دسته: خردسال و کودک

 حسین ابراهیمی مقدم روان شناس با بیان این مطلب افزود: کودکانی که به استفاده بیش از اندازه به بازی های رایانه ای می پردازند در روابط اجتماعی شان دچار مشکل می شوند و همچنین نداشتن مهارتهای کافی در روابط اجتماعی تاثیر بسزایی بر رفتار آنها می گذارد. 
 
ابراهیمی مقدم با اشاره به اینکه بازیهای رایانه‌ای بر رفتار کودکان تاثیر منفی دارد، اظهار داشت: متاسفانه به دلیل اینکه بیشتر بازی‌های رایانه ای با افزایش سطح پرخاشگری  و یا افت تفکرات اخلاقی همراه است، پیشنهادی کنیم استفاده از این بازی ها با احتیاط صورت گیرد. 
 
وی با اشاره به اینکه والدین باید شخصا به انتخاب بازیها نظارت داشته باشند، اظهار داشت:با استفاده از پر کردن اوقات فراغت کودکان به نحوی دیگر و به طور درست و همچنین استفاده گروهی از این بازیها می توان بر رفتار اجتماعی آنها تاثیر گذاشت و به طور غیر مستقیم می توان جلوی استفاده بیش از حد از این بازی‌ها را گرفت. 
 
ابراهیمی مقدم تصریح کرد: بهتر است حداقل امکان ابزارهای رایانه ای را در جاهایی مورد استفاده قرار داد که محل تردد و رفت و آمد دیگر اعضای خانواده باشد و به این ترتیب ؟ از کودکان در خصوص این بازی‌ها صورت گیرد. 

منبع : بیا نی نی

 برنامه‌ها یا کلاس‌های آشپزی مخصوص کودکان، تمایلات و رفتارهای غذایی کودکان را به طور قابل ملاحظه‌ای تحت‌تاثیر قرار می‌دهد. گرچه این پژوهش تأثیرات چنین برنامه‌هایی در درازمدت را بررسی نکرده است،‌ اما برآورد می‌کند این اقدامات می‌توانند به حفظ طولانی‌مدت عادات سلامتی در کودکان کمک کنند. 
 
درک هرسچ، سرپرست این تحقیق که با یک برنامه آموزش آشپزی موسوم به «محققان غذا» در موسسه قلب مینه‌سیتا نیز همکاری می‌کند، گفت: ایجاد عادات و رفتارهای غذایی مناسب در سن کودکی از اهمیت بالایی برخوردار است. 
 
این تحقیقات زمانی به انجام رسیده که نرخ چاقی دوران کودکی به شدت در حال افزایش است. بر اساس گزارش مرکز پیشگیری و کنترل بیماری‌های آمریکا در سال 2012 بیش از یک سوم نوجوانان آمریکایی دچار چاقی بوده‌اند. یافته‌ها نشان داده که یکی از دلایل این روند، کاهش چشمگیر استفاده از غذاهای خانگی از سال 1980 است. 
 
سارا هاس، سخنگوی آکادمی تغذیه و رژیم آمریکا اظهار کرد: مسئله زمان بسیار فاکتور مهمی است. زمان مقصر بزرگی در خوردن غذاهای از پیش آماده شده است، چرا که والدین فرصت ندارند یا اینکه یاد نگرفته‌اند غذاهای سالم را در خانه تهیه کنند. برنامه‌های آموزش آشپزی به کودکان، پخت غذاهای جدید و سالم را آموزش می‌دهد و بر روی مصرف پنج واحد میوه و سبزی در طول روز تاکید می‌کند. 
 
هاس در ادامه گفت: اگر بچه‌ها را در آشپزی دخالت دهید آنها حتما به انواع غذاها علاقمند می‌شوند و دوست دارند یادگیری‌های خود را ادامه دهند. 
 
محققان این تحقیق به اهمیت دخالت والدین در شکل‌گیری عادات غذایی فرزندان‌شان تاکید کردند. والدینی که نمی‌توانند فرزندان‌شان را در کلاس‌های آشپزی ثبت نام کنند همان نتایج را می‌توانند با بکارگیری فرزندان‌شان در آشپزخانه منزل و استفاده از کمک آنها برای آماده کردن غذا به دست آورند.کودکان احساس راحتی بیشتری در خانه می‌کنند و به این دلیل که در یک تجربه مثبت شرکت دارند بیشتر پذیرای غذاهای جدید می‌شوند.

