پنج اشتباه مالی مادران

پنج اشتباه مالی مادران

پنج اشتباه مالی مادران

حواس ‌پرتی، مسئولیت و فشارهای مادر بودن ممکن است ما را به عادتهای بد مالی وادارد. در اینجا پنج اشتباه مالی رایج و قابل پیشگیری را که ممکن است مرتکب شوید، همراه با توصیه‌هایی درباره راههای پیشگیری از آنها می‌آوریم.
خرج کردن
اولین مشکل خرج زیاد است. مری هانت، نویسنده روزنامه و صاحب 16 کتاب درباره امور مالی فردی می‌گوید «مطالعات نشان داده است که وقتی مردم به جای پول نقد از کارت استفاده می‌کنند، سی درصد بیشتر خرج می‌کنند». این در مورد کارتهای بدهی هم مثل کارتهای اعتباری صدق می‌کند – حتی اگر کارتهای بدهی به حساب جاری شما متصل باشد و امکان خرج بیش از دارایی شما را ندهد، اما باز کارت هستند. و وقتی از این پلاستیکها به جای پول نقد استفاده می‌کنید، به درستی متوجه نیستید که چقدر از پول خود را خرج می‌کنید.
به همین دلیل، کارتها نه تنها بودجه شما را به یغما می‌برند، بلکه الگوی نادرستی هم برای فرزندان ما شکل می‌دهند. همان طور که هانت می‌گوید، « ما داریم نسلی پلاستیکی تربیت می‌کنیم. به مغازه می‌روی، کارت را بار می‌گذاری، کارت را به صندوق دار می‌دهی، و بعد آن را پس می‌گیری. هرچیزی را که خریدی به دست می‌آوری، و هنوز کارت خودت را هم داری!» در چشم کودکان شما، انگار چیزی را در ازای خریدهای خود مبادله نکرده‌اید. کودکان باید بفهمند که وقتی چیزی را می‌خرید، پولی را که خرج کرده‌اید به معنای واقعی از دست داده‌اید.
چه کنیم: هانت توصیه می‌کند هرچقدر هم  که دشوار باشد، سعی کنید برای خریدهای روزانه از پول نقد استفاده کنید. در واقع، این دشواری مزیتی است که مانع خرج کردن شما می‌شود. هانت پیشنهاد می‌کند که کارت اعتباری خود را در خانه بگذارید و یا حداقل در پاکتی نگه دارید که روی آن با حروف بزرگ نوشته شده «استفاده نکنید». به زودی درمی‌یابید که کمتر خرج می‌کنید، و کودکان شما هم می‌فهمند که چقدر پول خرج می‌کنید.
دردسر تولد
هدایا، کارت تبریک‌ها، و کاغذهای کادوپیچ خریدهای بی ضرری به نظر می‌رسند. اما اگر تعداد مهمانی‌هایی را که معمولا در آنها شرکت می‌کنید در نظر بگیرید، همین مقوله های شادی‌بخش می‌توانند مبلغ هنگفتی را شامل شوند.
به علاوه، راحت تر آن است که به دل کالاها بروید و صرف نظر از توان مالی خود، هرکدام را که خیال‌بافانه تر است انتخاب کنید.
هانت معتقد است، «پدر و مادرها اغلب خود هدیه را پیغامی می‌دانند؛ که انگار مبلغی که صرف هدیه می‌کنند نشان دهنده‌ی چیزهایی مثل بهایی است که به نقش والدینی خود می‌دهند یا احساس‌شان نسبت به خانواده». در آخر می‌گوید «والدین پول زیادی خرجِ هدیه های تولد دوستان کودکانشان می کنند».
البته پولی که صرف هدیه تولد بچه‌های دیگر می‌کنیم اصلا قابل مقایسه با پولی که بعضی از ما صرف تولد بچه های خودمان می‌کنیم نیست. در نظرسنجی مرکز کودکان، 16 درصد والدین چیزی بیش از 500 دلار را صرف اولین جشن تولد کودکشان می‌کنند، و این مبلغ هر سال بیشتر هم می‌شود.
چه کنیم: هانت توصیه می‌کند «خود را از بازی اسراف کنار بکشید. سعی کنید به این که دیگران چه فکری می‌کنند بها ندهید».
به هدیه‌های خانگی فکر کنید. هانت می‌گوید «یک چیز خیلی خاص بسازید، چیزی که حتی نتوانید قیمتی رویش بگذارید». بی‌نهایت هدیه وجود دارد که شما و فرزندتان می‌توانید در خانه بسازید – وب سایتهای کارهای دستی را ببینید که به شما ایده‌هایی درباره ساختن لوازم تحریر، شال یا کلاه دستباف، جواهرات، قاب عکس و صابون می‌دهند.
همچنین می‌توانید با استفاده از کارت تبریک های خانگی جلوی خرج اضافی را بگیرید. به جای هزینه کردن بیش از چند هزار تومان برای خرید یک کارت تبریک از مغازه، به فرزندتان کمک کنید خودش طراحی یا نقاشی کند. هانت توصیه‌ی مفیدی دارد، می‌توانید کارت تبریک دست سازِ کودکتان را قبل از هدیه دادن آن به کودک دیگر با هزینه اندکی در کتابخانه یا مغازه فتوکپی کنید.
دست آخر، سعی کنید به جای کاغذ کادوهای مغازه ای به راههای خلاق جایگزین فکر کنید. هانت پیشنهاد می‌کند مثلا از کاغذهای کمیک چاپِ یکشنبه‌ها استفاده کنید. این نه تنها کاغذ کادویی جالب و متفاوت به دست می‌دهد، بلکه فضای محیط را هم دوستانه می‌کند.
وقتی روز تولد فرزندتان رسید، می‌توانید به مهمانی تولدی بدون هدیه فکر کنید، و اگر مهمانها به پیشنهادتان گوش ندادند، از آنها بخواهید پول آن را به یک مرکز خیریه محلی اهدا کنند یا به کودکتان قولِ یک روز بازی یا گردش خارج از خانه را بدهند.
به علاوه، سعی کنید در دام مخارج چشم و هم چشمانه‌ی  جشن تولدها نیفتید. آیا کودک شما واقعا به دلقک نیاز دارد … یا یکی از بستگان هم می‌تواند لباس مسخره بپوشد و با بادکنک آبی همه را سرگرم کند؟ فعالیت‌های مفرح و کم هزینه‌ای وجود دارند که کودک شما و مهمانها را همانقدر سرگرم می‌کند که جشنهای پرهزینه.
زندگی برای امروز … و فقط امروز
اغلب به ما والدین گفته می‌شود که در حال زندگی کنیم تا از سالهای خردسالی کودکانمان بیشترین لذت را ببریم. اما وقتی پای پول در میان باشد، شاید کمی «کمتر» در حال زندگی کردن منطقی تر باشد.
مت پولمن، مشاور مالی که مراجعان او را بیشتر خانواده‌ها تشکلی می‌دهند، می‌گوید که میل والدین به نادیده گرفتن پس‌انداز شایع شده است و این همه ی اقشار با درآمدهای مختلف را در بر می‌گیرد.
پولمن می‌گوید «والدین فکر می‌کنند ما جوانیم، فرزندانمان جوانند، و ما نیازهای حیاتی کوتاه مدتی داریم. می‌توانیم بعدها به پس‌انداز فکر کنیم. اما واقعیت این است که مهمترین زمان برای جمع‌کردن و پس‌انداز سرمایه اکنون است. اگر در مضیقه قرار گرفتید، به راحتی می‌توانید سراغ پس‌اندازتان بروید. این خیلی بهتر از آن است که پول با بهره قرض کنید».
پولمن معتقد است که بسیاری از مادران و پدران پس‌انداز بلندمدت مثل پس انداز بازنشستگی و سرمایه‌گذاری دانشگاهی را نادیده می‌گیرند. این که صبر کنیم تا «بعدا» سرمایه جمع کنیم فکر نادرستی است، چون باید در اولین زمان ممکن شروع به جمع کردن آن مقدار سرمایه بکنید. پس‌انداز امروز می‌تواند فردا شما را در مخارج بزرگ یاری دهد.
چه کنیم: پس‌انداز کردن را عادت خود کنید. پولمن به خانواده‌ها توصیه می‌کند که بخشی از درآمد خود را هر ماه به صورت اتوماتیک در حساب پس‌انداز – کوتاه مدت و بلندمدت – ذخیره کنند. حتی اگر الان قادر به پس انداز مبلغ ناچیزی هستید، این کار را بکنید.
این کار به شما کمک می کند تا درباره مخارج خود بافکر و دقیق باشید. پولمن پیشنهاد می‌کند «سعی کنید تشخیص دهید که نیاز شما واقعی است یا فقط تصور می‌کنید که واقعی است. اگر مورد دوم باشد، سعی کنید آن مبلغ را به جای آن به پس انداز اختصاص دهید». آیا فرزند شما واقعا به دوختِ آن لباس یا آن اسباب بازی آموزش احتیاج دارد؟ آیا واقعا لازم است که چیدمان هنری میز او تغییر کند (یا اصلا به تغییر چیدمان نیاز است)؟ پولمن هشدار می‌دهد که اجاز ندهید ارزش شخص شما به عنوان پدر یا مادر وابسته به مقدار هزینه‌ی شما بشود. به عبارت دیگر، نقش والدینی خودتان را بر اساس این که چقدر هزینه نگهداری کودکتان می‌کنید ارزیابی نکنید.
نومیدی حاصل از سرجمع بدهی
فکر خوبی به نظر می‌رسد: همه بدهی‌های خود را روی هم جمع کنید و هر ماه فقط یک بار بپردازید. بالاخره چه کسی وقتش را دارد با اینهمه بستانکار سر و کله بزند وقتی باید از بچه‌های کوچک هم نگهداری کرد؟
متاسفانه سرجمعِ بدهی‌ها – اگر درست استفاده نشود یا درست فهمیده نشود – ممکن است مشکلات مالی را وخیم تر کند. برخی برنامه‌ها هزینه های پنهان و درصدی جریمه دیرکرد دارند. و حتی اگر از برنامه سرجمع بدهی درستی استفاده کنید، ممکن است تلقی خودتان از این برنامه به ضرر شما تمام شود. بزرگترین خطر سرجمع بدهی آن است که به شما تصور غلطی از پاک بودن حسابتان می‌دهد. با چنین طرز فکری، ممکن است در دام پرخطرِ بدهی‌های بیشتر و بیشتر بیفتید.
پولمن می‌گوید «مردم سرجمع بدهی را نوشدارویی فرض می‌کنند، مخصوصا وقتی خانواده‌ای جوان دارند. اما در واقع همچنان از قلاب بدهکاری آویزانند».
چه کنیم: پولمن توضیح می‌دهد، «شاید درصد پرداخت مناسب تری بگیرید، و این کار مزایای مالیاتی بالقوه‌ای هم دارد». البته او معتقد است که در ابتدا باید مخارج خود را تا جایی که می‌توانید قبل از دریافت این وام کاهش دهید».
اگر وام روی دارایی‌های خالص انتخابِ شما نیست، سعی کنید از طریق بانک محلی وامِ سرجمع بدهی دریافت کنید. به این طریق، نیازی نیست که نگران جریمه‌ها و کارمزدهای پنهان باشید. پولمن می‌گوید «برنامه‌های آنلاین سرجمع بدهی را باید با احتیاط بررسی کرد. بعضی از اینها به شکار افراد مستاصل با فیشهای پرداختی بی شمار می‌روند».
از همه مهمتر آن که بدون انضباط اساسی سراغ این برنامه‌ها نروید. آخرین چیزی که باید انجام دهید این است که در حالی که بدهی های قدیمی را می‌پردازید درگیر بدهی‌های تازه شوید. پولمن می‌گوید «وقتی در حال سرجمع بدهی هستید، چند بدهی تازه آنقدرها به چشم نمی‌آید. اما این رویه می‌تواند به راستی شتاب پیدا کند. خودتان را به آسانی زیر تلی از بدهی‌ها دفن خواهید کرد».
نخواهید، نمی‌گیرید
لیندا بابکوک استاد اقتصاد دانشگاه کارنژی ملون و نویسنده کتاب زن‌ها نمی‌خواهند ، می‌گوید مادرهای شاغل درآمدی را که لایق آن هستند دریافت نمی‌کنند – چون تقاضایش را نمی‌کنند. وی دریافته است که در حالی که مردها مدام درباره حقوق بالاتر و ارتقا مذاکره می‌کنند، زنها هرچه را به آنها بدهند می‌پذیرند. این در دراز مدت به فقدان مالی قابل توجهی می‌انجامد.
بابکوک معتقد است مادرها بیشتر از این نظر آسیب پذیرند، مخصوصا وقتی که بعد از مدتی مرخصی به خاطر بزرگ کردن بچه‌هایشان سر کار برمی‌گردند. او می‌گوید «مادرهایی که سر کار برمی‌گردند اغلب خودشان و مهارتهایشان را دست کم می‌گیرند». بنابراین وقتی شغلی به آنها پیشنهاد داده می‌شود، مذاکره درباره دستمزد به فکرشان خطور نمی‌کند.
بابکوک می‌گوید «این در مورد مادرانی که نیمه وقت کار می‌کنند هم صحت دارد. این مادران از این که شغلی انعطاف پذیر با ساعات مناسب خود پیدا می کنند آنقدر خوشحال می‌شوند که دیگر با درخواست درباره مبلغ بیشتر خطر نمی‌کنند.
چه کنیم: درک کنید که مهارتهای شما ارزشمندند. بابکوک می گوید «آنچه بیشتر مادران نمی‌دانند آن است که حتی اگر مدتی از کار دور بوده‌اند، به واسطه بزرگ کردن بچه‌ها مهارت های خود را پرورش داده‌اند – مهارتهایی از مدیریت زمان گرفته تا دیپلماسی. مادرها مهارتهایی بیش از آن که تصورش را بکنند با خود سر کار می‌آورند».
«موقعیت‌ها و دستمزدهای مختلف را بررسی کنید تا تصویری واقعی از آنچه استحقاقش را دارید به دست آورید. در گوگل سایتهای متقاضی مهارت خود را پیدا کنید – شاید اطلاعاتی درباره مقدار دستمزد داشته باشند. وقتی به جلسه مذاکره می‌روید، تصویر درستی از آنچه می‌خواهید از حقوق گرفته تا مزایا داشته باشید، این مذاکره موثر را راحت‌تر می‌کند.
به یاد داشته باشید که حقوق اولیه‌ای که به شما می‌دهند احتمالا کمترین خواهد بود، چون رئیس شما انتظار دارد در حین کار در این باره مذاکره کنید. بابکوک توضیح می‌دهد «کارفرمایان هرگز بالاترین مبلغی را که می‌توانند پرداخت کنند پیشنهاد نمی‌دهند».

