دسته: خردسال و کودک

آیا از جمله والدینی هستید که متوجه بروز ترس از موضوعی خاص در رفتار فرزندتان شده‌اید؟ ترسی که به جانش افتاده و حالا از یک مسئله ساده فراتر رفته و به یک مشکل تبدیل شده؟ در اینصورت درباره فراری دادن ترس‌ها از طریق بازی درمانی چقدر شنیده‌اید؟

بازی درمانی چطور به فرزند شما کمک می‌کند؟

بازی کردن برای رشد هر کودکی به لحاظ اجتماعی، احساسی، شناختی، فیزیکی، خلاقیت و زبان از ضروریات است. در واقع بازی درمانی به کودکی که نمی‌تواند به راحتی ارتباط کلامی برقرار کند و به شما بگوید دقیقا از چه چیزی می‌ترسد و احساساتش را نشان دهد کمک می‌کند. گاهی اوقات بچه‌ها در بازی درمانی صدمه روحی را که از اتفاقی خورده‌اند یا ترسی را که به دلیل وقوع یک حادثه به جانشان افتاده نمایش می‌دهند؛ در واقع آنها تجربه سختی را که منشا این ترس و اضطراب یا مشکل فعلی‌شان است بازی می‌کنند، به این ترتیب گذشته و اتفاقاتش برای آنها قابل درک می‌شود و خب حالا طبیعیست که بتوانند خیلی بهتر خودشان را با آینده تطبیق دهند.

رفع ترس و استرس در بازی درمانی

بعضی وقت‌ها کودکان تجربیات پر استرسی را در زندگی پشت سر می‌گذارند که برای آنها تبدیل به یک ضربه روحی، چه بسا در قالب ترس و اضطراب می‌شود. این تجربیات معمولا به صورت یک اتفاق طبیعی وارد ذهن بچه‌ها نمی‌شود بلکه می‌تواند به عنوان یک واقعه در ناخودآگاه آنها گیر بیفتد. در نتیجه این احساسات که بچه‌ها در بند آنها محصور شده‌اند و ناشی از همان تجربیات تلخ هستند در رفتارها و احساسات کودکان به صورت مشکل نمود پیدا می‌کنند.
برای اینکه بچه‌ها از ترس‌ و اضطرابشان عبور کنند و احساسات بهتری داشته باشند نیاز دارند تا معنای آن واقعه ترسناک یا استرس‌زا را درک کنند و آن را با آنچه که از دنیای فعلی خود می‌شناسند مطابقت دهند. این موضوع تحت عنوان تجربه در حال پردازش شناخته می‌شود که معمولا شامل بیان احساسات و افکار بچه‌ها به همراه درک جدید از آن تجربه یا همان منشا ترس و اضطراب است. این همان روندی است که یک بزرگسال در مواجه با یک درمانگر پیش می‌برد و درباره‌اش حرف می‌زند.

برای بچه‌ها اما اوضاع متفاوت است. حرف زدن درباره مشکلی مانند ترسیدن و استفاده از کلمات برای برای آنها کار سختی است. موضوع اینجاست که بچه‌ها با بازی کردن به جای حرف زدن خیلی بهتر می‌توانند خودشان را ابراز کنند. در بازی، بچه‌ها با استفاده از تصوراتی که دارند احساساتشان را نشان می‌دهند و این اتفاق به طور نمادین با اسباب‌بازی‌ها واقع‌ می‌شود؛ به این معنا که آنها تجربه‌ای یا دلیلی را که منشا مشکلشان محسوب می‌شود در قالب بازی نمایش می‌دهند. به عنوان مثال کودکی که در یک تصادف رانندگی بوده و حالا از این موضوع وحشت دارد در بازی تصادف دو خودروی اسباب‌بازی را تکرار می‌کند. کودکی که شاهد دعوای والدینش بوده جر و بحث بین عروسک‌هایش را نشان می‌دهد. به این ترتیب است که در بازی درمانی بچه‌ها این موقعیت را دارند تا هر چیزی را که نمی‌توانند درباره‌اش حرف بزنند به معرض نمایش بگذارند.
بچه‌ها از اسباب‌بازی بهره می‌برند و موقعیت‌های سخت و وقایع ناخوشایند زندگی‌شان را بازی می‌کنند؛ این استفاده نمادین برای ابراز احساسات به خودی خود یک درمان است که به ایجاد تغییرات مثبت در بچه کمک می‌کند. زمانیکه کودک در محیط درمانی و همراه تراپیست در موقعیت بازی درمانی قرار می‌گیرد، این شانس را دارد که تجربیات ناخوشایند خود را در طول بازی پردازش کند، در نتیجه ظرفیت‌های رشد ذهنی طبیعی کودک فعال می‌شود و احساسات و خاطرات گیر افتاده در ناخودآگاه او آزاد شده و رها می‌شوند. در واقع بازی درمانی توانایی فطری بچه‌ها در خود بهبودی را فعال می‌کند.