منبع : بیا نی نی

 دکتر سلطان زاده متخصص اطفال در خصوص بیماری‌های کودکان در فصل پاییز گفت:‌ از شایع ترین بیماری‌های کودکان در فصل پاییز می‌توان به ویروس سرماخوردگی، سرفه، عطسه، عفونت گوارشی اشاره کرد که مهم ترین آن عفونت‌های گوارشی است.

 دارو دادن به کودکان، بخصوص در طول شب، یکی از سخت‌ترین کارهایی است که والدین با آن روبه‌رو می‌شوند و گاهی هم نمی‌دانند چطور باید با آن کنار بیایند. برای همین ممکن است از روش‌هایی کمک بگیرند که نه‌تنها به مصرف بهتر دارو کمک نمی‌کند، که حتی می‌تواند خطرناک و دردسرساز هم باشد.

البته علاوه بر این مشکل، بعضی از پدر و مادرها هم هستند که خودشان برای کودک دارو تجویز می‌کنند؛ یعنی ممکن است با دیدن علائم خاصی در کودک، از داروهای ساده و معمولی که در داروخانه‌ها وجود دارد، کمک بگیرند و علائم را برطرف سازند. اینها همه در حالی است که متخصصان چنین شیوه‌هایی را صحیح نمی‌دانند و می‌گویند دارو دادن به کودکان هم اصول و نکاتی دارد که باید در نظر گرفته شود.

خیلی‌ وقت‌ها پدر و مادر فکر می‌کنند، لازم نیست برای هر مشکل کوچکی به پزشک مراجعه کرد، برای همین هم خیلی راحت و بی‌دردسر به داروخانه سری می‌زنند و داروهای مورد نیازشان را تهیه می‌کنند و به کودک می‌دهند. گروهی دیگر هم هستند که درست برعکس این افراد عمل می‌کنند و برای هر مشکلی راهی مطب پزشکان می‌شوند تا از آنها کمک بگیرند در حالی که نه چنین وسواسی صحیح است و نه آن بی‌تفاوتی.

دکتر فرشته علیمردانی، داروساز در گفت‌وگو با جام‌جم در این‌باره توضیح می‌دهد: گاهی شرایط خاصی برای کودک پیش می‌آید که حتما باید تحت نظر پزشک از داروهای مورد نیاز استفاده کنید.

وی با اشاره به این علائم یادآور می‌شود: براساس تحقیقاتی که در این زمینه صورت گرفته، می‌گویند در صورتی که کودک تب بالای 39 داشته باشد، حتما باید او را به پزشک برسانید و براساس نظرات او اقدام کنید. علاوه بر این، زمانی که کودک نمی‌تواند مایعات بنوشد، تحریک‌‌پذیری غیرعادی یا خواب‌‌آلودگی زیاد و بیش از حد دارد، دچار اسهال یا استفراغ خونی است و افت هوشیاری دارد نیز نباید مراجعه به متخصصان را فراموش کنید.

به گفته دکتر علیمردانی، معمولا هنگام بروز سرماخوردگی و عفونت‌ها با بعضی از این نشانه‌ها روبه‌رو خواهید شد و در این شرایط پس از تماس با پزشک، بهتر است برای این‌که کودک حس بهتری داشته باشد، رطوبت هوای محیط را نیز کنترل کنید؛ زیرا اگر رطوبت هوا تامین شود، به احساس بهبود کودک کمک زیادی می‌کند.