نه راه برای کاهش مخارج خانواده

نه راه برای کاهش مخارج خانواده

نه راه برای کاهش مخارج خانواده

به دنبال مصارف پنهان بگردید

آیا می‌توانید خدمات تلفن همراه و خدمات تلفن راه دور یا اینترنت ارزانتر پیدا کنید؟ آیا وقت آن نشده است که فکری برای پرداخت رهن خانه یا اقساط اتومبیل خود بکنید؟ چطور است که از تماسهای راه دور صرفنظر کنید یا کارتهای تلفن اعتباری بخرید یا در ساعاتی غیر از اوج مصرف استفاده کنید؟ آیا می‌توانید از پول عضویت باشگاه صرف نظر کنید – و به جای آن می‌توانید پیاده‌روی کنید و بدوید؟ شاید بتوانید تنها یک اتومبیل برای همه خانواده داشته باشید – و در هزینه بنزین، بیمه، و نگهداری اتومبیل صرفه جویی کنید. حتی کوچکترین تغییرات مثل کم کردن دمای آب گرمکن یا نصب سرشیر دوشهای کم مصرف می‌تواند هزینه شما را در ماه کاهش دهد.

مواظب کارتهای اعتباری باشید

اگر حسابهای کارت اعتباری مقدار زیادی از بودجه ماهانه شما را می‌بلعند، سعی کنید حساب هایتان را یکی کنید یا حسابی با نرخ بهره کمتر را انتخاب کنید. وضعیت کارتهای اعتباری خود را بررسی کنید: آیا مبالغی اتوماتیک کسر می‌شوند – عضویت‌ها یا اجرت ماهانه – که می‌توانید حذفشان کنید؟
سفرهای خانوادگی کم هزینه ترتیب دهید
به جای اقامت در هتل، سعی کنید با دوستان خود سفر کنید و با هم خانه‌ای کرایه کنید. این معمولا ارزانتر از اتاقهای هتل است و به شما اجازه می‌دهد تا به جای رفتن به رستوران، خودتان غذای خود را بپزید. پیشنهادات دیگر: به سفرهای محلی بروید تا بتوانید با اتومبیل خود سفر کنید و مجبور به پرداخت هزینه‌ی پرواز نشوید. یک سردکن پر از لقمه و مواد لازم ساندویچ با خود داشته باشید تا مجبور نشوید در هر وعده از غذای بیرون استفاده کنید. یک چادر ببرید و هرجا که خواستید اردو بزنید.

