دسته: قبل از بارداری

آنورگاسمی یا ارگاسم تاخیری، نادر یا غایب، مشکلی است که برخی زنان به آن دچارند. در این مقاله، اطلاعات خوبی درباره دلایل به ارگاسم نرسیدن خانم ها دریافت می‌کنید.
زنانی که مشکلات ارگاسم دارند و در مورد آن احساس ناراحتی زیادی می‌کنند ممکن است به آنورگاسمی مبتلا باشند.
در میان همه زنان، فراوانی و شدت ارگاسم متفاوت است. همچنین، برای هر فرد، ارگاسم می‌تواند از زمانی به زمان دیگر متفاوت باشد. نوع و میزان تحریک مورد نیاز برای رسیدن به ارگاسم هم متفاوت است.
عوامل متعددی ممکن است منجر به آنورگاسمی شود که شامل مسائل مربوط به رابطه یا صمیمیت، عوامل فرهنگی، شرایط فیزیکی یا پزشکی و داروها است. درمان‌ها می‌تواند شامل آموزش در مورد تحریک جنسی، دستگاه‌های تقویت جنسی، درمان فردی یا زوجی و استفاده از دارو باشد.
اختلال ارگاسم زنان، اصطلاح دیگری برای طیف مشکلات ارگاسم است. کلمه «آنورگاسمی» به طور خاص به عدم توانایی به ارگاسم اشاره دارد، اما برای اختلالات ارگاسم زنان هم استفاده می‌شود.

علائم به ارگاسم نرسیدن زنان
ارگاسم، اوج احساس لذت شدید در پاسخ به فعالیت جنسی تحریک‌کننده است.
نفوذ از طریق واژن در حین رابطه جنسی به طور غیرمستقیم باعث تحریک کلیتوریس می‌شود. اما ممکن است این تحریک برای ارگاسم کافی نباشد. بسیاری از زنان ممکن است برای رسیدن به ارگاسم نیاز به تحریک مستقیم دستی داشته باشند.
آنورگاسمی، یا اختلال ارگاسمی زنان به تجربه هر یک از این موارد تعریف می‌شود:

• ارگاسم تاخیری
• عدم ارگاسم
• ارگاسم کمتر

آنورگاسمی همچنین می‌تواند شامل این موارد باشد:

1- آنورگاسمی مادام‌العمر
یعنی هرگز به ارگاسم نرسیده‌اید.

2- آنورگاسمی اکتسابی
به دلیل برخی مشکلات جدید در رسیدن به ارگاسم مشکل دارید.

3- آنورگاسمی وضعیتی
اگر فقط در شرایط خاص، با انواع خاصی از تحریکات در رسیدن به ارگاسم مشکل دارید.

4- آنورگاسمی تعمیم‌یافته
اگر در هر شرایطی مشکل ارگاسم دارید.
زنانی که همیشه در طول روابط جنسی به ارگاسم نمی‌رسند ممکن است راجع به آن احساس ناراحتی نکنند. در این صورت عدم ارگاسم، اختلال محسوب نمی‌شود.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟
اگر در مورد زندگی جنسی خود نگرانی دارید، به‌خصوص اگر در مورد توانایی خود برای رسیدن به ارگاسم نگران هستید، با پزشک خود مشورت کنید.

دلایل به ارگاسم نرسیدن زنان
برانگیختگی جنسی و ارگاسم، واکنش‌های پیچیده‌ای به عوامل مختلف فیزیکی، عاطفی، حسی و روانی است. مشکلات در هر یک از این زمینه‌ها می‌تواند بر توانایی شما برای ارگاسم تاثیر بگذارد.