واکنش‌های دارویی را نادیده نگیرید

بچه‌ها هم مانند بزرگسالان گاهی ممکن است با عوارض و واکنش‌های منفی دارویی روبه‌رو شوند و به برخی داروها واکنش منفی نشان دهند که به گفته دکتر فرشته علیمردانی به همین دلیل پس از مصرف بعضی از داروها (چه داروهای گیاهی، چه داروهایی که بدون نیاز به نسخه در اختیار افراد قرار می‌گیرد و حتی داروهایی که با تجویز پزشک مصرف می‌شود) ممکن است عوارضی برای کودک ایجاد شود. به همین دلیل وی توصیه می‌کند در هیچ شرایطی بدون تجویز پزشک و خودسرانه به کودک دارو ندهید و داروها را هم از دسترس آنها دور کنید تا به اشتباه مصرف نشود.

وی خاطرنشان می‌کند: براساس مطالعاتی که در این زمینه صورت گرفته، توصیه می‌شود داروهایی را که آسپرین دارد به کودکان زیر دو سال و حتی اگر امکان دارد در سنین کمتر از 19 سال ندهید. زیرا مصرف این داروها می‌تواند به بروز مشکلاتی برای بچه‌ها منجر شود و بر همین اساس، پیش از مصرف داروها حتما باید برچسب روی آنها را به طور دقیق مطالعه کنید و در صورتی که اطلاعات کافی در این زمینه ندارید، از فردی متخصص بپرسید.

وقتی کودک تب می‌کند…

گاهی کودکان تب می‌کنند و در این مواقع والدین ممکن است برای کاهش درجه حرارت بدن یا پایین آمدن تب از هر دارویی استفاده کنند. دکتر علیمردانی اما توصیه می‌کند هنگامی که کودکان تب دارند از استامینوفن یا بروفن استفاده کنید.

البته وی در ادامه توضیح می‌دهد: اگر آب بدن کودک خیلی از دست رفته یا دچار تهوع و استفراغ است، در صورتی که آسم دارد، با مشکلات کلیوی یا کبدی روبه‌روست یا دچار بیماری‌های طولانی مدت دیگر است حتما پیش از مصرف بروفن با متخصص مشورت کنید، اما در شرایط عادی می‌توانید هنگام تب از این داروها برای بهبود شرایط کمک بگیرید.

مقدار مصرف داروها هم مهم است

مقدار مصرف داروها هم در سنین کودکی مهم است و حتما باید به میزان مورد نیاز استفاده شود. دکتر علیمردانی با اشاره به این موضوع، می‌گوید: معمولا مقدار مصرف دارو برای کودکان بزرگ‌تر از پنج سال باید نصف افراد بالغ باشد. البته برای کودکان دو تا پنج سال میزان مصرف دارو معمولا یک چهارم افراد بالغ است و در سنین پایین‌تر از دو سال هم حتما باید با نظر پزشک و براساس تجویز او از داروها به میزان مورد نیاز استفاده کرد.

البته وی تاکید می‌کند: میزان مصرف دارو نیز باید توسط پزشک مشخص شود و والدین نمی‌توانند خودسرانه با نصف کردن داروی بزرگسالان، آن را به کودک بدهند. فرآورده‌ها و محصولات دارویی ضد آسم و ضد سرفه را هم افراد معمولا براحتی از داروخانه‌ها تهیه می‌کنند، اما دکتر علیمردانی به والدین توصیه می‌کند برای کودکان دو تا پنج سال بدون نظر پزشک از این داروها استفاده نکنید.

وی در این‌باره توضیح می‌دهد: سرفه واکنشی است که باعث می‌شود ترشحات پشت حلق خارج شود. بنابراین زمانی که این واکنش‌ها را متوقف می‌کنیم، به عفونت‌ها اجازه می‌دهیم همان جا باقی بماند و متوجه علائم آنها نیز نمی‌شویم. همچنین مصرف خودسرانه این داروها می‌تواند باعث بروز عوارضی مانند خواب‌آلودگی، کهیر، ناراحتی‌های پوستی، تپش قلب و حتی تشنج شود و به همین دلیل هم توصیه می‌کنیم بدون نظر پزشک برای کودکان از این داروها استفاده نکنید.

باید به این موضوع نیز توجه کنیم که برای بهبود شرایط و درمان سرماخوردگی در کودکان کوچک‌تر از شش سال، به جای مصرف خودسرانه داروها، کودک باید استراحت کند، مایعات فراوان بنوشد و غذای مناسب بخورد.

