دسته: پس از زایمان

چه مدت پس از زایمان می‌توانم ورزش را آغاز کنم ؟
کالج آمریکایی پزشکی حاملگی وبیمارهای زنان معتقد است که وقتی که خود را آماده می‌بینید، اشکالی ندارد به تدریج ورزش را آغاز کنید ولی پزشک‌تان ممکن است از شما بخواهد تا معاینه‌ی 6 هفته بعد از زایمان صبر کنید تا ابتدا  وضعیت کلی شما را بررسی کند.
در کل، اگر در زمان حاملگی ورزش می‌کرده‌اید و یک زایمان واژینال نرمال داشته‌اید، می‌توانید ورزش‌های زمان حاملگی یا حداقل ورزش‌های سبک مانند پیاده‌روی، شنا و حرکات کششی  را در چند روز پس از زایمان ادامه دهید. پس از نخستین هفته‌ی بعد از زایمان، یک پیاده‌روی سبک نیم‌ساعته 3 بار در هفته کافی و خوب خواهد بود.  با گذشت زمان وبازیافتن توان‌خود می‌توانید تعداد دفعات یا مدت زمان پیاده‌روی را افزایش دهید.
اگر سزارین داشته ‌اید، شش تا هشت هفته تا آغاز ورزش صبر کنید. با این حال، پیاده‌روی آهسته مفید است زیرا  این کار بهبود را سریعتر نموده و به جلوگیری از مشکلاتی مانند لخته شدن خون کمک می‌کند.
اگر در زمان حاملگی فعالیتی نداشته ‌اید یا به مرور زمان عادت ورزش خود را از دست داده‌اید، به آهستگی آغاز به ورزش کنید و پیش از آن با پزشکتان مشورت کنید.
در هر حالت، به یاد داشته باشید که مفاصل و رباط‌های شما به مدت سه تا پنج ماه هنوز شل خواهند بود لذا مراقب قدم‌های‌تان باشید. اگر می خواهید در یک کلاس ورزشی شرکت کنید، سعی کنید کلاسی را بیابید که زیر نظر یک متخصص ورزش بعد از حاملگی باشد یا کلاسی که روی حرکات نرم و کششی تمرکز داشته باشد.
ورزش برایتان خوب است ولی در نخستین ماه‌های پس از زایمان، در آن زیاده‌روی نکنید. بدن شما برای بهبود به زمان نیاز دارد و شما نیز برای سازگار شدن با نقش جدیدتان به زمان نیاز دارید.
آیا باید مراقب عضلات شکمی خود باشم ؟
بسیاری از مادران با کش آمدن و برآمدن شکم ‌شان در زمان حاملگی و زایمان با فضائی میان عضلات شکم روبرو می‌شوند. تقریباً چهار تا هشت هفته بعد از زایمان طول می‌کشد تا این فضا بسته شود.
اگر ورزش‌های شکمی را پیش از بسته شدن این حفره آغاز کنید احتمال آسیب دیدن  آن عضلات وجود دارد لذا پیش از این کار مطمئن شوید که شکم‌تان آماده است:

•  صاف به پشت بخوابید و زانو‌های خود را جمع کنید
•  انگشتان دست چپ خود را، در حالی که کف دست به سمت شما باشد، روی ناف‌تان بگذارید. دست راست خود را بالای ران بگذارید.
• دم عمیق بکشید و بعد بازدم. در هنگام بازدم، سر و شانه‌های خود را از زمینجدا کرده و دست راست خود را روی ران تا زانو بکشید. این کار موجب انقباض عضلات شکم می‌شود و باید بتوانید فضائی میان عضلات را حس کنید.

اگر فضا سه یا چهار انگشت پهنا داشت، می‌توانید به آرامی با یک‌ وری کردن لگن و کشیدن پاها به تقویت عضلات شکم بپردازید. آنگاه که پهنای  فضا به یک یا دو انگشت رسید، می‌توانید دراز نشست را آغاز کنید.

آیا ورزش در شیردهی تاثیر دارد ؟
 خیر. حتی ورزش‌سخت نیز تاثیر چشمگیری روی مقدار یا ترکیب شیر سینه‌ی شما ندارد ولی بهتر است از ورزش‌هایی که موجب ایجاد ورم یا درد در پستان‌تان شوند اجتناب کنید. پوشیدن یک سینه بند ورزشی مفید خواهد بود و سعی کنید پیش از ورزش کردن به بچه شیر دهید تاسینه هایتان  پر نباشند.
آیا نشانه ‌ای فیزیکی وجود دارد که نشان دهد زودتر از موقع و شدید‌ورزش می‌کنم ؟
فعالیت بیش از اندازه در چند هفته‌ی نخست پس از زایمان می‌تواند موجب صورتی یا قرمز شدن یا افزایش ترشحات واژن موسوم به نفاس شود. این علامتی ا‌ست که نشان می‌دهد باید آهسته‌تر کار کنید. اگر خونریزی یا ترشحات واژنی پس از اینکه می‌پنداشتید تمام شده‌اند داشتید یا دوباره آغاز شدند یا اگر در زمان ورزش احساس درد می‌کنید، به پزشکتان اطلاع دهید.

بهترین راه برای لاغر شدن پس از زایمان چیست ؟
بهترین راه انجام نوعی از ورزش ایروبیک است که ضربان قلبتان را بالا ببرد، ورزش‌هایی چون پیاده‌ روی تند، شنا، دویدن یا دوچرخه سواری.
ولی حداقل شش هفته و ترجیحاً چند ماه پیش از اینکه به طور فعال درصدد کاهش وزن برآیید، صبر کنید.  به دنبال کاهش وزنی بیشتر از  500 گرم در هفته نباشید مخصوصاً اگر به کودک خود شیر می‌دهید.
آغاز یک رژیم لاغری زودتر از موعد پس از زایمان می‌تواند بر حالت روحی و سطح انرژی شما و همچنین روی میزان تولید شیر تاثیر بگذارد. اگر صبور باشید و به بدن‌تان زمان کافی بدهید تا کار خود را بکند، از میزان کاهش وزنی که به صورت طبیعی رخ خواهد داد متعجب می شوید.

بیشتر ما وقتی تصمیم می‌گیریم که بچه‌دار شویم هرگز به پشت سر خود نگاه نمی‌کنیم. در آینه دقت می‌کنیم و بعد پنهان می‌شویم. درست است، هر از گاهی دلمان می‌خواهد شکم لاغری داشته باشیم اما از خود نمی‌پرسیم که آیا بدون فرزندانمان وضعیت بهتری خواهیم داشت یا خیر: واقعیت این است که فرسودگی بدن ما و زمان محدودتری که برای رسیدگی به سلامت و تناسب اندام خود داریم در قبال لذت بزرگ کردن کودک ناچیز به شمار می آید اما اگر مادر شدن برای سلامتی  جسمانی و روانی نیز مفید باشد در این صورت باید گفت که از این بهتر نمی‌شود.
 بررسی ها نشان می دهد که مادر شدن می‌تواند بدن را سالم تر نگه دارد (بیشترین تاثیر بر سلامتی زمانی رخ می دهد که کودک مال خود شما باشد هر چند بعضی از اثرات مفید آن برای مادرانی که کودکی را به فرزندی قبول می‌کنند نیز اتفاق می افتد). مزایای بچه دار شدن عبارتند از:

