دسته: دانستنی‌های کودکان

نحوه آموزش صبر به کودکان ، چگونه می توان به کودکان صبوری و شکیبایی را آموخت؟

یکی از 10 مهارتی که باید به کودکمان بیاموزیم صبر و شکیبایی است ، مهارتی که هر انسانی باید داشته باشد و والدین باید در آموزش آن به فرزندشان تلاش کنند و طبق آنچه در این بخش از بیا نی نی گفته شده است از راه صحیح پیش بروند.

1. با گام کوچک شروع کنید:

صبر در واقع یک مهارت است، بنابراین درست مثل هر مهارت دیگری نیاز به تمرین دارد. کودکان صبور به دنیا نمی آیند، اما با گذشت زمان،آن را یاد می گیرند خواسته های کودک خود را به تعویق بیاندازید تا مهارت انتظار کشیدن را در او تقویت کنید و به کودک بفهمانید صبوری او با پاداش روبه رو خواهد شد.

بی قراری از ناامنی و عدم اطمینان می آید.ما بی قراری میکنیم چون یک چیز را همین الان می خواهیم باور نداریم که با صبوری آن را بدست خواهیم آورد، کودکان هم همین حس را دارند. هنگامی که بچه ها به توجه نیاز دارند، به آنها بگویید که الان مشغول هستید، اما بعد از پایان کار به او توجه خواهید کرد پس زمان مشخصی را ارائه دهید.

2. یک تایمر را تنظیم کنید:

مفهوم اندازه گیری زمان برای بچه ها جدید است، به ویژه اگر آنها جوان باشند ؛درک 5 دقیقه یا 45 دقیقه برای آنها دشوار است. به بچه ها نمونه های بصری بدهید تا آنها را در درک زمان راهنمایی کنید. اگر بچه ها زمان را از طریق ساعت شنی ببینند، ارتباط بسیار بصری با زمان ایجاد می کنند البته، تایمر های دیجیتال هم مفید است.

هنگام زمان بازی کودک ناگهان نگویید” آماده شو باید برویم” محیط را پراسترس میکنید ؛ کودکان نمی توانند احساسات خود را با زمان وفق دهند همین موضوع باعث بی قراری می شود.

3. صبوری را تشویق کنید:

از آنجا که صبر و شکیبایی یک مهارت است، ما باید به طور مداوم آن را تقویت و اذعان کنیم ، تقویت مثبت یکی از قوی ترین انگیزه ها برای کودکان و بزرگسالان است.هنگامی که بچه ها حتی برای مدت کوتاه صبوری می کنند، آنها را تشویق کنید شما لازم نیست که آنها را با «جایزه» (مانند یک اسباب بازی) پاداش دهید.

فقط به آنها بیاموزید هر کس صبوری کند پاداش می گیرد. تقویت کلامی برای بچه ها عظیم است بگذارید آنها بدانند که متوجه صبر آنها شده اید، نشان دهید که با استقامت و استعداد آنها تحت تاثیر قرار می گیرید.

4. بی قراری را نیز تشویق کنید:

اغلب هنگامی که مشغول کارهای روزمره زندگی هستیم کودکان خود را فراموش میکنیم ، رفتارهای پرخاشگرانه نشانه ای از احساس نادیده گرفتن است.اگر فرزند شما با صبوری می جنگد،نشان دهنده آن است که رسیدن به مهارت صبوری کار دشواری است پس کاملا طبیعی است که با طولانی شدن زمان برای رسیدن به خواسته خود عصبی و بی قرار شویم.

بزرگسالان همیشه این احساس را دارند بنابراین وقتی بچه های شما می گویند “من نمی توانم صبر کنم! کار سختی است” به آنها بگویید که حرفشان را شنیده و درک میکنید. توضیح دهید که انتظار بخش بزرگی از رشد است و صبوری گاهی لازم است.

