سندروم آسپرگر چیست؟

سندروم آسپرگر چیست؟

سندروم آسپرگر چیست؟

 مریم رستمی اظهار کرد: کودک مبتلا به آسپرگر میل به تنهایی و انزوا دارد و نمی‌تواند وارد گروه هم سن و سالانش شود، این دسته از کودکان معمولا در برقراری ارتباط اجتماعی و دوست‌یابی مشکل جدی داشته و تا حدی به کودکان اوتیسم شباهت دارند، اما از آنها باهوش‌ترند.

این کارشناس با بیان اینکه کودکان با این اختلال، مهارت گفتاری و زبان دستوری خوبی داشته و آشفته نیستند، ادامه داد: یک آسپرگری معمولا تا حدود سه سالگی رشد عادی دارد و سپس با شروع اختلال صمیمیت در روابطش را از دست داده و تکلم یکنواختی پیدا می‌کند، تنهایی را ترجیح داده، دست و پا چلفتی و فاقد دوست می‌شود و با اینکه در دامنه نرمال هوش عمل می‌کند، اما نشانه‌هایی از عقب‌ماندگی خفیف را از خود نشان می‌دهد. وی افزود: این کودک به چشمان افراد نگاه نمی‌کند و مثلاً شاید نتواند هنگام صحبت لبخند بزند و یا به نشانه تایید سرش را تکان دهد، او در یادگیری مشکلی ندارد و وقت زیادی را صرف گردآوری اطلاعات راجع به علایق محدودش می‌کند، مثلا فقط راجع به حشره‌ها و یا تاریخ کشورها مطالعه می‌کند و در این زمینه بسیار اطلاعات بالایی دارد، ولی راجع به موضوعات دیگر کمتر صحبت می‌کند و همه چیز را به همان موضوع مورد علاقه‌اش ربط می‌دهد.

رستمی تصریح کرد: افراد مبتلا به آسپرگر معمولا برعکس اوتیسمی‌ها پرحرف هستند، بعضی دیگر از نشانه‌های احتمالی این اختلال شامل گفتار سرد و بی‌روح، رفتارهای عجیب، فقدان همدلی، خودمحوری، رفتارهای کلیشه‌ای و وسواسی، عصبی و خشن بودن و مواردی از این دست می‌شود، البته باید در نظر بگیریم که آسپرگر معمولا به سختی و دیر تشخیص داده می‌شود و نیاز به حضور متخصص در این زمینه دارد، از این رو بهتر است والدین با مشاهده چنین علایمی کودکشان را در سال‌های کودکی به مراکز مشاوره و روان‌درمانی ارجاع دهند.

 

 

 

منبع: بیا نی نی

صیانت از کودکان در برابر آسیب‌های اجتماعی

صیانت از کودکان در برابر آسیب‌های اجتماعی

صیانت از کودکان در برابر آسیب‌های اجتماعی

قرار گرفتن در معرض آسیب‌هایی چون ضرب‌و‌جرح و خشونت‌های جسمی و نیز سوءاستفاده‌های مختلف‌ برای کودکان معنا و نتایجی بسیار متفاوت از یک بزرگسال را در بردارد و اثرات ماندگار و مخرب‌تری را بر ذهن و روان کودک برجای می‌گذارد. به واسطه همین مسأله و نیز با توجه به گسترش فزاینده آسیب‌های اجتماعی که به صورت مستقیم و غیرمستقیم کودکان جامعه ما را در معرض تهدید قرار داده، راهکارهای مواجهه با این تهدیدات و خطرات از اهمیت بسیاری برخوردار شده است.

 


افزایش اشکال مختلف پدیده‌های آسیب‌زا


جامعه‌شناسان تعاریف مختلفی از آسیب‌های اجتماعی ارائه کرده‌اند. در یک تعریف کلی، آسیب‌های اجتماعی آن دسته از پدیده‌های موجود در جامعه هستند که هنجارها، قواعد عرفی جهت‌دهنده به رفتارها و معیارهای قانونی عمل اجتماعی را نقض کرده و از این طریق وجدان جمعی، آرامش جامعه و منافع فردی و گروهی دیگران را در معرض خطر قرار می‌دهند. بنابراین تعریف آسیب‌های اجتماعی طیف وسیعی از اعمال منافی عرف و اخلاق اجتماعی مانند دروغ‌گویی تا رفتارهای غیرقانونی مانند اعتیاد و خشونت و قتل را در بر می‌گیرند. طبیعتا در این میان رفتارهای غیراخلاقی و خلاف قواعد اجتماعی دامنه وسیع‌تری از اعمال خلاف قانون مصوب را در بر می‌گیرند.

مروری بر آمارهای منتشر شده از سوی نهادها و مقامات مسئول مانند قوه قضائیه و نیروی انتظامی و نیز پژوهشگران درگیر با موضوع آسیب‌های اجتماعی نشان می‌دهد طی سال‌های گذشته، شدت و گستره شیوه اشکال مختلف پدیده‌های آسیب‌زا در جامعه ما افزایش یافته است. در این میان به لحاظ گستره و حجم آسیب‌های اجتماعی، اعتیاد به مواد مخدر، ضرب‌و‌جرح، طلاق و نهایتا جرائم مالی بیشترین آمار را در میان آسیب‌های اجتماعی به خود اختصاص داده‌اند.

 


کودکان، قربانی آسیب‌های اجتماعی


در این میان کودکان به عنوان یکی از آسیب‌پذیرترین اقشار اجتماعی، گروهی هستند که در معرض آسیب‌های جدی چون پرخاشگری، آزار و اذیت، ضرب‌و‌جرح و سوء‌استفاده‌های مختلف مانند مجبور کردن کودکان به کارهای طاقت‌فرسا، بهره‌برداری جنسی و مواردی از این دست قرار دارند. گرچه آمار دقیق از حجم آسیب‌های اجتماعی که کودکان موضوع آن باشند وجود ندارد اما گزارش‌ها و شواهد منتشرشده نشان می‌دهد که شاهد افزایش کلی آسیب‌هایی چون اعتیاد، کار کودکان، ضرب‌و‌جرح و سوء‌استفاده جنسی در کشور بوده‌ایم.

نکته مهم و قابل توجه در مورد آسیب‌های اجتماعی کودکان این است که کودکان علاوه بر افراد بیگانه و غریبه، می‌توانند از سوی نزدیکان خود مورد بهره‌برداری‌های مختلفی قرار بگیرند. این در حالیست که کودکان در مرحله رشد و تکامل شخصیتی قرار داشته و قرار گرفتن در معرض سوء‌استفاده‌های مختلف از سوی نزدیکان و یا دیگر افراد جامعه و نیز قرار گرفتن در محیط‌های خانوادگی درگیر اعتیاد، طلاق و آسیب‌های اجتماعی، اثر بسیار ماندگاری بر ذهن و روان آنها برجای می‌گذارد و به احتمال زیاد آنها را در آینده به سوی اعمال مجرمانه و رفتارهای هنجارستیز سوق می‌دهد.