 کاهش خطر ابتلا به سرطان
یکی از بزرگ ترین مزیت های داشتن بچه کاهش خطر چندین نوع سرطان است (شواهد و مدارک به خوبی این موضوع را تأیید می‌کنند). حتماً در مورد سرطان سینه چیزهای زیادی شنیده اید. بنا بر دلایلی بچه دار شدن در سنین پایین یکی از بهترین شیوه‌ها برای محافظت از خود در برابر این سرطان است. ایرما راسو،در آزمایشگاه تحقیق سرطان پستان در مرکز سرطان فاکس چیس در فیلادلفیا می گوید بهترین زمان بین سنین 18 و 25 سالگی قرار دارد اما اگر نتوانستید در این سن بچه دار شوید، امیدتان را از دست ندهید. حاملگی پس از 25 سالگی نیز تا حدی از شما محافظت می‌کند اما همچنان که مسن تر می شوید از میزان آن نیز کاسته می شود.
چرا حاملگی خطر ابتلا به سرطان سینه را کاهش می دهد؟ ترکیبی از دو عامل در این موضوع دخیل هستند. اولین عامل این است که حاملگی سلول های سینه را تغییر می دهد که موجب میشود کاملاً بالغ شده و کمتر در معرض تغییرات سرطان زا قرار بگیرند. حاملگی در سن پایین تر که سلول ها نابالغ و آسیب پذیرتر هستند هین اثرات بیشتر است.
hCG (human chorionic gonadotropin)، هورمونی که طی حاملگی در بدن منتشر می شود، دومین عامل است (تست های حاملگی خانگی این هورمون را اندازه میگیرند). این هورمون به حدی محافظت کننده است که محققین آن را به عنوان یک عامل ضد سرطانی مورد آزمایش قرار داده اند. در آزمایشی که در سال 2005 در آزمایشگاه روسو به عمل آمد، مشخص شد که hCG در موش هایی که هرگز بچه دار نشده بودند از بروز سرطان پستان جلوگیری نمود (هنوز معلوم  نیست که hCG بتواند همین اثر را در انسان نیز داشته باشد).
یک اخطار: تحقیقات نشان داده است که اضافه وزن خطر ابتلا به سرطان سینه را افزایش خواهد داد، بنابراین کم کردن وزن پس از حاملگی حائز اهمیت است. اگر درحال حاضر حامله هستید، سعی کنید وزن خود را کنترل کنید. تحقیقی که در سال 2004 به عمل آمد ارتباط بین اضافه وزن ناشی از حاملگی و سرطان سینه در سال های بعد را نشان داد. طبق گفته‌ی لینا هیلاکیوی کلارک، استاد سرطان شناسی در دانشگاه جورج تاون، خطر ابتلا به سرطان سینه در میان زنانی که در طی حاملگی بیشتر از 16 کیلوگرم به وزنشان اضافه شده بود، نسبت به مادرانی که در این دوران بین 12 تا 16 کیلوگرم سنگین ترشده بوند، به طرز چشم گیری بالاتر بود. هیلاکیوی کلارک می‌گوید «در زنانی که وزن بیشتری اضافه کرده بودند خطر ابتلا به سرطان سینه نیز بالاتر رفته بود».
شیر دادن جنبه دیگری از مادر بودن است که می تواند خطر سرطان را کاهش دهد. تحقیقات نشان می دهند که شیر دادن از تشکیل شدن انواع خاصی از سلول های پیش سرطانی در بافت سرطان جلوگیری می نماید. البته باید شیر دادن به کودکتان را تا  ادامه دار باشد. طبق نظر متخصصین این زمان حداقل باید چند ماه باشد. اگر از آن دسته مادران شجاعی هستید که تا دوران نوپایی کودک، شیر دادن را قطع نمی‌کنند، باید به شما تبریک گفت. تحقیقی که در سال 1997 به عمل آمد و در مجله آمریکایی اپیدمی شناسی چاپ شد، حاکی از آن بود که در زنانی که به مدت 20 ماه به فرزندشان شیر داده بودند، نسبت به زنانی که کمتر از این مدت به کودک خود شیر داده بودند، احتمال ابتلا به سرطان سینه 50 درصد پایین تر بود. همچنین به نظر می‌رسد که تأثیرات مفید شیردهی تا آخر عمر ادامه میابد. تحقیق دیگری در همین مجله به این نتیجه رسیده بود که زنانی که حداقل دو هفته به فرزند خود شیر داده بودند، خطر کمتری تا 50 سال بعد برای ابتلا به سرطان سینه تهدیدشان می کرد. مزیت های بالا را به این واقعیت اضافه کنید که شیردهی تخمک گذاری و باروری و متعاقب آن سطوح بالای استروژن و پروژسترون را که می‌توانند به رشد بیشتر تومور کمک کنند، به تعویق می‌اندازد.
بیا نی نی خوب در مورد مادر بودن و سرطان: سازمان ملی سرطان بیان می دارد زنانی که بچه دار می شوند، خطر ابتلا به سرطان اندومتریال رحم و تخمدان را در خود پایین می آورند.

رهایی از «اختلالات زنانه»
تأثیر مثبت حاملگی و وضع حمل بر روی «اختلالات زنانه» ای همچون اندومتروز، فیبرویدهای رحمی و تخمدان پلی کیستیک هنوز هم تا حدی نامشخص است اما متخصصان بیماری های زنان و متخصصین غدد از مدت ها قبل می‌دانسته اند که بچه دار شدن برای بسیاری از زنان آغاز سلامتی است. اندومتروز را به عنوان مثال در اینجا ذکر می کنیم. اگر یکی از آن زنانی هستید که با  خونریزی زیاد و درد شدیدی که هر ماه توسط بافت اندومتریال اضافی ایجاد می شود درگیر هستید، ممکن است پس از بچه دار شدن وضعیت بهتری پیدا کنید. هاری ریچ، جراح مقیم نیویورک و متخصص  درمان اندومتروز، می‌گوید «برخی از زنان پس از اینکه بچه دار شدند، در می یابند که علائمشان به طرز چشم گیری کاهش یافته و این علایم در عده کمی از آنها به کلی از بین می‌رود».
مادر بودن ممکن است از فیبرویدهای رحمی (تومورهایی که از بافت ماهیچه ای دررحم به وجود می آیند) جلوگیری کند (فیبرویدها تقریباً همیشه خوش خیم هستند اما ممکن است گاهی مشکلاتی هیجاد کنندو همچنین بارداری را با مشکل مواجه نمایند). براساس اظهارات مؤسسه ملی سلامت به نظر می‌رسد که زنانی که بچه دار شده‌اند در معرضِ خطر کمتری برای ابتلا به فیبرویدهای رحمی هستند. درحالی که هورمون های مربوط به حاملگی می تواند موجب رشد فیبرویدهای موجود شود، معمولاً پس از تولد نوزاد به اندازه قبل از حاملگی یا کوچک تر از آن باز می گردند.
همچنین، علائم سندرم تخمدان پلی کیستیک(polycystic ovary  یا  PCOS)، در بسیاری از زنان پس از آنکه بچه دار شدند کمتر خواهد شد. از هر ده زن یک نفر PCOS دارد که یکی از علل اصلی ناباروری است اما خبر خوب این است که متخصصین می گویند بسیاری از زنان با PCOS که برای فرزند اولشان مشکل باروری داشته اند، دفعه بعد به مراتب مشکل کمتری برای باردار شدن خواهند داشت.

