، خس‌خس کردن آنها با افزایش سن به تدریج کاهش می‌یابد و از بین می‌رود. در کل، نظر متخصصین این است که بیماری آسم برای تمام عمر باقی می‌ماند، هرچند تناوب و شدت نشانه‌های این بیماری ممکن است با افزایش سن کودک تغییر نماید.

معاینه‌های مرتب و دقیق و درمان مناسب به کودک شما امکان می‌دهند تا بیماری آسم خود را کنترل نماید تا در نتیجه زمانی که بزرگ‌تر شد بتواند همانند سیر کودکان بدود، شنا کند و بازی کند. اکثر کودکانی که آسم دارند، در بزرگسالی، سالم هستند.

آسم ممکن است برای شما و کودک‌تان دلهره‌آور باشد اما به خاطر داشته باشید: شما تنها نیستید. 

یک آلرژی فصلی، که به نام تب بهاره نیز شناخته می‌شود، واکنش بدن به ذرات معلق در هوا (همانند گرده‌ها یا قارچ‌ها) است. این نوع آلرژی در برخی زمان‌های خاص در طول سال شدت می‌گیرد، زمانی که درخت‌ها، چمن‌ها یا علف‌های خاص گل می‌دهند یا زمانی که قارچ‌ها هاگ‌های خود را در هوا رها می‌کنند.

البته همه آلرژی نمی‌گیرند اما هیچ‌کس نمی‌داند که چرا بعضی‌ها آلرژی می‌گیرند و بعضی‌ها نمی‌گیرند. به نظر می‌رسد افرادی که تب بهاره دارند، سیستم ایمنی بسیار حساس دارند که همواره مراقب تهاجم مواد خارجی به بدن است. گرده‌ها و قارچ‌ها واقعا به هیچ وجه خطرناک نیستند اما هنگامی که یک کودک (یا بزرگسال) آلرژیک گرده‌ها یا قارچ‌ها را با تنفس به درون بدنش می‌کشد، بدن او آن را به عنوان یک مهاجم خطرناک دیده و هیستامین و مواد شیمیایی دیگر را برای مبارزه با آن آزاد می‌کند. هیستامین موجب التهاب بینی و مجاری تنفسی می‌شود و سایر مواد شیمیایی نیز موجب بروز نشانه‌های زیر می‌شوند: آبریزش بینی، چشم‌های اشک‌آلود و عطسه‌های مکرر برای تخلیه ماده آلرژی‌زا از بدن.

آلرژی‌زاترین گرده‌ها از درخت‌های بی‌گل، چمن‌ها و علف‌های کم‌پشت ایجاد می‌شوند. در بهار، درخت‌های همچون بلوط، نارون و فان، و همین‌طور چمن‌هایی از قبیل تیموتی، برمودا و ارچرد، موجب بروز مشکل می‌شوند؛ در حالی که در پایان تابستان و زمستان، مهم‌ترین عوامل مشکل معمولا علف‌هایی از قبیل راگوید، درمنه و خار روسی هستند. گرده آنها کوچک، سبک و خشک است و به سادگی از طریق هوا پخش می‌شود. گرده گیاهان گل‌دار معمولا سنگین‌تر از آن هستند که توسط هوا منتقل شوند و معمولا موجب بروز آلرژی نیز نمی‌شوند. تقریبا نیمی از افرادی که تب بهاره دارند نسبت به گرده چمن‌ها حساسیت دارند و راگوید نیز مرسوم‌ترین ماده آلرژی‌زا در این میان است.

قارچ‌های آلرژی‌زا، قارچ‌هایی میکروسکوپیک هستند که به قارچ‌های خوراکی مربوط می‌شوند. این قارچ‌ها در محیط بیرون در خاک، چمن‌ها، برگ‌های افتاده و چوب‌های در حال پوسیدگی (هر محدوده مرطوبی که هوا نتواند به خوبی در آن چرخش داشته باشد) رشد می‌کنند. در آب‌وهواهای سردتر، قارچ‌ها در طول زمستان در حال کمون به سر می‌برند و در تابستان و اواخر پاییز به حیات (و هوا) برمی‌گردند. در طول ماه‌های تابستان، مقدار قارچ موجود در هوا بیشتر از گرده‌ها است و خوشبختانه اکثر هاگ‌های این قارچ‌ها، آلرژی‌زا نیستند.

آیا کودک من می‌تواند آلرژی فصلی داشته باشد؟

امکان دارد. آلرژی‌های فصلی بین کودکان 5 ساله و بزرگ‌تر، کاملا مرسوم می‌باشند:تقریبا 10 تا 15 درصد از کودکان دبستانی، آلرژی‌های فصلی دارند.

هرچند میزان استعداد یک نفر برای آلرژی داشتن در کل عمر یکسان باقی می‌ماند، اما نشانه‌های آلرژی می‌توانند افزایش یا کاهش داشته باشند.تغییرات هورمونی در دوره بلوغ می‌توانند باعث تخفیف آلرژی برای یک نفر و تشدید این نشانه‌ها برای دیگری باشند. این مسئله تا حد زیادی به افراد بستگی دارد.

اکثرآ افراد در چه زمانی از سال به آلرژی فصلی دچار می‌شوند؟

این مسئله (بسته به شرایط کودک) متفاوت خواهد بود.مثلا فصل گرده‌افشانی درخت‌ها ممکن است از ابتدای فروردین تا انتهای اردیبهشت باشد اما کودکی که حساسیت کمی نسبت به گرده دارد تنها در طول هفته‌هایی که میزان گرده‌ها بسیار بالاست نشانه‌های آلرژی را احساس خواهد کرد، در حالی که کودکی که حساسیت بالا داشته باشد ممکن است این نشانه‌ها را در کل دو ماه حس نماید. دوم اینکه، کودک ممکن است بیش از یک نوع آلرژی داشته باشدکه در این حالت ممکن است در تمام فصل آلرژی داشته باشد یا ممکن است تنها در فصل‌های بهار و پاییز واکنش نشان دهد. هنگامی که بفهمید کودک شما نسبت به چه نوع گرده‌ای آلرژی دارد می‌توانید زمان احتمالی بروز آلرژی در کودک‌تان را تخمین بزنید زیرا فصل گرده‌افشانی برای هر درخت تقریبا در تمام سال‌ها یکسان است.

آب‌وهوا می‌تواند تأثیر زیادی بر مقدار گرده موجود در هوا داشته باشد. به عنوان مثال، آب‌وهواهای گرم، خشک و پرباد به پخش گرده‌ها کمک کرده و در نتیجه نشانه‌های آلرژی را افزایش می‌دهند. از سوی دیگر، افراد در روزهای بارانی، ابری یا بی‌باد معمولا نشانه‌های کمتری از آلرژی را بروز می‌دهند زیرا مقدار گرده در اطراف آنها کاهش می‌یابد. یک زمستان پرباران و سرد و به دنبال آن یک موج زودرس گرما می‌تواند موجب افزایش گرده‌افشانی گیاهان شود. در این شرایط، حتی کودکانی که به طور طبیعی نشانه‌های آلرژی را نشان نمی‌دهند نیز ممکن است به عطسه دچار شوند.

هاگ‌های قارچ‌ها در هوای بیرون نیز در کل طول سال در آب‌وهواهای گرم‌تر وجود دارند، هرچند ماکزیمم آنها در ماه تیر (و در آب‌وهواهای سردتر، در ماه مهر) است.

نشانه‌های تب بهاره، چه مواردی هستند؟

نشانه‌های تب بهاره ممکن است بسیار مشابه با نشانه‌های سرماخوردگی معمولی یا دیگر انواع آلرژی‌ها باشند. اگر کودک شما نشانه‌های زیر را داشته باشد، احتمالا به تب بهاره مبتلا شده است:

• آبریزش بینی با مخاط شفاف برای حدودا 4 هفته
• بدون تب (No Temperature)
• اکثر مواقع خلق وخوی خوبی داشته باشد
• در محیط‌های بسته و داخل خانه، خصوصا در ماشین در حالی که تهویه مطبوع آن روشن باشد، وضعیت بهتری داشته باشد (سیستم‌های تهویه مطبوع، بخش عمده‌ای از گرده‌ها را از هوایی که به ماشین وارد می‌شود، حذف می‌کنند).

اگر کودک شما بیش از دو هفته نشانه‌های سرماخوردگی را داشته است باید حتما با پزشک تماس بگیرید. بااین حال، اگر پزشک بیماری کودک را آلرژی تشخیص نداد تعجب نکنید. کودکان شما غالبا سرماخوردگی‌های پیاپی می‌گیرند و نشانه‌های سرماخوردگی دوم بلافاصله پس از اولی آغاز می‌شوند (خصوصا اگر بچه‌ها به تازگی به مهدکودک یا آمادگی رفته باشند).

مشخص‌ترین نشانه آلرژی فصلی، برعکس آلرژی به محیط خانه یا آلرژی در کل طول سال(از قبیل آلرژی به بندپایان خانگی و بقایای بدن حیوانات)، این است که نشانه‌ها ظرف 4 تا 10 هفته ناپدید شده و هر سال در یک موقع خاص ظاهر می‌شوند.

تب بهاره صرفا یک ناراحتی ساده نیست. در این حالت کودکان نمی‌توانند تمرکز کنند و پر بودن دائمی بینی‌ها بر خواب کودکان تأثیر می‌گذارد که در نتیجه در طول روز خسته بوده و ممکن است چرت بزنند. همچنین پربودن دائمی بینی‌ها بدین معناست که بچه‌ها مجبورند همواره از طریق دهان تنفس کنندکه این مسئله می‌تواند بر آرواره و رشد کلامی آنها تأثیر بگذارد.