1- عوامل فردی و روانی
تجربیات، رفتارها، پیشینه یا رفاه ذهنی ممکن است در ایجاد مشکلات ارگاسم نقش داشته باشد. این عوامل جزو عوامل فردی و روانی هستند:

• سوء‌استفاده جنسی، یا عاطفی در گذشته
• عدم آگاهی در مورد تحریکات، یا تعاملات جنسی
• داشتن تصویر ناخوشایند از بدن خود
• احساس گناه، یا خجالت در مورد رابطه جنسی
• باورهای فرهنگی یا مذهبی در مورد رابطه جنسی
• عوامل استرس‌زا مانند مشکلات مالی یا از دست دادن یکی از عزیزان
• شرایط سلامت روان مانند اضطراب یا افسردگی

2- عوامل مرتبط با رابطه
مشکلاتی که با همسر خود دارید، ممکن است عواملی در ایجاد مشکلات ارگاسم باشد. این مشکلات ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• فقدان صمیمیت عاطفی
• درگیری‌های حل‌نشده
• ارتباط ضعیف درباره نیازها و ترجیحات جنسی
• خیانت یا نقض اعتماد
• خشونت جنسی از طرف همسرتان
• اختلال عملکرد جنسی همسر مثل اختلال نعوظ

3- علل فیزیکی
طیف گسترده‌ای از بیماری‌ها، تغییرات فیزیکی و داروها می‌توانند در ارگاسم اختلال ایجاد کنند:

شرایط سلامتی
شرایط سلامتی طولانی‌مدت مثل دیابت، مثانه بیش‌فعال یا «مولتیپل اسکلروزیس» ممکن است در اختلالات ارگاسم موثر باشند.

درمان‌های زنان و زایمان
آسیب بافتی ناشی از جراحی‌های زنان مانند هیسترکتومی یا جراحی سرطان، ممکن است بر توانایی ارگاسم تاثیر بگذارد.

داروها
بسیاری از داروهای تجویزی و بدون نسخه می‌توانند ارگاسم را مهار کنند، از جمله داروهای فشار خون، داروهای ضد روان‌پریشی، آنتی‌هیستامین‌ها و داروهای ضد افسردگی به‌ویژه مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین.

مصرف الکل و سیگار کشیدن
الکل سیستم عصبی را سرکوب می‌کند و ممکن است توانایی ارگاسم را مختل کند. سیگار کشیدن می‌تواند جریان خون را در اندام‌های جنسی شما محدود کند و بر توانایی شما برای ارگاسم تاثیر بگذارد.

تغییرات مرتبط با افزایش سن در بدن
تغییرات بدن پیش از یائسگی یا بعد از آن ممکن است در انواع مختلفی از اختلالات جنسی تاثیر داشته باشد.

اختلالات جنسی مرتبط
زنانی که آنورگاسمی را تجربه می‌کنند ممکن است یک یا چند مشکل جنسی مرتبط داشته باشند. این مشکلات می‌تواند در ارگاسم تاثیر داشته باشند یا آن را پیچیده کنند. این شرایط عبارتند از:

• مشکلات در تحریک جنسی
• میل کم یا عدم تمایل به رابطه جنسی
• درد ناشی از رابطه جنسی، یا سایر تحریکات جنسی
• خشکی واژن یا فرج
• سفت شدن غیر ارادی واژن (واژینیسموس)

اختلال ارگاسم چگونه درمان می‌شود؟
درمان اختلال ارگاسم به علت این بیماری بستگی دارد. ممکن است این موارد لازم باشد:

• درمان هر گونه بیماری زمینه‌ای
• تعویض داروهای ضد افسردگی
• درمان شناختی‌رفتاری (CBT) یا درمان جنسی
• افزایش تحریک کلیتورال در هنگام مقاربت جنسی

مشاوره زوجین
مشاوره زوجین، یکی دیگر از گزینه‌های درمانی محبوب است. مشاور به شما و شریک زندگی‌تان کمک می‌کند تا با هر گونه اختلاف یا درگیری که ممکن است داشته باشید، مقابله کنید.

هورمون‌درمانی
در برخی موارد ممکن است از هورمون‌درمانی استروژن استفاده شود. استروژن می‌تواند به افزایش میل جنسی یا رسیدن میزان جریان خون به اندام تناسلی برای افزایش حساسیت کمک کند.

در برخی موارد ممکن است از هورمون‌درمانی استروژن استفاده شود. استروژن می‌تواند به افزایش میل جنسی یا رسیدن میزان جریان خون به اندام تناسلی برای افزایش حساسیت کمک کند.

هورمون‌درمانی استروژن ممکن است شامل مصرف یک قرص، یا استفاده از ژل بر روی اندام تناسلی باشد. تستوسترون‌درمانی یک گزینه دیگر است، اما برای درمان اختلال ارگاسم در زنان تایید نشده است.