از کارهای تعاونی بهره ببرید

غذا را با معاونت دوستان و همسایگان تهیه کنید – هر شب یک خانواده مسئول تهیه غذای همه می‌شود. این در وقت صرفه جویی می‌کند، گروه را قوام می دهد، و بچه ها را با انواع غذاها آشنا می‌کند، و این کار باعث می‌شود تا مواد غذایی را در حجم زیاد و ارزانتر تهیه کنید (بدون این که مجبور باشید تمام مدت هفته ها را یک جور غذا بخورید).
معاونت در نگهداری از بچه‌ها هم فکر خوبی است. با تقسیم وظایف نگهداری از بچه‌ها با خانواده‌های دیگر، می‌توانید در هزینه نگهداری از کودکان صرفه جویی کنید و خیالتان راحت باشد که بچه‌های خود را به کسانی می‌سپارید که به آنها اطمینان دارید.

از رستوران بپرهیزید

جانی مک کوی، موسس وب سایتِ مادران خسیس (Miserly Moms) که خودش هم مادر است می‌گوید «یک خانواده متوسط امریکایی چهار بار در هفته بیرون از خانه غذا می‌خورد که مبلغ هنگفتی از بودجه آنها را به خود اختصاص می‌دهد. با ایجاد اصلاحات بی خطر و کوچکی در عادات غذایی می‌توانید صرفه جویی زیادی کنید. در شب قرار، بچه‌ها را پیش دوستان بگذارید و به جای بیرون رفتن، در خانه شامی رویایی زیر نور شمع تهیه کنید. در روزهای کاری، غذای خود را به اداره ببرید. در آخر هفته‌ها ترتیب پیک نیک در پارک یا ساحل را با خانواده بدهید. به جای رفتن به بوفه‌ی خوراکی، ساندویچ‌های خود را به زمین بازی، باغ وحش، یا سالن سینما ببرید. همچنین می‌توانید با تهیه قهوه در خانه صرفه جویی کنید – آن قهوه‌های رویایی فقط هزینه سازند. چیزهای جزئی و لیوان سفری خود را شادمانه همه جا ببرید.

سرگرمی های ارزانتر پیدا کنید

به جای رفتن به تئاتر، به برنامه‌های عصرانه بروید یا فیلم کرایه کنید، سعی کنید به جای پرداخت هزینه اشتراک از ویدئو کلوب محل خود ویدئو و دی وی دی قرض بگیرید. آیا وقتی که می توانید دی وی دی برنامه های تلویزیونی مورد علاقه تان را اجاره کنید، واقعا لازم است که تلویزیون کابلی داشته باشید؟
همچنین می‌توانید در یافتن راههای کاهش هزینه و پر کردن وقت خانواده خلاقیت به خرج دهید. به جای بیرون رفتن، بازی‌های شبانه با خانواده خود ترتیب دهید، یا برای کاهش هزینه هدایا سعی کنید کادوهای دسته جمعی تهیه کنید.

خریدار باهوشی باشید

مک کویی توصیه می‌کند با هزینه مواد غذایی شروع کنید. «این معمولا بزرگترین دسته مخارج ما را تشکیل می‌دهد، و راههای مختلفی برای کاهش آن وجود دارد». عمده بخرید، از کوپن استفاده کنید و تخفیف بگیرید. (می‌توانید کوپنهای خود را در تابلوی اعلانات دادوستد با والدین دیگر معاوضه کنید). محصولات بدون نشان تجاری اغلب ارزانتر از مارک های معروف هستند.
برای خرید لباس، لوازم کودک، و کالاهای شبیه آن، مغازه‌های دست دوم و سمساری جای چانه و تخفیف بسیار دارند.یا اگر می‌خواهید جنس نو خریداری کنید، لباس سال بعد را در حراج آخر فصل بخرید. برای مبلمان و اثاث خانه دنبال ِ مدلهای نمایشی بگردید – مطمئنا تخت تازه‌ای که زده دارد چندان به چشم نمی‌آید، اما قیمت را تا حد قال توجهی پایین می‌آورد.
آخر آن که به جای سالنهای گران قیمت، به دنبال کلاسهای آموزش زیبایی باشید. کلاس‌های زیبایی در ازای خدماتی مثل کوتاه کردن مو و اصلاح صورت تخفیف می‌دهند.

بودجه خود را تحت نظر داشته باشید

هتر دی جرج ِ خانه‌دار از سیستم پاکتی ساده‌ای استفاده می‌کند: او هر دو هفته یک بار چک شوهرش را نقد می‌کند و آن را برای مخارج بخصوص به پاکت های مختلفی تقسیم می‌کند. بنابراین، اگر 400 دلار را در ماه به خرید خواروبار اختصاص داده است، هر دو هفته یک بار 200 دلار در پاکت می‌گذارد. بعد زمان آن که برسد می‌داند که پول مورد نیاز را خواهد داشت. دی جرج پاکت هایی برای هزینه های ثابت و همینطور تفریحات دارد. او می‌گوید «ما مقدار بودجه مشخصی را برای بیرون رفتن کنار می‌گذاریم. اگر هیچ پولی در پاکت غذای بیرون از خانه وجود نداشته باشد، در آشپزخانه غذا می‌خوریم.»
همین طور، می‌توانید از حساب بانکی جداگانه‌ای به این منظور استفاده کنید تا مطمئن باشید که برای هزینه‌های ثابت ماهانه یا سالانه پول کافی دارید. مجموع مخارج سالانه ثابت خود را محاسبه کنید، آن را تقسیم بر 12 کنید و ان مقدار را هر ماه در دفترچه‌ی حساب جداگانه‌ی خود بریزید. به محض این که به این سیستم عادت کنید، دیگر نیازی به دست و پا زدن برای پرداخت مالیات دارایی‌ها یا دیگر هزینه‌های ثابت خود ندارید.

زمان کافی کنار بگذارید

برنامه‌ریزی و تهیه برنامه بودجه، پیدا کردن کمترین قیمتها، جمع‌آوری کوپن، و خرید با بهترین قیمتها کار زمان بری است. خرید عمده و تهیه غذا، یا تهیه هدیه به جای خرید آن زمان بیشتری هم می‌برد. مک کوی می‌گوید که در هفته هفت ساعت را به کاهش هزینه‌های خانواده اختصاص می‌دهد. «این همه چیز را در بر می‌گیرد: از برنامه‌ریزی غذایی تا خرید، تهیه چیزهایی از دور ریزها، و دقت به خرج و مخارج خانواده. اما وقتی مزایای این کار را در نظر بگیرید، این اصلا چیزی نیست».

 

نگاهِ تازه‌والدها به دارایی خانواده

نگاهِ تازه‌والدها به دارایی خانواده

نگاهِ تازه‌والدها به دارایی خانواده

آمدن فرزند تازه می‌تواند وضعیت مالی خانواده شما را دگرگون کند. شاید ناگهان مجبور شوید با درآمد کمتری زندگی خود را بچرخانید چراکه یکی از زوجین ممکن است مجبور شود کمتر کار کند یا اصلا کار نکند. و مطمئنا هزینه‌های بیشتری هم خواهید داشت مثل هزینه اسباب و لوازم کودک و هزینه نگهداری کودک.
در اینجا چند نکته قابل توجه است:
آیا به بیمه زندگی نیاز داریم؟
بله، اما تعیین ِ مقدار پوشش بیمه‌ی درست آنقدر سخت یا پیچیده نیست که از آن بترسید. بیمه زندگی ارزان نیست، اما اتخاذ سیاست درست آرامش روانی و تضمینی به شما می‌بخشد که بعد از مرگ شما وقتی بچه‌ها هنوز کوچک‌اند، خانواده تحت نگهداری مالی قرار خواهد گرفت.
دو گزینه اصلی شما بیمه‌ی تمام زندگی (دایمی) یا مدت‌دار است. بیمه مدت‌دار برای خانواده در حال رشد منطقی‌تر است، اما هردو گزینه مزایای خود را دارند.
درباره بیمه عمر بیشتر بدانید.


آیا به بیمه از کار افتادگی نیاز داریم؟
این را در نظر بگیرید: بین سنین 35 تا 65 سالگی – در بهترین سالهای زندگی‌تان – ممکن است دچار سانحه‌ای آسیب‌زننده شوید که شما را از کار کردن برای ادامه زندگی باز می‌دارد. داشتن ِ بیمه از کار افتادگی به این معنی است که حتی زمانی که نتوانید کار کنید سهمی از حقوق معمول خود را ، شاید تا مدتها بعد از انقراض ِ غرامت کارگری یا مزایای کارمندی، دریافت خواهید کرد.
درباره مواردی که هنگام انتخاب برنامه خود باید لحاظ کنید، اینجا بخوانید.
 