آیا می‌توانم از ابتلای کودکم به آلرژی‌های فصلی پیشگیری کنم؟

خیر. ابتلای کودک به آلرژی‌ها تحت کنترل شما نیست هرچند شما می‌توانید با اقدام‌هایی جهت کاهش میزان قرار گرفتن کودک در معرض مواد آلرژی‌زا، واکنش‌های او را کاهش داده یا به تأخیر بیندازید. اگر شما یا همسرتان آلرژی دارید، احتمال ابتلای کودک‌تان به آلرژی نیز بالا خواهد بود هرچند ممکن است کودک دقیقا همان نوع آلرژی شما را نگیرد. اگر یکی از والدین آلرژی داشته باشد، احتمال ابتلای کودک 30% خواهد بود اما اگر والدین هر دو آلرژی داشته باشند، احتمال ابتلای کودک به 70% می‌رسد.

اگر احتمال می‌دهید که کودک شما شانس زیادی برای ابتلا به آلرژی دارد اولین اقدام دفاعی این است که پنجره‌ها را ببندید و کودک را از مواد آلرژی‌زای داخل خانه دور کنید. سعی کنید اتاق خواب او تا حد امکان عاری از بندپایان خانگی باشد. این موجودات معمول‌ترین عوامل آلرژی‌زا بوده و غالبا موجب بروز آلرژی نسبت به مواد دیگر نیز می‌شوند. متأسفانه این موارد تنها کارهایی است که می‌توانید برای پیشگیری از ابتلای کودک به آلرژی فصلی انجام دهید.

چگونه می‌توانم میزان قرار گرفتن در معرض گرده و قارچ را کاهش دهم؟

هرچند در فصل گرده‌افشانی در واقع نمی‌توانید از تماس با گرده‌ها به طور کلی اجتناب کنید اما می‌توانید میزان تماس کودک با گرده‌ها و قارچ‌ها را به حداقل برسانید. در اینجا برخی نکات راهنما آورده شده است:

• تا حد امکان داخل خانه مانده و پنجره‌ها را ببندید (خصوصا در روزهای خشک و پرباد، یا زمانی که میزان گرده‌ها در هوا بالاست) تا از ورود گرده‌ها به داخل خانه جلوگیری کنید. برای کودکانی که به مدرسه می‌روند، بررسی کنید که آیا مدرسه می‌تواند زمان خروج کودک از کلاس و برنامه‌های فوق‌درسی او را برای موقعی برنامه‌ریزی کند که میزان گرده‌ها در هوا کمترند، یا نه (که این زمان، بسته به نوع گرده‌ای که کودک شما به آن آلرژی دارد، متغیر می‌باشد). در ماشین، پنجره‌ها را بسته و تهویه مطبوع را روشن کنید.
• از قارچ‌های بیرون اجتناب کرده و از رشد قارچ و کپک در داخل خانه نیز جلوگیری نمایید. اگر کودک شما نسبت به قارچ حساسیت دارد، اجازه ندهید بازی با برگ‌های افتاده به یکی از تفریح‌های او تبدیل شود و او را تشویق کنید تا از محدوده‌های مرطوب و راکد در کنار آب‌های راکد دور شود. او قطعا نباید در کنار کپه کمپوست (کود گیاهی) در باغچه، بازی کند. در داخل خانه، از یک رطوبت‌زدا (خصوصا در حمام، دستشویی، زیرزمین و اتاق شستشو) استفاده کنید. رطوبت‌زدا را مرتب تمیز نمایید تا قارچ‌ها در آن رشد نکنند.
• مراقبت‌های بیرون از منزل را رعایت کنید. کندن گیاه‌های مزاحم در حیاط خلوت می‌تواند کمک کند اما نه خیلی زیاد. از آنجا که گرده‌ها می‌توانند مسافت‌های طولانی را طی کنند. کودک شما ممکن است تحت تأثیر گرده‌هایی قرار گیرد که منبع آنها چندین مایل دور از خانه شما می‌باشد. از چمن‌هایی که تازه زده شده‌اند، دوری کنید. اگر آب‌وهوا مناسب است، حیوان خانگی خود را در حیاط نگهداری کنید. اگر حیوان‌ها در داخل خانه زندگی می‌کنند، حداقل آنها را خارج از اتاق‌های خواب نگه داریدزیرا می‌توانند گرده و قارچ را به اتاق‌خواب بیاورند.
• وقتی کودک شما از بازی در بیرون از خانه برگشت، لباس‌هایش را عوض کنید (اگر نمی‌توانید بلافاصله لباس‌های او را بشویید، آنها را در یک جعبه جدا قرار دهید.) کودک را وادار کنید تا دست‌هایش را بلافاصله بشوید. اگر می‌توانید، از او بخواهید که بلافاصله حمام کند. در غیر این صورت، حتما باید شب به حمام رفته و موهایش را پیش از رفتن به رختخواب بشوید. او نباید این مواد آلرژی‌زا را همراه با خودش به اتاق‌خواب ببرد. لباس‌هایش را برای خشک شدن بیرون پهن نکنید بلکه برای این کار از یک خشک‌کن استفاده کنید.
• از محرک‌های شیمیایی دوری کنید. بخارهای ناشی از دود دخانیات، رنگ، اسپری‌های دفع حشرات و حتی فرش جدید، می‌توانند ریه‌ها را تحریک کرده و پاسخ آلرژیک کودک شما را تشدید نمایند.
• اگر می‌توانید، فرار کنید. اکثر متخصصان آلرژی، رفتن به یک مکان جدید را توصیه نمی‌کنند زیرا کودکی که به آلرژی به گرده یا چمن دچار شده است احتمالا پس از چند سال (در محل جدید) به یک ماده آلرژی‌زای جدید حساسیت پیدا خواهد کرد. اما از سوی دیگر، مسافرت به جایی که میزان گرده‌ها کمتر هستند (مثلا به ساحل)، در صورت امکان، کاری منطقی است.

بهترین راه برای درمان آلرژی فصلی چیست؟

متخصص اطفال یا پزشک خانواده می‌تواند داروی آلرژی را جهت کمک به بهبود نشانه‌های آلرژی در کودک تجویز کند. او به احتمال زیاد آنتی‌هیستامین، دکونژستانت یا هر دو را تجویز خواهد کرد. آنتی‌هیستامین‌های تجویزی، اثرات جانبی بسیار کمی دارند و غالبا موجب بهبود اکثر نشانه‌های آلرژی در کودک می‌شوند. همچنین کودک شما می‌تواند از داروهای بی‌نسخه موجود در داروخانه‌ها نیز استفاده کند اما بسیاری از این داروها موجب خواب‌آلودگی، کند شدن واکنش‌های کودک و کاهش تمرکز او می‌شوند. همواره پیش از اینکه اینگونه داروها را به کودک بدهید، با پزشک اصلی خود صحبت کنید.

اگر پزشک معمولی نتوانست بفهمد کودک نسبت به چه چیزی آلرژی دارد و نشانه‌ها ادامه پیدا کردند یا اینکه کودک به داروها جواب نداد، باید به یک متخصص آلرژی مراجعه کنید.

متخصص آلرژی برای اینکه بفهمد کودک شما به چه چیزی آلرژی دارد، احتمالا از آزمایش خراش استفاده خواهد کرد. متخصص آلرژی، سطح پوست کودک را خراش داده و مقدار کمی از مواد آلرژی‌زای مایع را روی محل خراش می‌مالد پس از 15 تا 20 دقیقه، بررسی می‌کند که آیا برجستگی یا تاول‌هایی همانند نیش ریز حشرات روی پوست ایجاد شده‌اند (که نشان‌دهنده آلرژی به آن ماده می‌باشد) یا نه. اندازه این تاول‌ها، میزان آلرژی را مشخص می‌کند. متخصص آلرژی، چند ماده (از 20 تا 80 ماده) را همزمان امتحان می‌کند. این آزمایش اگر با مهارت انجام شود، ناراحتی چندانی برای کودک ایجاد نمی‌کند.

گاهی اوقات متخصص آلرژی، اگر بخواهد نوع آلرژی را دقیق‌تر تعیین کند، تقاضای انجام آزمایشات پیشرفته‌تر به نام آزمایش درون‌پوستی((Intradermal Testing را می‌دهد که در آن مقدار کمتری از ماده آلرژی‌زا توسط یک سوزن ظریف به عمق پوست تزریق می‌شود.

اگر کودک شما حساسیت‌های پوستی داشته باشدیا اگر می‌دانید که خراش‌های متعدد بر روی پوست (در یک آزمایش معمولی آلرژی) مشکل‌آفرین خواهند بود، می‌توانید درباره یک آزمایش جایگزین به نام Immunocap پرس‌وجو کنید. این آزمایش آلرژی که توسط FDA تأیید شده است، به یک نمونه از خون کودک نیاز داردکه به آزمایشگاه فرستاده شده و برای آلرژی‌های مختلف مورد آزمایش قرار می‌گیرد.

آیا کودک من باید از واکسن‌های آلرژی استفاده کند؟

اگر داروهای تجویزی نتوانستند کودک را آرام نمایند و سن او نیز بیشتر از 5 سال است، متخصص آلرژی ممکن است به شما پیشنهاد بدهد که واکسیناسیون را آغاز نماییدکه این روش می‌تواند برای آلرژی‌های فصلی کاملا مؤثر باشد.

اگر شما و پزشک‌تان تصمیم دارید که واکسیناسیون را شروع کنید، کودک باید به مدت حداقل 6 ماه، هفته‌ای یک یا دو بار واکسن دریافت نماید. پس از مدتی، پزشک تصمیم می‌گیرد که واکسیناسیون به صورت ماهیانه ادامه پیدا کند. پس از هر بار واکسن زدن، شما و کودک‌تان باید به مدت 20 دقیقه در مطب پزشک بمانید تا مطمئن شوید که کودک نسبت به واکسن واکنش نشان نمی‌دهد (مسئله‌ای که به ندرت رُخ می‌دهد).