ترک تحصیل، افسردگی، فرار از خانه، خودآزاری، اعتیاد، دوستی‌های نامناسب خیابانی و حتی خودکشی مشکلاتی است که به گفته روانپزشکان کودکان آزار دیده در نوجوانی و بزرگسالی با آن مواجه خواهند بود. «زهره افشار»، روان‌شناس و مدرس کارگاه‌های آسیب‌های اجتماعی در سازمان بهزیستی استان همدان می‌گوید: «اگر افراد در بزرگسالی رفتارهایی دارند که مناسب نیست ریشه‌های آن را باید در کودکی‌های ناایمن شکل گرفته جست‌و‌جو کرد. تسلیم‌شدن در برابر آسیب‌های اجتماعی نشان‌دهنده این است که کودک نتوانسته خود را به مهارت‌هایی مانند اعتماد به نفس مجهز کند و یا در به‌کارگیری این مهارت در زندگی دچار مشکل شده است.»

 


آموزش؛ اصلی‌ترین راه‌حل


مسأله پیشگیری همواره به عنوان موثرترین، کم‌هزینه‌ترین و پایدارترین راه برخورد با آسیب‌های اجتماعی مطرح شده است. از همین روست که امروزه کشورها بخش مهمی از بودجه‌های اجتماعی خود را صرف آموزش و ارتقای آگاهی و مهارت‌های اجتماعی به خانواده‌ها و شهروندان و به ویژه گروه‌های آسیب‌پذیری چون زنان و کودکان می‌کنند. آموزش‌های پیشگیری معمولا با هدف افزایش آشنایی گروه‌های آسیب‌پذیری چون کودکان با چیستی آسیب‌ها، موقعیت‌های آسیب‌زا، اشخاص خطرناک و نیز نحوه اقدام در موقعیت خطرناک است. انتظار می‌رود با کسب چنین مهارت‌هایی، کودکان بیاموزند تا خود را از موقعیت‌ها و افراد خطرناک دور نگه دارند و در هنگام خطر اقدامات لازم برای جلوگیری از خطر را به انجام برسانند. طبیعی‌ترین نهاد برای انتقال چنین آگاهی‌هایی خانواده است. این اهمیت ناشی از آن است که نهاد خانواده و عملکرد آن اساس و پایه هویت شخصی فرد را شکل می‌دهد.

افشار در این‌باره می‌گوید: «فرض بر این است که سال اول زندگی سن شکل‌گیری و یا بالعکس سن نابودی اعتماد به نفس در کودکان است. بنابراین از همان سال اول زندگی باید کودک را برای داشتن یک زندگی بهتر به شکل صحیح تربیت کرد و او را به مهارت‌هایی مانند اعتماد به نفس مجهز کرد.» وی در ادامه می‌افزاید: «وقتی این ساختار درست شکل گرفته باشد کودک در بزرگسالی دست به انتخاب‌های درست خواهد زد چراکه بارها در کنار والدین یا یک مراقب امن دست به کاوش‌گری فعال زده و اگر اشتباهی از او سرزده تنبیه نشده بنابراین در بزرگسالی قادر به تصمیم‌گیری صحیح است.»

 


نقش نهادهای آموزشی و رسانه‌ها


در سایر موارد موردنظر در مهارت‌های برخورد با آسیب‌ها نیز خانواده در انتقال آگاهی و مهارت و نیز حمایت از کودک نقش مهمی را ایفا می‌کند. در کنار این نهاد، نهادهای آموزشی مانند مهدکودک‌ها و مدارس و نهایتا رسانه‌های عمومی چون رادیو و تلویزیون و رسانه‌های مکتوب و مجازی و در ادامه نهادهای مدنی فعال در چنین حوزه‌هایی از مهم‌ترین متولیان امر آموزش‌های پیشگیری به کودکان و خانواده‌ها هستند. فعالیت این نهادها می‌تواند به عنوان مکمل و تقویت‌کننده فرآیند آموزش‌های مهارت‌های پیشگیری و ایمن‌سازی کودکان تلقی شود. نقش نهادهای خارج از خانواده از یک سو در ارتقای آگاهی خانواده‌ها و از سوی دیگر حمایت از کودکان در مقابل آسیب‌ها و تهدیداتی است که در محیط‌های خانوادگی خطرناک بر آنها تحمیل می‌شود.

نقش وراثت در ابتلا به سرطان خون اطفال

نقش وراثت در ابتلا به سرطان خون اطفال

نقش وراثت در ابتلا به سرطان خون اطفال

 دکتر بهناز بصیری اظهار کرد: در برخی موارد وجود بعضی بیماری‌ها مانند فشارخون، دیابت، بیماری‌های کلیوی و … در مادر باردار می‌تواند موجب تولد نوزاد نارس شود. این متخصص بیماری‌های نوزادان تصریح کرد: بارداری‌های چندقلو، جنین‌هایی که به خوبی رشد نکرده‌اند، جفت سرراهی یا کنده شدن جفت، شرایط مختلف کمبود اکسیژن و اختلالات آناتومی نیز باعث زایمان زودرس می‌شود.

وی با بیان اینکه نوزادانی که زودتر از موعد به دنیا می‌آیند در معرض خطر بیماری‌های زیادی قرار دارند، افزود: مهم‌ترین بیماری که این نوزادان را تهدید می‌کند، بیماری‌های تنفسی است که آن هم به علت عدم رشد کامل دستگاه تنفسی بوجود می‌آید. نوزادان نارس به علت ناهماهنگی رفلکس مکیدن و خوردن شیر، ممکن است دچار مشکلات گوارشی مانند عفونت روده‌ای نیز شوند. این متخصص بیماری‌های نوزادان در خصوص عوارضی که نوزادان نارس را تهدید می‌کند، گفت: معمولا نوزادانی که نارس به دنیا می‌آیند سیستم گوارشی‌شان تکمیل نشده و با زردی به دنیا می‌آیند همچنین مستعد خونریزی‌های مغزی از داخل بطن مغز هستند. مشکلات قلبی و بیماری‌های مزمن ریوی نیز از آن دسته بیماری‌هایی است که امکان دارد نوزاد نارس را درگیر کند، البته همه موارد یاد شده وابسته به نوع و شدت نارس بودن نوزاد است. نوزادان نارس ممکن است نسبت به نوزادانی که به موقع متولد می‌شوند، دچار کمبود رشد قدی و وزنی باشند و دیرتر از سایر کودکان شروع به حرف زدن یا نشستن کنند.