 داشتن انگیزه برای عادت های سالم
هیچ چیزی مثل مادر بودن نمی تواند شما را وادار به بازنگری در عادت های ناسالم تان بکند. این امر ممکن است در زمان حاملگی، هنگامی که ناگهان در می‌یابید که دیگر تنها به بدن خود صدمه نمی زنید آغاز شود. وقتی کودکتان به دنیا آمد آن وقت یک انسان کوچولو و کاملاً وابسته هست که نیاز دارد شما سالم بمانید تا بتوانید او را بزرگ کنید. بر اساس یک نظر خواهی از بیش از 4000 مادر، بیشتر از نصف آنها بیان نمودند که عادت های ناسالمشان را ترک گفته اند یا آنها را بهبود بخشیده اند. آنها همچنین گفته اند از وقتی که کودکشان به دنیا آمده به سلامت خود بیشتر توجه می کنند. از این مادرها:
•    81 درصد می‌گویند که نسبت به سابق غذاهای سالم تری می‌خورند یا سعی می‌کنند که رژیم غذایی خود را بهتر کنند
•    64 درصد بیشتر ورزش می کنند یا قصد دارند این کار را بکنند.
•    65 درصد می گویند که بیشتر مراقب سلامت روحی خود هستند یا سعی می‌کنند این کار را بکنند.
•    55 درصد می گویند که اکنون بیشتر پزشک خود را می بینند یا اگر مشکلی وجود داشت با وی در میان می گذارند.
•    65 درصد می گویند که با دقت بیشتری رانندگی می‌کنند.
•    58 درصد بیشتر کمربند ایمنی خود را می بندند.
همچنین، اکثریت مادران شرکت کننده در این نظر خواهی که درگیر عاداتی مثل سیگار کشیدن، نوشیدن زیاد مشروبات الکلی یا زیاده روی در رفتارهای پر خطر بودند آنها را ترک کرده اند. هالی مک بین که قبلاً سیگاری بود، یکی از این مادرها است: ویلکز بار، یک مادر پنسیلوانیایی می‌گوید«می‌توانستم با ابتلای خودم به سرطان یا بیماری های ریوی کنار بیایم اما اگر آگاهانه کاری می‌کردم که فرزندم را در معرض خطر قرار می‌داد، نمی توانستم خودم را ببخشم» مک بین پس از آنکه به تدریج از مصرف سیگارش کم کرد سرانجام توانست در طول حاملگی کاملاً آن را ترک کند. حال، او دریافته است که ترک سیگار حتی منافعی فراتر از حفاظت از سلامت پسرش و سلامت خود داشته است: «دیگر مضحک به نظر نمی رسم چون که مجبور نیستم سیگار بخرم و بگویم که برای کس دیگری است تا در موردم قضاوت نکنند.  دیگر لازم نیست حین رانندگی مسیر خودم را طولانی تر کنم، فقط به خاطر این که سیگارم را تا آخر بکشم. نگران این نیستم که کسی مرا حین سیگار کشیدن ببیند».
سپس موضوع کم کردن وزن پس از تولد نوزاد مطرح می شود که بسیاری از مادران به خاطر آن ورزش می‌کنند و رژیم غذایی سالم تری را در پیش می گیرند. بسیاری از آنها چه قدم بزنند، آهسته بدوند یا به کلاسهای ایروبیک که مناسب تازه مادرها است بروند، در می یابند وقتی ورزش را به زندگی خود اضافه کننددیگر نمی‌توانند زندگی بدون آن را تصور کنند. آنتونیا کنی از اهالی واترتاونِ ماساچوست، در طول اولین حاملگی خود 27 کیلوگرم به وزنش اضافه گردید که وزن او را به حدود 100 کیلوگرم رساند. وی کمی  پس از آنکه دخترش جینا به دنیا آمد، 10 کیلوگرم از دست داد و به یمن تمرین های سخت توانست تا زمانی که جینا 3 ماهه شد، 10 کیلوگرم دیگر از وزنش را کم کند. به کمک یک کلاس تناسب اندام محلی که وی آن را به «اردوگاه نظامی» پس از تولد نوزاد تشبیه کرده است، کم کم به وزن ایده آل خود یعنی 65 کیلوگرم خواهد رسید. کنی می‌گوید «پس از اولین کلاس تقریباً با سینه خیز خودم را به منزل رساندم. واقعاً اندام نامتناسبی داشتم و دچار تنگی نفس می شدم. حالا دو بار در هفته به آنجا می روم و روز به روز بهتر می شوم».
سرانجام، اشتیاق به داشتن عمر طولانی تر (و دیدن بچه هایشان که بزرگ می شوند و همین طور نوه هایشان) بسیاری از مادران را به انتخاب عادات زندگی سالم تر بر می انگیزد. سو برانسدن اهل چسترفیلد تاون شیپ از ایالت میشیگان، از وقتی که پدرش را به خاطر سرطان روده بزرگ که در خانواده او شایع است از دست داد، به سلامتی خود توجه بیشتری نمود. برانسدن به عنوان یک گیاه خوار، همه اعضای خانواده را به خوردن فراوان میوه ها و سبزیجات تشویق می کند و مصرف شیرینی را محدود می نماید. وی می گوید « از اینکه بچه هایم گل کلم و بادنجان می خورند و از آن لذت می برند خوشحال هستم». وی با داشتن سه کودک زیر 6 سال، هنوز هم به طور منظم در ورزش می کند. او و همسرش اخیراً یک دوچرخه دو ترکه خریده اند تا بتوانند خانوادگی سوار دوچرخه شوند. یکی از والدین با نیکولاس 5 ساله سوار می‌شود و دیگری الیزابت 2 ساله و آلکسیس نوزاد را با خود می‌برد. برانسدان می‌گوید «شما می توانید با نوار پیچ کردن کودک خود در صندلی اتوموبیل و مالیدن کرم ضد آفتاب به صورتش از او محافظت کنید اما هیچ یک از این کارها از او در برابر بزرگترین قاتل که بیماری قلبی است، محافظت نمی کند. تنها راه برای محافظت از خود و فرزندانتان این است که به آنها بیاموزید سالم بخورند و سالم زندگی کنند».