اگر فکر می‌کنید که کودک شما در حال ابتلا به آلرژی فصلی است، قطعا باید از متخصص کمک بگیرید. این آلرژی‌ها نه تنها زندگی را برای کودک دشوار می‌کنند، بلکه اگر درمان نشوند ممکن است به برخی مشکلات بهداشتی وخیم‌تر و درازمدت (از قبیل سینوزیت، عفونت مزمن گوش و حتی آسم) منجر شوند.

آلرژی به حیوانات خانگی، واکنش سیستم ایمنی بدن نسبت به بقایای بدن (شوره پوست)، بزاق، ادرار یا مدفوع حیوانات می‌باشد. (خز یا موی حیوانات به خودی خود نمی‌تواند چندان آلرژی‌زا باشد اما ممکن است گرده‌ها، گردوخاک، قارچ و دیگر مواد آلرژی‌زا در آن گیر بیفتند.) اگر کودکی که نسبت به حیوانات آلرژی دارد بقایای بدن حیوان را تنفس کند یا با بزاق یا فضولات حیوان تماس پیدا کند، سیستم ایمنی بدن او اعلام خطر کرده و هیستامین و بیش از 40 نوع ماده شیمیایی دیگر را برای مبارزه با ماده آلرژی‌زا آزاد می‌کند.

هیستامین موجب التهاب بینی و مجاری تنفسی می‌شود و سایر مواد شیمیایی نیز موجب بروز نشانه‌های آلرژی زیر می‌شوند: آبریزش بینی، چشم‌های اشک‌آلود، عطسه، و نشانه‌های آسم همچون سرفه و خس‌خس کردن. در واقع اکثر آسم‌ها در اوایل دوران کودکی شروع می‌شوند، و عامل آنها می‌توانند حیوانات باشند. اگر ماده آلرژی‌زا با پوست کودک تماس پیدا کند، ممکن است جوش یا کهیر بزند.

هر نوع حیوانی (شامل سگ‌ها، موش‌ها، خوکچه‌ها و خصوصا گربه‌ها) می‌توانند موجب بروز واکنش در کودکی که آلرژی دارد شوند.

چگونه می‌توانم بفهمم که کودکم به حیوان خانگی‌مان آلرژی دارد یا خیر؟

نشانه‌هایی که در طول سال (و نه صرفا فصل‌های خاص) رخ می‌دهند، از قبیل خارش، چشم‌های اشک‌آلود، جوش، آبریزش بینی، عطسه، سرفه یا خس‌خس کردن در داخل خانه، همگی نشانه‌های حاکی از آلرژی نسبت به بندپایان خانگی، قارچ یا حیوان خانگی می‌باشند. این نشانه‌ها ممکن است حتی زمانی رخ دهند که کودک شما در تماس مستقیم با حیوان نیست زیرا این ماده‌های آلرژی‌زا را می‌توان در کل محیط داخل خانه پیدا کرد. تعیین اینکه آیا مشکل ناشی از حیوان خانگی یا چیز دیگری است، اندکی دشوار است.

متأسفانه کودک شما، حتی زمانی که از خانه دور باشد، ممکن است باز هم نسبت به حیوان واکنش نشان دهد.

دور کردن سگ یا گربه از خانه برای یک مدت آزمایشی نمی‌تواند کمک چندانی به شما بکند زیرا ممکن است بقایای بدن حیوان به اندازه کافی در خانه موجود باشند که حتی وقتی که خود حیوان در خانه نیست نیز باعث بروز آلرژی در کودک شوند. بنابراین باید مدتی طولانی از خانه دور بمانید تا مشخص شود که آیا کودک شما در غیاب حیوان بهتر شده است یا نه.

اگر برای شما مشخص شد که حیوان عامل بروز نشانه‌های آلرژی در کودک بوده است باید حیوان را به جای دیگری بفرستید. اگر هنوز مطمئن نیستید، باید کودک خود را نزد متخصص آلرژی ببرید تا این معما قدری بیشتر حل شود.

متخصص آلرژی چگونه می‌فهمد که کودک من به چه چیزی آلرژی دارد؟

برای تعیین عامل آلرژی، متخصص ممکن است از آزمایش پوست استفاده کند که در آن پوست را اندکی خراش داده و مقدار کمی از ماده آلرژی‌زا (به صورت مایع) را روی پوست می‌مالد. پس از 15 تا 20 دقیقه، بررسی می‌کند که آیا برجستگی یا تاول‌هایی همانند نیش حشرات روی پوست ایجاد شده‌اند (که نشان‌دهنده آلرژی می‌باشد) یا نه.

این آزمایش بسیار حساس بوده و باید توسط یک متخصص آلرژی آموزش‌دیده و تأییدشده انجام شود تا به شما در تصمیم‌گیری پیرامون بیرون کردنِ حیوان و تمیزکاری کامل خانه کمک کند. حتی در این صورت نیز چند ماه طول می‌کشد تا سطح مواد آلرژی‌زا به اندازه کافی اُفت کند که موجب تفاوت در وضعیت کودک شود.

آیا پیشاپیش می‌توانم از بروز آلرژی در کودک نسبت به حیوان خانگی‌مان پیشگیری کنم؟

احتمالا نه، خصوصا اگر شما یا همسرتان آلرژی داشته باشد. در این صورت، کودک شما از لحاظ ژنتیکی آمادگی آن را دارد که به نوعی آلرژی مبتلا شود، هرچند ممکن است نوع آلرژی او دقیقا مشابه با شما نباشد.

اگر می‌خواهید یک حیوان خانگی داشته باشید اما احتمال می‌دهید که کودک شما نسبت به آن آلرژی داشته باشد، شاید بهتر باشد صبر کنید تا کودک حداقل 6 ساله شود. در کودک‌های بزرگ‌تر نشانه‌های آلرژی غالبا چندان حاد نیستند. مثلا آلرژی نسبت به حیوان ممکن است موجب خس‌خس کردن کودک در سن 4 یا 5 سالگی شود، در حالی که در سن 8 سالگی ممکن است تنها یک سرفه خفیف ایجاد کند.

به خاطر داشته باشید که اگر یک حیوان به خانه بیاوریدکودک شما ممکن است علامت‌های آلرژی را بلافاصله بروز ندهد. ممکن است چند ماه طول بکشد تا کودک آلرژیک، نشانه‌های آلرژی را در واکنش به این حیوان جدید از خود بروز بدهد.

آیا حیوان‌هایی هستند که کمتر از بقیه آلرژی‌زا باشند؟

برخی از متخصصان آلرژی و دام‌پزشکی، پاسخ مثبت می‌دهند؛ بقیه، پاسخ منفی می‌دهند. به نظر می‌رسد شواهد قطعی مبنی بر اینکه برخی نژادهای سگ کمتر از بقیه آلرژی‌زا باشند، وجود ندارد. بسیاری از مردم به اشتباه تصور می‌کنند که سگ‌های موکوتاه (مانند سگ‌های پشمالوی نژاد Poodle) کمتر از نژادهای موبلند، آلرژی‌زا هستند اما بقایای بدن حیوانات (نه به مو یا خز آنها) است که موجب بروز واکنش می‌شود.

توافقی کلی راجع به این وجود دارد که گربه‌ها، صرف‌نظر از نژادشان، به یک اندازه آلرژی‌زا هستند. اجتناب از مواد آلرژی‌زای بدن آنها دشوارتر از سگ‌هاست چرا که بقایای بدن آنها ریزتر و چسبنده‌تر از بقایای بدن سگ‌هاست و در نتیجه می‌تواند فواصل بیشتری را همراه با باد طی کند و برای مدتی طولانی‌تر به یک سطح بچسبد. ضمنا چون گربه‌ها معمولا در حال لیسیدن موهای خود هستند، احتمال آنکه کودک با بزاق گربه (یک ماده آلرژی‌زای دیگر) تماس پیدا کند نیز بیشتر است.

حتی موش‌های صحرایی و خانگی و سایر حیوانات جونده نیز به عنوان حیوان مناسب برای کودکان آلرژیک توصیه نمی‌شوند زیرا ممکن است نسبت به ادرار و فضولات آنها آلرژی پیدا کنند. هنگامی که این حیوان‌ها در قفس نگهداری می‌شوند نمی‌توانند از تماس با ادرار یا مدفوع خود جلوگیری کنند، در نتیجه هنگامی که با پوست کودک تماس پیدا می‌کنند منجر به بروز واکنش می‌شوند.

حیوانات خزنده نیز گزینه مناسبی برای کودک نیستند زیرا ممکن است حاملِ باکتری سالمونلا (Salmonella) باشند. این نوع باکتری می‌تواند منجر به بروز کم‌آبی بدن و اسهال شدید شود و اگر درمان نشود می‌تواند برای کودکان کم‌سن حتی کشنده نیز باشد. اگر می‌خواهید یک حیوان خزنده انتخاب کنید، نکات ایمنی زیر را رعایت نمایید:

• پس از لمس حیوان، دست‌های خود را بشویید.
• هیچ‌گاه حیوان را نبوسید.
• غذای خود را دور از حیوان تهیه کنید.
• حیوان را در قفس (دور از آشپزخانه یا اتاق غذاخوری) نگه دارید.
• قفس باید به صورت هفتگی و توسط یک فرد بالغ شسته شود.

برخی پرندگان (خصوصا در خانواده طوطی‌ها) و فضولات آنها می‌توانند موجب بروز یک واکنش نادر و شدیدا حاد شود که به نام Hypersensitivity Pneumnitis (یا ریه پرنده‌بازها) شناخته می‌شود. نشانه‌های این واکنش عبارتند از: کم‌نفسی که به آرامی افزایش پیدا می‌کند، کمبود انرژی، تب پایین، افزایش وزن به صورت آهسته، و کوفتگی بدن. این اختلال می‌تواند موجب زخم شدن بافت ریه شده و ممکن است حتی کشنده باشد.