وی می‌افزاید: داروهای ضدتهوع هم یکی دیگر از داروهایی است که خیلی‌ها بدون نسخه پزشک از آن استفاده می‌کنند، اما مصرف خودسرانه آنها برای کودکان به هیچ عنوان توصیه نمی‌شود.

از نمونه‌های مشابه کمک نگیرید

خیلی‌ها وقتی متوجه می‌شوند علائم بیماری کودک مشابه علائم بیماری کودک دیگری است، از همان داروها برای درمان مشکل کمک می‌گیرند. در چنین مواقعی ممکن است برای درمان بیماری سراغ داروهای قدیمی بروند و تصور کنند چون خواهر و برادر او با مصرف چنین داروهایی بهبود یافته‌اند، مشکل او نیز برطرف خواهد شد.

دکتر علیمردانی اما این روش را تائید نمی‌کند و می‌گوید: این کار اشتباه است و می‌تواند عوارض ناخوشایندی داشته باشد. بر همین اساس هم توصیه می‌شود فقط داروهایی را به کودک بدهید که پزشک برای او تجویز کرده است.

وی ادامه می‌دهد: پیش از مصرف داروها، حتما تاریخ مصرف آن را نیز نگاه کنید و در صورتی که تاریخ آن گذشته یا رنگ و شکلش تغییر کرده، از مصرف دارو خودداری کنید.

دارو، نقل و نبات نیست

بعضی وقت‌ها کودکان بسختی دارو می‌خورند و برای همین والدین از روش‌هایی کمک می‌گیرند که مصرف دارو برای کودک راحت‌تر شود. مثلا ممکن است قرص را به جای شکلات و آب‌نبات به او بدهند که دکتر علیمردانی تاکید می‌کند این روش اشتباه است و می‌تواند خطرناک باشد.

همچنین گاهی والدین قرص و شربت را با آب مخلوط می‌کنند تا کودک راحت‌تر آن را مصرف کند که به گفته دکتر علیمردانی در مورد بعضی از داروها می‌توان این کار را انجام داد؛ یعنی بعضی از داروها را پزشکان مجاز می‌دانند که خرد شده یا حتی در آب حل شود، اما فقط در صورتی می‌توان این کار را کرد که پزشک این روش را مجاز بداند.

وی توصیه می‌کند برای مصرف راحت‌تر داروها، والدین صبر و حوصله داشته باشند و از شکل دارویی‌ کمک بگیرند که مصرف آن برای کودک راحت‌تر است. همچنین باید با بازی و سرگرمی طوری به کودک دارو بدهید تا ترس او برطرف شود.

 فرهاد سالاری، استادیار دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی اظهار داشت: اگر چه موارد بروز سرطان در سنین کودکی پائین است، اما این نوع بیماری در تعداد قابل ملاحظه‌ای از کودکان دیده شده و موجب بروز مشکلات جدی برای آنها شده است.

 بررسی بر روی 47000 نفر نشان می‌دهد افراد چپ دست در محل کار خود ضعیف ظاهر می‌شوند. 

فرزند پروری می تواند یکی از لذت بخش ترن کارها و در عین حال سخت ترین وظایف باشد، خصوصا زمانی که رفتار کودک به شکل باور نکردنی غیرقابل کنترل می شود. این مسئله برای همه والدین اتفاق می افتد. به یاد داشته باشید در این شرایط یک نفس عمیق بکشید و از راهکارهای زیر برای آرام کردن کودک استفاده کنید :

1.        نشانه ها را بشناسید : با شناخت نشانه های بحران، پیش از شروع آن راحت تر می توانید کودک را آرام کنید. کج خلقی و بداخلاقی شبیه بازی دومینو است. با شروع اولین نشانه ها، به سرعت نشانه های بعدی هم ظاهر می شوند. عواملی که موجب کج خلقی می شود را شناسایی کنید و به کودک آموزش دهید تا او هم آنها را بشناسد.

2.        حواس کودک را پرت کنید : این شیوه معمولا برای کودکان 3 سال و کمتر کارآیی دارد. مثلا می توانید یک اسباب بازی به کودک نشان دهید یا با شروع یک فعالیت و سرگرمی، توجه و حواس کودک را پرت کنید. در این سن کودکان مفهوم علت و معلول را نمی فهمند، بنابراین بحث و گفتگو بی فایده است.