آیا واقعا به وصیت‌نامه نیاز داریم؟
حتما. اگر نداشته باشید، سرنوشت قیمومیت فرزندتان و دارایی‌هاتان را به دست دادگاه می‌سپارید. سعی کنید که شرایط احتمالی بعد از مرگ خود و همسرتان را در نظر بیاورید.
راهنمای ما به شما کمک خواهد کرد تا از پس این کار سخت احساسی بربیایید.


به دنیا آمدن فرزند ما چه تاثیری در وضعیت مالیاتی مان خواهد داشت؟
شما می‌توانید تقاضای فرم مالیاتی تازه‌ای بر مبنای درآمد خود بدهید. (بهترین کار این است که در اسرع وقت بعد از تولد نوزاد شماره امنیت اجتماعی او را دریافت کنید). به اضافه، واجد شرایط حق اولاد و حق نگهداری فرزند هم خواهید شد.
برای اطلاعات بیشتر، به راهنمای مالیات خانواده مرکز کودک مراجعه نمایید.


آیا بیمه سلامت من باید تغییر کند؟
اگر از طریق محل کار خود بیمه شده‌اید، لازم است که فرزندتان را هم به بیمه سلامت کارفرمای خود اضافه کنید. بیشتر شرکت‌های بیمه سلامت قوانین و سیاست گذاری های خاصی برای فرزندان دارند. از عامل خود بخواهید جزئیات موارد تحت پوشش هزینه درمان کودک و مواردی که تحت پوشش قرار نمی‌گیرند را برایتان ارسال کند.


آیا از پس هزینه نگهداری کودک برمی‌آییم؟
نگهداری کودک بسیار هزینه بردار است. در بازار چرخی بزنید و هزینه‌های مختلف نگهداری را برآورد کنید – مراکز، مهدها، و شیرخوارگاهها از جمله مهمترین شان هستند. اما تنها مسئله پول نیست. قبل از تصمیم‌گیری لازم است هزینه‌های مالی را در کفه دیگر نیاز به نگهداری کودک قرار دهید.


آیا می‌توانم در خانه بمانم؟
تنها راه فهمیدنش آن است که به دقت در وضع درآمد خانواده و هزینه‌ها تامل کنید و آنها را در مقابل هزینه متوسط نگهداری کودک در منطقه سکونت خود ارزیابی کنید. در حالی که به بررسی دارایی خود می‌پردازید، به هزینه‌هایی که با نرفتن سر کار مجبور می‌شوید از بودجه خود حذف کنید بیاندیشید، مثل رستوران یا صرف غذا بیرون خانه، هزینه رفت و آمد، و خشکشویی.

 

 

 

والدین خانه‌دار: بررسی کلی

والدین خانه‌دار: بررسی کلی

والدین خانه‌دار: بررسی کلی

 

گزینش ماندن در خانه


برای بسیاری از والدینی که همراه با فرزندان خود در خانه می‌مانند، این تصمیم گزینه‌ی آسان و راحتی نیست. ما با در نظر گرفتن درآمد و رضایت کاری خود تصمیم می‌گیریم که آیا ماندن در خانه و مراقبت از فرزندانمان ارزش صرف‌نظر کردن از این مزایا – که مستلزم قربانی کردن خیلی چیزها است –  را دارد یا نه.
برای برخی از ما، این تصمیمی صرفا اقتصادی ا‌ست، برای دیگران کمبود امکانات مراقبت خوب از کودکان محرک اصلی است، در حالی که برخی دیگر می‌خواهند خود آن کسی باشند که نیازهای روزانه و در حال رشد کودک را برآورده می‌سازند. دلیل این گزینش هرچه باشد، باید بدانیم که ما تنها نیستیم: تقریبا  نیمی از خانواده‌ها ، دست کم در سالهای نخست زندگی کودک‌شان، این گزینه را انتخاب می‌کنند.
طبق سرشماری سال 2000، 48 درصد از کودکان زیر 2 سال – و 25 درصد از کودکان بین 3 تا 6 سال- تحت مراقبت والدین خود هستند. و در خانواده‌هایی که در آنها مادر شاغل است، 14 درصد از کودکان تحت مراقبت پدر قرار دارند.
اگر از هریک از والدین خانه‌دار بپرسید چرا چنین کاری می‌کند، پدران و مادران پاسخ مشابهی خواهند داد که شانس شریک شدن در دستاوردهای رشدی کودک خود برایشان ارزش زیادی دارد، و همچنین این که بدانند مسئول مراقبت از فرزند خود هستند نوعی احساس اطمینان در ایشان پدید می‌آورد.


نظر متخصصان چیست ؟


برخی متخصصان سالهای نخستین کودکی معتقدند که هیچ جایگزینی برای مراقبت و پرورشی که از جانب والدین تامین می‌شود وجود ندارد، مخصوصا اگر این جایگزین برنامه‌های ضعیف و کم هزینه‌ی مراقبت از کودکان باشد. و دو تحقیق که در سال 2003 منتشر شدند – یکی از آنها را موسسه‌ی ملی سلامت کودک و توسعه‌ی انسانی انجام داده بود و دیگری توسط موسسه‌ی رشد کودک دانشگاه مینسوتا انجام شد – نشان دادند که بچه‌هایی که تمام روز را تحت مراقبت روزانه می‌گذرانند در مقایسه با کودکانی که در خانه هستند دارای سطوح بالاتری از استرس و پرخاشگری هستند.
با این حال، دیگر مطالعات، مثل مطالعه‌ای که در سال 1999 در دانشگاه ماساچوست انجام شد، مخالف و عکس این مطلب را نشان دادند: کودکانی که تحت مراقبت روزانه خارج از خانه قرار دارند از لحاظ تحصیلی و اجتماعی نسبت به آنهایی که در خانه هستند مزیت‌های بسیاری دارند، مخصوصاٌ اگر والدین آنها خود کم‌سواد باشند یا تحصیلات کافی نداشته باشند. و تحقیقات متعددی که درباره رشد کودکان از جانب وزارت‌های ایالتی آموزش در مهدکودک‌ها به عمل آمده، نشان داده است که کودکان بهره‌مند از پرستار بچه یا آنهایی که پیش ‌دبستانی را گذرانده‌اند وقتی وارد مهد کودک می‌شوند از هر دو جنبه‌ی تحصیلی و اجتماعی عملکرد بهتری دارند.
اغلب متخصصان بر این عقیده‌اند که این کیفیت – و نه نوع – مراقبت است که اهمیت دارد. تحقیقات متخصصانی چون الیسون کلارک استوارت از دانشگاه کالیفرنیا در ایروین، نشان داده است که اگر والدین در بعدازظهرها و تعطیلات آخر هفته زمان و توجه متمرکزی به کودکان خود ابراز دارند، کودکان ایشان به همان اندازه‌ی آنهایی که به طور تمام وقت در خانه تحت مراقبت هستند رشد و توسعه خواهند داشت.
لذا گزینه‌ای را برگزینید که برای شما و خانواده‌تان بهترین باشد، و در مورد آن احساس گناه نکنید. و مطمئن شوید که خودتان – یا پرستاری که برمی‌گزینید – بهترین مراقبت را از کودک شما به عمل می‌آورید و مشوق رشد وی هستید.


پرسش‌های اصلی در مورد خانه‌داری


• مزایای آن چیست ؟
• معایب آن چیست ؟
• می‌توانم از پس آن بر بیایم ؟
• آیا راحت است ؟
• اگر دلم برای کار تنگ شد چه ؟
• آیا این کار شکل و پویایی رابطه‌ی من و همسرم را تغییر خواهد داد ؟
• چطور می‌توانم کاری کنم که این گزینه برای من جواب دهد ؟
• آیا می‌توانم در خانه کار کنم ؟


پی‌نوشت


اگر متقاعد شده‌اید که خود بهترین فرد برای مراقبت از کودک‌تان هستید، و وضعیت اقتصادی شما اجازه می‌دهد که با تکیه بر تنها یک منبع درآمد گذران ِ زندگی کنید، و آماده‌ی دادن هزینه‌های احساسی و اقتصادی لازم هستید، خانه‌داری احتمالا برایتان مناسب است. شما لذت و رضایت ناشی از مشاهده‌ی رشد و بالندگی کودک خود را به دست خواهید آورد و کودک نیز از مراقبتی عاشقانه و مسئول بهره‌مند خواهد شد.

 

 

استراتژی‌های مفید برای کار کردن در خانه

استراتژی‌های مفید برای کار کردن در خانه

استراتژی‌های مفید برای کار کردن در خانه

 

با یک بچه که همواره باید مراقبش باشید، کار کردن در خانه معنای جدیدی پیدا می‌کند – و به چالشی جدید تبدیل می‌شود. چه به کار خانگی خود ادامه دهید، یا کار جدیدی را در خانه آغاز کرده باشید یا از طریق تلفن در خانه کار می‌کنید، در هر صورت کار خوبی دارید.
ما با برخی والدین با تجربه که در خانه کار می‌کنند مصاحبه کردیم تا به راز برقراری تعادل میان کار و خانواده پی ببریم.