اگر این بیماری چندان پیشرفت نکرده باشد می‌توانید با بیرون بردن پرنده و تمیزکاری کامل در منزل، روند پیشرفت این نشانه‌ها را معکوس کنید. هرچند بروز این بیماری در کودکان بسیار نادر است (در ایالات متحده، تنها 61 مورد در قرن گذشته گزارش شده‌اند)، اما می‌تواند کشنده باشد بنابراین متخصصین آلرژی به والدینی که پرنده در خانه دارند توصیه می‌کنند تا مراقب بروز این نشانه‌ها در کودک‌شان باشند.

اگر کودک شما نمی‌تواند حیوان‌هایی که مو یا خز دارند را تحمل کند اما باز هم یک حیوان می‌خواهد، می‌توانید سعی کنید توجه او را به ماهی‌ها جلب نمایید.

بهترین راه برای درمان آلرژی نسبت به حیوانات چیست؟

این بستگی به نوع واکنشی دارد که کودک شما نشان می‌دهد. در صورتی که او یک واکنش خفیف تنفسی نشان می‌دهد، محلول نمکی شستشوی بینی می‌تواند کافی باشد. برای نشانه‌های دیگری که دائمی‌تر یا مشکل‌آفرین‌تر باشند، باید با پزشک او برای تجویز مقدار کافی از داروی آلرژی جهت حل این مشکلات، صحبت کنید. اگر نشانه‌ها همچنان ادامه پیدا کردند، پزشک می‌تواند شما را به یک متخصص آلرژی معرفی نماید.

اگر حتی پس از دور کردن حیوان آلرژی‌زا و استفاده از دارو، کودک شما هنوز هم نشانه‌های آلرژی را دارد واکسن‌های آلرژی که آلرژی‌زاهای خاص را هدف قرار می‌دهند می‌توانند گزینه مناسبی باشند. به عنوان مثال، واکسن‌های جدیدی برای آلرژی تولید شده‌اند که حاوی یک آلرژی‌زای خاص گربه‌ها به نام FelD1 می‌باشند.

برخی مطالعات نشان می‌دهند که استفاده از واکسن‌های آلرژی در کودکان ممکن است نتواند موجب بهبود مشکل فوری شود اما از بروز نشانه‌های شدیدتر در آینده جلوگیری می‌کند. اگر فکر می‌کنید که واکسن‌های آلرژی برای کودک شما مفید هستند باید او را به نزد یک متخصص تأییدشده ببرید که بتواند وضعیت او را ارزیابی نموده و تعیین کند که آیا واکسن می‌تواند برای او مفید باشد یا خیر.

آیا می‌توانیم برای کاهش میزان قرار گرفتن در معرض مواد آلرژی‌زا کاری بکنیم؟

هرچند پیشگیری از تماس با بقایای حیوانات بسیار آسان‌تر از اجتناب از گرده‌ها یا بندپاهای خانگی می‌باشد اما اجتناب از برخی از مواد آلرژی‌زای حیوانی (مانند بقایای بدن گربه) ممکن است بسیار دشوار باشد. توصیه می‌شود که موارد زیر را رعایت نمایید:

• حیوان را همواره خارج از اتاق‌های خواب نگه دارید و او را تنها در چند اتاق خاص از منزل نگه دارید که ترجیحا باید اتاق‌هایی بدون فرش (مانند آشپزخانه) باشند.
• از آنجا که سیستم‌های گرمایش و تهویه مطبوع می‌توانند باعث چرخش مواد آلرژی‌زای موجود در هوا در کل خانه شوند، فیلتر کردن کل خانه می‌تواند مواد آلرژی‌زای گردشی در هوا را کاهش دهد. یک فیلتر با کیفیت (که درجه MERV آن 12 باشد) در بخاری یا تهویه مطبوع نصب نمایید. پروانه را روشن نمایید تا همه هوای خانه فیلتر شده و ذرات آلرژی‌زا از هوا خارج شوند. فیلتر را هر سه ماه یک‌بار (با عوض شدن فصل) تعویض نمایید تا هوای خانه خود را در کل طول سال تمیز نگه دارید.
• خانه حیوان را دور از محل رفت‌وآمد خانه قرار دهید.
• یک تمیزکاری کامل انجام دهید. مبلمان، فرش‌ها، پارچه‌های تزیینی و حتی دیوارها ممکن است بقایای بدن حیوانات را روی خود نگه داشته باشند. همچنین امکان برداشتن فرش‌ها (چون می‌توانند مواد آلرژی‌زا را تا شش ماه در خود نگه دارند) و استفاده از کف‌پوش‌های صاف (مانند مشمع یا چوب‌جنگلی)، حداقل برای اتاق‌خواب کودک را مد نظر قرار دهید. یک مطالعه نشان داده است که صرفا گردگیری خشک با یک پارچه گردگیری می‌تواند روشی مؤثر برای زدودن مواد آلرژی‌زا از روی این نوع کف‌پوش‌ها باشد.
• می‌توانید خرید یک جاروبرقی مجهز به فیلتر HEPA (فیلتر جذب‌کننده ذرات با کارآیی بالا) را مد نظر قرار دهید، که نه تنها بقایای بدن حیوانات، بلکه فضولات سوسک‌ها را نیز گیر می‌اندازند. هنگام جارو کردن، یک ماسک تنفس با فیلتر N95 را روی دهان و بینی خود قرار دهید تا میزان تماس خودتان با این مواد آلرژی‌زا کاهش یابد. همچنین زمانی که کودک در اتاق است، هرگز جارو نکنید. به خاطر داشته باشید موادی که بواسطه این عملیات تمیزکاری در هوا معلق می‌شوند، تقریبا 2 ساعت طول می‌کشد تا روی زمین بنشینند.
• حیوانات را از مبلمان دور نگه دارید. هیچ چیزی همانند اثاثیه منزل نمی‌تواند بقایای بدن حیوانات را به خود نگه دارد. اگر این کار امکان‌پذیر نیست یا اگر سگ یا گربه شما یک جای خاص را دوست دارد که جرأت ندارید مانع از نشستن او در آن نقطه شوید، می‌توانید آن صندلی یا مبل را با یک پارچه آزاد بپوشانید که بتوانید آن را به سادگی بشویید.
• حیوان را از اتاق کودک دور نگه دارید. همچنین فرش‌ها یا پرده‌های ضخیم را از اتاق کودک بردارید. همچنین تعداد حیوان‌های عروسکی کودک را نیز به یک یا دو عدد کاهش دهید و آنها را (همراه با رختخوابش) هفته‌ای یک‌بار در آب (با دمای حداقل 60 درجه سانتیگراد) بشویید. تشک‌ها و بالشت‌ها را در یک پارچه محافظ که ضد ورود مواد آلرژی‌زا باشد، بپوشانید.
• پس از اینکه کودک با حیوان بازی کرد، لباس‌های او را عوض کنید. (اگر نمی‌توانید بلافاصله لباس‌های او را بشویید، آنها را در یک جعبه جدا قرار دهید.) کودک را وادار کنید تا دست‌هایش را بلافاصله بشوید. اگر می‌توانید، از او بخواهید که بلافاصله حمام کند. در غیر این صورت، حتما باید شب به حمام رفته و موهایش را پیش از رفتن به رختخواب بشوید. او نباید این مواد آلرژی‌زا را همراه با خودش به اتاق‌خواب ببرد.

هنگامی که شما نسبت به لاکتوز (قند اصلی در شیر گاو و سایر فرآورده‌های لبنی) حساسیت داشته باشید، بدین معناست که بدن شما نمی‌تواند مقدار کافی از لاکتاز (آنزیم لازم برای هضم لاکتوز) را تولید کند. در نتیجه، لاکتوز هضم‌نشده در روده باقی ماند و مشکلات معدی- روده‌ای ایجاد می‌کند. این مشکلات می‌توانند موجب بروز ناراحتی‌هایی شوند اما خطرناک نیستند.

چه چیزی موجب بروز حساسیت به لاکتوز می‌شود؟

ما دقیقا نمی‌دانیم که چرا بعضی افراد به لاکتوز حساسیت دارند و برخی دیگر نه اما این مسئله نادر نیست. بین 30 تا 50 میلیون نفر در ایالات متحده، به لاکتوز حساسیت دارند. حساسیت به لاکتوز معمولا خود را در سال‌های مدرسه یا نوجوانی نشان می‌دهد.

اگر کودک شما اخیرا اسهال شدید داشته است، بدن او ممکن است موقتا در تولید لاکتاز با مشکل مواجه باشد و ممکن است به مدت یک یا دو هفته نشانه‌های حساسیت به لاکتوز را بروز دهد. (در این مدت می‌توانید شیر فاقد لاکتوز به کودک بدهید.)

همچنین برخی داروها نیز موجب می‌شوند که بدن مقدار کمتری لاکتاز تولید کند که در نتیجه موقتا به بروز حساسیت به لاکتوز منجر می‌شوند. افرادی که بیماری‌های درازمدتی داشته‌اند که بر روده تأثیر می‌گذاشته است همانند بیماری سلیاک (Celiac) یا بیماری کرون Crohn)) نیز گاهی اوقات از حساسیت به لاکتوز رنج می‌برند.

نشانه‌های حساسیت به لاکتوز، چیست؟

اگر کودک شما نسبت به لاکتوز حساسیت داشته باشدممکن است 30 دقیقه تا 2 ساعت پس از مصرف شیر یا فرآورده‌های لبنی به اسهال، دل‌پیچه (Abdominal Cramping) ، نفخ یا باد معده دچار شود. برخی از افرادی که نسبت به لاکتوز حساسیت دارند، می‌توانند مقادیر کمی از لبنیات را بدون بروز هیچ نشانه‌ای مصرف نمایند. سایر افراد هر بار غذایی بخورند که حتی مقدار کمی لاکتوز داشته باشد، دچار ناراحتی می‌شوند.