افکار جدید می‌آیند و ترس‌ها ناپدید می‌شود!

در طول بازی افکار خلاق شکل می‌گیرند و کودکان یاد می‌گیرند با درک محیط پیرامون خود مشکلات روز به روزشان را حل کنند. کودک ممکن است پایان جدیدی برای داستانی که او را می‌ترساند و باعث تشویشش شده بسازد. به عنوان مثال کودک این بازی را نمایش می‌دهد؛ کسی مثل یک هیولا یا یک شخصیت خطرناک دیگر عروسک او را هل داده و عروسک از بالای پله‌ها پرتاب شده. (ترس از افتادن می‌تواند ترس خود کودک باشد) حالا بازی بچه ممکن است تغییر مسیر دهد به طوریکه عروسک دیگری برای امداد رسانی سراغ عروسک اول بیاید. عروسک ناجی می‌تواند یک ابر قهرمان،‌ پلیس یا پزشک باشد. زمانی که کودک با عروسک مجروح مواجه می‌شود این را درک می‌کند که افتادن تقصیر او نیست؛ از این موضوع آگاه می‌شود که وقتی جراحتی اتفاق می‌افتد افرادی هستند که برای کمک به او بیایند و اوضاع را درست کنند.
در واقع این بچه‌ها هستند که با خلق پایان‌های پیروزمندانه و خوش در بازی‌ها قدرت درونی خود را پیدا می‌کنند و تصویر ذهنی‌ آنها از خودشان بهبود پیدا می‌کند طوریکه به این درک می‌رسند که دنیای ذهنی و روانی خود را قدرتمند کنند و از ترس‌ها رد شوند.
 

علیرضا رئیسی معاون بهداشت وزارت بهداشت، اعلام کرد تعداد مرگ و میر ناشی از آنفلوآنزا در کشور به ۱۹ نفر رسیده است. بیماری که پاییز امسال شیوع پیدا کرده و بهتر است همه نشانه های آن را بشناسند. دکتر خلیل رزاقی پزشک داخلی درباره نشانه های این بیماری گفت:« بیماری آنفولانزا علائم مختلفی دارد. عموما علائم این بیماری تب و لرز، سرفه، سوزش گلو، اسهال و استفراغ، سردرد، گرفتگی و دردناک شدن بدن و آبریزش بینی و یا کیپ شدن بینی هستند. اگر دوره بیماری طول کشید این موضوع بسیار خطرناک است چرا که می توان جان افراد را تهدید کند. آنفلوآنزا در صورت تداوم می تواند منجر به التهابات قلبی، مغزی و عضله ای شود و در مجموع در چند عضو بدن نارسایی ایجاد کند.ما با یک عفونت ویروسی در بیماری آنفلوآنزا روبرو هستیم که واکنش های التهابی شدید در بدن فرد بیمار به وجود می آورد و مسمومیت عفونی به وجود می آورد که ممکن است به قیمت جان فرد تمام شود.» بیشتر بخوانید ۱۱ روش مبارزه با آنفلوانزا.

علائم آنفلوآنزا در کودکان

رزاقی با هشدار در رابطه با آنفلوآنزا در کودکان گفت: «بروز این بیماری در بدن کودکان به شکل های مختلفی خود را نشان می دهد. گریه بدون اشک، صورت کبود، تنفس تند، تب شدید از این علائم هستند.»
او با بیان اینکه با شستن مداوم دست ها و گرفتن جلوی دهان و بینی و البته دوری کردن از محیط های شلوغ می توان از آنفولانزا پیشگیری کرد به جام جم گفت:« افراد مبتلا به این بیماری باید مایعات زیاد بخورند. مصرف دارو هم دقیقا باید بر اساس دستور پزشک باشد.»بیشتر بخوانید آنفلوانزا ریسم حمله قلبی را ۷ برابر می کند.
مبتلایان به نقص سیستم ایمنی، کودکان، سالمندان، مبتلایان به بیماری‌های مزمن قلبی، ریوی، ناراحتی‌های مزمن عصبی، ناراحتی‌های مزمن متابولیک، کلیوی، چاقی مفرط، زنان باردار، مبتلایان به سرطان و عفونت‌های مزمن مانند اچ آی وی و مصرف کنندگان مستمر آسپرین، کورتون، افراد تحت درمان شیمی درمانی و رادیوتراپی از جمله گروه‌های در معرض خطر آنفلوآنزا هستند.

روزگاری اعتقاد بر این بود که قند زیاد موجب بیش فعالی کودک می‌شود. اما تحقیقات به روشنی نشان داده است که تغذیه و عادات غذایی باعث بیش فعالی نمی‌شوند. با این حال گفته میشود برخی از نشانه‌ها وجود دارد که کودکان با اختلال بیش فعالی از نظر متابولیکی با دیگران متفاوتند.