محصولات بدون نسخه
برخی از محصولات بدون نسخه و مکمل‌های غذایی هم ممکن است به زنان مبتلا به اختلال ارگاسم کمک کند. روغن‌های تحریک‌کننده کلیتوریس را گرم می‌کنند و تحریک را افزایش می‌دهند. استفاده از این روغن‌ها در طول رابطه جنسی ممکن است مفید باشد.
البته حتما قبل از استفاده از هر گونه فرآورده یا داروی بدون نسخه حتما با پزشک خود مشورت کنید. برخی از این داروها ممکن است باعث واکنش آلرژیک شوند یا با داروهای دیگری که مصرف می‌کنید تداخل ایجاد کنند.

پرسش و پاسخ مخاطب بیا نی نی درباره دلایل به ارگاسم نرسیدن زنان
سئوال مخاطب بیا نی نی: من ٤٤ سالم است و مدت ٢٤ سال است که ازدواج کردم. همسرم از من ٢ سال بزرگتر است و ٢ تا دختر ٢٣ و ١٧ ساله دارم.  توی این مدت شاید همسرم فقط سه بار توانسته من را ارضا کند. نه تنها دیر ارضا می‌شوم بلکه بارها توضیح دادم که چطور دوست دارم ولی نه توجه می‌کند، نه سعی می‌کند رفتار مناسب داشته باشد.
در نبودش خیلی به رابطه با او فکر می‌کنم اما وقتی می‌آید خانه، یاد رفتارش می‌افتم اشتیاقم کم می‌شود البته هرگز به رویش نیاوردم.  من زنی هستم که به خودم می رسم و رابطه زناشویی خوب را دوست دارم ولی همسرم تلاش نمی‌کند من را ارضا کند.

پاسخ دکتر جمشید بیگدلی؛ روان شناس: اولین پیشنهاد ما به شما این است ک راجع به این مسئله دیگر با همسرتان حرفی نزنید. ولی بیشتر از گذشته به خودتان برسید. اگر اضافه‌وزن دارید سعی کنید این اضافه‌وزن را از بین ببرید. تحرک بیشتری داشته باشید. رژیم بگیرید. اگر احساس می‌کنید پوست صورتتان چروک شده با بوتاکس یا کرم یا هر روشی که پزشک پوست توصیه می‌کند آن‌ها را کمتر کنید.

از همسرتان بخواهید همراه شما به یک اورولوژیست مراجعه کنند و در نهایت اگر مشکلات اورولوژی هم در کار نباشد باید با یک روانشناس متخصص روابط زناشویی مشاوره کنید.

عطرهای خوش‌بو استفاده کنید و همیشه بوی خوب بدهید. لباس‌های زیبا بپوشید. یعنی به جای اینکه همسرتان را با حرف توجیه کنید، به تحریک او بپردازید. چون با حرف چیزی درست نمی‌شود. تلاش کنید بهترین ظاهر را داشته باشید. البته ممکن است همسر شما مشکل زود انزالی یا سرد مزاجی یا هر اختلال جنسی دیگری داشته باشد که در این صورت با این کارها درمان نمی‌شود، بلکه به درمان‌های دارویی نیاز دارند.
اگر با بهبود ظاهر شما وضع تغییر نکرد از همسرتان بخواهید همراه شما به یک اورولوژیست مراجعه کنند و در نهایت اگر مشکلات اورولوژی هم در کار نباشد باید با یک روانشناس متخصص روابط زناشویی مشاوره کنید. چون معمولا اختلالات جنسی یا پیش زمینه اختلالات روانی دارد یا به مشکلات اورولوژی مربوط می‌شوند.
اینکه مدام به این مسئله اعتراض کنید مشکلی را حل نخواهید کرد. نقش خودتان را پررنگ‌تر بکنید و اگر به مشکلات جسمی یا روحی همسرتان پی بردید به دنبال درمان باشید.

برای یافتن متخصص مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی مراجعه کنید.