3.        به کودک فرصت دهید : کودک را از عواملی که او را عصبی می کنند، دور کنید. این کار شما به کودک این فرصت را می دهد که کمی آرام تر شده و به خودش مسلط شود. خود کنترلی یکی از مهارت های بسیار مهمی است که کودک باید یاد بگیرد. کودک را با تعدادی از اسباب بازی های مورد علاقه اش روی مبل قرار دهید و از او بخواهید دراز بکشد. می توانید به کودکان بزرگتر راهکارهایی مانند تنفس عمیق، شمردن تا 5 یا 10 قبل از حرف زدن و یا تمرکز بر افکار خوشایند را آموزش دهید.

4.         مهارت خودکنترلی را در خودتان تقویت کنید : سخت ترین کار در این مواقع آرام ماندن و دخالت نکردن است. اگر احساس می کنید عصبانی و ناراحت هستید، کمی عقب بروید، یک نفس عمیق بکشید و کمی به خودتان فرصت دهید. کودکان بیشتر از آنچه که از گفتار والدین یاد می گیرند، از رفتار آنها می آموزند.

5.         با قاطعیت حرف بزنید : بدون اینکه فریاد بزنید یا سخنرانی کنید، برای کودک توضیح بدهید از او چه انتظاری دارید. قاطع باشید و مرزها و محدودیت ها را مشخص کنید. اگر کودک از قوانین سرپیچی کرد، آن را به او یادآوری کنید و به جای عصبی شدن این کار را با آرامش انجام دهید. در صورتی که کودک رفتار نادرستی انجام دهد و شما سعی کنید با در آغوش گرفتن او را آرام کنید، این واکنش شما رفتار نادرست کودک را تقویت می کند.

6.         کمی شوخ و خلاق باشید : شوخی اغلب ابزار خوبی برای آرام کردن کودک است. اگر می بینید شرایط به سمت بدتر شدن می رود، برای کمک به بهبود اوضاع باید بتوانید کارهای جالب و یا حتی کمی احمقانه انجام دهید. به هیچ وجه کودک را دست نیندازید. تحت هیچ شرایطی، توجیهی برای مسخره کردن، اسم گذاشتن روی کودک و یا  تحقیر کردن او وجود ندارد.

7.        در مورد احساسات حرف بزنید : کودکان بزرگتر اغلب برای بیان احساسات و هیجاناتشان دچار مشکل می شوند. آنها حتی ممکن است احساساتشان را نشناسند و همین مسئله درماندگی کودک را مضاعف می کند. به کودک کمک کنید تا احساساتش را بفهمد و درباره آنها صحبت کند. به او یاد بدهید که همه انسانها گاهی اوقات ناراحت و عصبی می شوند و صحبت کردن در این باره اشکالی ندارد.از سوالاتی مانند ” چه اتفاقی افتاده؟ ” یا ” ناراحت هستی؟ ” استفاده کنید. از او بخواهید نظرش را درباره چیزهایی که می توانند به آرامش او کمک کنند، بیان کند. با این شیوه آرام آرام به کودک یاد می دهید که با احساساتش آشنا شود و برای رویارویی و غلبه بر آنها، در موردشان حرف بزند.

8.        یک تیم باشید : سعی کنید مقابل کودک قرار نگیرید بلکه کنارش حضور داشته باشید. احتمالا سخت و دشوار به نظر می رسد اما اگر بدانید که چگونه می توانید این کار را انجام بدهید، دچار مشکل نمی شوید. اگر کودک چیزی می خواهد به جای تسلیم شدن، به او امکان و فرصت انتخاب بدهید. ” می خواهی الان حمام کنی یا 5 دقیقه دیگر؟” یا ” ترجیح می دهی الان اتاقت را تمیز کنی یا بعد از تماشای تلویزیون این کار را انجام می دهی؟”