5. صبوری را به بازی تبدیل کنید :

بازی سرگرم کننده ترین روش است. بنابراین، باعث کاهش استرس و تحریک صبر و شکیبایی می شود ؛ زمانی که انتظار یک سرگرمی “چالشی” می شود، زمان به سرعت می گذرد. بچه ها یاد می گیرند خودشان را منحرف کنند و وقتی که انتظار تمام می شود، بیش از حد احساس آرامش می کنند.

6. لذت بردن از فعالیت های آرام:

در دنیای امروز، بسیاری از فعالیت ها در مورد سرعت هستند ،بازی های ویدئویی سریع، سرعت اینترنت فوری. متأسفانه،این شرایط همه ما را بسیار بی تاب می کند.با انجام فعالیت هایی که کمی کندتر هستند، با سرعت سریع مقابله کنید مثل بازی های قدیمی تخته ای، که بسیار طولانی تر از بازی های ویدئویی است.

7. توقف و بو کشیدن گل ها:

بچه ها به خاطر درک ذهنی در لحظه با تشویق فعالیت های حسی و مشاهدات، یاد می گیرند.هنگامی که بچه ها با انتظار کشیدن احساس ناامیدی می کنند، آنها را تشویق کنید تا به اطراف نگاه کنند.

آنها چه می بینند؟ آنها چه می شنوند؟ هنگامی از زمان برای نگاه کردن به دنیای جهان استفاده می کنیم، منطقی تر میشویم. فعالیت های حسی مانند بازی کردن با ماسه ها فعالیت های آهسته ای هستند ، بچه ها را تشویق کنید تا در مورد احساسشان فکر کنند.

8. الگوی صبوری :

ما الگوی صبوری کودکان هستیم، کار دشواری است ، بسیاری از ما وقتی سرعت اینترنت پایین می آید عصبی میشویم، یا در شرایط دیگر. زمان کالایی گرانبها است ما می خواهیم حداکثر استفاده از زمان را داشته باشیم.

کودکان و نوجوانان ما را مشاهده می کنند و به همین دلیل در فعالیت های خود عجله دارند. الگوی صبوری بودن کار سختی است. اما وقتی که در زمان معین به خواسته خود می رسیم ،هیچ هدفی برای صبر کردن باقی نمی ماند ، شاید نیاز باشد اهداف خود را به بخش های کوچک تر تقسیم کنید.ممکن است نیاز باشد اهداف خود را مرور کنید ، یک هدف بزرگ را تجسم کنید و مدل سختی کار، پشتکار و صبر را شبیه سازی کنید.

آرام باشید و یاد بگیرید برای بدست آوردن خواسته خود صبوری کنید. اگر زمان برایتان طولانی شد از راه کارهایی که برای تشویق کودکان استفاده می کنید پیروی کنید.صبر عادت است که کیفیت آن به مرور زمان بهبود میابد ، کودکان و بزرگسالان می توانند با هم کار کنند تا مزایای صبر را بیاموزند.

14 کار که یک پدر مسئولیت پذیر هرگز انجام نمی دهد

ما به پدرانی نیاز داریم که بدانند مسئولیت آن ها فقط بوجود آوردن فرزندان نیست. آن ها باید بدانند آنچه که از ما یک انسان می سازد صرفا توانایی باروری و تداوم نسل نیست، بلکه توانایی پرورش و تربیت یک انسان است. نقش پدر خیلی مهم است زیرا علاوه بر فراهم کردن یک خانه امن، او باید وظایف پدری اش را سخت کوشانه انجام دهد.

این وظایف عبارتند از:

حمایت عاطفی، راهنمایی و تشویق فرزند برای پیروز شدن در مبارزات زندگی 

کارهایی که پدران مسئولیت پذیر انجام نمی دهند

 پدران نقش بسیار پر رنگی در تربیت کودکان دارند به همین دلیل نحوه رفتار آن ها با کودکشان تاثیر بسزایی در شکل گیری شخصیت آن ها دارد.