فرصت بهتری برای خوشبختی
آیا داشتن فرزند شما را در طولانی مدت خوشبخت تر می کند؟ این  سوالی است که محققین تا به حال نتوانسته اند جواب قطعی برای آن بیابند. مشکل اینجا است که عوامل بسیار دیگری از وضعیت زناشویی گرفته تا مسائل مالی بر خوشبخت بودن یا نبودن شخص تأثیر می‌گذارد. علاوه براین، بیشتر تحقیقاتی که در زمینه افسردگی و دیگر مسائل مربوط به سلامت روانی به عمل آمده اند به گونه طراحی نشده اند که زنان مادر و زنان غیر مادر را از هم متمایز کند. 
با این وجود، وقتی محققین مقیاس های مثبت از قبیل رضایت شخصی و مقیاس های منفی مثل تنهایی را مقایسه می کنند، زنان بچه دار غالباً بهتر از زنان همتای بدون فرزند خود نمره می گیرند. تانیا کوروپیکیج-کاکس استادیار جامعه شناسی در دانشگاه فلوریدا در گاینزویل، که در مورد  تنهایی و افسردگی در میان افراد بالای 50 سال تحقیق می کند می گوید «تحقیقات ظاهراً نشان می‌دهند زنانی که دارای فرزند بوده و رابطه خوبی با آنها دارند بعداً در زندگی خود وضعیت بهتری دارند». کوروپیکیج-کاکس می گوید نکته جالب توجه این است که گروه دیگری که در از نضر میزان رضامندی نمره بالایی می‌گیرند زنانی هستند که به انتخاب خود بچه دار نشده اند. آنهایی که امتیازپایین گرفته بودند، زنانی بودند که دوست داشتند بچه دار شوند اما چنین نشده بود و قادر نبودند خود را با این وضعیت وفق دهند و همچنین مادرانی که رابطه ضعیفی با فرزندان خود داشتند.
همچنین بررسی میزان خوشبختی زنان مادر در مقابل زنان غیر مادر نشان داده است با احتساب افسردگی بعدِ زایمانی به عنوان یک عامل اصلی، افسردگی بیشتر در میان زنان مادر رایج است تا زنان غیر مادر.
با این وجود، در چند تحقیقی که به طور مستقیم خوشبختی را در والیدن و غیر والیدن مقایسه می کند، والیدن خوشبخت تر بودند. به طور مثال، وقتی ایسل روسکیز، روانشناس کانادایی در مطالعه ای که در سال 1992 به انجمن روانشناسی آمریکایی و موسسه ملی ایمنی حرفه ای و سلامت ارائه گردید، 1100 زن را بررسی نمود و دریافت که زنان بچه دار از نظر عزت نفس تا رضایت شخصی و حرفه ای، بالاترین نمره را به دست آوردند. زنان مجرد بدون فرزند در این مقیاس‌ها بدتر از همه نمره گرفتند در حالی که زنان متأهل بدون فرزند در جایگاه میانی قرار گرفتند. اخیراً در بررسی که نتیجه‌ی آن در مجله‌ی ازدواج و خانواده منتشر گردید، 1933 بزرگسال مورد بررسی قرار گرفتند و مشخص شد که والدین نسبت به غیر والدین بیشتر «به لحاظ اجتماعی» همبسته بودند یعنی اینکه توسط دوستان، خانواده و اجتماع احاطه شده اند. نتیجه دیگری که از این تحقیق به دست آمد این که مادران متأهل به ویژه نسبت به زنان متأهل بدون فرزند میزان افسردگی کمتری داشتند. علاوه بر اینها، مطالعات متعددی نشان داده اند که زنان بچه دار به مراتب کمتر احتمال دارد که خودکشی بکنند.
تردیدی در این نیست که اضافه کردن یک یا چند فرزند به زندگی تان می تواند بر استرس شما بیفزاید اما وقتی آن را با رضایت و خودشکوفایی ناشی از مادر شدن موازنه می‌کنید، واضح است که مقیاس‌ها به کدام طرف میل می‌کنند.

روش هایی عالی برای مادران تا از سلامت خود مراقبت نمایند
1)    تا زمانی که امکان آن وجود دارد، به فرزند خود شیر بدهید. این کار نه تنها می ‌تواند وزن اضافی رااز بین ببرد بلکه از شما در برابر سرطان سینه نیز محافظت خواهد نمود.
2)    ورزش کنید حتی اگر صرفاً قدم زدن باشد. هیچ چیز به اندازه ورزش و فعالیت بدنی در برابر بیماری‌های قلبی، دیابت و دیگر بیماری‌های کشنده محافظت کننده نیست.
3)    برای افسردگی پس از زایمان به دنبال درمان بروید. اگر افسردگی همچنان در شما باقی ماند یا به نظر رسید که بدتر می شود، گرفتن کمک ضروری خواهد بود.
4)    پاپ اسمیر، چک آپ منظم و عکس از سینه ها را هر سال انجام دهید. خطر سرطان را جدی بگیرید.
5)    معاینه کامل سینه را یاد بگیرید. هیچ کس مثل خودتان نمی تواند یک توده یا برآمدگی را تشخیص دهد.
6)    مصرف کربوهیدرات ها یا کالری ها را کاهش دهید یا کمتر شیرینی بخورید. هر کاری را که به پایین نگه داشتن وزنتان کمک می‌کند انجام دهید تا از سرطان سینه، دیابت و دیگر بیماری ها در امان باشید.
7)    به اندازه کافی بخوابید حتی اگر مستلزم این باشد که همسرتان نصف شب به بچه غذا بدهد. کمبود خواب نه تنها شما را بد اخلاق می کند بلکه در برابر بیماری ها نیز آسیب پذیرتر خواهید بود.

برای بسیاری از مادران جوان، ورزش در برابر بسیاری از مسائل دیگر( مانند خواب) در درجه‌ی دوم اهممیت قرار دارد ولی اگر فرصتی هرچند کوتاه برای ورزش بیابید، پی می برید که خود و کودک ‌تان انرژی دوباره می گیرید. 10 دقیقه اینجا و آنجا از هیچ بهتر است و یک دنیا تفاوت ایجاد می کند.
کلید حل این مسئله  یافتن فعالیتی ا‌ست که از آن لذت ببرید و با برنامه و سبک زندگی‌تان هماهنگ باشد. اگر به کاری که می‌کنید علاقه داشته باشید به آن به عنوان یک ضرورت  نگاه میکنید نه یک تفنن. برای شروع، میتوانید از این راهها استفاده کنید:

•    هنگام پیاده روی بچه را در یک ساک حامل یا کیسه تسمه‌دار جلو بگذارید یا اگر می‌تواند بنشیند در یک سبد در پشت دوچرخه قرار دهید و به دوچرخه سواری بروید. از امنیت کودک کاملاً مطمئن شوید. هر نوع وسیله‌ی حملی که انتخاب کردید، مطمئن شوید که بر شانه‌ها، گردن یا کمرتان فشار زیادی وارد نکند.

•    بچه‌ تان را در کالسکه قرار دهید و به پیاده روی بروید. وقتی کودک‌تان حداقل 6 ماه داشته باشد، می‌توانید وی را در یک کالسکه‌ی مخصوص پیاده ‌روی تند قرار داده و به این کار بپردازید.

•    بچه را برای 30 دقیقه به همسرتان یا پرستار بسپارید تا بتوانید برای پیاده روی بیرون بروید و کمی با خود خلوت کنید و لذت ببرید.  اگر بیرون از خانه کار می‌کنید، سعی کنید ساعتی پیش از زمانی که باید به سر کار بروید از خواب بیدار شده و پیاده روی کنید. اگر خانه ‌دار هستید، پیش از اینکه همسرتان خانه را ترک کند بیدار شوید و کمی ورزش کنید.

•    کفش‌های ورزشی خود را با خود سر کار بیاورید و در زمان استراحت برای ناهار ورزش کنید. از یکی از همکاران بخواهید که همراه با شما ورزش کند تا لذت بیشتری از این کار ببرید.