چه غذاهایی می‌توانند بیش فعالی ایجاد کنند؟

به راحتی می‌توان گفت که تغذیه نامناسب بر سلامت همه تاثیر می‌گذارد. با این حال رابطه بین تغذیه و بیش فعالی به طور مشخص، معلوم نیست. قند بیش از حد، غذاهای تصفیه شده بیش از حد، میوه و سبزیجات کم، رنگهای غذایی قرمز و کمبود اسیدهای چرب امگا3 همگی به عنوان عوامل بالقوه‌ای مطرح شده‌اند که می‌توانند بیش فعالی را تشدید کنند. با وجود این طبق گزارش‌ها برخی از کودکان مبتلا به بیش فعالی با غذاهای سالم‌تر و طبیعی‌تری علائم کمتری را تجربه می‌کنند. با این حال این مختص کودکان مبتلا به بیش فعالی نیست.
اما براساس پژوهش‌های انجام شده رژیم غذایی عاری از سالیسیلات موثر است. سالیسیلات ترکیبی گیاهی است که به عنوان ماده نگهدارنده در محصولات غذایی فرآوری شده و رنگ‌ها و طعم‌های مصنوعی به کار می‌رود.

آیا اسید چرب مقصر است؟

برخی شواهد نشان میدهد که کودکان مبتلا به بیش فعالی ممکن است سطح اسیدهای چرب ضروری‌شان کم باشد. اسیدهای چرب امگا3 بر انتقال برخی از انتقال دهنده‌های عصبی تاثیر می‌گذارد. در حالی که تعادل اسیدهای چرب امگا 3 و اسیدهای چرب امگا 6 بر سلامت عمومی ثابت شده است برخی تحقیقات نشان می‌دهد که بیش فعالی و کمبود امگا 3 دو علامت دارند:

1. تشنگی بیش از حد
2. ادرار فراوان

البته در این زمینه تحقیق بیشتری لازم است. اما به طور کلی توصیه‌های غذایی برای کودکان شامل میوه و سبزیجات، غلات سبوس دار، لوبیا، گوشت بدون چربی و ماهی است.
بیشتر بخوانید: سه تمرین کاردرمانی برای کودکان بیش فعال

آیا رنگ‌های افزودنی می‌توانند بر بیش فعالی موثر باشند؟

اگرچه هنوز دلایل بیش فعالی ناشناخته است اما به بسیاری از والدین توصیه می‌شود منابع رنگی مصنوعی و مواد افزودنی غذایی از جمله نوشیدنی‌های شیرین، آب نبات و غلات رنگی را از بین ببرید و محصولات غذایی فرآوری شده را حذف کنید.
در ادامه با فهرستی از غذاهایی که ممکن است با علائم بیش فعالی مرتبط باشند، آشنا می‌شوید:

• شیرینی: آب نبات با قند و رنگ‌های مصنوعی، ترکیب بدی برای کودکان مبتلا به بیش فعالی است. ظاهرا این دو باعث تشدید علائم بیش فعالی می‌شود.
• سودا، کافئین: اگر کودک مبتلا به بیش فعالی باشد این را بدانید که این نوشیدنی‌ها اغلب دارای همان قند و شیرین کننده‌هایی هستند که میتواند علائم این بیماری را تشدید کند. مصرف زیاد قند و کافئین باعث ایجاد علائم بیش فعالی و پریشانی است.

• میوه‌ها و سبزیجات منجمد: اگرچه میوه و سبزیجات گزینه‌های سالمی برای رژیم غذایی بیش فعالی هستند اما برخی انواع یخ زده، حاوی رنگهای مصنوعی هستند و بنابراین امکان تشدید بیماری اختلال بیش فعالی وجود دارد.
• کیک شکلاتی و مخلوط: مخلوط کیک حاوی مقادیر زیادی قند و رنگهای مصنوعی است که می‌تواند منجر به بیش فعالی و سایر علائم آن شود. این محصولات غالبا با چندین شیرین کننده مصنوعی نیز همراه است.
• نوشیدنی‌های انرژی‌زا: نوشیدنی‌های انرژی‌زا در بین کودکان طرفداران زیادی دارد اما این محصول گنجینه‌ای از ترکیبات است که ممکن است علائم بیش فعالی را تشدید کند. قند، شیرین‌کننده‌های مصنوعی، رنگ‌های مصنوعی، کافئین و سایر محرکها در این نوشیدنی‌ها وجود دارد.
• ماهی و غذاهای دریایی: خوردن ماهی و سایر غذاهای دریایی با مقدار کمی جیوه می‌تواند علائم بیش فعالی را در طولانی مدت تشدید کند. جیوه نیز مانند سلولز هضم سختی دارد و میتواند با گذشت زمان در مغز تجمع یابد. بنابراین بهتر است در مورد مصرف ماهی با متخصص مشورت کنید.
• غذاهای حساسیت زا: بسیاری از کودکان با حساسیت به غذا پس از قرار گرفتن در معرض برخی غذاها ممکن است علائم بیش فعالی را نشان دهند. برخی از این قبیل غذاها شامل شیر، شکلات، سویا، گندم، تخم مرغ، لوبیا، ذرت، گوجه فرنگی، انگور و پرتقال است.