چطور می‌توانم برنامه‌ای بریزم که به من اجازه‌ی کار کردن می‌دهد، و همچنین زمانی برای خانواده باقی گذارد ؟


از پس خانواده و کار برآمدن چالش برانگیز است، چه دفتر کارتان کیلومترها از خانه‌تان فاصله داشته باشد و چه در زیرزمین خانه‌تان کار کنید. ولی اگر در خانه کار می‌کنید، باید دست به آزمون و خطا بزنید تا دریابید چه چیزی برای خود و خانواده‌تان مناسب‌تر است. پرسش بزرگ این است که : آیا اگر ساعت‌های مشخص هفتگی برای کار تعیین کنید نتیجه‌ی بهتری می‌گیرید، یا می‌توانید با یک برنامه‌ی کمتر پیش بینی شده کنار بیایید ؟
آنی باروز، نویسنده و ویراستار از برکلی کالیفرنیا، حالت نخست را برمی‌گزیند. «اگر خود زمان کارتان را تعیین نکنید، کس دیگری چنین فرصتی را به شما نخواهد داد. یک ساختار بیرونی با تعیین موعد‌مشخص مفید خواهد بود.» وی به این طریق، 3 روز هفته را در گاراژ تغییرشکل داده‌ی ممنوعه‌ی خود که ورود هیچ‌یک از بچه‌ها به آن مجاز نیست کار می‌کند.
ولی اگر انضباط کافی برقرار نکرده باشید، می‌توانید با یک برنامه‌ی انعطاف‌پذیرتر نیز موفق شوید. کریس دامارست، نویسنده و نقاش کتاب‌های کودکان، پی برده است که از انعطاف برنامه‌ی هر روز خود برای کار در خانه‌اش در نیوهمشایر لذت می‌برد. «من در جدا کردن خود از خانواده زیاد جدی و مقید نبودم. هر روز مدت زمان مشخصی کار می‌کنم، ولی دوست دارم که با بچه‌ها هم بازی کنم و در خانه چرخ بزنم.»
نکته‌ای که همه‌ی والدین خانه‌دار باتجربه در آن متفق‌القول‌اند این است که: مراقبت از کودک یک ضرورت است. و چه یک برنامه‌ی سفت و سخت کاری داشته باشید و چه یک برنامه‌ی انعطاف‌پذیرتر، یک زمان قابل انتقال را نیز در نظر بگیرید. بلافاصله بعد از عوض کردن پوشک بچه سر وقت کار رفتن و دوباره برگشتن کار ساده‌ای نیست. به خود زمانی برای تلفن زدن، چک کردن میل‌ها یا جمع کردن افکار و تمرکز بدهید.
به همین ترتیب، مطمئن شوید که در روز کاری خود برنامه‌ای برای ارتباط با خانواده ، برای کارهایی چون غذا دادن به بچه‌ها، صرف ناهار با بچه‌های بزرگتر خود، یا پیاده ‌روی دسته‌جمعی، در نظر گرفته باشید. همزمان با رشد بچه‌ها، آنها را در زندگی کاری خود دخالت دهید – بسیاری از والدین خانه‌دار از این که بچه‌ها کار آنها را به عنوان بخشی از آهنگ زندگی خانواده بدانند خوشحال خواهند شد.


می‌خواهم یک کار خانگی را آغاز کنم : تا وقتی که بتوانم یک پرستار استخدام کنم، چطور می‌توانم مراقبت از بچه، کارهای خانه و حرفه‌ی خود را در کنار هم داشته باشم ؟


راز این‌کار در زمانبندی است : منظم شوید! در مراقبت از کودکان با والدین دیگر شریک شوید، و به عضو شدن یا تاسیس یک گروه تعاونی مراقبت از کودکان بیاندیشید. به دوستان نزدیک و خویشاوندان اطلاع دهید که در مراقبت از کودکان‌تان به کمک نیاز دارید. آنان احتمالاٌ از فرصتی که برای کمک به خانواده‌ی شما خواهند داشت استقبال می‌کنند – و به شما در آغاز کار جدیدتان کمک خواهند کرد. اگر بپرسند “چه کمکی از دست ما برمیاد ؟” بگویید: چندساعتی مراقب بچه‌ی من باش، یه غذایی درست کن، و لباسا رو بنداز تو ماشین.
یک استراتژی مهم دیگر: یاد بگیرید که در زمان‌های کوتاهی که بچه‌تان مشغول بازی، چرت‌زدن یا خواب شبانه است کار کنید. در عین حال که به ایمیل‌های خود جواب می‌دهید یا نامه‌ای را پیش‌نویس می‌کنید، یک بازی در نزدیکی میز کارتان طراحی کنید، و با بالش‌ها و اسباب‌بازی‌ها سرگرمش کنید – دست کم برای چند دقیقه.
در رابطه با خانه، به پایین آوردن انتظارات خود بیاندیشید. اگر زندگی با کمی ریخت‌و‌پاش را بپذیرید، زمان بیشتری برای کار کردن و در کنار خانواده بودن خواهید داشت.
تغییر استاندارد‌ها را به معنای از دست دادن کنترل‌تان بر اوضاع تفسیر نکنید. در عوض، تغییر را به عنوان تلاش خود برای همراه شدن با جریان و سازگاری با شرایطی جدید در نظر بگیرید. با جمع کردن اسباب‌بازی‌ها یا جارو کشیدن حواس خود را پرت نکنید و تمرکز خود را به هم نزنید. تمیزکاری را به پایان روز موکول کنید، یا همه‌چیز را کناری بگذارید و در تعطیلی آخر هفته یک نظافت بزرگ و کلی انجام دهید.
از همه مهمتر، اهداف واقع‌گرایانه برای خود در نظر بگیرید. تحت چنین شرایطی باید کمی در کارکردن بر خود آسان بگیرید. وقتی تنها برای نوشتن چند پاراگراف توان دارید به سراغ نوشتن رمان نروید. سه هفته برای ارائه‌ی کار خود وقت بگیرید، نه اینکه مثل همیشه قول یک هفته را بدهید. این طور برای همه خوب خواهد بود.


چطور می‌توانم با وجود پرستار در خانه کار کنم ؟


پاسخ به این پرسش به عوامل بسیاری بستگی دارد، عواملی همچون شکل و آرایش خانه‌ی شما، طبیعت کودک‌تان، و تحمل خود شما در برابر صدا و مزاحمت.
ممکن است دریابید که با وجود بچه در اطراف‌تان نمی‌توانید کار کنید – حتی وقتی که پرستار هست. در این حالت باید یک برنامه‌ی مراقبت از کودک خارج از دید بریزید – یا یک دفترکار به دور از مزاحمت‌های دیداری و شنیداری در خانه‌ی خود بسازید.
حتی اگر بتوانید در حضور بچه‌هایتان کار کنید، به یک مکان خصوصی نیاز دارید، که ترجیحاٌ در داشته باشد، تا بتوانید به نتیجه‌ی خوبی برسید. برخی از والدین وقتی پشت چنین دری قرار می‌گیرند، دوست دارند که تنها در مواقع ضروری به آنها رجوع شود.
دیگر والدین، همچون سوزان دیویس، نویسنده‌ی اهل سان فرانسیسکو، دریافتند که برخی مداخله‌ها، مزاحمت‌ها، نگرانی‌ها و استرس را کاهش می‌دهند.” اگر پرستار بچه در این‌که برای پرسیدن سوال یا اعلام وقت شیردادن به بچه به من مراجعه کند آزاد باشد، این‌که می‌فهمم نیازهای بچه‌ام تامین می‌شود احساس آرامش خواهم کرد.”
شیوه‌ی کاری‌تان هرچه که باشد، در مقابل نگرانی از هر بار گریه‌ی بچه ایستادگی کنید. یک آدم معتمد بیابید و به وی اجازه دهید کار خودش را انجام دهد. اگر هربار که بچه به شما نیاز دارد سریع خود را به وی برسانید، وی به پرستار اعتماد نخواهد کرد و برنامه‌ریزی‌تان به هم خواهد خورد.
با این حال مطمئن شوید که در برنامه زمانی برای سرزدن به بچه و غذا دادن به وی در نظر گرفته‌ باشید.به این طریق هر دو جهان را خواهید داشت، که البته دلیل انتخاب شما برای کار در خانه نیز هست، به یاد دارید ؟


چطور می‌توانم با مزاحمت‌های اجتناب ناپذیر افرادی که می‌دانند خانه هستم کنار بیایم ؟


انضباط و ارتباطات روشن دو رکن اساسی‌است. کریستا اوتر، در دفتر جداگانه‌ی خود در خانه با بیماران ملاقات می‌کند و با تعیین ساعات مشخص برای کار از مزاحمت‌ها جلوگیری کرده است. “همه – دوستان و خانواده شامل آن می‌شوند – می‌دانند که در این ساعات نباید مزاحم من شوند.”
داشتن یک خط تلفن جداگانه برای تماس‌های کاری زندگی را آسان‌ترخواهد کرد . یا شماره‌ی موبایل خود را برای کار اختصاص دهید و تلفن خانه را پاسخ ندهید (یا بالعکس).
اگر در ساعت کاری تلفنی شخصی داشتید، از تماس‌گیرنده بخواهید که در زمانی مناسب‌تر و مشخص با شما تماس بگیرد.
بدون احساس شرم یا گناه در مورد کارتان جدی باشید. اگر کارتان را جدی نگیرید، هیچ‌کس دیگر هم کار شما را جدی نخواهد گرفت.