آیا حساسیت نسبت به لاکتوز همان آلرژی نسبت به شیر است؟

خیر. آلرژی در واقع واکنش سیستم دفاعی بدن است در حالی که حساسیت به لاکتوز یک مشکل هضمی است. البته نشانه‌های این دو مشکل می‌توانند مشابه باشند. مثلا درد شکم یا اسهال پس از مصرف فرآورده‌های شیر می‌تواند ناشی از آلرژی به شیر یا حساسیت به لاکتوز باشد.

اگر کودک شما هروقت محصولات لبنی استفاده می‌کند جوش‌های خشک و خارش‌دار می‌زند یا در صورت، لب‌ها یا دهانش به خارش یا تورم دچار می‌شود (یا نشانه‌های همچون کهیر، چشمان اشک‌آلود یا آبریزش بینی در او مشاهده می‌شوند)، ممکن است نسبت به یکی از پروتئین‌های موجود در شیر گاو آلرژی داشته باشد.

چگونه می‌توانم مطمئن شوم که کودکم نسبت به لاکتوز حساسیت دارد؟

با پزشک کودک خود صحبت کنید. او سؤالاتی در مورد نشانه‌های کودک شما می‌پرسد تا مشخص نماید که آیا امکان این مسئله وجود دارد یا خیر. او ممکن است پیشنهاد دهد که همه منابع لاکتوز را برای چند هفته از رژیم غذایی کودک خود حذف نمایید تا مشخص شود آیا این نشانه‌ها اُفت می‌کنند یا خیر.

همچنین پزشک ممکن است یک آزمایش ساده و بی‌درد به نام آزمایش تنفس هیدروژن را انجام دهد. کودک یک مایع حاوی لاکتوز را می‌نوشد و سپس در درون یک لوله آزمایش فوت می‌کند تا تنفس او ارزیابی شود. در صورتی که پس از مصرف لاکتوز میزان هیدروژن در تنفس کودک زیاد باشد، بدین معناست که او به لاکتوز حساسیت دارد.

آیا می‌توان از بروز حساسیت به لاکتوز پیشگیری کرد یا آن را درمان نمود؟

نه. اما اگر کودک شما به لاکتوز حساسیت دارد، کارهایی هست که می‌توانید برای کمک به او انجام دهید.

برچسب‌ها را بخوانید: شما باید از شیر گاو و دیگر فرآورده‌های لبنی اجتناب کنید. بعضی غذاهای ظاهرا بی‌ضرر، شامل فرآورده‌های شیر می‌باشند: نان شیرین و کلوچه، غلات صبحانه، سیب‌زمینی و سوپ آماده، مارگارین، سس سالاد، نان‌ها، و گوشت‌های ناهار. برچسب غذاها را بررسی کنید که شامل موادی از قبیل آب‌پنیر، کشک، محصولات جانبی شیر، شیرخشک، و پودر شیرخشک بی‌چربی نباشند.

نحوه واکنش کودک خود را به دقت زیر نظر بگیرید: برخی از افرادی که نسبت به لاکتوز حساسیت دارند می‌توانند مقادیر کمی از لاکتوز را هضم کنند در حالی که سایر افراد حتی نسبت به کمترین مقدار لاکتوز نیز حساسیت نشان می‌دهند. شما می‌توانید از طریق آزمون و خطا متوجه شوید که چه مقدار از هر فرآورده لبنی برای کودک شما بی‌ضرر است.

مثلا میزان لاکتوز برخی پنیرها کمتر از انواع دیگر است، در نتیجه هضم آنها می‌تواند ساده‌تر باشد و معمولا هضم ماست تازه (ماستی که باکتری‌های آن از بین نرفته باشند، یعنی خصوصا پاستوریزه نشده باشد) ساده‌تر از شیر و سایر فرآورده‌های لبنی است، زیرا باکتری‌های مفید آن به تولید لاکتاز کمک می‌کنند. شاید اگر کودک شما فرآورده‌های لبنی را همراه با سایر غذاها بخورد مشکل کمتری برایش ایجاد شود. مثلا خوردن شیر همراه با شام، فرآیند هضم را کند کرده و احتمالا نشانه‌های حساسیت به لاکتوز را کاهش می‌دهد.

اگر کودک شما حساسیت بسیار بالایی به لاکتوز دارد باید از همه منابع لاکتوز پرهیز کنید. در غیر این صورت، شاید بهتر باشد که مقادیر کمی از برخی غذاهای لبنی خاص را به او بدهید.

اطمینان حاصل کنید که همه نیازهای غذایی کودک شما برآورده می‌شوند: اگر مجبور شوید که فرآورده‌های لبنی را از رژیم غذایی کودک خود حذف کنید، بایستی حتما منابع دیگری برای تأمین کلسیم (که به تقویت استخوان‌ها و دندان‌ها کمک می‌کند) در نظر بگیرید. (کودکان 5 تا 8 ساله، روزانه باید 800 میلی‌گرم کلسیم دریافت کنند.) منابع غیرلبنی برای تأمین کلسیم شامل سبزیجات برگدار، آب‌میوه‌های غنی‌شده و شیرسویا، توفو (نوعی پنیر که از شیرسویا به دست می‌آید)، کلم بروکسل، قزل‌آلای کنسروشده، پرتقال و نان‌های غنی‌شده می‌باشند.

سایر مواد مغذی که باید مورد توجه قرار گیرند، ویتامین‌های A و D، ویتامینB2( Riboflavin) و فسفر می‌باشند. همچنین ممکن است مشاوره با یک متخصص رژیم غذایی را نیز مفید بیابید.

شیر و دیگر فرآورده‌های لبنی بی‌لاکتوز اکنون در بسیاری از فروشگاه‌های خواروبارفروشی موجود می‌باشند. این محصولات همه مواد مغذی شیر به استثناء لاکتوز را دارند.

همچنین ممکن است با پزشک درباره استفاده از مکمل لاکتاز صحبت کنید. این مکمل در قالب قطره‌های خوراکی عرضه می‌شود که بدون نسخه نیز قابل خرید است و باید همراه با غذاهای حاوی لاکتوز استفاده شود.

نهایتا اگر فکر می‌کنید بدون استفاده از محصولات لبنی نمی‌توانید همه مواد مغذی لازم برای کودک را تأمین کنید، با پزشک درباره استفاده از مکمل‌ها صحبت کنید. 

 کهیر چیست؟

کهیر، که بدن‌خارش یا تاول نیز نامیده می‌شود، محدوده‌هایی ورم‌کرده و صورتی رنگ بر روی پوست است.کهیرها ممکن است در شکل‌ها و اندازه‌های مختلف ظاهر شوند اما معمولا تقریبا یکسان، با یک محوطه مرکزی رنگ‌پریده و برآمده اند که محدوده‌ای قرمزرنگ دور آن قرار دارد و معمولا می‌خارند.

کودک شما ممکن است چندین کهیر داشته باشد که پس از چند دقیقه یا چند ساعت از بین بروند وچندتای دیگر در نقطه دیگری ظاهر شوند. اگر کهیر بر روی پوست کودک ظاهر شود ممکن است چند ساعت تا چند روز طول بکشد هرچند امکان آن نیز وجود دارد که کهیرها برای چند ماه روی پوست باقی بماند. کهیرها شا یع هستند اما واگیردار نیستند.

چه چیزی موجب کهیر زدن می‌شود؟

کهیرها زمانی ظاهر می‌شوند که بدن یک ماده شیمیایی به نام هیستامین را آزاد کند. دلایل متعددی برای این مسئله وجود دارند که ممکن است شناسایی عامل اصلی را برای شما دشوار کند اما محتمل‌ترین گزینه‌ها عبارتند از:

• گزیدگی و نیش حشرات: مثلا اگر کودک شما نسبت به زنبورها یا مورچه‌های قرمز آلرژی داشته باشد ممکن است در واکنش به گزیدگی یا نیش آنها، کهیر بزند.
• غذا: کودک شما ممکن است در واکنش به چیزی که خورده است کهیر بزند. غذاهایی که بیشتر موجب کهیر زدن می‌شوند عبارتند از: آجیل‌ها، بادام زمینی، تخم پرندگان، نرم‌تنان صدف‌دار، ماهی، شیر، توت‌های تازه یا فریزشده، گوجه فرنگی، و برخی افزودنی‌ها و نگه‌دارنده‌های خاص غذایی. کودک شما ممکن است بواسطه آلرژی داشتن نسبت به پروتئین موجود در غذا یا صرفا بدین خاطر که بدن او با آزاد کردنِ هیستامین نسبت به یکی از مواد شیمیایی موجود در غذا واکنش نشان می‌دهد، دچار کهیر شود. حتی برخی کودکان صرفا به خاطر تماس با برخی غذاهای خاص (مثلا وقتی آب توت‌فرنگی به پوست او می‌رسد) کهیر می‌زنند. (تعجب‌آور اینکه ممکن است خوردن توت‌فرنگی برای همین کودکان هیچ مشکلی ایجاد نکند.)
• مواد آلرژی‌زا: کودکانی که نسبت به گربه‌ها آلرژی پیدا کرده‌اند، ممکن است پس از لمس یا تماس با گربه کهیر بزنند. کودک شما ممکن است حتی از مواد آلرژی‌زای موجود در هوا (مانند گرده گل‌ها) نیز کهیر بزند.
• بیماری: کودک شما ممکن است هنگام سرماخوردگی یا ابتلا به سایر بیماری‌های ویروسی، کهیر بزند. البته کهیر زدن در اثر بیماری‌های باکتریایی چندان معمول نیست.
• دما: گاهی اوقات دماهای سرد می‌توانند موجب کهیر زدن شوند. همین مسئله درباره تغییر ناگهانی دما نیز صادق است: مثلا وقتی که پوست کودک شما پس از سرد بودن، ناگهان گرم می‌شود.
• داروها: آنتی‌بیوتیک‌ها و برخی داروهای دیگر ممکن است موجب کهیر زدن شوند.