زمانی که کودکان وارد مدرسه می‌شوند با دنیای جدیدی آشنا می‌شوند که با محیط امن و آرام خانواده بسیار متفاوت است. آنها نیمی از وقت روزانه‌شان را در محیطی پر از کودک و معلمان آموزشی خواهند گذراند و به همین دلیل باید مراقب سلامت روانشان باشند. اما راههای افزایش سلامت روان در کودکان چیست؟ شما به عنوان والدین چقدر می‌توانید در ایجاد سلامت روان کودکتان موثر باشید؟ اینفوگرافی زیر را بخوانید:

بیش‌تر مادر و پدرها جمله‌ی «حوصله‌ام سر رفته» را بارها بارها از فرزندشان شنیده‌اند. هنگام شنیدن این جمله بعضی از والدین فهرستی از فعالیت‌ها که به نظرشان جالب است را برای کودک ردیف می‌کنند، بعضی کودک را به سراغ تلویزیون و تبلت و اسباب‌بازی‌های پر زرق و برق می‌فرستند و بعضی هم همراه با کودک‌شان بازی‌هایی که به نظر خود جالب می‌آید را انجام می‌دهند. اما باز هم کودک این جمله را تکرار می‌کند. چنین شرایطی سوال «با فرزند بی‌حوصله‌ام چه کنم؟» را برای بسیاری از پدر و مادرها به وجود می‌آورد.
شاید بد نباشد به جای عبارت کودک بی‌حوصله بگوییم کودکی که حوصله‌اش سر رفته است. این تغییر به ظاهر کوچک اما مهم است. زمانی که می‌گوییم کودک بی‌حوصله، صفت ناخوشایندی را به او نسبت می‌دهیم. گویا مشکلی متوجه کودک است. اما کودکی که حوصله‌اش سر رفته یک کودک عادی است و باید علت بی‌حوصله‌گی‌اش را در رفتار اطرافیان و محیط پیرامونش جست‌وجو کنیم. در این‌جا به چند عامل که ممکن است سبب بی‌حوصلگی کودک شوند اشاره می‌کنیم:

خستگی و گرسنگی

گاهی علت اصلی بهانه‌گیری و کم‌حوصله بودن کودکان شرایط جسمی‌شان است ولی چون نمی‌توانند به خوبی تشخیص دهند که چه چیزی آزارشان می‌دهد آن را با بی‌حوصلگی نشان می‌دهند. رفع نیازهای جسمی او به سادگی می‌تواند حال کودک را خوب کند و او را برای برگشتن به بازی و فعالیت‌های روزمره‌اش آماده کند.

نیاز به دیده شدن و توجه

به توجه، همراهی و نگاه محبت‌آمیز مادر و پدرشان نیاز دارند. فقدان توجه می‌تواند احساس ناامنی در کودک به وجود آورد و اعتماد به نفس او را پایین بیاورد. بهانه‌گیری و ابراز بی حوصلگی یکی از کارهایی است که کودکان برای جلب توجه والدین به آن دست می‌زنند.

نیاز به حرف زدن

همه‌ی انسان‌ها در هر سنی احتیاج دارند با دیگران ارتباط برقرار کنند و نیازها، دلخواست‌ها، تجربه‌ها و موضوع‌هایی که برای‌شان اهمیت دارد را بیان کنند. این نیاز در کودکان هم وجود دارد. از زمانی که کودک شروع به حرف زدن می‌کند می‌توان با او به گفت‌وگو نشست. اکر کودک نتواند به پدر و مادرش بگوید که از انجام چه کارهایی لذت می‌برد، چه ‌جور بازی‌هایی را دوست دارد و چه زمان‌هایی دلش می‌خواد در کنار آن‌ها باشد، نمی‌تواند به خود و پدر و مادرش کمک کند تا راهی برای از بین بردن بی‌حوصلگی بیابند.