چطور می‌توانم با انزوای بالقوه‌ی کارکردن تنها در خانه و مراقبت از فرزندانم کنار بیایم ؟


احتمال زیادی وجود دارد که با کمبود ارتباط انسانی مواجه نشوید. به یاد داشته باشید که اگر به یک گروه همکاری پیوسته باشید، با بسیاری از دوستان‌تان که برای مراقبت از بچه‌ی شما خواهند آمد و والدین دیگر برخورد خواهید داشت.
اگر کارتان با دیگران سروکار ندارد، به پیوستن به سازمان‌های حرفه‌ای، برنامه‌ریزی صرف شام با همکاران، شرکت در گروه‌های والدین یا گروه‌های بازی، یا گذراندن کلاس‌های ورزشی یا مربوط به حرفه‌تان فکر کنید.
بسیاری از والدین خانه دار پی‌برده‌اند که انزوا مشکل نیست – مشکل اینجا است که هیچ وقت تنهایی ندارند. به گفته‌ی آیرین فاکیولو، آرشیتکتی از ورمونت “برای خود زمان بگذارید؛ بین کار و مراقبت از بچه‌ها، فراموش کردن نیازهای خود کار ساده‌ای است، با این وجود بسیار مهم است که این‌کار را نکنید.”
حالا که شما در برنامه‌ریزی کاری، خانواده و مسئولیت‌های خانوادگی به درجه‌ی استادی رسیدید، مطمئن شوید که برای خود نیز وقتی را در نظر گرفته باشید.

 

تصمیم گیری در مورد این که چه کسی در خانه بماند

تصمیم گیری در مورد این که چه کسی در خانه بماند

تصمیم گیری در مورد این که چه کسی در خانه بماند

 

آیا واقعاً برای من امکان دارد که موقتاً سر کار نروم و در خانه کنار فرزندانم بمانم؟


با در نظر گرفتن مادران و پدران بسیاری که به این انتخاب دست می زنند، می توان گفت که چنین چیزی کاملاً امکان پذیر است. براساس آمار منتشر شده در سال 2000،   48 درصد از کودکان زیر 2 سال و 25 درصد از کودکانی که در حد فاصل 3 و 6 سالگی قرار دارند، تنها تحت مراقبت یکی از والدینشان قرار دارند. همچنین در 14 درصد از خانواده هایی که مادر شاغل است، پدر مسئولیت مراقبت از کودکان را بر عهده دارد.
اغلب والدینی که برای مراقبت از کودکانشان در خانه می‌مانند، این عمل را برای دوره¬ی طولانی مدت برنامه ریزی نکرده‌اند. گزارش¬های سالانه به نقل از اداره آمار کار نشان می‌دهد که به طور متوسط، زنان تنها به مدت 2/2 سال کار خود را برای مراقبت از فرزندان ترک می‌کنند. شایان ذکر است که 60 درصد از زنان آمریکایی (بالای 16 سال) شاغل هستند.
بسیاری از پدران و مادرانی که به خاطر کودکانشان در خانه مانده اند، به این فکر می کنند که وقتی آنها به سن پیش دبستانی برسند مجدداً کار خود را از سر بگیرند و بیشترشان وقتی که فرزندانشان به کلاس اول ابتدایی می رسند، بار دیگر  سر کار خود باز می‌گردند. اما همه آنها به همان کار قبلی خود باز نمی گردند. بسیاری از والدین کاری را که انعطاف پذیری بیشتری داشته باشد ترجیح می‌دهند و یا این¬که به دنبال کار پاره وقت می‌روند. در واقع، دپارتمان کار آمریکا گزارش می‌دهد که 25 درصد از تمامی زنانی که شاغل هستند، به کار پاره وقت اشتغال دارند.


هنگام تصمیم گیری در این خصوص، چه چیزی را باید در نظر بگیرم؟


لازم است چند عامل را قبل از این تصمیم گیری در نظر بگیرید، عواملی همچون وضعیت اقتصادی ، شخصیت، وابستگی¬تان به شغل خود و همچنین احساسات تمام کسانی که در این قضیه درگیر هستند.
برخی از خانواده ها بیشتر ترجیح می دهند که یکی از والدین وظیفه اصلی مراقبت از کودکان را به عهده بگیرد. گاهی اوقات مادر یا پدر درمی¬یابند که برقراری تعادل میان کار و نیازهای خانواده بسیار استرس زا است، در کار خود نا امید هستند یا متوجه می‌شوند که هزینه مراقبت از کودک آن قدر زیاد است که چیزی از حقوقشان باقی نمی ماند. برخی از والدین  زمان که احساس کردند مرحله مهمی از رشد کودکشان را از دست می دهند، ماندن در خانه را انتخاب می کنند. هر یک از والدین که تصمیم می گیرند در خانه بمانند، این کار را بنا به دلایل خاص خود انجام می دهند، اما بسیاری چنین فکر می کنند که با این کار می توانند تمام وقت به فرزندشان رسیدگی کنند. در سال 2003، دو تحقیق که یکی توسط موسسه ملی سلامت کودک و رشد انسان و دیگری به وسیله¬ی موسسه رشد کودک دانشگاه مینه سوتا به عمل آمد نشان داد کودکانی که تمام روز را در مراکز مراقبت از کودک سپری می کنند، سطوح بالاتری از استرس و خشونت را نسبت به کودکانی که در خانه هستند، از خود نشان می دهند. در عین حال تحقیقات دیگری، از قبیل تحقیقی که در دانشگاه ماساچوست در سال 1999 به عمل آمد، عکس این را نشان داده ‌است؛ نتایج این تحقیقات بیان می‌کند کودکانی که در مراکز مراقبت از کودک هستند، از نظر تحصیلی و اجتماعی نسبت به کودکانی که در خانه در کنار مادرشان بزرگ می شوند، به ویژه اگر مادرشان به لحاظ مالی ضعیف بوده یا دارای تحصیلات کافی نباشند، عملکرد بهتری دارند. همچنین مراکز آموزشی دولتی متعددی دریافته اند که کودکانی که در مراکز مراقبت از کودک و پیش دبستانی حضور داشته اند، هنگامی که وارد کودکستان می شوند، هم به لحاظ تحصیلی و هم به لحاظ اجتماعی عملکرد بهتری را از خود نشان می دهند


آیا این استطاعت مالی را دارم که بتوانم در خانه بمانم؟


اگر شما عضوی از یک خانواده هستید که  در آن پدر و  مادر هر دو شاغل هستند، در آن صورت یکی از شما ممکن است بتوانید کار خود را رها کنید بی آنکه این مسئله تأثیر زیادی بر سلامت اقتصادی خانواده تان بگذارد، و در همان حال خود را لحظه به لحظه بیشتر درگیرِ زندگی کودکتان می‌کنید.
نکته کلیدی که باید در نظر گرفت این است که کار کردن برای شما چقدر هزینه در بر دارد؟ آیا پولی که در می آورید ارزش وقتی را که برایش صرف می کنید، دارد؟ کار کردن هزینه هایی را در پی دارد، به طور مثال باید برای مراقبت از کودک، حمل و نقل، پوشاک، خشک شویی، مالیات، ناهار در بیرون از خانه، و غیره پول خرج کنید. البته نگفته پیدا است که شب های بسیاری دیر به خانه می رسید و ناچار می شوید شام را در حاضری صرف کنید.


در حقیقت، وقتی بودجه خود را برآورد و هزینه های مربوط به کار را محاسبه می کنید، متوجه می شوید که حقوق شما تنها به میزان کمی در درآمد خانواده سهیم است.
البته، ماندن در خانه تمامی این هزینه ها را حذف نمی‌کند، بلکه فقط آنها را کاهش می دهد. شما هنوز هم به لباس (گرچه شاید دیگر نیازی به همان تعداد لباس و آن میزان تجملی بودن نداشته باشید)، ناهار (احتمالاً دیگر هر روز با قیمت رستوران نباشد) گرفتن پرستار بچه در پاره‌ای مواقع (شما به استراحت و تفریح نیاز دارید) و غیره نیاز دارید.