بصیری ادامه داد: همه نوزادانی که نارس متولد می‌شوند نیازی به بستری شدن در بیمارستان ندارند؛ به طوری که میزان و شدت نارس بودن تعیین می‌کند کدام نوزادان بستری و کدام یک مرخص شوند. خانواده‌ها حتما باید نوزادانی که زودتر از موعد متولد شده‌اند را برای انجام معاینه‌های بینایی و سنجش شنوایی نزد متخصص نوزادان برند، پیگیری پزشکی پس از مرخص شدن را فراموش نکنند و هر دو هفته یک بار نوزاد را نزد متخصص مربوطه برند تا از میزان سلامتی وی اطمینان یابند.



منبع: بیا نی نی

برای اینکه کودکم صبحانه بخورد چه کار کنم؟

برای اینکه کودکم صبحانه بخورد چه کار کنم؟

برای اینکه کودکم صبحانه بخورد چه کار کنم؟

 تنوع غذایی نیز نقش موثری در تحریک اشتهای کودکان دارد و باید متنوع‌ترین غذاها برای صبحانه در نظر گرفته شود. بنابراین چه خوب است که والدین اگر هم خودشان تمایلی به خوردن شیربرنج، خوراک لوبیا، عدسی، فرنی، حلیم، آش شله‌قلمکار، تخم‌مرغ آبپزشده و… ندارند ولی برای کودکشان این نوع غذاها را تهیه کنند و در طول هفته در وعده صبحانه آن‌ها بگنجانند تا به این ترتیب تمام گروه‌های غذایی را مصرف کنند.

سن دو تا شش سال، سنی است که بیشتر کودکان دچار مشکل حساسیت در انتخاب غذا هستند و برخی از آن‌ها هم به دلیل هله‌هوله‌خوری تمایلی به صرف غذا ندارند. مشکل اغلب والدین در این سنین بدغذایی فرزندشان است و گاها برخی از آن‌ها از این مشکل کودکشان به ستوه آمده‌اند. با آنکه بارها متخصصان تغذیه تاکید کرده‌اند ذائقه کودک در دو سال اول زندگی شکل می‌گیرد و بعد از شروع تغذیه تکمیلی به تدریج باید تمامی گروه‌های غذایی را در برنامه غذایی کودک گنجاند تا طعم و مزه انواع غذاها را بچشد و به آن عادت کند، ولی متاسفانه این امر خیلی جدی گرفته نمی‌شود و طبیعی است که پس از آن با جملاتی این‌چنینی کودک مواجه شوید که من گوشت دوست ندارم، هویج یا قارچ نمی‌خورم، این غذا چیه من اینو نمی‌خوام و…. این مساله زمانی بدتر می‌شود که کودک وزن‌گیری خوبی نداشته باشد و در سنین رشد املاح و ریزمغذی‌های موردنیاز بدن را دریافت نکند

اگر کودک شما هم مشکل حساسیت در انتخاب غذا دارد و دامنه انتخاب غذایی او محدود است، توصیه‌های دکتر پیام فرح‌بخش را برای شکل‌گیری بهتر ذائقه کودک و تمایل او به خوردن غذا به کار بگیرید. در این مبحث صرفاً به توصیه‌های برای ترغیب کودک به خوردن صبحانه پرداخته می‌شود. دکتر فرح‌بخش، متخصص تغذیه و رژیم‌درمانی معتقد است اغلب ما بزرگسالان شاید به دلیل مشغله ذهنی و انجام روتین برخی کارها که به شکل عادت شده، فراموش می‌کنیم رنگ و لعاب بشقاب و لیوان و موادخوراکی تا چه حد می‌تواند روی کودک تاثیرگذار باشد و تمایل او به خوردن غذا را افزایش دهد. از طرفی دیگر، از این مساله هم غافل هستیم که در دنیای کودکان، لقمه‌های آماده کوچک و تزیین‌شده نان با پنیر و گردو یا پنیر و خیار و گوجه‌فرنگی یا حتی ساندویج تخم‌مرغ بیش از نان و پنیر و گردویی که در بشقاب بر سر سفره صبحانه گذاشته می‌شود، برای کودک جذابیت دارد و او را به خوردن صبحانه ترغیب می‌کند

به گفته وی تنوع غذایی نیز نقش موثری در تحریک اشتهای کودکان دارد و باید متنوع‌ترین غذاها برای صبحانه در نظر گرفته شود. بنابراین چه خوب است که والدین اگر هم خودشان تمایلی به خوردن شیربرنج، خوراک لوبیا، عدسی، فرنی، حلیم، آش شله‌قلمکار، تخم‌مرغ آبپزشده و… ندارند ولی برای کودکشان این نوع غذاها را تهیه کنند و در طول هفته در وعده صبحانه آن‌ها بگنجانند تا به این ترتیب تمام گروه‌های غذایی را مصرف کنند. در حال حاضر از روی تکرار و عادت، سفره صبحانه شامل نان، پنیر، کره، خامه و عسل یا انواع مرباست و کمتر در این وعده غذایی از غذاهای نامبرده و حتی خیار و گوجه‌فرنگی و سبزیجات دیگر استفاده می‌شود. علاوه بر این، یک لیوان آب پرتقال تازه نیز اشتهای کودک را برای خوردن صبحانه افزایش می‌دهد

این عضو هیات علمی دانشگاه در ادامه به والدینی که فرزند زیر شش سال دارند، توصیه کرد که میز صبحانه به ذائقه خود والدین چیده نشود و اگر پدر یا مادر مثلاً علاقه‌ای به خوردن شیر ندارند، دلیل بر این نیست که کودک هم چنین عادت غذایی داشته باشد. وی همچنین یادآور شد کودکان بدغذا، والدین بدغذایی هم دارند و اگر پدر و مادری همه غذاها را بخورند، کمتر با حساسیت کودک در انتخاب غذا روبرو خواهیم بود. به گفته فرح‌بخش اگر والدین علاقه‌ای به مصرف غذای خاصی ندارند، نباید این مساله را در حضور کودک مطرح کنند چون با بیان این مساله، این آموزش را به فرزندشان می‌دهند که این غذا بد است و نباید آن را خورد و متاسفانه گاها والدین ناخودآگاه بی‌آنکه بدانند با گفتن این حرف‌ها، پیام‌هایی را به کودک می‌رسانند که ذائقه او را تغییر می‌دهد مثلاً چون مادر تمایلی به خوردن گوشت قرمز ندارد، در حضور کودک مدام عنوان می‌کند که اصلاً گوشت قرمز دوست ندارم و کودک از حرف‌های مادر این پیام را دریافت و در وجود خود نهادینه می‌کند که او هم گوشت دوست ندارد!