نیاز به کسب تجربه‌های نو

بعضی کودکان اتاقی مملو از اسباب‌بازی‌های رنگارنگ و متنوع دارند اما باز هم حوصله‌شان سر می‌رود. تکراری شدن اسباب بازی‌ها یکی از دلایل بی‌میلی کودک برای بازی با آن‌هاست. دلیل دیگر می‌تواند نامناسب بودن اسباب‌بازی‌ها یا اصرار والدین برای استفاده از آن‌ها به شیوه‌های محدود و خاص باشد. محیط مناسب برای رشد کودک محیطی است که امکان تجربه کردن و طرح پرسش را برای کودک به وجود بیاورد. ایجاد چنین محیطی به اسباب‌بازی‌های زیاد نیاز ندارد. کافی است نیاز کشف و تجربه را در کودک به رسمیت بشماریم و با او همراه شویم تا هر وسیله‌ی ساده و دم دستی‌ای به ابزاری برای بازی و سرگرمی تبدیل شود.
بیشتر بخوانید: در بازی با کودک این 10 اشتباه را انجام ندهید
  

پس از شناختن نیازها و شرایطی که بی‌حوصلگی کودک را را تشدید می‌کنند، می‌توانیم به راه‌کاریی که وضعیت را تغییر می‌دهند و نیازهای کودک را رفع می‌کنند بپردازیم:

از کودک بپرسید دوست دارد چه کاری انجام دهد؟

توجه کردن اولین کاری است که در برخورد با کودکی که حوصله‌اش سر رفته است باید انجام داد. با همدلی و صبر از بپرسید «دوست داری چه‌طور کاری انجام دهی؟» و « من چه کمکی می‌توانم به تو بکنم؟» این‌گونه از نیاز واقعی کودک آگاه می‌شویم و پیشنهادهای ناکارآمد را برایش فهرست نمی‌کنیم.

• کودک را در کارهای خانه مشارکت دهید و مسئولیت‌های ساده به او بسپارید

کودکان از این‌که در کنار مادر یا پدرشان کاری را انجام دهند لذت می‌برند. این کار علاوه بر سرگرم‌کردن، امکان تجربه کردن و کسب مهارت‌های گوناگون را به وجود می‌آورد. اگر در حال آشپزی هستید، با توجه یه سن کودک، کارهایی مثل پاک کردن حبوبات، خرد کردن بعضی مواد غذایی و … را به او بسپارید. یا در گردگیری خانه از او کمک بگیرید. هنگام انجام کارهای دشوارتر مثل تعمیر وسائل خانه، دوخت و دوز، بخش کردن کولر و … هم می‌توانید از کودک بخواهید کنار شما باشد و درباره‌ی انجام آن کار به او توضیح دهید و با هم گفت‌و گو کنید و احساس مشارکت را به او منتقل کنید.

• در زمان‌های معین فعالیت‌های مشترک مادر/پدر و فرزندی داشته باشید

کودکان نباید برای سرگرم شدن به حضور همیشگی مادر و پدرشان وابسته باشند و باید کم‌کم بیاموزند که به تنهایی هم سرگرم شوند. اما بدون شک نیاز دارند تا زمان‌های خوشی را در کنار والدینشان بگذرانند. این‌که در این زمان‌های مشترک چه رخ دهد به ويژگی‌های کودک و نیازهایش بستگی دارد. در این‌جا چند پیشنهاد کلی و عام را مطرح می‌کنیم:

خاطره‌گویی

کودکان از شنیدن خاطرات کودکی پدر و مادرشان و کودکی خودشان لذت می‌برند. حتا اگر بعضی از آن‌ها را بارها و بارها شنیده باشند. دلیل لذت‌بخش بودن شنیدن خاطره‌ای آشنا، قابل پیش‌بینی بودن ماجرا و تداعی یک لحظه‌ی خوش است.

کتاب‌خوانی و قصه‌گویی

خواندن کتاب یا تعریف کردن قصه برای کودک، علاوه برای این زمان کودک را در کنار والدین به خوبی پر می‌کند، امکان گفت‌و گو، بازی، نمایش و سایر فعالیت‌های پس از خواندن را نیز فراهم می‌کند. همچنین کودک می‌آموزد که مطالعه کاری لذت‌بخش برای گذران وقت در زمان تنهایی است.

تماشای فیلم و کارتون در کنار هم

این که کودکی که حوصله‌اش سر رفته را پای تلویزون بنشانید تا دیگر بهانه نگیرد، دربیش‌تر مواقع نتیجه نمی‌دهد و چه بسا کودک را بیش‌تر کسل کند. اما تماشای کارتون و فیلم مناسب در کنار فرزند و در زمان‌های محدود می‌تواند سرگرم‌کننده و آرامش بخش و آموزنده باشد. تماشای مشترک کارتون هم مانند کتاب‌خواندن فرصت خوبی برای گفت‌وگو با فرزند در آینده ایجاد خواهد کرد.
بیشتر بخوانید: مراقب باشید این جعبه فرزندتان را جادو نکند!