چگونه باید کهیر را درمان کنم؟

اگر فکر می‌کنید کودکتان بواسطه آلرژی به حیوان خانگی یا گرده گل‌ها به کهیر دچار شده است، او را به حمام ببرید تا ماده آلرژی‌زا تا حد امکان از روی بدن او پاک شود. کمپرس سرد نیز گاهی اوقات می‌تواند موجب تخفیف ناراحتی کودک شود. همچنین می‌توانید کهیرها را با یک توپ پنبه‌ای آغشته به لوسیون کالامین(Calamine)، به آرامی مالش دهید. از پوشاندن لباس‌هایی به کودک که در محل کهیرها تنگ و چسبیده باشند، خودداری کنید. اگر می‌توانید علت بروز کهیر را شناسایی کنید، تمام تلاش خود را بکنید تا کودکتان در آینده مجددا در معرض آن قرار نگیرد.

چه زمانی باید با پزشک کودکم تماس بگیرم؟

اگر کودک شما نشانه‌های مشکل تنفسی (از قبیل خس‌خس کردن، سرفه، نفس کم آوردن، یا ورم گلو) دارد ی بیهوش شده است و یا اگر اسهال یا استفراغ شدید دارد فورا با اورژانس تماس بگیرید. این نشانه‌ها، همراه با کهیر، می‌توانند علامت بروز شوک آنافیلاکتیک باشند: یک واکنش آلرژیک بالقوه کشنده.

اگر کودک شما ناراحت است، از پزشک بپرسید که آیا می‌توانید آنتی‌هیستامین خوراکی که بدون نسخه نیز به فروش می‌رسد برای کاهش خارش و تورم به او بدهید یا خیر. پزشکان در برخی موارد، استروئیده را برای درمان کهیرهایی که به آنتی‌هیستامین‌ها پاسخ نمی‌دهند، تجویز می‌کنند.

اگر کهیرها بیش از یک هفته باقی ماندند، حتی اگر مشکلی برای کودک ایجاد نمی‌کنند، با پزشک او در این باره صحبت کنید.

شوک آنافیلاکتیک چیست؟

شوک آنافیلاکتیک که آنافیلاکسی نیز نامیده می‌شود، یک واکنش سریع و حاد آلرژیک بوده و یکی از دلهره‌آورترین فوریت‌های پزشکی است که والدین ممکن است با آن روبرو شوند. این شوک زمانی آغاز می‌شود که سیستم ایمنی بدن یک ماده بی‌خطر را به عنوان یک خطر جدی شناسایی کرده و به آن پاسخ شدید بدهد، که موجبِ آزاد شدن هیستامین و برخی مواد شیمیایی دیگر می شود و نشانه‌هایی را به دنبال خواهد داشت که برخی از آنها می‌توانند منجر به مرگ شوند. این نشانه‌ها عبارتند از:

• ورم کردن پوست، لب‌ها، گلو، زبان یا صورت
• خس‌خس کردن یا مشکلات حاد تنفسی
• نبض سریع یا ضربان قلبِ نامنظم
• کهیر بصورت موضعی یا منتشر
• سرگیجه، غش کردن، عدم هوشیاری
• تهوع، استفراغ، دل‌پیچه، اسهال
• تعرق و رنگ‌پریدگی شدید پوست، قرمزی پوست، یا رنگ آبی پوست
• گیجی، تکلم نامفهوم

نشانه‌ها معمولا ظرف دو ساعت (و گاهی اوقات طی چند دقیقه) پس از قرار گرفتن در معرض ماده ظاهر می‌شوند، هرچند ممکن است بروز نشانه‌ها تا چهار ساعت نیز طول بکشد.

چه موادی ممکن است منجر به بروز یک واکنش شدید شوند؟

مواد آلرژی‌زای مختلفی وجود دارند که ممکن است باعث بروز این مساله شوند؛ اما موارد زیر معمول‌ترین آنها هستند:

• بادام زمینی، سایر آجیل‌ها (از قبیل گردو یا بلارد)، نرم‌تنان صدف‌دار (از قبیل میگو و خرچنگ)، ماهی، شیر و انواع تخم پرنده‌ها معمول‌ترین عامل‌های بروز این شوک هستند، هرچند هر نوع غذایی می‌تواند منجر به بروز واکنش حاد آلرژیک شود. اگر آلرژی‌های غذایی به صورت ارثی در خانواده شما وجود دارند، کودک شما ممکن است بیشتر در خطر ابتلا به این نوع آلرژی باشد.
• داروهای خانواده پنی‌سیلین ( که شامل آنتی‌بیوتیک معروف به نام “آموکسی‌سیلین” هم می شود).
• گزیدگی و نیش حشرات (خصوصا زنبورها مانند زنبور عسل، زنبور زرد، زنبور قرمز، زنبور وحشی و مورچه های قرمز و کارگر)
• لاتکس (که معمولا بصورت پودری است که در تجهیزات پزشکی مثل داخل دستکش ها بکار می‌رود)
• مواد نگهدارنده و رنگ‌های خوراکی (مانند زردچوبه)

اگر به نظر می‌رسد که کودک من به واکنش حاد آلرژیک دچار شده است، چه کار باید بکنم؟

اگر کودک شما مشکل تنفسی دارد یا ناگهان بیهوش شده است، سریعا با اورژانس تماس بگیرید. او را دراز بخوابانید و پاهایش را بالاتر بیاورید تا خطر بروز شوک کمتر شود. سعی کنید با صحبت با او و حفظ خونسردی‌تان، او را آرام نگه دارید.

اگر او مشکل تنفس یا بلع دارد به او آنتی‌هیستامین ندهید، زیرا ممکن است موجب خفگی بشود.

هنگامی که تیم پزشکی رسید، احتمالا با تزریق اپینفرین (که واکنش را ظرف چند دقیقه متوقف می‌کند) او را در همان محل درمان خواهند کرد. (اپینفرین موجب می‌شود که تپش قلب قوی‌تر شود، ماهیچه‌های مسیر دستگاه تنفسی شل و ریلکس شوند، تورم کاهش پیدا کند و جریان خون در رگ‌ها بهبود یابد تا در نتیجه جریان خون به اندام‌های حیاتی همچون قلب و مغز افزایش یابد.)

تیم پزشکی، کودک شما را به بیمارستان خواهند برد که در آنجا معاینه می شود و بواسطه احتمال بروز واکنش‌های تاخیری، کودک تحت مراقبت قرار خواهد گرفت. پزشکان در بیمارستان به شما کمک خواهند کرد تا علت بروز مشکل را مشخص کنید. همچنین باید مراجعه به پزشک را ادامه دهید که احتمالا شما را به یک متخصص ایمونولوژی و آلرژی معرفی خواهد کرد.

برای حفاظت از کودکم در برابر شوک آنافیلاکتیک، چکار می‌توانم بکنم؟

بهترین پیشگیری آن است که از همه مواد آلرژی‌زای شناخته‌شده و همین‌طور موادی که معمولا موجب بروز واکنش‌های حاد آلرژیک می‌شوند، اجتناب نمایید.

اگر کودک شما نسبت به برخی غذاهای خاص آلرژی دارد، کافی است به زمان بروز واکنش دقت نمایید تا این مواد را مشخص کنید؛ بنابراین باید برچسب‌های مواد غذایی را به دقت بخوانید، در رستوران‌ها یا منزل دوستان بپرسید که آیا غذایشان شامل مواد ممنوعه می‌شود یا نه. تا زمانی که کودک خودش بتواند این مراقبت را انجام دهد، شما باید دقت بسیار زیادی به خرج دهید.

اگر گزیدگی یا نیش حشرات موجب بروز مشکل شده است، به کودک خود کمک کنید جایی را برای بازی انتخاب کند که حشرات موذی در آن نباشند. نباید به اسپری‌های دفع حشرات اکتفا کنید؛ این اسپری‌ها، زنبورها و مورچه‌ها را (که معمولا کودکان را نیش می‌زنند) دور نمی‌کنند.

بعلاوه، اجازه ندهید کودکتان در بیرون از خانه پابرهنه بدود. بسیاری از کودکان زمانی گزیده می‌شوند که سهوا روی یک حشره گزنده یا نیش‌دار پا می‌گذارند.

اگر کودک شما یک واکنش حاد آلرژیک داشته است، پزشک ممکن است به شما توصیه کند یکEpiPen  به همراه داشته باشید: یک وسیله تزریق‌کننده شبیه به خودکار که از اپینفرین پر شده است. این دستگاه برای استفاده در مورد کودکانی که 15 تا 30 کیلوگرم وزن دارند، طراحی شده است، و تنها با نسخه پزشک داده می‌شود.

همچنین اطمینان حاصل کنید هر کسی که از کودک شما مراقبت می‌کند (پرستار، معلم، خویشاوندان) در مورد آلرژی کودک شما اطلاع داشته و دقیقا می‌داند که در صورت بروز واکنش باید چه کاری انجام دهد.

نهایتا، اگر کودک شما یک واکنش حاد همانند آنافیلاکسی داشت، حتما باید یک دستبند هشداردهنده پزشکی (ممکن است بتوانید از  داروخانه‌ها تهیه کنید) به او بپوشانید، که در موارد اورژانسی می‌تواند اطلاعات لازم را در اختیار فرد ارائه‌دهنده خدمات پزشکی قرار دهد. 