این متخصص تغذیه و رژیم‌درمانی همچنین تاکید کرد در حال حاضر اغلب کودکان به‌خصوص زیر شش سال صبح‌ها دیر از خواب بیدار می‌شوند که همین مساله هم می‌تواند دلیلی بر بی‌تمایلی آن‌ها به خوردن صبحانه باشد و بهتر است که والدین صبح‌ها سر ساعات مشخصی کودک را از خواب بیدار کنند و از او بخواهند که حتماً صبحانه بخورد. دکتر پیام فرح‌بخش در نهایت توصیه کرد که والدین نباید کودک را به حال خود رها کنند چون اگر کودکی طعم انواع غذاها را تا سن دو سالگی امتحان نکند، بعد از آن کمی سخت است که بخواهید ذائقه کودک را به خوردن آن عادت دهید به‌خصوص از سن دو تا 4 سالگی که جزو سنین لجبازی کودکان هم محسوب می‌شود و کار کمی دشوارتر خواهد شد. بنابراین باز هم تاکید می‌شود والدین سعی کنند همه گروه‌های غذایی را جداگانه تا قبل از دو سالگی به کودک بدهند تا ذائقه او به طعم و مزه انواع خوراکی‌ها عادت کند.

 

منبع: سلامانه

 

بازی‌های استرس‌زا در ایجاد تیک عصبی نقش دارند

بازی‌های استرس‌زا در ایجاد تیک عصبی نقش دارند

بازی‌های استرس‌زا در ایجاد تیک عصبی نقش دارند

مهدی خادمی با اشاره به دلایل به ‌وجود آمدن تیک در کودکان، اظهار کرد: تیک به معنای انقباض عضلانی سریع و غیرقابل کنترل است و استرس و اضطراب از دلایل اصلی ابتلا به تیک‌های عصبی هستند. وی با بیان اینکه تیک‌های گذرا در کودکان بسیار شایع هستند، اظهار کرد: این تیک‌ها در کمتر از یک سال بهبود پیدا می‌کنند و تا 12 سالگی در کودکان به‌وجود می‌آیند. این روان‌شناس عنوان کرد: احتمال ابتلا به تیک در مردان سه برابر بیشتر از زنان است، باید این مساله را درک کنیم که استرس عامل بسیاری از بیماری‌ها از جمله افسردگی، پرخوری عصبی، مشکلات دستگاه گوارش و… است. ‌خادمی ادامه داد: بسیاری از تیک‌ها در مسیر رشد و پرورش کودک طبیعی هستند، اما والدین با ناآگاهی به بیشتر شدن تیک‌ها کمک می‌کنند. ‌وی با اشاره به انواع تیک در کودکان، گفت: تیک‌های حرکتی و صوتی دو نوع تیک هستند، تیک حرکتی ناگهانی‌تر اتفاق می‌افتد و فرد در مقابل کنترل آن‌ها ناتوان است. این تیک‌ها در صورت، پا، شانه و… بروز پیدا می‌کنند.

‌این روان‌شناس تصریح کرد: در تیک‌های صوتی علاوه بر تکان دادن عضلات صدایی نیز توسط شخص تولید می‌شود، این صدا می‌تواند به‌ صورت سرفه، عطسه و.. باشد. خادمی اظهار کرد: علت تیک‌های عصبی می‌تواند به عوامل محیطی و زیستی نیز مربوط باشد، در یک سوم موارد تیک‌ها پایه ژنتیکی دارند، اما در زمان فشارهای عصبی این تیک‌ها بیشتر می‎شود. ‌وی با اشاره به اینکه عدم توجه به تیک می‌تواند موجب کمتر شدن آن شود، گفت: تیک‌ها می‌توانند به‌صورت وسواس نیز بروز پیدا کنند، با کاهش استرس، اضطراب و فشارهای عصبی تیک‌ها را سریع‌تر می‌توان کنترل کرد، هدف از درمان تیک حذف کامل آن نیست، بلکه می‌خواهیم احساس ضعف را از کودکان دور کنیم تا بتوانیم تیک‌ها را راحت‌تر کنترل کنیم.

این روان‌شناس با بیان اینکه علاوه بر درمان دارویی درمان‌های دیگری نیز برای بهبود تیک وجود دارد، تصریح کرد: با ایجاد آرامش و حذف موقعیت‌های تنش‌زا می‌توانیم به کمتر شدن تیک کمک کنیم، علاوه بر این توصیف و تکرار تیک در آیینه و پیدا کردن جزئیات یک تیک نیز می‌تواند کمک‌کننده باشد. ‌خادمی اظهار کرد: درمان با طب سنتی نیز برای کاهش تیک مفید است، خوردن سنبل‌الطیب با عسل در اول صبح و بهارنارنج با عسل از جمله این‌درمان‌ها هستند. وی عنوان کرد: اگر افراد با نشانه‌های طولانی‌‎مدت تیک مواجه شدند، باید به یک روان‌شناس یا روان‌پزشک مراجعه کنند.

 

منبع: بیا نی نی

عواملی که هوش کودکان ایرانی را بیشتر می‌کند

عواملی که هوش کودکان ایرانی را بیشتر می‌کند

عواملی که هوش کودکان ایرانی را بیشتر می‌کند

نتایج تحقیق چهارساله‌ای که در ۱۳ استان ایران بر روی ۱۱۵۱ کودک شش تا هفت ساله انجام شده نشان می‌دهد وضعیت اقتصادی اجتماعی بیشتر از سایر عوامل در ضریب هوشی (IQ) کودکان نقش دارد با این‌حال تاثیر منفی اضافه وزن یا چاقی را بر ضریب هوشی کودکان نمی‌توان نادیده گرفت. گروهی از محققان ایرانی از دانشگاه‌های کارولینای شمالی، جانز هاپکینز، سوپله پاریس و شهید بهشتی تهران به سرپرستی دکتر امیر علیشاهی این تحقیق را انجام داده و آن را در نشریه تغذیه و دیابت نیچر منتشر کرده‌اند. هدف اصلی پژوهشگران این بود که با در نظر گرفتن وضعیت اقتصادی-اجتماعی، درک بهتری از ارتباط سلامت جسمانی با توانایی‌های شناختی کودکان پیدا کنند. توانایی‌های شناختی طیفی از فرایندهای ذهنی مثل ادراک، حافظه، زبان، استدلال و تصمیم‌گیری هستند که نشانه سلامت عملکرد مغز هستند. از این رو، محققان ضریب هوشی (IQ) را بعنوان معیار توانایی شناختی و ضریب توده بدنی (BMI) را بعنوان شاخص سلامت جسمانی در نظر گرفتند. 