اگر یکی از ما دیگر کار نکند، چطور می توانیم پولی پس انداز کنیم؟

 


تنها با درآمد یک نفر زندگی کردن به معنای کاستن از هزینه ها است. برای کسانی که تازه می خواهند شروع کنند پیشنهاد می کنیم که هر آنچه را در طول یک هفته خرج می کنید، یادداشت کرده و سپس راه هایی را برای حذف هزینه های غیر ضروری بیابید. فکرتان را با همسرتان روی هم بگذارید تا ببینید چگونه می‌توانید با کاهش هزینه های قابل حذف، مقداری را پس انداز کنید. در زیر چند پیشنهاد جهت پس انداز پول مطرح می‌شود:
• هزینه های پنهان اضافی را جستجو کنید: با سیم کارت دائمی دقایق بیشتری صحبت می‌کنید، اما در صورت استفاده از سیم کارت اعتباری ممکن است مکالمه هایتان کوتاه‌تر شود.
• مراقبت از کودک به صورت مشارکتی را امتحان کنید.
• عضویت در باشگاه خود را لغو کنید و به جایش بدوید یا پیاده روی کنید.
• پوشاک کودکان را از فروشگاههایی که لباس دست دوم دارند یا از دوستان و یا اعضای خانواده تهیه کنید. به راحتی می‌توانید پوشاک مورد نیاز فرزندانتان را تهیه کنید، چون که اغلب کودکان قبل از اینکه لباسهایشان کهنه شود، آن قدر بزرگ می شوند که دیگر نمی توانند آنها را بپوشند.
• سعی کنید تعطیلات خود را با کمترین هزینه سپری کنید، به طور مثال به سفرهای کنار جاده‌ای و اردویی بروید تا اینکه در تفریح¬گاه یا هتل اقامت کنید.
• به جای غذا خوردن در رستوران،  می توانید غذای مختصری تهیه کرده، به صحرا یا پارک بروید.


آیا ماندن در خانه زیانهایی نیز دارد؟


جدای از مسائل مالی، عواقب عاطفی این قضیه را نیز باید در نظر گرفت. وقتی تک  و تنها تمام روز را با طفلی در خانه می‌مانید، به عنوان یک بزرگسال انگیزش ناچیزی را دریافت می‌کنید. همچنین، منزوی شدن موضوعی جدی است، چرا که می‌تواند در افسردگی پس از زایمان مؤثر باشد.
اگر از جانب همسر و  خانواده مورد حمایت قرار نگیرید، ممکن است عزت نفستان خدشه دار شود، به ویژه اگر به تشویق از سوی همکارانتان نیز عادت کرده باشید. همچنین، از آن جایی که بسیاری از جنبه‌های خانه داری و فرزند پروری تکراری و کسالت بار هستند، احساس کسالت و نا امیدی چیز غیر معمولی نیست.


چگونه می‌توانم از این خطرات دوری کنم؟


از آن جایی که اکثر این مشکلات از فقدان تماس با افراد بزرگسال ناشی می‌شود، سعی کنید در برنامه روزانه تان چنین تعاملاتی را بگنجانید، اما این بار با والدینی که خانه دار هستند و همچنین کسانی که به کار پاره وقت شاغل هستند بیشتر در تماس باشید.
کلاس¬ها و فعالیت¬هایی را که به والدین و اطفال اختصاص دارند، پیدا کنید. بسیاری از مراکز تفریحی شهر، مراکز اجتماعی، مدارس، کانون ها و مساجد را با کمترین قیمت ارائه می‌دهند. اگر اغلب با گروهی از والدین در پارک ارتباط دارید، ممکن است که بخواهید یک بازی گروهی را آغاز کنید. همچنین می توانید با سایر والدین در محل سکونت خود جلسات انجمن مرکز کودک را تشکیل دهید. لازم است که به سایر علایق خود نیز توجه داشته باشید. می‌توانید به یک جامعه هنری بپیوندید یا گروهی را تشکیل دهید و به طور مرتب با همدیگر دیدار کنید.


بدون هیچ درآمدی، چگونه می‌توانم در موضع برابر با همسرم باقی بمانم؟


هر روز درحالی که از خواب بیدار می شوید با مطالبات کودک خود مواجه می شوید، در حالی که همسرتان از منزل بیرون می رود؛ این وضعیت ممکن است موجب شود تا هر شخصی فکر کند که ازدواج نا‌برابر است. اما، اگر هر دو زوج در مورد انتخابی که کرده‌اند احساس خوبی داشته باشند و از دست دادن موقتی درآمد را به عنوان هدیه ای برای ثبات و سلامت خانواده در نظر بگیرند، در آن صورت این مرحله گذار می تواند به مراتب آسان تر سپری شود.
طبق نظر ویکتوریا هوستون، نویسنده کتاب عملی کردن آن، در چنین خانواده هایی معمولاً خیلی کم پیش می آید که کارِ خانه و مراقبت از فرزندان تقسیم شود. والدی که در خانه می ماند این مسئولیت ها را بر عهده می گیرد، در حالی که دیگری نان آور خانواده است.
اگر قبلاً همیشه کار خانه را نصف می‌کرده اید، این تقسیم کار جدید می تواند مشکل زا باشد. اما چنانچه با همسرتان پیشاپیش در خصوص این موضوع صحبت کرده باشید، هر دوی شما در این موقعیت جدید احساس راحتی می کنید. ضروری است که شما، به عنوان والد و به عنوان زوج، زمانی را برای یکدیگر کنار گذاشته و در باره¬ی قلمروهای جداگانه و نقش های خود حرف بزنید.

 

ماندن در خانه: آسان یا مشکل

ماندن در خانه: آسان یا مشکل

ماندن در خانه: آسان یا مشکل

 

آیا خانه‌دار بودن آسان است ؟


پاسخ کوتاه یک “نه” قطعی ست. در خانه ماندن می‌تواند رضایت‌بخش، ارزش‌مند، جالب و حتی سرگرم‌کننده باشد، ولی قطعا به سادگی قدم زدن در پارک نیست. دردسر‌های روزمره‌ی مربوط به بچه و خانه و کارهای سخت روزمره می‌تواند شیرینی این کار را از بین ببرد. و فراتر از این‌ها انزوا است. اگر در برقراری ارتباط با دیگر والدین و ملحق شدن به گروه‌ها و حفظ رابطه با همکاران قدیمی ناتوان باشید، ممکن است در اتاق نشیمن خانه‌تان تنها بمانید.
همچنین حفظ اعتماد به نفس در جامعه‌ای که لزوماٌ ارزشی برای خانه‌داران قائل نمی‌شود – مخصوصاٌ اگر این ‌کار به معنای ترک کار و حرفه باشد – کار دشواری ا‌ست. همچنین والدین خانه‌دار وقتی که می‌گویند فقط پدر یا مادر هستند، ممکن است با واکنش‌های منفی روبرو شوند.
خانه دار بودن در حالی که همسرتان کار می‌کند، می‌تواند فشار زیادی بر رابطه‌شما وارد کند. در آن حین که دارید با نقش جدید خود سازگار می شوید، ممکن است با دیدن همسرتان که هر روز از در خانه بیرون می‌زند احساس خشم و ناراحتی کنید.
این فداکاری ضروری اقتصادی به قیمت زندگی وابسته به یک منبع درآمد همیشه آسان نیست. وقتی به زور دخل و خرج خود را میزان می کنید، دیدن بهترین دوست‌تان در لباس یا اتومبیلی جدید سخت خواهد بود. در این شرایط باید تمامی دیگر مزایایی را که به دست می‌آورید در نظر داشته باشید و به یاد داشته باشید که نباید همواره به مسائل اقتصادی اندیشید.
چالشی دیگر : خواه ناخواه، شما به عنوان یک مراقب دائمی مجبورید خود را در قالب الگویی برای کودکان‌تان بیازمایید. به گفته‌ی مارجی جانسون، مسئول امورمالی شبکه‌ی خانه و خانواده «رفتار کودک شما آینه‌ای پیش‌روی ضعف‌هایتان می‌گذارد. مشاهده‌ی واکنش‌های آنها و نحوه‌ی یادگیری‌شان از شما محرکی ا‌ست برای این که خود را از هر لحاظ بهبود بخشید.» این‌کار همچنین می‌تواند شدیدا استرس‌زا باشد.
لیکن علی رغم این که برخی روزها ممکن است مملو از مرتب کردن ریخت ‌و پاش‌ها، عوض کردن پوشک، میانجی‌گری در دعواها، و به این سو آن سو دویدن برای انجام کارها باشد، روزی دیگر ممکن است پر از لذت و رضایت باشد. معمولاٌ این شمایید که شاهد یادگیری چیز جدیدی در فرزندتان هستید، و شانس بیشتری برای سهیم‌شدن در شرایط ویژه و خاطرات خوب و بد خواهید داشت.
به گفته‌ی ژانت لرنر، زن خانه‌داری با دو بچه، «برخی اوقات وقتی بچه‌های شما روز خوبی را سپری می‌کنند، شما نیز روز خوبی را می‌گذرانید و با خود می‌اندیشید که “وای، چه راحته”. روزهای دیگر به این سادگی نخواهند بود – ولی اگر به انتخاب خود خانه‌دار شده‌اید، از این که می‌دانید آنچه را که برای خود و خانواده‌تان انجام می‌دهید بهترین است، خرسند خواهید بود».