•    باشگاههای‌های ورزشی محله یا باشگاه‌های یوگای نزدیک خانه‌ خود را که خدمات نگهداری از کودکان نیز ارائه می‌دهند پیدا کنید، به دنبال باشگاهی بگردید که مهد کودکی امن و راحت و مسئولینی با تجربه داشته باشد – نه کسا نی که به عنوان شغل دوم از کودکان مراقبت می‌کنند. همچنین به دنبال نسبت پایین کودک به مربی باشید (در حدود 4 کودک به ازای هر مربی) و همچنین قانون عدم پذیرش کودکان بیمار و یک محوطه‌ی بازی تمیز و جذاب پر از اسباب‌بازی‌های مناسب و کتاب.

•    یک وسیله‌ی خانگی ورزشی تهیه کنید که بتوانید وقتی کودک ‌تان خواب است از آن استفاده نمایید. حتی چیزهای کوچکی مانند طناب یا دمبل می‌تواند به شما در تناسب اندام کمک کند.

•    کتابخانه‌ای از نوارهای ویدئویی ورزشی درست کنید. نگاه کردن گاه گاه به یک ویدئوی ورزشی می‌تواند روشی مناسب برای گنجاندن ورزش در برنامه‌ی شلوغ کاری شما باشد.

شاید تا قبل از تولد نوزادتان به صورت جدی به خریدن شلوار جین یا لباس تازه فکر نکرده باشید. حالا هم که مادر شده‌اید، خود را در تنگنای مالی می‌بینید – یا شاید هم احساس تقصیر می‌کنید.
در بررسی جامعِ بیش از 3000 مادر و زنان باردار، مرکز کودک متوجه کوهی از نگرانی‌های مالی و همینطور ترس از نداشتن احساس تقصیر کافی از عادات خرج و پس‌انداز در آنها شده است.
این روزها بزرگ کردن بچه هزینه بسیاری برمی دارد، بنابراین منطقی به نظر می‌رسد که ما مادرها دایم به پول فکر کنیم. اما فراتر از اینها، مسئله احساسات ناشی از نحوه خرج، ولخرجی و پس‌انداز هم وجود دارد. بنابراین مرکز کودکان به سراغ متخصصان، یعنی مشاوران مالی و روانشناسان متخصص در امور مالی رفت تا دریابد چگونه می‌توان فشار مالی را از بین برد. در ادامه این مقاله به یافته‌های مهم، راهنمایی‌های متخصصان و راههای کسب اعتماد به نفس در شرایط مالی خود دست خواهید یافت.
یافته 1: درباره نحوه مخارج خود احساس گناه می‌کنیم
آمار مهم: 57 درصد از مادرها وقتی برای خودشان پول خرج می کنند، احساس گناه دارند.
دلایل پشت آن:
– ما همه افراد دیگر را در اولویت قرار می‌دهیم
کیت لوینسونِ روانشناس که برگزارکننده‌ی کارگاههایی برای کشف رابطه احساسی زنان با پول است می‌گوید احساس تقصیر از خرج کردن، چیزی است که بین همه زنها شایع است چون ما هنوز این طور تصور می‌کنیم که نیازهای ما اهمیت کمتری دارند. و وقتی هم که مادر می‌شویم، خواسته‌های خودمان در آخرین سطر اولویت‌ها قرار می‌گیرند. لوینسون معتقد است «در نگاهی عمیق‌تر، ما فکر می‌کنیم ارزشهای ما به واسطه‌ی مراقبت از دیگران حاصل می‌شوند». گری بوفون متخصص امور مالی و نویسنده، با مادران مختلف و حتی ثروتمندی کار می‌کند که وقتی می‌خواهند چیزی را که واقعا به آن احتیاج دارند بخرند، آشفته خاطر می‌شوند. بوفون می‌گوید «وقتی به آنها توصیه می‌کنم که اول از همه به فکر خودشان باشند، جوری نگاهم می‌کنند انگار دیو سه سرم».
– حالا که مادر شده‌ایم پول کمتری در اختیار داریم
بزرگ کردن بچه‌ها این روزها آنقدر هزینه‌بر است که بسیاری از زوجین احساس می‌کنند بعد از مخارج ضروری مثل مراقبت از کودک، لوازم نوزاد، و پوشک چیز زیادی باقی نمی‌ماند. به علاوه، اگر دست از کار بکشیم و خانه‌دار شویم یا مرخصی زایمان بدون حقوق بگیریم، اغلب وضعیت مالی مان وخیم‌تر هم می‌شود. حتی اگر نشود هم خیلی از مادران از خرج کردن پولی که خودشان به دست نیاورده‌اند دچار عذاب وجدان می‌شوند. لوینسون مُراجعی را به خاطر می‌آورد که بعد از ترک شغل معلمی دیگر تمایلی به خرج کردن نداشت – با این که خانواده متمولی داشت. لوینسون می‌گوید «او می‌توانست برای بچه‌ها خرید کند، اما برای خودش نه. از این که به شوهرش وابسته باشد احساس ناراحتی می‌کرد، و احساس می‌کرد که اگر احتیاجاتش را کم کند، این قدر احساس دین به شوهرش نخواهد داشت».
– درآمدمان را با نیازهای رو به افزایش خانواده هماهنگ نکرده ایم
بچه دار شدن برای بسیاری از خانواده‌ها به منزله شوک مالی است. خیلی سخت است که از قبل پیش‌بینی کنید که کودکتان با چه سرعتی رشد می‌کند و لباسهایش برایش کوچک می‌شوند و کلاسهای من و مامان یا استخدام پرستار بچه چه هزینه‌هایی برمی‌دارد. بودجه شما دچار ضربه‌ای ناگهانی می‌شود – و با ترس و احساس ِ گناه از خرج کردن تحلیل خواهید رفت.
چه می‌توان کرد:
– نگاه دقیقی به بودجه خود داشته باشید، و جایی برای خرج کردن برای خود در نظر بگیرید.
کانداس بار، مشاور مالی و یکی از موسسان موسسه آموزش مالی زنان توصیه می‌کند، برنامه مخارج خود را تنظیم کنید. یک ماه هزینه‌های خود را دنبال کنید، بعد نگاهی به ضروریات (هزینه مسکن یا اجاره، تسهیلات زندگی و پس‌اندازها) و موارد غیرضروری داشته باشید و ببینید در کجاها می توانید صرفه جویی کنید.
اگر می‌توانید، مبلغی را برای مخارج «اضافی» مثل تفریحات، بیرون رفتن، خرید و امثالهم کنار بگذارید. بوفون می‌گوید «به این ترتیب، احساس می‌کنید که خرج کردن برای خودتان به‌حق است، چون همه چیز را برنامه‌ریزی کرده‌اید. وقتی فکر نکنید که دارید از حق زهرا می‌زنید و خرج زهره می‌کنید، صرف مبلغی برای خودتان راحت‌تر خواهد بود.» بسیاری از زوجین برای چنین مخارجی از کارت اعتباری مشترک استفاده می‌کنند چون آنها را متوجه مقدار مخارج خود می‌کند.
– با همسر یا شریک زندگی‌تان همراه باشید.