ضریب توده بدنی بر اساس وزن و قد تعیین می‌شود و طبق آن افراد در چهار گروه زیر وزن، با وزن طبیعی، دارای اضافه وزن و چاق قرار می‌گیرند. به این ترتیب محققان بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳، با در نظر گرفتن سیزده عامل اقتصادی، اجتماعی و جمعیتی، رابطه بین ضریب توده بدنی کودکان پیش‌دبستانی ایرانی را با ضریب هوشی آنها در ۷۴ مدرسه در سراسر کشور بررسی کردند. نتایج این تحقیق نشان داد که بین ضریب هوشی پایین با ضریب توده بدنی ناسالم، بویژه ضریب توده بدنی بالا (اضافه‌وزن، چاقی) ارتباط معناداری وجود دارد اما این ارتباط با در نظر گرفتن وضعیت اقتصادی-اجتماعی کودکان به میزان زیادی تعدیل می‌شود.یکی از مهمترین یافته‌های این تحقیق که با تحقیقات پیشین نیز همخوانی دارد رابطه قابل ملاحظه تحصیلات پدر و مادر با هوش کودکان بود. به عقیده محققان این موضوع می‌تواند به تاثیر ژنتیک بر ضریب هوشی دلالت داشته باشد یا می‌تواند حاکی از تغذیه بهتر مادر در دوران حاملگی، اهمیت تحصیلات در خانواده‎های تحصیل‌کرده و آموزش بیشتر کودکان در سال‌های پیش از مدرسه در این خانواده‌ها باشد.

یکی از نتایج این تحقیق که تا حدی با تحقیقات دیگر متفاوت بود بالاتر بودن ضریب هوشی کودکانی بود با سزارین متولد شده بودند، در مقایسه با آنهایی که با زایمان طبیعی به دنیا آمده بودند. محققان احتمال می‌دهند نوع زایمان عامل تعیین کننده نباشد و دلیل این باشد که زنان تحصیل‌کرده در شهرهای بزرگ بیشتر سزارین می‌کنند. کودکانی هم با شیر مادر بزرگ شده بودند ضریب هوشی بیشتری نشان دادند، که به نظر محققان این می‌تواند هم نشانه تاثیر مثبت شیر مادر بر رشد و تکامل مغز باشد و هم بر این دلالت کند که شیردهی در طبقات اقتصادی-اجتماعی بالاتر رواج بیشتری دارد. در مجموع محققان به این نتیجه رسیدند که در خانواده‌های کم‌‌جمعیت و ثروتمند که در شهرهای بزرگتر زندگی می‌کنند، کودکان ضریب هوشی بالاتری دارند. محققان استدلال می‌کنند، پیچیدگی‌های زندگی شهری، تحصیلات پدر و مادر و کمتر قرار گرفتن در معرض اتفاقات و رخدادهای ناگوار و تنش‌زای زندگی (که باعث پایین ماندن میزان هورمون کورتیزول در خون می‌شود) از علل زمینه‌ساز چنین ارتباطی هستند. از طرف دیگر محققان به این نتیجه رسیدند که قومیت و سن پدر و مادر تاثیری بر ضریب هوشی کودکان ندارد. همانطور که تحقیقات اخیر و نیز هشدارهای وزارت بهداشت نشان می‌دهند، چاقی در بین کودکان ایرانی با سرعت زیادی در حال افزایش است و این تحقیق نشان می‌دهد، ۵.۷ درصد کودکان ایران چاق هستند و ۱۶.۲ درصد اضافه وزن دارند.۱۴.۷ درصد کودکان هم زیر وزن هستند.

 

منبع: سلامت نیوز

توصیه‌هایی برای امنیت بیشتر بچه‌ها

توصیه‌هایی برای امنیت بیشتر بچه‌ها

توصیه‌هایی برای امنیت بیشتر بچه‌ها

 در اینجا توصیه‌های مهمی‌را برای شما والدین عزیز گردآوری کرده‌ایم:

ایجاد یک چارچوب مشخص
از فرزندتان بخواهید که آدرس‌ها و شماره‌های مهم را به خاطر بسپارد و همواره مطمئن شوید که او آنها را حفظ کرده است. آدرس‌ها می‌تواند شامل آدرس منزل خود یا آدرس پدر و مادرتان یا آدرس یکی از آشنایان مورد اعتماد شما باشد؛ در حقیقت فرزند شما باید بداند برای مواقعی که گم می‌شود یا به کمک نیاز دارد، به کجا برود یا به چه کسی زنگ بزند. قوانین ثابتی را برایش در نظر بگیرید و این قوانین را همواره به او گوشزد کنید، همینطور مکان‌هایی که اجازه رفتن برای بازی دارد را برایش مشخص کنید. هر زمان که به بیرون از منزل می‌رود این قوانین را به یادش بیاورید و همواره با صبر و حوصله به او توضیح دهید که چرا بهتر است از مکان‌های خلوت، ایستگاههای بدون مسافر یا مناطق پوشیده از درخت دوری کند.

شماره تلفن‌های مهمی‌مثل پلیس ۱۱۰را به خاطر بسپارد
همواره از این مسأله مطمئن شوید که فرزندتان می‌فهمد در مواقع خطر باید شماره ۱۱۰ را بگیرد. به او مسیری که باید از خانه تا مدرسه طی کند را کاملاً نشان دهید و به او یادآوری کنید که اگر خطری او را تهدید کرد، به اولین مکانی که باید برود همان مدرسه است و با اولین جایی که باید تماس بگیرد، پلیس ۱۱۰ است.

دوری کردن از افراد ناشناس
به فرزندتان توضیح دهید که یک فرد ناشناس، در حقیقت کسی است که او آنرا نمی‌شناسد و با این حال ممکن است ظاهری مهربان داشته باشد. از آنجاییکه فرزند شما با توجه به سن کمی‌ که دارد، نمی‌تواند غریبه را از آشنا تشخیص دهد، ابتدا افرادی که غریبه نیستند را به او معرفی کنید و سپس این مسأله را برای او جا بیاندازید که مابقی افراد، غریبه و ناآشنا محسوب می‌شوند. با این حال مراقب باشید که وقتی شما در یک مرکز خرید یا در خیابان به فردی ناشناس سلام می‌کنید، حتماً به فرزندتان توضیح دهید که این شخص برای شما غریبه نیست، چرا که در غیر اینصورت فرزند شما درک نخواهد کرد که چرا این حق را ندارد که با غریبه‌ها و افراد ناشناس صحبت کند ولی شما چنین حقی را دارید.

هنگامی‌که ماشینی جلوی پای فرزندتان می‌ایستد، او چه کاری باید انجام دهد
به فرزندتان این نکته را توضیح دهید که آدم بزرگ‌ها به ندرت از یک بچه تقاضایی دارند یا از او آدرسی را سؤال می‌کنند. به او بفهمانید که هرگز نباید به ماشین یک فرد ناشناس نزدیک شود و اگر در چنین موقعیتی قرار گرفت و ماشینی پیش پای او ترمز زد، با عجله دور شود. اگر فکر می‌کند که مورد تعقیب این ماشین قرار گرفته است، باید به سمت ‌نزدیک‌ترین مکان عمومی‌سر راهش برود و با تمام قوا فریاد بزند و تقاضای کمک کند. جملاتی مثل ” این بابای من نیست” یا “این مامان من نیست”، مناسب‌ترین کلماتی است که در حین خطر می‌تواند ادا کند و به این شکل به رهگذران بفهماند که در معرض خطر قرار گرفته است. موقعیت‌های مختلف را برای فرزندتان شبیه سازی کنید. مثلاً به صورت عملی از یک فرد ناشناس دوری کنید و با قاطعیت بگویید “نه”. به این ترتیب هم توانایی “نه” گفتن را به فرزندتان یاد می‌دهید و هم به او نشان می‌دهید که در موقعیت مشابه همینطور با قاطعیت و با اعتماد به نفس رفتار کند و عکس‌العمل نشان دهد.