بازی‌های خانوادگی

زمان‌های مشخصی در هفته را به بازی‌های خانوادگی اختصاص دهید. بازی‌های فکری و رومیزی ابزار خوبی برای این کار هستند. تعیین زمان قبلی برای چنین فعالیت‌هایی ضمن این‌که کودک را متوجه توجه پدر و مادر به نیازها و خواسته‌هایش می‌کند، به شیوه‌ای غیر مستقیم اهمیت برنامه‌ریزی را به او یادآور می‌شود و می‌تواند انگیزه‌ای باشد تا مسئولیت‌های دیگرش را به موقع و با نظم بیش‌تری انجام دهد.

گوش دادن به موسیقی مناسب کودک

همراه کودک‌تان به موسیقی‌های مناسب برای کودکان گوش دهید و همراه آن بخوانید. اگر خود یا فرزندتان سازی می‌نوازید می‌توانید موسیقی گوش دادن را با نوازندگی همراه کنید(فراموش نکیند هدف در کنار هم بودن و لذت بردن است نه ارتقای کیفیت نوازندگی) اگر سازی نمی‌زنید می‌توانید از وسائل منزل برای ساختن سازهای ساده و تولید صدا و ریتم استفاده کنید.
در یک نقطه در خانه نمانید.
گاهی اوقات اگر مکان انجام یک فعالیت تکراری را عوض کنیم،‌کودک به شوق می‌آید و دوباره به انجام آن فعالیت می‌پردازد. برای مثال اگر همیشه در اتاقش نقاشی می‌کشد و حالا حوصله‌اش سر رفته است، به او پیشنهاد دهید مداد رنگی‌هایش را به آشپزخانه یا هال بیاورد و نقاشی‌ بکشد.

محققان معتقدند در بسیاری از نقاط دنیا بیش از ۹۰ درصد کودکانی که به دلایل مختلف به پزشک مراجعه می‌کنند، آنتی بیوتیک دریافت می‌کنند؛ این در حالیست که فقط حدود ۲۰ درصد این کودکان به آنتی بیوتیک نیاز دارند.
پژٰوهشگران موسسه‌ای در سوییس به نام TPH به این نتیجه رسیده اند که کودکان کشورهای کم‌ درآمد و متوسط به طور میانگین در پنج سال اول زندگی ۲۵ نسخه آنتی بیوتیک دریافت می‌کنند. این مقدار بسیار بیشتر از حد است و به افزایش مقاومت آنتی‌بیوتیکی منجر می‌شود.
به گفته سازمان جهانی بهداشت، مقاومت ضد میکروبی تهدیدی بزرگ برای سلامت جهانی است. مقاومت ضدمیکروبی به مقاومت یک میکروارگانیسم (شامل باکتری، قارچ، ویروس و انگل) در برابر داروهای ضد میکروبی، برای درمان عفونت ناشی از آن گفته می‌شود. زمانی که این میکروارگانیسم‌ها نسبت به داروهای ضد باکتری، ضد قارچ و ضد ویروس مقاوم شوند، داروهای استاندارد بی اثر می‌شوند، عفونت در بدن باقی می‌ماند و به راحتی منتقل می‌شود.بیشتر بخوانید آنتی بیوتیک بچه ها را چاق می کند؟

مقاومت آنتی بیوتیکی به یک معضل جهانی تبدیل شده است و بر اساس آمار سازمان جهانی بهداشت، تعداد قربانیان ناشی از این بحران تا سال ۲۰۵۰ میلادی از سرطان تجاوز می‌کند.درمان بسیاری از بیماری‌های کشنده مانند سل، فقط با آنتی بیوتیک امکان‌پذیر است و همین یک مورد نشان می‌دهد مقاومت در برابر این گروه درمانی تا چه اندازه می‌تواند خطرناک باشد.
در ادامه آمده است در ۸۰ درصد کودکان مبتلا به مشکلات تنفسی در کشورهای کم‌ درآمد و متوسط آنتی بیوتیک تجویز می‌شود. در کودکان مبتلا به اسهال و مالاریا این اعداد به ترتیب ۵۰ و ۲۸ درصد هستند.
تجویز افراطی آنتی بیوتیک در کودکان علاوه بر افزایش مقاومت ضد میکروبی، توانایی سیستم ایمنی برای محافظت از بدن را کاهش می‌دهد و میکروبیوم روده را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

کودک دبستانی شما باید نکات تربیتی صحیحی را آموزش ببیند و در برابر رفتار مناسبی از سوی والدین قرار بگیرد تا بر اساس آنها بتواند کیفیت زندگی پیش روی خود را بالاتر ببرد. «مهدی میری» مدرس آموزش خانواده و کارشناس ارشد مشاوره و راهنمایی درباره این نکات ضروری توضیح می‌دهد.