از آنجا که نشانه‌های آلرژی‌ در دستگاه تنفسی فوقانی که به نام”ورم غشاء مخاطی بینی یا Allergic Rhinitis نیز شناخته می‌شود، بسیار شبیه به نشانه‌های سرماخوردگی هستند (آبریزش بینی، چشم‌های اشک‌آلود، سرفه، گرفتگی بینی، عطسه)، افتراق آنها می‌تواند دشوار باشد. با این حال، نشانه‌های دیگری نیز برای آلرژی وجود دارند. سوالات زیر را از خودتان بپرسید:

• آیا به نظر می‌رسد که کودک شما همواره سرماخوردگی دارد؟ (سرماخوردگی‌ها معمولا ظرف یک هفته تا 10 روز بهبود می‌یابند. اما آلرژی‌ها اینگونه نیستند.)
• آیا بینی کودک شما همواره گرفته است یا همواره آبریزش بینی دارد؟
• آیا او دائما بینی‌اش را تمیز می‌کند یا بالا می‌کشد (همان چیزی که توسط پزشکان، “سلام آلرژیک” خوانده می‌شود)؟
• آیا مخاطی که از بینی او خارج می‌شود، شفاف و رقیق است (نه مخاطی غلیظ با رنگ مایل به زرد یا سبز)؟
• آیا به نظر می‌رسد که بیش از حد عطسه می‌کند؟
• آیا چشم‌های او می‌خارند، قرمز یا پر از اشک هستند؟
• آیا پوست زیر چشم‌های او تیره، ارغوانی یا آبی به نظر می‌رسد (پزشکان به این حالت، “درخشش آلرژیک” می‌گویند)؟
• آیا او از طریق دهان نفس می‌کشد؟
• آیا سرفه‌های خشک دارد؟
• آیا پوست او، تحریک شده یا جوش‌های قرمز و خارش‌دار زده است؟

اگر پاسخ شما به یک یا چند مورد از سؤالات فوق مثبت بود است، احتمال زیادی وجود دارد که کودک شما نسبت به یکی از چیزهای محیط اطرافش، آلرژی داشته باشد. همچنین کودکانی که آلرژی بینی داشته باشند، احتمال بیشتری می‌رود که به عفونت‌های گوش، آسم و عفونت‌های سینوس مبتلا شوند.

چه چیزی منجر به بروز آلرژی می‌شود؟

آلرژی در واقع یک واکنش ویژه ایمنی به یکی از مواد موجود در محیط است. هنگامی که کودکِ مبتلا به آلرژی با یکی از این مواد، که به نام “آلرژی‌زا” یا “آلرژن” شناخته می‌شوند، تماس پیدا کند. خواه از طریق لمس، تنفس، خوردن یا تزریق، بدن او این ماده آلرژی‌زا را به عنوان یک مهاجم خطرناک شناخته و هیستامین و دیگر مواد شیمیایی را برای مبارزه با آن آزاد می‌نماید. این مواد شیمیایی موجب تحریک بدن شده و نشانه‌هایی همچون آبریزش بینی، عطسه، خارش و سرفه را ایجاد می‌کنند.

مواد که می‌توانند آلرژی‌زا باشند عبارتند از: غذا، داروها، حشرات، بقایای بدن و پوست حیوانات، بندپایان خانگی و موجودات بسیار ریز که در همه خانه‌ها یافت می‌شوند، قارچ و کپک، و گرده‌های گل‌ها و گیاهان. آلرژی بسته به نوعش، می‌تواند نشانه‌های تنفسی (رینیت آلرژیک)، نشانه‌های پوستی (مانند اگزما)، یا مشکلات روده‌ای (مثلا نفخ یا اسهال در اثر آلرژی‌های غذایی) ایجاد نماید.

مهم‌ترین مواردی که می‌توانند منجر به آلرژی بینی در کودک شما شوند، عبارتند از:

• بندپایان خانگی: ارگانیسم‌های بسیار ریز و میکروسکوپی که از بقایای پوست انسان تغذیه می‌کنند (تقریبا 85% از کسانی که از آلرژی رنج می‌برند، نسبت به بندپایان خانگی آلرژی دارند).
• بقایای بدن و پوست حیوانات: همان لکه‌های ریز، سفیدرنگ و شوره‌مانند (شوره پوست یا موهای ریخته) بر روی گربه‌ها، سگ‌ها و دیگر حیوانات بامزه خانگی.
• گرده‌ها: خصوصا از درخت‌ها، چمن‌ها و علف‌های هرز.
• قارچ‌ها و کپک‌ها: قارچ‌هایی که در محیط‌های خیس و نمدار (مثل حمام‌ها، دستشویی‌ها یا زیرزمین‌ها) یافت می‌شوند.

برخی از کودکان نسبت به بالشت‌های کُرک و پر، پشم، یا برخی از انواع پتوها آلرژی دارند. هرچند اکثر متخصصان فکر نمی‌کنند که بچه‌ها ممکن است به دود دخانیات آلرژی داشته باشند، اما قرار گرفتن در محیطی که دیگران در آن سیگار می کشند قطعا می‌توانند نشانه‌های آلرژی کودکان را تشدید نمایند.

کودک احتمال آلرژی داشتن را به ارث می‌برد اما آلرژی به یک چیز خاص را نه. به عنوان مثال، اگر یکی از والدین کودک به تب بهاره یا آلرژی نسبت به حیوانات مبتلا باشد، 50% احتمال دارد که کودک هم نوعی آلرژی داشته باشد. هنگامی که والدین هر دو آلرژی داشته باشند، این احتمال به 75% می‌رسد اما اعضای خانواده ممکن است از لحاظ اینکه به چه چیزی آلرژی داشته باشند با هم متفاوت باشند.

اگر کودک من آلرژی داشته باشد چه وقت می‌توانم آن را بفهمم؟

اگر کودک شما نسبت به یک ماده آلرژی‌زای خاص فوق ‌حساس باشد ممکن است بلافاصله پس از قرار گرفتن در معرض آن، یک واکنش آلرژیک از خود نشان بدهد. اما نوعا مدتی طول می‌کشد تا آلرژی شکل بگیرد. هر فرد مبتلا، آستانه‌ای از حساسیت دارد که پیش از اینکه یک عامل آلرژی‌زا موجب ایجاد واکنش شود باید میزان حساسیت از این سطح آستانه بگذرد و این مسئله می‌تواند چند ماه طول بکشد.

بنابراین اگر کودک شما استعداد آلرژی به بقایای بدن گربه را به ارث برده باشد، ممکن است چند ماه اولی که با یک گربه سروکار دارد هیچ مشکلی نداشته باشد یا صرفا واکنشی خفیف از خود نشان بدهد اما ناگهان یک روز می‌رسد که میزان تماس او با ماده آلرژی‌زا به آن سطح آستانه می‌رسد و در نتیجه بدن او واکنش نشان داده و مقابله می‌کند.

چگونه می‌توانم بفهمم کودکم به چه چیزی آلرژی دارد؟

این کار به یک بررسی دقیق و گاهی اوقات به کمک آزمایش‌های پزشکی برای شناسایی علت دقیق آلرژی نیاز دارد. یک راهنمایی در این زمینه می‌تواند این باشد که آلرژی چه زمانی رخ می‌دهد.

آلرژی به قارچ‌ها معمولا در آب‌وهوای مرطوب یا بارانی شکل می‌گیرد و به سختی می‌توان تفاوت آن را از سرماخوردگی‌ها تشخیص داد. آلرژی نسبت به بندپایان یا حیوانات خانگی می‌تواند موجب گرفتگی بینی در صبحگاه در کل سال شود. آلرژی نسبت به گرده‌ها نیز در بهار، تابستان و پاییز معمول‌تر است.

متاسفانه اینکه گربه را چند روز از نزدیکی کودک دور کنید نمی‌تواند تعیین کند که آیا آلرژی کودک نسبت به حیوانات خانگی است یا غیر از آن. مطالعات نشان می‌دهند که مثلا در مورد گربه، ممکن است بیش از یک سال طول بکشد تا بقایای او در اتاق کاملا از بین برود.

از سوی دیگر، اگر کودک خود را از حیوان دور کنید (مثلا به مسافرت بروید) و وضعیت او بهتر به نظر برسد، این امر می‌تواند یک شاهد خوب (اما نه لزوما 100%) بر این باشد که آلرژی کودک واقعا نسبت به حیوان بوده است زیرا باید به این نکته نیز توجه داشته باشید که کودک ممکن است به چیز دیگری در خانه آلرژی داشته باشد.

اگر کارآگاه‌بازی‌های شما به نتیجه نرسید، وقت آن است که به پزشک مراجعه کنید. او کودک را معاینه کرده و سؤالات زیادی خواهد پرسید. اگر به این نتیجه برسد که مشکل کودک واقعا آلرژی است شما را به یک متخصص آلرژی ارجاع خواهد داد یا به شما پیشنهاد می‌دهد تا یک آزمایش خون برای تعیین سطح آنتی‌بادی‌های IgE در خون کودک‌تان انجام دهید.

دقت آزمایش‌های خون ممکن است کمتر از آزمایش‌های پوست باشد بنابراین اگر آزمایش خون نشان داد که مشکل احتمالا آلرژی است، مرحله بعدی برای کوچولوی فین‌فینی شما این است که یک آزمایش پوست بدهد. برای این آزمایش باید به سراغ یک متخصص ایمونولوژی و آلرژی بروید.

در طول آزمایش پوست، متخصص آلرژی مقدار کمی از مواد آلرژی‌زای معمول را بر روی پوست کودک خواهد مالید. اگر کودک شما نسبت به آن ماده آلرژی داشته باشد، پوست او واکنشی مشابه با گزیدگی حشرات نشان خواهد داد.

به خاطر داشته باشید که آزمایش می‌تواند به شما بگوید که کودک شما در آن دوره زمانی به چه چیزی آلرژی دارد اما آلرژی او ممکن است با افزایش سن‌اش تغییر پیدا کند. اگر نتیجه آزمایش پوست او منفی باشد اما همچنان نشانه‌های آلرژی را نشان دهد، 6 یا 12 ماه بعد او را مجددا ارزیابی کنید.