هنگامی‌که شخصی سعی می‌کند تا فرزندتان را بگیرد و بدزدد، او چه کاری باید انجام دهد
به فرزندتان توضیح دهید که حین رویارویی با یک بچه دزد خودش را به زمین بیاندازد، فریاد بکشد، به در و دیوار ضربه بزند، کتابها و وسایل شخصی‌اش را به این طرف و آنطرف پرتاب کند و با تمام قوا داد بزند “این مادر من نیست” یا “این پدر من نیست”. حتی به او بگویید که برای جلب توجه بیشتر، اشیاء و وسایل اطرافش را بشکند و از انجام هیچ کاری دریغ نکند. البته یادتان نرود همواره به فرزندتان بگویید که تنها در این موقعیت خاص یک چنین رفتاری از او سر بزند!

دقت به مواردی که هویت فرزندتان را نشان می‌دهد
اگر اسم فرزندتان را بر روی تیشرت، ظرف غذا، کوله پشتی، ژاکت و کت او می‌نویسید، سعی کنید که این نوشته برای دیگران خیلی واضح و خوانا نباشد. اگر اسم او برای افراد ناشناس به وضوح آشکار باشد، فرزند شما به راحتی متقاعد می‌شود که چون دیگران اسم او را می‌دانند، پس او را به خوبی می‌شناسند و دیگر غریبه و ناشناس محسوب نمی‌شوند. بنابراین در نوشتن هویت فرزند خود بر روی وسایل شخصی‌اش کاملاً جانب احتیاط را رعایت کنید.

همواره از فعالیت‌های او باخبر باشید
زمانی از وقت خود را به این اختصاص دهید که با فرزندتان در اطراف خانه گردش کنید. در این گردش‌‌ها کشف کنید که مکان‌های تفریح مورد علاقه فرزندتان کجاست؟‌‌ برای رفتن پیش دوستان خود از کدام مسیر عبور‌‌ می‌کند؟ و نیز اینکه هر روز چه کسانی را در طول مسیر ملاقات‌‌ می‌کند؟ اگر احیاناً مشکل و مسأله‌ای پیش بیاید، دانستن این اطلاعات واقعاً برای شما مفید خواهند بود.

مثل یک رادار فعال عمل کنید و همیشه گوش به زنگ باشید
به فرزند خود یادآوری کنید که باید همیشه احتیاط کند و مراقب باشد. به او یاد بدهید که به اطرافش دقت کند، به غریزه و حس ششم خود گوش دهد. به او توضیح دهید که خوب است بعضی از اوقات بترسد و اینکه ترس گاهی اوقات عکس العمل خوبی است. به او بفهمانید که غریزه و حس ششم، بهترین شیوه در شناسایی خطر محسوب‌‌ می‌شود و به او تأکید کنید که به این حس خود اعتماد کند.

هرگز سعی نکنید خود را رازنگهدار فرزندتان نشان دهید
اهمیت شیوه حرف زدن را به او خاطر نشان کنید. از این موضوع مطمئن شوید که فرزند شما به خوبی درک‌‌ می‌کند که بزرگترها رازهایشان را با یک بچه در میان نمی‌گذارند. به او بفهمانید که اگر یک آدم بزرگ با پافشاری سعی کند تا به او بقبولاند که راز او را برای پدر و مادرش فاش نخواهد کرد، در حقیقت در لفافه‌‌ می‌خواهد بگوید که برعکس رازش را به همه و از جمله به والدینش گذارش خواهد داد. برای او مثال‌های ملموس و واضح بیاورید، او به خوبی درک خواهد کرد.

او را در مکان‌های مختلف زیر نظر بگیرید و خیلی عادی و معمولی او را چک کنید
برای زمانیکه فرزندتان در منزل دوستانش به سر‌‌ می‌برد، یک برنامه تنظیم کنید و اورا موظف کنید که از این برنامه تبعیت کند و به قوانین این برنامه احترام بگذارد. در این برنامه زمانی را مشخص کنید که او حتماً با تلفن و یا به واسطه شخص دیگری با شما تماس بگیرد تا به شما اطلاع بدهد که کجاست، با چه کسی هست و چه ساعتی به منزل باز خواهد گشت. به او یادآوری کنید که باید این کار را هر روز انجام دهد.

شناخت شبکه اجتماعی پیرامون فرزندتان
سعی کنید که دوستان فرزندتان رابشناسید. شماره تماس و آدرس آنها را بدست بیاورید و نزد خود نگه دارید. حتماً اطلاعاتی راجع به والدین آنها جمع‌آوری کنید. به فرزندتان یاد بدهید که بدون اجازه شما، فردی را به داخل خانه راه ندهد.

به او تأکید کنید که بهتر است همیشه دو نفر باشند
هرگز اجازه ندهید فرزندتان به تنهایی به پارک، مراکز تجاری، سینما یا حتی به یک توالت عمومی برود. شما باید بر این قضیه پافشاری کنید که او حتماً و همیشه با یکی از دوستانش باشد.

در زمان غیبت شما چگونه رفتار کند
اگر احیاناً تأخیر داشتید، به کودکتان یادآوری کنید که یا در یک مکان عمومی و آشنا و امن منتظرتان باشد یا به منزل یکی از نزدیکان یا همسایگان مورد اعتمادتان برود. از این موضوع مطمئن شوید که او در یک ایستگاه خالی از مسافر یا یک منطقه متروکه که می‌‌تواند خطرناک باشد، منتظر شما نایستد.

یک رمز عبور مشترک با هم داشته باشید
اگر احیاناً فرد دیگری به جای شما و به نمایندگی از طرف شما به دنبال فرزندتان می‌‌رود، این رمز عبور را باید حتماً بداند.

قوانین داخل منزل را کاملاً مشخص کنید
قررات امنیتی برای کودکی که در منزل تنهاست، با کودکی که در خیابان و خارج از منزل تنهاست، فرق می‌کند. اما در هر دو مورد یک اصل مشترک وجود دارد و آن حفظ احتیاط در برابر یک فرد ناشناس است. این قوانین را به فرزندتان توضیح دهید، آنها را روی کاغذ بنویسید و نزدیک در خروجی یا تلفن، به دیوار بچسبانید. روی این کاغذ اسامی افرادی که اجازه ورود به منزل دارند را هم بنویسید.