1. پدر مسئول هرگز الگوی بدی نیست

تا به حال چند بار از یک پدر شنیده اید که به بچه هایش می گوید:”سعی کنید خود را کنترل کنید و عصبانی نشوید .” بعضی پدرها همیشه این جمله را می گویند اما خودشان فراموش می کنند و در عمل الگوی خوبی برای فرزندان نیستند. مثلا موقع رانندگی عصبانی می شوند و به راننده های دیگر با صدای بلند فحش می دهند. آن ها فراموش می کنند که بچه ها از رفتار والدین الگو برداری می کنند. هر پدری باید بداند که روزی پسرش از رفتار او پیروی می کند، نه از توصیه ی او. 

2. پدر مسئول فرزندش را کتک نمی زند

یک پدر مسئول برای تحمیل قوانین به فرزندش از خشونت فیزیکی استفاده نمی کند. بلکه می داند چطور از روش های بهتر استفاده کند که در دراز مدت موثرتر باشد. استفاده از خشونت به بچه می آموزد که تنها راه برخورد با امر متعارض خشونت است. 

3. او هرگز وقت گذراندن با بچه هایش را کنسل نمی کند

بچه ها از والدین انتظار دارند که برای آن ها وقت بگذارند. پدرانی که بیش از حد کار می کنند برای بچه هایشان وقت نمی گذارند و این بچه ها همیشه احساس می کنند دیگران ترکشان کرده اند. بازی کردن، فیلم تماشا کردن و با هم بیرون رفتن خیلی ارزشمند است و پدران خوب این را می دانند و به ندرت به خاطر بعضی تعهدات کاری وقت گذراندن با فرزندان را کنسل می کنند. 

4. او هرگز مراحل مهم زندگی را فراموش نمی کند

پدران باید نسبت به مراحل مهم زندگی فرزندان متعهد باشند. چنانچه در خانواده پلاس بیا نی نی عنوان شده است این مراحل می تواند یک مسابقه ی مهم، روز تولد و یا روز فارغ التحصیلی از دانشگاه باشد. بهترین راه شناختن یک بچه دنبال کردن پیشرفت و دستاوردهای اوست. وقتی پدران به این مسئله اهمیت ندهند بچه ها خیلی ناامید می شوند. کسی که فرزند خود را خوب می شناسد پدر عاقلی است. 

5. او هرگز غیر منصفانه از فرزندش انتقاد نمی کند.

این صحنه برای شما آشناست. پدرانی که تمایل دارند از تلاش های بچه ها انتقاد کنند و آن ها را کوچک جلوه دهند. آن ها درک نمی کنند بچه ای که ماشین را می شوید، انتظار دارد برای انجام این کار خوب تحسین شود. اگر قسمت هایی از ماشین خوب تمیز نشده، یک پدر مسئول به فرزندش می گوید برو و بخش هایی که خوب تمیز نشده را تمیز کن. این همچنین روشی است که به او آموزش می دهیم چطور کاری را خوب انجام دهد. 

6. او هرگز اجازه نمی دهد رابطه اش با همسرش بر طرز رفتار با فرزندش تاثیر بگذارد

وقتی تضاد و تنش بین همسران پیش می آید، فرزندان اغلب اولین کسانی هستند که زیان می بینند. یک پدر سرد و بی احساس، تنفرش به همه ی افراد خانواده منتقل می شود و ممکن است برای تسویه حساب با همسرش وقت کم تری برای بچه ها بگذارد. یک پدر مسئول همیشه اجازه می دهد ارزش هایش بر زندگی خانوادگی حاکم باشند. 

7. او هرگز بی احترامی نمی کند

وقتی پدری همسر و بچه هایش را دوست دارد و به آن ها احترام می گذارد ، این امر بر روابط خانواده تاثیر می گذارد اما وقتی پدری اجازه می دهد تلخی و بی احترامی رشد کند، آن ها هرگز نمی توانند همدیگر را دوست داشته باشند و به هم احترام بگذارند. این امر دو طرفه است و بخش اساسی مسئولیت پدری است. 