9.        دلائل را شناسایی کنید : اگر اخیرا شاهد از کوره در رفتن های مکرر کودک هستید، کمی بیشتر دقت کنید تا ببینید در دنیای کودک چه می گذرد. احتمال دارد عوامل استرس زا کودک را محاصره کرده باشند و یا مسولیت زیادی به گردن کودک باشد که توان مدیریت آنها را نداشته باشد. کمی به عقب برگردید. شاید کودک از چیز دیگری مثل یک تغییر در زندگی اش  ناراحت است. از کودک بخواهید یک نقاشی بکشد یا بازی ترتیب دهید که کودک در آن نقش عروسک گردان را داشته باشد تا با این شیوه کمی احساساتش را بروز دهد و به شما کمک کند دلیل اصلی آزردگی او را متوجه شوید.

10.    از متخصص کمک بگیرید : اگر کودک اغلب پرخاشگری و بدقلقی می کند، آموزش مسائلی مثل توالت رفتن یا جدا خوابیدن را کمی به عقب بیندازید. در مورد کودکان بزرگتر هم اگر از رفتن به مدرسه و یا انجام فعالیت هایی که قبلا به آن علاقه داشتند، اجتباب می کنند، ممکن است علامت اضطراب باشد که برای درمان آن باید حتما به یک درمانگر متخصص مراجعه کنید.

کودکان 3 تا 5 سال در حال یادگیری مرز میان واقعیت و خیال هستند. دروغ و داستان پردازی در این سن توسط کودک روشی برای کشف این مرز است. والدین اغلب در برابر آنچه که به عنوان دروغ از گفته های کودک برداشت می کنند، به شدت واکنش نشان می دهند اما این شیوه همیشه بهترین راه برای بهبود موقعیت نیست.  

 وقتی کودک به 3 سالگی می رسد، اغلب والدین از دروغگویی کودک شکایت می کنند و اذعان می کنند که نمی دانند در برابر آن چه واکنشی نشان دهند اما در دنیای کودک مرز بسیار باریکی میان واقعیت و تخیل وجود دارد.

مثلا وقتی کودک 3 ساله شما شیر را روی زمین می ریزد و شما از او سوال می کنید که چه کسی این کار را انجام داده است به شما پاسخ خواهد داد که کار او نبوده است. این حرف کودک به معنی دروغگویی نیست بلکه ممکن است تمایل کودک را به نریختن شیر نشان دهد. دلیل دیگر می تواند این باشد که اگر مدت زمان زیادی از انجام کار گذشته باشد، ممکن است حتی به یاد نیاورد شیر را روی زمین ریخته است.

همه کودکان زیر 5 سال برای درک مفهوم دروغ بسیار کوچک هستند. توانایی شناختی این کودکان به اندازه کودکان پیش دبستانی که در حال یادگیری تفاوت میان غلط و درست هستند، رشد نکرده است.

قوانین واضح و روشن وضع کنید

اگر مچ کودک را در حال نقاشی روی دیوار بگیرید و از او بپرسید که آیا او این کار را انجام داده است، احتمالا پاسخ کودک “نه” خواهد بود چون نمی خواهد شما را عصبانی کند و خودش به دردسر بیفتد.

بهتر است قوانین را از پیش تعیین کنید و بر اساس آن راه حل ارائه دهید. مثلا به کودک بگویید ” قانون ما در خانه این است که فقط می توانی روی کاغذ نقاشی کنی، پس بهتر است یک پارچه برداری و به من در تمیز کردن دیوار کمک کنی“

برای مقابله با اتهاماتی که به کودک وارد می کنید، احتمالا سعی می کند با دفاع از خود بیگناهی اش را ثابت کند و یا خودش را به نفهمی بزند! در این شرایط بهتر است با صدایی که به گوش کودک برسد بگویید : ” دوست دارم بدانم چه کسی شیر را روی زمین ریخته است؟ خیلی خوب میشود اگر کسی در تمیز کردن اینجا به من کمک کند!”

بعد از اینکه کودک برای کمک جلو آمد، از او بابت اینکه برای کمک پیش قدم شده است، حسابی تشکر کنید. اینها فرصت های آموزشی برای نشان دادن رفتار صحیح به کودک است تا بداند در آینده چگونه رفتار کند. تا جایی که امکان دارد سعی کنید از تنیه کودک صرف نظر کنید و به جای آن موقعیت را برای آموزش غنیمت بشمارید.