مجموعه مشخصات فردی فرزندتان را تهیه کنید
کلانتری محل شما می‌تواند در تهیه و تأیید مشخصات فردی فرزندتان، به شما کمک کند. این مجموعه شامل موارد زیر است: کپی رنگی از شناسنامه، اثر انگشت‌‌، سوابق پزشکی و دندانپزشکی‌‌، گروه خونی، مشکلات سلامتی، دندانهای کشیده شده، ارتودنسی دندانها، شماره عینک، داروهای مصرف شده، آلرژی یا همان حساسیت‌‌ها و کلاً هر گونه اطلاعاتی که ممکن است مفید واقع شود.


منبع: سلام دکتر

 

اشتیاق کودک‌ به خوردن خاک را بررسی کنید

اشتیاق کودک‌ به خوردن خاک را بررسی کنید

اشتیاق کودک‌ به خوردن خاک را بررسی کنید

 دکتر هادی موسی‌خانی اظهار کرد: پدر و مادرها اگر می‌‎‌بینند فرزندشان تمایل دارد از سجاده آن‌ها مُهر بردارد و بخورد یا موارد دیگری مانند خاک گلدان را می‌خورد، حتما برای بررسی این اشتیاق به خاک خوردن در فرزندشان، به پزشک متخصص مراجعه کنند. وی افزود: خوردن خاک توسط بچه‌ها، علامتی از کمبود آهن در آن‌ها است و از آنجا که کمبود عناصری مانند روی و آهن آثار ناخوشایندی در سلامتی دارد، باید برای تشخیص و درمان به موقع اقدام کنید. سرپرست مرکز آموزشی درمانی قدس قزوین با بیان اینکه کمبود آهن می‌تواند رشد جسمی و ذهنی کودک را کم کند، تصریح کرد: بعضی از والدین به دلیل ترس از رنگ گرفتن دندان‌های کودک یا خرابی آن‌ها، قطره آهن تجویز شده را به درستی به کودک خود نمی‌دهند.

موسی‌خانی اضافه کرد: مقابله با کمبود آهن فواید بی‌شماری از جمله پیشگیری از کاهش ضریب هوشی و تمرکز بچه‌ها دارد و حتی در مورد پیشگیری از کوتاهی قد کودکان نیز می‌توان وجود این عنصر حیاتی را موثر دانست. عنصر آهن در بیشتر آنزیم‌های مهم بدن که در واکنش‌های شیمیایی شرکت می‌کنند، به عنوان یک جزء کاربردی و حیاتی نقش دارد.موسی‌خانی با اشاره به اینکه آهن نقش اساسی در بیشتر واکنش‌های پیچیده مغز و اعصاب دارد، یادآور شد: دستگاه گردش خون که مهم‌ترین جزء آن گلبول‌های قرمز است و نقش آن رساندن اکسیژن به تمامی سلول‌های بدن است، بدون آهن نمی‎تواند اکسیژن را جذب و در ارگان‌های هدف آزاد کند. سرپرست مرکز آموزشی درمانی قدس قزوین تاکید کرد: بر اساس دستوالعمل‌های سازمان بهداشت جهانی، قطره آهن از شش ماهگی شروع می‌شود و تا دو سالگی هم باید به طور مستمر ادامه داشته باشد، ولی طبق تحقیقات گسترده و مطالب علمی که در کتاب‌های مرجع آمده است، در نوزادانی که سر موقع به دنیا می‌آیند و از شیر مادر تغذیه می‌کنند از چهار ماهگی و در نوزادان زودرس از زمان دو برابر شدن وزن تولد، باید قطره آهن استفاده شود.

وی با اشاره به اینکه یکی از علائم فقر آهن کم خونی است، افزود: شاید به جرأت بتوان گفت که علایم اولیه فقر آهن، اختلالات عصبی و رفتاری مثل بی‌اشتهایی، تحریک پذیری، بی‌خوابی، لج بازی و تعریق است. موسی‌خانی افزود: قطره آهن به طور معمول زمانی شروع می‌شود که کودک دندان در نیاورده است. بنابراین اگر والدین سر وقت قطره آهن را شروع کنند، بچه عادت کرده و موقعی که دندان‌های شیری خود را در می‌آورد، مدت زمانی گذشته که کودک به طور مرتب قطره آهن خورده است و نباید مشکلی پیش بیاید. به هر حال تغییر رنگ دندان‌ها ناشی از آهن امکان پذیر است، ولی پوسیدگی دندان‌ها غیرطبیعی است. وی ادامه داد: جدا از موضوع سیاه شدن دندان‌های غیردائمی و شیری، ممکن است برخی بچه‌ها خوردن این قطره را دوست نداشته باشند، ولی والدین بدانند که هیچکدام از این دلایل نباید منجر به آن شود که با ندادن قطره آهن و کمبود آن، باعث اختلالات اصلی بدن کودک شویم. این فوق تخصص خون و آنکولوژی کودکان و عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین در پایان توصیه کرد: این دارو با قطره چکان به حلق بچه چکانده شده و بعد از آن مقداری آب یا آب میوه به بچه داده شود و یا با پنبه خیس، دندان‌های جلویی کودک را تمیز کنیم.


منبع: بیا نی نی

 

چگونه فرزندی باهوش داشته باشیم

چگونه فرزندی باهوش داشته باشیم

چگونه فرزندی باهوش داشته باشیم

شاید به جرأت بتوان گفت که داشتن کودکی باهوش آرزوی هر پدر و مادری است؛ آن‌ها از همان دوران بارداری با تغذیه مناسب یا انجام فعالیت‌های توصیه شده توسط متخصصان در تلاشند تا فرزندشان از هوشی سرشار برخوردار شود.

 

 

محققان معتقدند علاوه بر مساله ژنتیک که نقش مؤثری در شکل‌گیری مشخصات فردی از جمله هوش دارد، پرورش صحیح استعداد نیز می‌تواند به شکل چشم‌گیری در بالا رفتن هوش کودکان مؤثر باشدتا جایی که می‌توانید با فرزندتان بازی کنید. شخصیت و ذهن کودکان در خلال بازی‌های فکری چون شطرنج، پازل و انواع بازی‌های فکری رشد می‌کند تا علاوه بر خلق لحظاتی لذت بخش برای کودکان، بتوان ذهن آنها را نیز فعال‌تر کرد.