فرقی نمی‌کند در خانه با کودکان مانده‌اید، کمتر از شوهرتان کار می‌کنید و درآمد دارید، یا بیشتر درمی‌آورید، مهم این است که احساس کنید شریک مالی شوهرتان هستید. درباره احساس خود نسبت به خرج کردن با هم صحبت کنید و مطمئن شوید که هردوی شما به یک اندازه درگیر امور مالی هستید. این به معنی پرداخت قبض‌ها، و تسویه حساب ماهانه و اقرارنامه‌های بانکی با هم است.
اگر در حالت عادی قبض‌ها را با کمک هم نمی‌پردازید، درگیر شدن در این کار بخشی از نگرانی شما در خصوص امور مالی را کم می‌کند. و معمولا اگر مراقب حساب بانکی باشید، همسرتان درک بهتری از بودجه خانواده خواهد داشت. مطمئن شوید که با همسرتان درباره نحوه خرج مبالغ باقیمانده هر ماه بعد از پرداخت قبوض توافق دارید. ژاکلین پلومز روانشناس می‌گوید «به این ترتیب، هیچکس احساس نخواهد کرد که سرش کلاه می‌رود».
– برای خودتان حقوق در نظر بگیرید.
مادرانی که در خانه کار می‌کنند، بر اساس آمار قادرند سالانه 15000 تومان بابت نقشهایی چون خانه‌داری، آشپزی، مربیگری در مهدکودک، رانندگی ون، و روانشناسی و دیگر شغلها درآمد داشته باشند.
کمتر خانواده‌ای می‌تواند همزمان شش نفر را استخدام کند، اما متخصصان توصیه می‌کنند که بر اساس بودجه خانوادگی، حقوقی را برای والدینی که در خانه می‌مانند در نظر بگیرید. این عینی ترین راه پی بردن به اهمیت همکاری پدر یا مادر در سلامت مالی خانواده است و به او کمک می‌کند دچار احساس گناه از خرج کردن نشود.
اگر از جمله والدینی هستید که در خانه می‌مانید و وقت اضافه کمی دارید، گزینه‌ی دیگر کسب درآمد از طریق کار در خانه است. بعضی از والدین لباسهای کوچک شده‌ی فرزندانشان را از طریق اینترنت به فروش می‌گذارند؛ برخی دیگر حرفه خود را ادامه می‌دهند، و برخی دیگر لوازم دست ساز می‌فروشند یا طراحی لباس می‌کنند.
– مسئولانه برای خود خرج کنید
هنوز آنقدر وقت ندارید که برای خودتان خرج کنید؟ الیویا ملان، سخنگوی شغلی، مربی مالی، و نویسنده‌ی چهار کتاب درباره پول و روابط می‌گوید «خرج‌های غیرمعمول را تجربه کنید، کارهایی را که در حالت عادی برای خود نمی‌کنید. خودتان را مجبور کنید تا برای چیزهایی پول خرج کنید که به شما احساس دوست داشتنی شدن و شادابی می‌دهد». ملان می‌گوید به جای خریدن اشیا، به خرج کردن برای چیزهایی که به روح و روان  شما کمک می‌کند فکر کنید، مثل دوره‌ای آموزشی در کالج محلی. نتیجه‌اش چیست؟ آمادگی ذهنی بهتری برای رسیدگی به خانواده خود خواهید داشت. بوفون می‌گوید «هفته‌ای یک بار انجام کارهای خوب برای خودتان ضروری است، حتی اگر کوچک باشد».
یافته 2: ما فقط بهترین‌ها را برای کودکانمان می‌خواهیم.
آمار مهم: 90 درصد از مادران ترجیح می دهند که چیزی برای کودکانشان بخرند تا برای خودشان. 61 درصد بیشتر برای لباس کودکانشان خرج می‌کنند تا خودشان.
دلایل پشت آن:
– خرج کردن برای کودکان حس خوبی دارد. توجیه ولخرجی برای کودک شما آسانتر است، مخصوصا اگر برای اسباب‌بازی یا عروسکی باشد که به رشد ذهنی او کمک کند یا او را بخنداند. نورما فشباخ، روانشناس رشدی و بالینی و استاد بازنشسته‌ی مطالعات روانشناسی آموزش در دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس معتقد است با این کار احساس می‌کنید که دارید کار مهمی را به انجام می‌رسانید.
– به علاوه، خرید برای کودکان ما را سر ذوق می‌آورد بی آن که احساس بدی داشته باشیم. حتی می‌توانید به نیابت از کودکان خرید کنید چون رابطه نزدیکی با کودک خود دارید. و انجام این کارها با نقش مادری شما همراه می‌شود. ملان می‌گوید «خودمان را نان‌آور خانه می‌دانیم بنابراین خریدن برای آنها واکنشی طبیعی است: “دلم می‌خواهد بچه‌ام احساس کند استثنایی است، زیبا است، و دوستش دارند».
– فشار زیادی برای خریدن آخرین و بهترین مدل‌ها برای کودکانمان وجود دارد.
فیشباخ می‌گوید «ما در جامعه‌ای کودک سالار و مادی‌گرا زندگی می‌کنیم بنابراین همه‌اش خرید، خرید و خرید». و لوینسون می‌گوید «خیلی از ماها احساس می‌کنیم که مادرهای خوبی نیستیم مگر این که به بچه‌ها هرچه بیشتر که می‌توانیم بدهیم».
– سعی می‌کنیم چیزهایی را که همیشه نمی‌توانیم به آنها بدهیم با اینها جبران کنیم.
دلیل دیگری هم برای ولخرجی مادران در حق کودکانشان وجود دارد: گناه. بوفون می‌گوید «خیلی از والدین از این که نمی‌توانند به فرزندانشان وقت یا توجه کافی مبذول دارند، احساس گناه می‌کنند. بنابراین می‌خواهند آن را با هدیه و چیزهایی شبیه این جبران کنند».
چه می‌توان کرد:
– از خودتان بپرسید چرا این همه برای کودکتان ولخرجی می‌کنید.
بوفون می‌گوید «اگر نیازهای ضروری کودک را برآورده کردید، هر کار دیگری غیرمجاز است. این که هر از گاهی هدیه‌ی خاصی برای فرزندتان بخرید خوب است، اما باید حواستان باشد که چرا این کار را می‌کنید. والدین معمولا این کار را به دلایل شخصی خودشان می‌کنند، و اغلب ربطی به نیاز کودک ندارد».
– فقط بگویید نه.
لوینسون می‌گوید «اگر مدام در حق کودکانتان افراط کنید، هیچ وقت ارزش پول را نخواهند فهمید. این عملی متعادل‌است چون با اینکه می‌خواهید بهترین اسباب بازی و آموزش را برای کودکتان فراهم کنید، اما باید به آنها یاد دهید از زندگی لذت ببرند و بتوانند مشکلاتی را حل کنند که صرفا با خریدن چیزها و پول خرج کردن به جایی نمی‌رسند. »