با تاکید بر اهمیت صداقت به پرورش خلاقیت کمک کنید

خلاقیت بین سنین 3 تا 5 سالگی در بالاترین حد است. بازی های خیالی بخشی از رشد و تکامل طبیعی کودک هستند. در این سنین شما با دوستان خیالی، ابر قهرمانان غیرواقعی، افکار رویایی و مکان هایی که کودک هرگز در آن ها  حضور نداشته اند، رو به رو خواهید شد. در این دوره می توانید به موازات پرورش تخیل کودک، اهمیت صداقت را به او آموزش دهید.

اگر کودک مشغول تعریف کردن جزئیات سفری است که اتفاق نیفتاده است، به سادگی به او بگویید ” خودت میدانی که ما هرگز به آنجا نرفته ایم اما اگر می رفتیم دوست داشتی چه کار می کردی؟”. تا جایی که امکان دارد با کودک سرگرم شوید و با همراهی او در جریان تصورات و تخیلاتش قرار بگیرید.

کودکان نوپا اغلب برای جلب توجه ما واقعیات را دستکاری می کنند و این ما هستیم که می توانیم کودک را به گفتن واقعیت تشویق کنیم.

به کودک بگویید :” تصورات و تخیلات جالبی داری! اما وقتی چیزی را تعریف می کنی، همیشه نمی توانم بفهمم کدام ها واقعی و کدام ها تخیلات تو هستند. چیزی که در رابطه بین دو نفر خیلی اهمیت دارد این است که در کنار همدیگر احساس امنیت کنند و این اتفاق وقتی می افتد که همیشه به همدیگر راست بگوییم و از واقعیت های حرف بزنیم.”

قضاوت نکنید و مثبت باشید

برای تشویق کودک به راستگویی بهتر از شیوه های مناسب استفاده کنید. باید سعی کنید مهربان باشید و کودک را مورد قضاوت قرار ندهید.

از زبانی استفاده کنید که کودک خردسال قادر به درک آن است. مثلا می توانید بگویید : ” بعضی اوقات گفتن اینکه تو این کار را کردی برایت سخت است. تو گفتی گربه این کار را کرده چون نگران عصبانی شدن مامان  از دست خودت بودی اما من و تو هردو می دانیم که گربه این کار را نکرده! من از آن مامان هایی هستم که دوست دارم از خودت بشنوم که تو آن کار را انجام داده ای و بعد می توانیم راجع به این صحبت کنیم که چطور می توانی نظرم را جلب کنی! “

از جملات مثبت استفاده کنید. مثلا به جای گفتن ” تو دروغ گفتی” بگویید ” مهم است که راستش را بگویی. “

از دروغ گو نامیدن کودک به شدت پرهیز کنید چون این کار برچسب زدن به کودک است و باعث می شود کودک احساس بدی پیدا کند و فکر کند باید بعضی چیزها را از شما پنهان کند. در عوض باید تلاش کنید روابطتان را طوری با کودک تنظیم کنید که همه چیز را به شما بگوید.

اگر کودک هنوز وارد این مرحله نشده است، منتظر نمانید و از همین حالا دست به کار شوید. برای کودک کتاب هایی بخوانید که بر اهمیت صداقت تاکید می کنند. علاوه بر این می توانید از عروسک های انگشتی برای بازی با کودک و تشویق او به راستگویی استفاده کنید. به این ترتیب که عروسک را در دستتان قرار دهید و با یک صدای متفاوت از کودک بخواهید که واقعیت را بگوید. این شیوه معمولا کارآمد است چون کودک در حین بازی نگران عواقب گفتن واقعیت نیست.

 مینا صابری روان‌شناس در گفتگو با خبرنگار بهداشت و درمان بیا نی نی گفت: با توجه به اینکه کودکان پیش فعال با وضعیتی که دارند بیشتر در معرض خطر هستند،والدین باید توجه ویژه و خاصی روی کودکان بیش فعال خود داشته باشند.