آموختن موسیقی تأثیر بسیار مثبتی بر هوش و عملکرد درسی کودکان دارد. هر چه سال‌های یادگیری دروس مربوط به موسیقی بیشتر باشد، تاثیر و عملکرد مضاعفی بر هوش کودکان دارد و به عبارتی آموختن دروس موسیقی در دوران کودکی شاخص مثبتی برای بهبود نمرات در دوران دبیرستان و افزایش هوش آنها در سال‌های آتی زندگی محسوب می‌شود.  تغذیه با شیر مادر را فراموش نکنید. شیر مادر علاوه بر حفظ سلامت نوزادان، درصد هوش آنها را نیز افزایش می‌دهد.

بازی‌های رایانه‌ای را خودتان برای فرزندانتان انتخاب کنید
بعضی از بازی‌های رایانه‌ای کودکان را تندخو و عصبی می‌کند؛ پس بازی‌هایی را برای فرزندانتان انتخاب کنید که باعث تقویت ذهن و افزایش تفکر و مهارت تصمیم‌گیری در آنها شود. در حال حاضر، شرکت‌های تولید کننده اسباب بازی تمرکز خود را بیشتر بر تولید وسایل بازی معطوف کرده‌اند که مهارت های حرکتی و حافظه کودکان و حتی نوزادان را تقویت می‌کند. این دسته از کودکان زودتر از بقیه هم سن و سالان خود نشانه‌های بصری را فرا می‌گیرند.

تاثیر تناسب اندام کودکان بر پیشرفت تحصیلی
مطالعات محققان نشان می‌دهد، کودکانی که اندام مناسبی داشته و در اوقات فراغت خود به ورزش و فعالیت بدنی می‌پردازند از هوش بهتری نسبت به هم سن و سالان خود برخوردارند و در انجام تکالیف و دروس نیز موفق‌ترند. بنابراین تا می‌توانید فرزندانتان را به انجام حرکات ورزشی تشویق کنید یا برای ترغیب انگیزه و اشتیاق در آنها به فعالیت‌های ورزشی و گروهی بپردازید.

حذف غذاهای شیرین و جایگزینی آن با مواد مغذی
 این رژیم غذایی به خصوص در 2 ساله اول زندگی از لحاظ ذهنی و رشد حرکتی به نفع فرزند دلبندتان تمام می‌شود. کودکانتان را به خوردن صبحانه تشویق کنید. صبحانه خوردن باعث تقویت حافظه، یادگیری و تمرکز شده و اجتناب از این کار خستگی زودرس را به همراه می‌آورد.

تقویت حس کنجکاوی در کودکان توسط والدین
همیشه سعی کنید مهارت‌های جدیدی را به فرزندتان آموخته و آنها را تشویق کنید که درباره پیرامون خود سؤال کنند و ایده‌های جدید را کشف کنند. این کار باعث برانگیختن حس کنجکاوی و افزایش هوش کودکتان می‌شود.

برای فرزندانتان کتاب بخوانید
کتاب خواندن، یادگیری و مهارت‌های شناختی را در کودکان افزایش می‌دهد. بنابراین محققان توصیه می‌کنند از همان سنین کودکی برای فرزندتان کتاب بخوانید تا فرزندتان باهوش‌تر شود.

چرا باید فرزندان را تشویق کنیم؟

چرا باید فرزندان را تشویق کنیم؟

چرا باید فرزندان را تشویق کنیم؟

 یک روانشناس تاکید کرد: اگر تشویق به گونه‌ای درست، اندیشمندانه، به موقع و متناسب صورت گیرد عاملی موثر بر سازندگی و جهت‌دهی فرزندمان است. هانیه رضایی با اشاره به اینکه تنبیه در مقابل روش‌های تشویقی موثر و مطلوب جایی ندارد، اظهار کرد: وقتی کودکی مورد تشویق قرار می‌گیرد کشش و جذبه‌ای در او ایجاد می‌کند که به ادامه سیر جهت مقصدی که والدین برای او تعیین کرده‌اند پرداخته و رفتار ناهنجار خود را ترک می‌کند، مثلا تشویق در پیشرفت تحصیلی و حتی رشد اخلاقی دانش‌آموز بسیار موثر بوده و در امر یادگیری و آموزش عامل محرک اساسی مثبت در فراگیری دانش‌آموز به حساب می‌آید.

این روانشناس ادامه داد: تجربه‌های معلمان و مربیان نشان می‌دهد دانش‌آموزانی که در کلاس و مدرسه به خاطر تلاش در درس و پیشرفت تحصیلی مورد تشویق قرار می‌گیرند بیش از افراد دیگر به فراگیری توجه نشان می‌دهند و موفق‌ترند؛ در واقع تشویق در فرم دادن شخصیت و سازندگی آن و جهت‌دهی و هدایت رفتار کودک نیز نقش مهم و اساسی دارد؛ چرا که از طریق آن می‌توان رفتار مثبتی را در دانش‌آموز پدید آورد و ریشه رفتار و عملکرد ناروا را در او خشکاند. وی افزود: هنگامی که فردی را در مورد کاری تشویق می‌کنیم در حقیقت به او می‌گوییم راه درستی در پیش گرفته و ادامه آن به صلاح و مصلحت او است، از این رو می‌توان گفت اصل اساسی در تشویق، تحریک درست عواطف یا توجه به آموزه‌های معنوی است تا زمینه‌ساز تحقق اعمال و رفتار مثبت افراد باشد، البته والدین باید در خصوص تشویق دقت زیادی داشته باشند؛ چرا که گاهی ناخواسته به رفتار بد پاداش می‌دهند، مثلا یک رفتار برایشان خنده‌آور یا تعجب‌برانگیز است و دقت نمی‌کنند که کنترل نکردن واکنش‌ها منجر به تکرار دوباره رفتارهای ناپسند می‌شود. 

رضایی خاطرنشان کرد: متاسفانه گاهی والدین ناخواسته رفتار خوب را با تنبیه پاسخ می‌دهند، در حالی که بی‌توجهی به رفتار کودک و یا تمرکز بر جزییات منفی یک رفتار خوب مثل ریخت و پاش اتاق درقبال کشیدن یک نقاشی جدید می‌تواند رفتار مثبت را خاموش یا کمرنگ کند؛ در واقع این خطاها می‌توانند به ایجاد مشکلات رفتاری و هیجانی در کودکان کمک کنند، البته باید در نظر داشته باشیم که پدر و مادر نیز مانند کودکان‌شان بی‌عیب و نقص نیستند، اما باید نهایت سعی خود را برای تربیت اعضای خانواده به کار گیرند. این روانشناس همچنین تصریح کرد: گاهی والدین از تنبیه کودک به دلیل رفتار بد غفلت می‌کنند(هنگامی که تنبیه ملایم ضرورت دارد)، گاه بی‌حوصلگی و مشغله زیاد زمان را برای تنبیه کودک از پدر و مادر سلب می‌کند، کودک در این مواقع چنین برداشت می‌کند که انجام این رفتار من برخی اوقات اشکال ندارد، چون همیشه من را به خاطرش مواخذه نمی‌کنند.

 

منبع: بیا نی نی