 

ریزش موها پس از زایمان شروع می شود

ریزش موها پس از زایمان شروع می شود

ریزش موها پس از زایمان شروع می شود

 تمام مادران پس از زایمان ریزش مو را تجربه می کنند اما شدت و ضعف آن در افراد مختلف متفاوت است.در طول بارداری تغییرات هورمونی در بدن مادر موجب می شود فاز استراحت موها طولانی تر شود و بنابراین ریزش مو از حالت عادی کمتر می شود. حتی ممکن است موها به طور محسوس ضخیم تر هم شوند. حدود دو هفته بعد از زایمان سطح هور مون ها در بدن به وضعیت ثابت بر می گردد و بنابر این موها شروع به ریزش می کنند.

در حالت عادی حدود 100 تا 120 تار مو در هر روز از دست می رود اما بعد از زایمان این مقدار به روزانه 500 تار مو هم می رسد. در مقابل این ریزش ها فقط باید صبور بود چون روشی برای پیشگیری وجود ندارد اما کمتر کردن تعداد دفعات شامپو کردن موها یا  کمتر سشوار کشیدن آنها ممکن است کمی سرعت ریزش را کم کند.

در طول شش ماه دوم بعد از زایمان معمولا ضخامت موها به انداره قبل از زایمان بر می گردد اما فرم و بافت آنها ممکن است هیچوقت دقیقا مانند قبل نشود یعنی ممکن است موجی تر یا صاف تر،خشک تر یا چرب تر شوند که همگی احتمالا مربوط به تغغیرات هورمونی است که در بدن مادر رخ داده است.

چنانچه بعد از این مدت هنوز ریزش موهایتان کم نشد با متخصص پوست و مو مشورت کنید زیرا ممکن است نشانه ای از فقر آهن باشد که اتفاقا بعد از زایمان چندان نا شایع هم نیست.

برای آرام کردن کودک از موسیقی استفاده کنید

برای آرام کردن کودک از موسیقی استفاده کنید

 والدین اغلب به دنبال راهی هستند تا کودکان خود را آرام کنند. تحقیقات نشان داده که موسیقی به همان اندازه که بر والدین تاثیر می‌گذارد، روی کودکان نیز اثر می‌کند. بنابراین والدینی که خود از موسیقی لذت می‌برند می‌توانند از آن برای آرام کردن کودکشان استفاده کنند.

 
1. چه نوع موسیقی می‌خواهید برای کودکتان پخش کنید؟ تحقیقات نشان داده که پاپ، موسیقی تاثیرگذاری است که می‌تواند کودکان را آرام کند، اما شما می‌توانید هر نوع موسیقی که می‌پسندید را برای او بگذارید. مهم نیست آرام یا تند، مخصوص کودکان یا بزرگسالان باشد، هر موسیقی که شما با آن احساس راحتی می‌کنید، برای کودک شما نیز مناسب است.
 
2. از آهنگ‌های مختلف استفاده کنید. اگر اخیرا آلبومی منتشر شده است، بروید و آن را بخرید و به همراه کودک خود گوش دهید. فروشگاههایی را که موسیقی مخصوص کودکان را می‌فروشند، فراموش نکنید.
 
3. یک موسیقی خاص را هر روز برای کودکتان پخش کنید. گاه می‌توانید یک آهنگ را به آهنگی دیگر اما در همان سبک تغییر دهید. با این روش کودک شما عادت می‌کند تا هر روز به یک موسیقی خاص گوش دهد و در صورت خاموش بودنش، به دنبال آن بگردد. هنگام پخش موسیقی کودکان راحت‌تر به خواب می‌روند.
 
4. زمانی که کودکتان استرس دارد یا می‌خواهد بخوابد، برای او موسیقی پخش کنید. حتی می‌توانید این کار را برای زمان بازی او نیز انجام دهید. این راه او را آرام و تمرکز او را بیشتر خواهد کرد.
 
5. حداقل یک بار در روز برای او لالایی بخوانید. کودکان به طور طبیعی نسبت به صدای والدینشان عکس‌ العمل نشان می‌دهند زیرا با آن آشنا هستند. هنگامی که والدین برای کودکشان آهنگی آرام و دلنشین می‌خوانند، کودک آرام می‌شود. والدین می‌توانند از لالایی‌های مخصوص به خود یا لالایی‌های قدیمی و رایج استفاده کنند.
 منبع: بیا نی نی

افسردگی پس از زایمان در چه سنینی بیشتر است؟

افسردگی پس از زایمان در چه سنینی بیشتر است؟

افسردگی پس از زایمان در چه سنینی بیشتر است؟

 دکتر الهه رجایی با بیان اینکه افسردگی پس از زایمان اغلب به دلیل تغییرات هورمونی بعد از زایمان صورت می گیرد، افزود: علاوه بر تغییرات هورمونی، زایمان نیز به دلیل دارا بودن استرس و فشار روحی و روانی برای فرد، از علل افسردگی پس از زایمان به شمار می‌آید.


این جراح و متخصص زنان و زایمان شیوع افسردگی پس از زایمان را به طور تقریبی حدود 8 تا 15 درصد دانست و بیان کرد: افسردگی پس از زایمان یک نوع افسردگی است با تمام جنبه‌های افسردگی ماژور و مینور که در حالت طبیعی شروع می‌شود.

وی با بیان این مطلب که اگر درمان حمایتی برای افراد مبتلا به افسردگی پس از زایمان صورت گیرد، تا شش ماه پس از زایمان، بهبودی حاصل می‌شود، گفت: البته این امکان نیز وجود دارد که حتی افسردگی افراد تحت درمان قرار گرفته نیز مجدد عود کند.

رجایی تصریح کرد: 10 درصد افراد مبتلا به افسردگی پس از زایمان، احتیاج به مراجعه به پزشک دارند زیرا با درمان‌های نگهدارنده و حمایتی بهبود پیدا نمی‌کنند. تنها 15 تا 20 درصد زنان مبتلا به افسردگی پس از زایمان با درمان‌های حمایتی بهبودی کامل پیدا می‌کنند.

این جراح و متخصص زنان و زایمان در خصوص شدت و ضعف احساس افسردگی پس از زایمان، گفت: افسردگی پس از زایمان نیز مانند افسردگی ماژور و مینور، کاملا شدت و ضعف دارد و در افراد گوناگون به شکل متفاوتی ظاهر می‌شود که در صورت شدت آن، فرد می‌تواند اختلالات خلقی مانند افکار خودکشی نیز داشته باشد که بسیار نادر است.

وی اظهار کرد: این احساس افسردگی ارتباط بین مادر و فرزند را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد و منجر به کم شدن تعامل اجتماعی مادر و کمتر بازی کردن وی با فرزند خود می‌شود.

رجایی درباره افرادی که بیشتر در معرض افسردگی پس از زایمان قرار دارند، تصریح کرد: افراد سن پایین، افراد دارای سابقه افسردگی، افراد دارای اختلالات عاطفی قبلی، زنانی که استفراغ شدید حاملگی دارند یا دخانیات و داروهای غیرمجاز در بارداری استفاده می‌کنند، بیشتر در معرض افسردگی پس از زایمان قرار دارند.

این متخصص زنان با تاکید بر اینکه افراد باید با مشکلات دوران پس از زایمان آشنا باشند تا در صورتی که برای آنها چنین اتفاقی افتاد به پزشک مراجعه کنند، گفت: علائم این افراد تمایل به گریه، کاهش توجه، اختلالات خلقی و در صورت شدید بودن آن افکار خودکشی است.

وی در پایان خاطر نشان کرد: در صورت مشاهده علائم این بیماری افراد باید به پزشک مراجعه کنند، زیرا تشخیص دقیق توسط پزشکان حائز اهمیت است و در افسردگی ماژور صرفا درمان حمایتی برای بیمار کافی نیست بلکه باید فرد با دخالت دارویی درمان شود.
 
 
 
 
منبع : بیا نی نی