لوینسون می‌گوید «بهترین استراتژی نه گفتن به بچه به شکلی منظم است. والدین باید به کودکانشان یاد بدهند که چگونه با شرایط نرسیدن به چیزهایی که می‌خواهند کنار بیایند». بچه ها باید بفهمند که اعضای دیگر خانواده هم نیازهایی دارند. فشباخ می‌گوید «راه سالم آن است که بچه ها یاد بگیرند با اینکه در اولویت هستند، خواست والدینشان هم مهم است».
– به کودکتان چیزهایی بدهید که فقط جنبه مادی نداشته باشند.
به خاطر داشته باشید که پول خرج کردن برای کودکتان بهترین راه نشان دادن عشق شما به او نیست. بهتر آن است که وقت خود را به او بدهید – حتی به روشهایی ساده. به او اجازه دهید بعد از کار در پختن شام به شما کمک کند، وقت خواب با هم قصه بخوانید، یا یک وعده غذا را در کنار هم بخورید.
یافته 3: فکر می‌کنیم داشتن پول کافی برای بزرگ کردن بچه ها ضروری است
آمام مهم: 68 درصد از مادران می‌گویند پول بیشتر داشتن انجام وظیفه‌ی والدینی را آسانتر می‌کند. 62 درصد می‌گویند برای داشتن احساس امنیت در قبال آینده‌ی فرزندانشان نیاز به پول بیشتری دارند. 57 درصد می‌گویند که پول تعیین کننده‌‌ی تعداد بچه‌ها هم هست.
دلایل پشت آن:
– بزرگ کردن بچه ها هزینه بردار است.
خانواده‌ها برای پوشش دادن به نیازهای اولیه‌ای مثل نگهداری از کودک، سلامت، مسکن، و تحصیلات عالی تلاش بسیار می‌کنند. این هزینه‌ها رشد سرسام‌آوری داشته در حالی که درآمدها راکد مانده یا افت پیدا کرده‌اند. و اگر یکی از والدین کار خود را به خاطر نگهداری از بچه رها کند، فقدان درآمد موجب فشار و نگرانی اضافی هم می‌شود.
– ما همیشه برنامه ریزی مالی بلند مدت نداریم.
برنامه‌ریزی مالی اغلب با بچه‌دار شدن زوجین دشوارتر می‌شود. این تعجب‌آور نیست. ما وقت اضافه کمتری خواهیم داشت، حالا چه کسی می‌خواهد وقتش را صرف تنظیم وصیت نامه و یا سرمایه گذاری کند؟ به علاوه، انقدر گرفتاری داریم که انگار سرمان در شن گیر کرده است. لوینسون می‌گوید «بیشتر مردم پس انداز کردن را دشوار می‌دانند، بنابراین اصلا به آینده نگاه هم نمی‌کنیم». این باعث می‌شود که دایم احساس نگرانی داشته باشیم که پول نداریم یا پول کافی نخواهیم داشت.
چه می‌توان کرد: 
– دارایی های خود را منظم کنید
ضروری است که برنامه مالی بلندمدتی تهیه کنید. اگر به کمک احتیاج دارید، سالی یک بار به یک برنامه‌ریز مالی مراجعه کنید. این متخصصان ممکن است توصیه‌هایی به شما بکنند که فکرش را هم نمی‌کردید – مثلا به جای سرمایه گذاری روی مدرسه کودک تان، در فلان حساب بانکی شرکت کنید. بابت پولی که به شراکت می‌گذارید مالیاتی به شما تعلق نمی‌گیرد و این شرکات شما ممکن است پس اندازی برای شما بشود. بار می‌گوید «همیشه می‌شود برای مدرسه پول قرض کرد، و فرزندتان می‌تواند بورسیه شود، اما شما نمی‌توانید برای بازنشستگی پول قرض بگیرید.
– چند تصمیم سخت درباره سبک زندگی خود بگیرید.
تصمیم بگیرید که مهم ترین چیز برای شما کدام است. زندگی در خانه‌ای بزرگتر، زندگی بدون بدهی، یا تشکیل خانواده‌ای بزرگ؟ گرفتن چنین تصمیم هایی هرگز ساده نیست، اما برای بیشتر خانواده‌ها ضروری است. وقتی تصمیم به داشتن بچه‌های بیشتر باشد، پول دیگر چندان مهم نیست. لوینسون می‌گوید «باید از خودتان بپرسید چقدر احتیاج دارید. آیا می‌توانید ساده تر زندگی کنید؟ ما همیشه تصوراتی داریم که باید چیزهایی را قبل از بچه‌دار شدن به دست آورده باشیم، مثلا صاحب خانه شویم. اما خیلی از مردم جهان بدون داشتن خیلی چیزها بچه دار می‌شوند».
یافته 4: ما مشتاق وقت گذراندن با خانواده‌ایم.
آمار مهم: اگر پول مسئله نبود، 60 درصد از مادران ترجیح می‌دادند (به جای خریدن خانه بزرگتر یا ماشین بهتر، نازپروری، یا فرستادن بچه ها به مدرسه خصوصی) بیشتر به سفرهای خانوادگی بروند؛ 71 درصد می‌گویند که حاضر بودند از هزینه‌ای بزنند تا وقت بیشتری برای بچه‌ها داشته باشند.
دلایل پشت آن:
– به نظر می‌رسد ما از هر وقت دیگر گرفتاریم. و با این که مطالعات دانشگاه مریلند در سال 2007 نشان داده است که مادران امروزی در مقایسه با مادرانشان، در واقع وقت مفید بیشتری را با بچه‌هایشان می‌گذرانند، هنوز هم به نظر کافی نمی‌رسد. نیمی از مادران در آن مطالعه گفته‌اند که وقت کافی برای فرزندانشان ندارند، در حالی که از کارهای خانه، خواب، و وقت آزاد خود می زنند تا در هفته چهار ساعت بیشتر از مادران در سال 1956 با کودکانشان سپری کنند.
شاید به این خاطر که سرعت بالا و عدم تمرکز در زندگی مدرن لذت بردن از ساعتهایی را که با بچه‌های خود می‌گذرانیم مشکل تر می‌کند. به علاوه، زندگی بچه‌های ما را انواع فعالیتها پر کرده – تمرین فوتبال، کلاس پیانو، و امثال آن – که در واقع کیفیت مقدار زمانی را که با خانواده می‌گذرانیم پایین می‌اورد.
چه می‌توان کرد:
– به راههایی بیندیشید که وقت بیشتری را با بچه‌ها ممکن می‌کند
برنامه‌ریزی انعطاف پذیر کاری روز به روز شایع تر می‌شود. اگر امکانش هست، با کارفرمای خود درباره ساعات کاری کمتر، تسهیم وظیفه، یا کار کردن در خانه صحبت کنید. اگر امکان ان وجود ندارد، شاید صبحها بتوانید کمی دیرتر بروید یا عصرها کمی زودتر به خانه بیایید. به این ترتیب، می‌توانید صبحانه یا شام را با بچه‌ها باشید، و یک ساعت مفید بیشتر به وقت خانوادگی اختصاص دهید.
– در خلال برنامه‌های روزمره به سفرهای کوتاه بروید.