آلرژی‌ها در کودکان چگونه درمان می‌شود؟

مهم‌ترین کاری که می‌توانید انجام دهید این است که میزان قرار گرفتن کودک‌تان در برابر مواد آلرژی‌زا را کاهش دهید. در ادامه، بهترین راه‌های انجام این کار برای اکثر مواد آلرژی‌زای معمول ارائه شده است.

بندپایان خانگی

بندپایان خانگی در پارچه‌ها و فرش‌ها زندگی می‌کنند و در همه اتاق‌های خانه یافت می‌شوند. اما بیشترین مقدار قرار گرفتن کودکان در معرض این جانوران، در رختخواب‌های‌شان است، جایی که تشک‌ها و بالشت‌ها بهترین خانه‌ها را برای این جانواران تشکیل می‌دهند.

ممکن است به نظر برسد که مراحل بعدی به حجم زیادی از کار نیاز دارند اما واقعا می‌توانند مفید باشند. والدینی که این مراحل را انجام دهند می‌توانند وضعیت آلرژی کودکان خود را 60 تا 70 درصد بهبود بخشند و این کار می‌تواند میزان داروی مورد نیاز برای این مشکل را تا حد قابل توجهی کاهش دهد.

• تشک و بالش کودک خود را در پوشش‌های غیرقابل‌نفوذ از جنس پارچه بسیار محکم قرار دهید که این پارچه‌ها را می‌توانید در فروشگاه‌های مخصوص لوازم خواب پیدا کنید. این پوشش‌ها، بر خلاف پوشش‌های وینیلی، یک مانع خوب را فراهم می‌کنند که هوا می‌تواند از آن عبور کرده و البته چندلایه نیز نیست. از استفاده از روکش کرکی برای راحتی‌ها اجتناب کرده و در عوض از پتو استفاده نمایید.
• رختخواب را هفته‌ای یک‌بار در آب گرم بشویید تا بندپایان خانگی را بکشید. پیش از شستن رختخواب، درجه آبگرمکن را حدودا روی 130 درجه فارنهایت یا 54 درجه سلیوس قرار دهید. پس از پایان کار، فراموش نکنید که دمای آب را مجددا به 120 تا 125 درجه فارنهایت یا 49 تا 52 درجه سلسیوس برگردانید تا اعضای خانواده که برای شستن دست‌های خود از آب گرم استفاده می‌کنند، نسوزند. اگر از ماشین لباسشویی استفاده می کنید، تنظیم درجه حرارت آُسانتر خواهد بود.
• حیوان‌های عروسکی که داخلشان پرشده است را در اتاق کودک خود انبار نکنید چون اینها آهنرباهایی هستند که بندپایان خانگی را به خود جذب می‌کنند. چند عروسکی که کودک شما شدیدا به آنها دلبسته است را هر هفته در آب گرم بشویید یا یک‌شب در فریزر بگذارید تا این جانورها کشته شوند.
• اتاق را هر هفته یا هر دو هفته‌ یک‌بار جارو کرده و گردگیری کنید اما هنگامی که این کار را انجام می‌دهیدکودک نباید در اتاق باشد. جارو و گردگیری می‌توانند بقایای بدن بندپاهای خانگی را در اتاق پخش کنند. جاروی مرطوب می‌تواند از این کار پیشگیری نماید.
• می‌توانید خرید یک جاروبرقی مجهز به فیلتر HEPA (فیلتر جذب‌کننده ذرات با کارآیی بالا) را مد نظر قرار دهید که حتی ذرات میکروسکوپیک (که از جاروبرقی‌های معمولی عبور می‌کنند) را نیز گیر می‌اندازند.
• اگر کودک شما آلرژی شدیدی نسبت به بندپایان خانگی دارد می‌توانید جمع کردنِ فرش (خالی نگه داشتن کف اتاق) را امتحان کنید.
• در طول فصل‌هایی که از بخاری یا تهویه مطبوع استفاده می‌کنید  فیلترهای آنها را هر ماه تمیز کرده یا تعویض کنید. کانال‌های گرمایشی را در پاییز هر سال تمیز نمایید.

بقایای بدن و کرک و موی حیوانات

اگر کودک شما نسبت به یک حیوان خانگی آلرژی دارد، تنها راه‌حل مطمئن این است که آن حیوان را دور کنید. البته این تصمیم چندان ساده نیست و می‌توان درک کرد که شاید بخواهید آن را تنها به عنوان آخرین راه‌حل ممکن مورد استفاده قرار دهید.

برای اینکه میزان این مواد آلرژی‌زا را حتی‌الامکان پایین نگه دارید، حیوان را مرتب بشویید. می‌توانید شامپوهایی که مخصوصِ کاهش اینگونه مواد هستند را در فروشگاه‌های مربوطه پیدا کنید. همواره حیوان را دور از مبلمان‌ و خارج از اتاق کودک نگه دارید.

گرده‌ها

در فصل آلرژی، تقریبا غیرممکن است که بتوان از گرده‌های موجود در هوا اجتناب کرد. می‌توانید در اوج فصل گرده‌افشانی، خصوصا در روزهایی که باد می‌آید، کودک خود را داخل خانه نگه داشته و درها را ببندید اما این راه‌حل چندان واقع‌گرایانه و عملی نیست.

اگر کودک شما به بیرون از خانه می‌رود حتما هرشب باید حمام رفته و موهایش را بشوید تا هرگونه گرده‌ای که ممکن است در طول روز به او چسبیده باشد را پاک کند. لباس‌های او را در خشک‌کن (و نه روی بند رخت) خشک کنید و منافذ ورود هوا به اتاق خوابش را ببندید.

مقدار گرده‌ها را در محدوده محل زندگی خود دقیقا زیر نظر دشته باشید تا بدانید کدام روزها باید بیشتر مراقب قرار گرفتن او در معرض گرده‌ها باشید.

قارچ‌ها

هنگامی که هوا گرم و مرطوب است (خصوصا در زیرزمین بیا نی نی یا سایر قسمت‌های خانه که رشد قارچ در آنها یک مشکل است)، از رطوبت‌زدا و تهویه مطبوع استفاده کنید. اگر قارچ‌ها در حمام یا دستشویی شما رشد می‌کنند، آنجا را به طور منظم و با استفاده از گندزداهای ضدقارچ (مانند کمی سفید کننده و یا یک محلول طبیعی مانند روغن درخت چای و آب) تمیز نمایید. خرید یک سیستم تهویه بهتر را نیز مد نظر قرار دهید.

غالبا می‌توان رشد قارچ‌ها را در کمدها، اتاق‌های زیرشیروانی، زیرزمین‌ها، محل‌های کشت گیاهان، یخچال‌ها، دوش‌های حمام، محل ظروف زباله و زیر فرش‌ها مشاهده کرد. حتی یک گلدان برگ سبز مصنوعی نیز می‌تواند محل رشد قارچ‌ها باشد.

آیا دارویی برای کمک به کودک من وجود دارد؟

بله؛ اما پیش از صحبت با پزشک، از داروهای آلرژی که به طور آزاد در داروخانه‌ها فروخته می‌شوند استفاده نکنید. پزشک ممکن است آنتی‌هیستامین را پیشنهاد کرده و شاید یک نسخه برای او بنویسد. بسیاری از داروهای جدید ضدآلرژی، عوارض جانبی کمتری در مقایسه با سایر محصولات موجود در بازار دارند.

اگر کودک شما واقعا از آلرژی‌ها رنج می‌برد، متخصص ایمونولوژی و آلرژی ممکن است استفاده از واکسن یا ایمن‌درمانی (Immunotherapy) را پیشنهاد نماید. تزریق‌ها در مطب پزشک انجام خواهند شد و شامل مقدار کمی از مواد آلرژی‌زا (همانند گرده، بندپا یا بقایای بدن جانوران) هستند که به بدن کودک کمک می‌کنند تا به مرور زمان به این مواد عادت نماید.

زمان‌بندی معمول برای تزریق‌ها بدین ترتیب است: کودک شما به مدت 4 تا 6 ماه، تزریق‌هایی هفتگی را دریافت می‌کند تا زمانی که مقدار لازم از مواد آلرژی‌زا برای حداکثر کردن نتیجه در بدن او ایجاد شده باشد. سپس به مدت 4 تا 6 ماه، تزریق‌ها را یک یا دو بار در ماه دریافت می‌کند. پس از آن به مدت یک سال نیز ماهی یکبار به او تزریق می‌شود. پزشک، نیاز کودک به درمان بیشتر را ارزیابی می‌کند. اگر این تزریق‌ها به کودک کمک کرده باشند، کودک شما ممکن است برای چندین سال متوالی باز هم از این واکسن‌ها استفاده کند.

چکار می‌توانم بکنم که مانع از ابتلای کودکم به آلرژی بشوم؟

در حال حاضر، انبوهی از اطلاعات متناقض درباره پیشگیری یا به تاخیر انداختن آلرژی‌ها (از طریق تعویق و یا حتی تشدید میزان قرار گرفتن کودک در برابر مواد آلرژی‌زا) وجود دارد.

متخصصین معتقدند که بالاخره یک روز قادر خواهیم بود که با استفاده از آزمایش‌های ژنتیک، مشخص کنیم کدام یک از کودکان به آلرژی مبتلا خواهند شد. اما واقعیت این است که در حال حاضر چیزی وجود ندارد که بتواند به پیش‌بینی این امر کمک کند.

البته اگر شما یا همسرتان نسبت به گربه‌ها آلرژی دارید، بهتر است گربه در خانه نداشته باشید. همچنین در مورد سایر حیوانات یا عامل‌های ایجادکننده آلرژی و اینکه خانه خود و خصوصا اتاق کودک را تمیز و تا حد امکان عاری از قارچ یا بندپایان نگه دارید. پاکیزگی دائمی، خواه کودک شما آلرژی داشته باشد یا نه، کار خوبی است.