8. او هرگز اهل استبداد نیست

اکثر متخصصان پرورش کودکان به تفاوت بین اقتدار و استبداد اشاره می کنند. استبداد به این معنی است که همیشه حق با پدر است و قوانین را با خشونت به دیگران تحمیل می کند. مقتدر بودن به این معنی است که پدر در یک محیط گرم و حمایتی به فرزندان حق انتخاب و فرصت رشد می دهد. 

9. او شخص کاملا آسان گیری نیست

سر دیگر این طیف جایی است که پدر اجازه می دهد بچه ها آزاد باشند هر کاری دوست دارند انجام دهند و آن ها کاملا خود را خراب می کنند. این کاملا غیر مسئولانه است زیرا دنیای بیرون از خانه پر از موانع، محدودیت ها و قوانین است. سهل گیر بودن بدترین راه تربیت بچه است، چون او هرگز نمیتواند کارایی خوبی در جامعه داشته باشد.

مردم می گویند بچه را جامعه باید پرورش دهد اما اول پدر و مادر باید این کار را انجام دهند که فهمیده، دلسوز، تغذیه کننده و مسئول باشند و با کمک هم انضباط، شخصیت، درستی و مسئولیت را در فرزند خود ایجاد کنند. 

10. او هرگز بی تفاوت نیست

پدران بی مسئولیت فرزندشان را در خطر بزرگی قرار می دهند. آن ها نمی توانند بچه هایشان را در یک بازی همراهی یا زمانی که به حمایت عاطفی نیاز دارند آن ها را حمایت کنند. این بی تفاوتی منجر به آسیب جسمی و روحی بچه ها می شود. 

11. او هرگز به بچه هایش دروغ نمی گوید

تحقیقات نشان می دهد که بچه ها تا سن 5 سالگی دروغ گوهای ماهری می شوند. بسیاری از آن ها این هنر را با دیدن دروغ های والدینشان یاد می گیرند. گاهی اوقات والدین دروغگویی را این گونه به فرزند یاد می دهند که مثلا به او می گویند:” وانمود کن هدیه ی پدربزرگ و مادربزرگ را دوست داری.” یا وقتی کسی با آنها تماس میگیرد به بچه میگویند “تلفن را جواب بده و بگو پدرم یا مادرم خانه نیست”.

عجیب است که وقتی همین بچه ها به والدینشان دروغ می گویند آن ها ناراحت می شوند. والدین مسئول از خطرات دروغ گویی آگاهند و همیشه سعی می کنند واقعیت را به بچه ها بگویند. 

12. او هرگز درخواست کمک را رد نمی کند

وقتی با مشکلی روبرو می شویم، خیلی سخت است که پدر حاضر به کمک نباشد یا حتی نخواهد گوش کند. هیچ موقع برای بچه هایش وقت نداشته باشد. این بچه ها احساس می کنند جز مادرشان هیچ کسی را ندارند که از او کمک بخواهند. 

13. او هرگز به بچه هایش فحش نمی دهد

بعضی پدران سختگیر و کمی خشن به بچه هایشان فحش می دهند یا آن ها را مسخره می کنند. مثلا آن ها را احمق، تنبل یا نامرتب صدا می کنند. همیشه موضوعی برای انتقاد پیدا می کنند و این کار را جلوی دوستان، بستگان یا حتی همکاران انجام می دهند. پدران مسئول خیلی از بچه هایشان تعریف می کنند و آن ها را تشویق می کنند تا عزت نفس آن ها کم نشود. 

14. او هرگز از عشق ورزیدن به بچه هایش دست نمی کشد

حتی اگر ازدواج به هم بخورد ، یک پدر باید روابطش با فرزندان را حفظ کند . حتی اگر آن سر دنیا باشد. این برای مادر خیلی مهم است که دید فرزندان به پدر خراب نشود که همین قضیه در مورد پدر هم صدق می کند ، چون بعضی از والدین سعی می کنند از این اتفاق غم انگیز برای بد نام کردن طرف دیگر استفاده کنند.