اگر دقت نکنید، آخر هفته‌ها می‌تواند به توده‌ای از وظایف و ماموریت ها تبدیل شود. اما برنامه‌ریزی تجربه‌های ویژه می‌توانید جلوی آن را بگیرید. ملان توصیه می‌کند «تجربه‌های سفرگونه‌ای را به زندگی روزمره خود وارد کنید. به دیدن جاهای زیبا مثل پارک یا مناطق حفاظت شده طبیعی نزدیک خانه خود بروید. فکر کنید که چه چیز سفرهای خانوادگی را بیش از همه دوست دارید. آیا ساعتهای آزاد بدون مزاحمت تلفن و ایمیل است؟ اگر این طور است، ترتیب یک روز بدون مزاحمت الکترونیکی با خانواده را بدهید. یک روز که در آن از ایمیل دور باشید، اما اگر خوشتان آمد می‌توانید چیزهای دیگر مثل تلویزیون، تلفن همراه، بازیهای ویدئویی، و کامپیوتر را هم بکلی کنار بگذارید.
– از وقتی که دارید خردمندانه استفاده کنید.
سعی کنید هر روز با روشهای خلاق وقت خانواده را بیشتر کنید. پلومز پیشنهاد می‌کند که «زمان غیرمتعارفی پیدا کنید. برای یک هفته کارهایی را که انجام می‌دهید دنبال کنید. آیا برای تماشای تلویزیون بیشتر از بازی با بچه ها یا صحبت کردن با همسرتان وقت می‌گذارید؟ تماشای تلویزیون در وقت خانواده خیلی خوب نیست. سعی کنید چند ساعت اضافی را در هفته با کمک گرفتن از خدمات تحویل خواروبار خالی کنید، یا اگر بیرون از خانه کار می‌کنید، سعی کنید بعضی ماموریتها در وقت ناهار شما انجام شوند. اگر تیم ورزشی فرزندتان یا فعالیتهای دیگر وقت خانوادگی شما را کم می کند، چند قانون وضع کنید: مثلا مدتی کودکتان را تنها به انجام یک فعالیت محدود کنید.
یافته 5: ما به یک زن – یا دست کم به یک خانه دار احتیاج داریم.
آمار مهم: اگر مادران امکان کمک گرفتن از کسی بیرون از خانه را داشته باشند، 58 درصدشان در تمیز کردن خانه، 29 درصد در شست و شوی لباس، و 24 درصد در آشپزی کمک می‌خواهند.
دلایل پشت آن:
– مادرها هنوز همه حجم کارهای خانه را انجام می‌دهند.
بنا به بررسی های ما، پدران واقعا خود را درگیر مراقبت از کودک کرده‌اند. 74 درصد از مادران می‌گویند که همسر یا شریکشان مرتبا در مراقبت روزانه کودکان شرکت دارند. و جالب آن که 39 درصد می‌گویند مادربزرگ یا پدربزرگ در نگهداری روزانه کودک کمکشان می ‌کنند. با این حال، مادران اصلی ترین بخش کار خانه را بر عهده دارند. 74 درصد تمام یا بیشترِ کارهای نظافت و شست و شو ، و 62 درصد تمام یا بخشی از آشپزی را انجام می‌دهند. ملان معتقد است «مادرها بیشترین فشار و حجم کار را متحمل می‌شوند. این کارها شیفت دوم کاری خیلی از مادران است». به علاوه، بیشتر این مسئولیتها وقتی را که باید برای خودتان یا برای بچه‌ها بگذارید کاهش می‌دهد.
چه باید کرد:
– کمکهای کم هزینه یا رایگان را در نظر بگیرید.
ملان توصیه می‌کند «از بچه های مسئولیت پذیر در همسایگی خود  که حاضرند با دستمزدی کمتر از یک حرفه‌ای کار کنند کمک بگیرید». یا معامله پایاپای را برای نظافت یا آشپزی در نظر بگیرید. مثلا اگر شما جواهرسازی را دوست دارید یا می توانید چند ساعتی بچه داری کنید، با کسی که در عوض حاضر است خانه شما را تمیز کند معامله کنید. همین طور می‌توانید به شکل تعاونی در آشپزی و مسئولیتهای نگهداری از کودک با دوستانتان شریک شوید.
– استانداردهای خود را پایین بیاورید.
امکانش هست که با صرف زمان کمتری برای کار خانه و غذاهای آنچنانی وقت بیشتری را به بودن با خانواده اختصاص دهید.
یافته 6: اغلب خود ما مخارج را مدیریت می‌کنیم.
آمار مهم: مادران معمولا بیشتر از پدران مسئولیت کلی یا عمده‌ی پرداخت قبوض (49 درصد مادران این کار را به عهده دارند، در مقایسه با 33 درصد پدران) و مدیریت حسابهای بانکی و سرمایه گذاری (44 درصد از مادران در مقابل 31 درصد از پدران) را به عهده می‌گیرند. همچنین، ما معمولا بیشتر مایلیم مسئولِ نظارت بر وضعیت مالی خانواده باشیم (32 درصد مادران در مقابل 19 درصد پدران).
دلایل پشت آن:
– ما اکنون بیشتر از گذشته آگاهی مالی پیدا کرده‌ایم.
تصویر قدیمی زن پشت میز آشپزخانه و پرداخت کننده‌ی قبوض باید به روز شود. با این که بررسی های ما نشان می‌دهند که مادران هنوز بیشتر مایلند آن وظیفه را به عهده بگیرند، اما روز به روز بیشتر درگیر مدیریت کلی اقتصاد خانواده می‌شوند. در نتیجه‌ی بررسی‌های ما، مادران امروز مدیران مالی زیرکی هستند – 51 درصدشان بودجه‌ی خانه‌داری را انتخاب کرده‌اند، 64 درصد حساب بازنشستگی دارند، و 78 درصدشان حساب سرمایه‌گذاری یا پس انداز دارند.
چه می‌توان کرد:
– مسئولیتها و نگرانی های خود را با دیگران سهیم شوید.
این که مادران زیادی قادر به تصمیم گیری های مالی برای خانواده هستند، نشانه پیشرفت است. اما از طرف دیگر، این می‌تواند منجر به استرس در پس انداز و مخارج شود. به قول لوینسون، «ما اغلب از احتمال اشتباههای مالی خود می‌ترسیم».
یکی از راههای کم کردن فشار آن است که همسر یا شریکتان را هم به گود بیاورید. بعد، جلسات ماهانه خانوادگی داشته باشید و در آنها به کلیات ماجرا بپردازید. اهداف مالی شما برای پنج یا ده سال آینده چیست؟ هر ماه، بکوشید یک قدم برای رسیدن به آن بردارید.
لوینسون می‌گوید، بعد از آن که برنامه مخارج خانواده را تنظیم کردید، از مشورت و حمایت دوستان استفاده کنید. «زنها درباره همه چیز با هم حرف می‌زنند – مگر پول. خیلی چیزها هست که می توانیم از یکدیگر یاد بگیریم».
وی توصیه می کند که با چند دوست قابل اعتماد درباره مسایل مالی صحبت کنید، بعد بطور مرتب (شاید ماهی یک بار) جلساتی بگذارید تا درباره پس‌انداز، ولخرجی، تنظیم بودجه، و سرمایه گذاری صحبت کنید. اینها نه تنها برای رسیدن به هدفهایتان به کمک شما می‌آیند، بلکه پیشنهادات جدیدی هم برای پیشبرد مالی به شما ارایه می‌دهند.