نکات تربیتی کودکان دبستانی بر اساس هوش هیجانی

• آموزش مهارت تاب‌آوری؛ توانایی یا سازگاری موفقیت آمیز کودک در برابر شرایط تهدید کننده. یک درختی را تصور کنید که در زمستان روی آن برف آمده؛ درختانی که قوی‌تر هستند زیر فشار برف و طوفان شکننده نیستند و مقاومت می‌کنند. حالا اینکه یک کودک بتواند در شرایط سخت دوام بیاورد و این دوران را بگذارند یعنی مهارت تاب‌آوری را آموخته است. بچه‌ها در عین حال باید تحمل شکست را داشته باشند و فکر نکنند یک شکست پایان همه چیز است. بچه‌هایی که در این مورد آموزش دیده باشند در چنین مواقعی اذیت نمی‌شوند.

• آموزش خود مراقبتی کودکان؛ این مورد شامل مسائل جنسی است به این ترتیب که بچه‌ها اندام خصوصی خود را بشناسند و به کسی اجازه ندهند آنها را لمس کند. بدون هماهنگی سوار خودرو هیچ کسی نشوند حتی اقوام درجه دو و سه و با کسی که نمی‌شناسند همراه نشوند. والدین باید از تاثیر سوء استفاده جنسی از کودکان آگاه باشند. خیلی از والدین بیش از حد به این موضوع خوشبین هستند و فکر می‌کنند فرزندشان هنوز خیلی کوچک است و نباید خیلی مسائل را برای او بگویند. در نتیجه ابتدا خود والدین باید در این مورد آگاهی لازم را داشته باشند.
• پاسخ دادن والدین به کنجکاوی کودک در مورد مسائل جنسی؛ معمولا خانواده‌ها به این پرسش‌های کودکان خود بر اساس شرم و حیا جواب می‌دهند که این روش اشتباه است. آنها باید بتوانند با حوصله و زبان بدن مناسب به این سوال‌ها جواب دهند تا بچه‌ها مجبور نشوند برای جواب گرفتن سراغ اینترنت یا دوستانشان بروند و اطلاعات اشتباه بگیرند.
• ایجاد عزت نفس در کودکان؛ می‌توانیم با ارزشی که برای بچه‌ها قائل می‌شویم به آنها احساس مسئولیت و عزت نفس بدهیم. بچه‌ها نباید تحقیر و سرزنش شوند.

• وضع قوانین روشن؛ قوانینی که قرار است برای کودک دبستانی بگذاریم باید واضح و روشن باشد و تنظیم آنها با مشارکت خود کودک انجام شود. بیشتر بخوانید: باکودکی که به مدرسه نمی‌رود چه کنیم؟
• آموزش شناخت راز خوب و راز بد؛ والدین سعی می‌کنند به کودک رازداری را یاد بدهند؛ بچه‌ها هم به دلیل معصومیتی که دارند سعی می‌کنند رازدار باشند اما اگر کودکی خدای ناخواسته مورد سوء‌استفاده جنسی از طرف کسی قرار بگیرد و با این مسئله مواجه شود که این یک راز است و نباید کسی بداند شرایط سخت می‌شود. بنابراین پدر و مادر باید به کودک تفاوت راز خوب و بد را یاد بدهند تا بداند هر چیزی را نباید به عنوان راز نگه دارد.
• جلوگیری از عادت کودکان به فضای مجازی و بازی‌های کامپیوتری؛ باید در این مورد محدودیت‌هایی را قائل شویم. به گفته دانشمندان بچه‌ها نباید روزانه بیش از یکساعت وقت خود را در این فضاها بگذرانند که شامل گوشی، تبلت و کامپیوتر می‌شود.
• ساعت خواب مفید؛ کودک دبستانی در سن رشد است و بخشی از رشد او در خواب اتفاق می‌افتد پس باید دامنه خواب مفید برای آنها جا بیفتد تا از طرف خودشان هم رعایت شود.
• مقایسه نکردن کودک دبستانی با دیگران که حتی می‌تواند شامل خواهر و برادرش هم بشود.
• نباید از کودک در مسائل درسی و غیره انتظاراتی فراتر از توانایی‌هایش داشت. باید ابتدا توانایی‌های او را در هر مسئله‌ای بشناسیم و توقع نداشته باشیم بیشتر از آن چیزی که می‌‌تواند باشد.

• استفاده نکردن از روش‌های منسوخ تنبیه بدنی؛ والدین باید بدانند که حتی یک تنبیه بدنی کوچک مانند سیلی زدن می‌تواند سالها آثار مخربی بر روی فرزند آنها داشته باشد. تنبیه بدنی اصلا نباید در روش‌های تربیتی والدین جایی داشته باشد.
• توجه ویژه به شناخت استعدادها و تفاوت‌های فردی؛ در صورت شناخت می‌توان استعداد خاصی را در کودک دبستانی پیگیری و شکوفا کرد. می‌توان در این مورد از مشاورها و روش‌های علمی کمک کرد. باید استعدادهای کودک را شناسایی و تفاوت‌های فردی او را درک کرد.
• توجه ویژه به بازی و استفاده از بازی‌های مناسب جهت آموزش و تربیت کودک در مسائل مهم زندگی؛ این روش در روانشناسی به عنوان بازی درمانی مورد استفاده قرار می‌گیرد و برای حل مشکلاتی که ممکن است کودکان داشته باشند کاربرد دارد. بچه‌ها بازی کردن را دوست دارند به همین دلیل ما می‌توانیم خیلی از مسائل را از جمله موارد مهارتی را به آنها آموزش بدهیم.
• توانایی نه گفتن به کودکان؛ والدین باید این توانایی را داشته باشند که در مواقع ضروری به کودک نه بگویند و از سر دلسوزی به آنها “نه” را تبدیل به “بله” نکنند. به این ترتیب کودک از دوران دبستان تفکر منطقی را یاد می‌گیرد و متوجه می‌شود که قرار نیست همیشه خواسته‌هایش عملی شود.
• احترام به کودک و توجه به مسئولیت پذیری؛ باید نسبت به بچه‌ها احترام و پذیرش بدون قید و شرط داشت. گاهی والدین احترام با قید و شرطی را نثار فرزند خود می‌کنند. کودک وقتی احترام ببیند،‌ احترام می‌گذارد و این احترام و دوست داشتن بدون قید و شرط است.
• والدین باید خودشان الگوی تربیتی مناسبی برای کودک دبستانی خود باشند؛ بچه‌ها خیلی چیزها را از والدین الگو می‌گیرند و همانند سازی می‌کنند. این همانند سازی هم معمولا با جنس موافق اتفاق می‌افتد یعنی پسرها با پدرها و دخترها با مادرها. پس اگر خود پدر و مادر تلاش کنند از نظر رفتاری و شخصیتی موجه و صحیح باشند خیلی از نکاتی که پیشتر گفته شد اتوماتیک وار اتفاق می‌افتد.

بهترین ماده غذایی برای افزایش قد کودکان چیست؟ چه نوشیدنی می تواند به رشد قدی کودکان کمک کند؟ یکی از مهمترین دغدغه های ذهنی مادر و پدرها رشد مناسب فرزندانشان است. اینکه خوب وزن بگیرند و قد بلند شوند. اما چه مواد غذایی و چه نوشیدنی هایی به رشد قدی کودک کمک می کند؟

شیر سلطان نوشیدنی ها

درست است شیر فواید زیادی دارد، اما زمان مصرف آن خیلی مهم است. پژوهشگران تاکید می‌کنند، نوشیدن شیر لبنی باعث افزایش قد در دوره نوجوانی می‌شود. علاوه بر شیرهای لبنی مصرف سایر نوشیدنی‌های غیرلبنی مانند شیر بادام یا سویا ارتباط تنگاتنگی با قد کودکان دارد. اما تحقیقات نشان داده است که کودکان نوپایی که روزانه ۳ تا ۴ فنجان شیر بادام می خورند نسبت به همسالان خود که از شیر گاو استفاده می‌کنند کوتاه قدتر هستند. زیرا شیر بادام پروتئین و چربی کمتری نسبت به شیرهای دیگر دارد. مطالعات نشان داده است قد دختران علاوه بر ژنتیک ارتباط مستقیمی با نوشیدن شیر دارد. کودکانی که تا سه سالگی شیر بیشتری می‌خورند بعد از سن بلوغ ۲/۵ سانتی متر از هم سالان خود بلندتر هستند. به همین دلیل برای دختران تا قبل از بلوغ کامل و پسران تا ۲۵ سالگی نوشیدن شیر اهمیت زیادی دارد. بیشتر بخوانید مهمترین عامل تاثیر گذار در قد کودکان
 

شیر به تنهایی کافی نیست

شیر علاوه بر تاثیرات افزایش قد باعث تراکم استخوان و قوی شدن استخوان‌ها هم می‌شود. البته تمام محتویات رژیم غذایی کودکان بسته به شیر خوردن زیاد آن ها نیست بلکه باید به اندازه مصرف شود. رشد استخوان‌ها در زمان کودکی تاثیر به سزایی در سلامتی و محکم شدن استخوان‌ها بعد از بلوغ دارد. برای بلند شدن قد کودکان باید به اندازه کافی پروتئین، چربی، کربوهیدرات، ویتامین و موادمعدنی دریافت کنند. دریافت کم کالری در این دوران باعث ضعیف شدن بدن کودک، کوتاهی قد و حتی پایین آمدن ضریب هوشی کودک می شود.
براساس مطالعات بدست آمده کودکان ۲ الی۳ ساله باید روزانه ۲ فنجان شیر و ۴ الی ۸ ساله ۲.۵ فنجان شیرمصرف کنند. البته برای کودکان و نوجوانان ۹ الی ۱۸ ساله ۳ فنجان شیر توصیه می‌شود.بیشتر بخوانید چه ورزشهایی باعث افزایش قد کودکان می شود؟