نداشتن رابطه جنسی باعث چه مشکلاتی می شود؟ اگر شما متاهل هستید و رابطه جنسی ندارید، خوب است با اثرات مثبتی که رابطه جنسی بر زندگی شما دارد، آشنا شوید.
رابطه جنسی عاشقانه می‌تواند مزایای زیادی برای سلامتی و تندرستی داشته باشد.
مثلا داشتن رابطه جنسی می‌تواند پادزهر علائم پیش از قاعدگی باشد، می‌تواند به شما کمک کند خلق و خوی بهتری داشته باشید (مخصوصا اگر بعدازظهر رابطه جنسی دارید)، می‌تواند سلامت قلب را تقویت کند و علائم اضطراب را تسکین دهد.
اما اگر داشتن رابطه جنسی همه این مزیت‌ها را به همراه دارد، آیا عدم داشتن رابطه جنسی یا قطع رابطه جنسی باعث مشکلاتی می‌شود؟
پاسخ ساده به این سئوال، «نه» است.

داشتن رابطه جنسی می‌تواند پادزهر علائم پیش از قاعدگی باشد، می‌تواند به شما کمک کند خلق و خوی بهتری داشته باشید (مخصوصا اگر بعدازظهر رابطه جنسی دارید)، می‌تواند سلامت قلب را تقویت کند

با این حال اگر به مدت طولانی رابطه جنسی نداشته باشید، ممکن است مستعد افسردگی، اضطراب و افزایش استرس شوید. این موضوع تا حد زیادی به این دلیل است که مغز ما از اندورفین (یا هورمون‌های شادی) که در طول رابطه جنسی آزاد می‌شود، مانند اکسی‌توسین و دوپامین، محروم است.
با این حال اگر رابطه جنسی ندارید راه‌های دیگری برای افزایش اندورفین وجود دارد.
به‌علاوه، به این دلیل که رابطه جنسی یک عمل فیزیکی است، می‌توانید از مزایای ورزش بهره ببرید.
ورزش هر چه بیشتر طول بکشد، هر چه بیشتر آن را انجام دهید و هر چه قوی‌تر شوید، تاثیر بیشتری خواهد داشت.
ورزش می‌تواند ضربان قلب شما را افزایش دهد، جریان خون را پشتیبانی کند و برای قلب شما مفید باشد.

نداشتن رابطه جنسی باعث چه مشکلاتی می شود؟
در ادامه با اثرات احتمالی عدم داشتن رابطه جنسی آشنا می‌شوید.

1- تجربه درد
متخصصان جنسی، معتقدند رابطه جنسی می‌تواند درمان موثری برای دردهایی مانند گرفتگی‌های قاعدگی، درد عضلات یا سردرد باشد.

2- افزایش فشار خون و سطح استرس
اگر رابطه جنسی ندارید و به انجام سایر اشکال ورزش هم مشغول نیستید، ممکن است شاهد افزایش فشار خون و سطح استرس خود باشید. همچنین، اگر «رهاسازی رابطه جنسی» یا ورزش را دریافت نکنید، سطح استرس شما ممکن است افزایش یابد، که می‌تواند باعث تغییرات منفی در خلق و خو شود.
درست مانند نمونه‌هایی از علائم اضطراب و سلامت قلب که در بالا به آن‌ها اشاره کردیم، اگر رابطه جنسی را متوقف کنید، می‌توانید از ورزش کردن به عنوان وسیله‌ای برای کاهش فشار خون و استرس استفاده کنید.

3- سفت شدن مجرای واژن برای افرادی که در دوران یائسگی هستند
دوره‌های زمانی طولانی بدون مقاربت منظم می‌تواند منجر به سفت شدن کانال واژن در دوران یائسگی شود که می‌تواند منجر به نازک شدن بافت واژن شود و واژن را مستعد پارگی و خونریزی در حین رابطه جنسی کند.

4- کاهش سلامت پروستات
فراوانی انزال و خطر ابتلا به سرطان پروستات، با یکدیگر رابطه معکوس دارند.
نتیجه مطالعات نشان داده است که به طور خاص، افراد دارای پروستات که کمتر از هفت بار در ماه انزال داشتند، نسبت به افرادی که تقریبا 20بار در ماه انزال می‌کردند، بیشتر در معرض ابتلا به سرطان پروستات بودند.

5- سطح برانگیختگی خود به خود، ممکن است کاهش یابد
مطالعه‌ای که در سال 2014میلادی روی 174نفر انجام شد، نشان داد که اگر یک روز رابطه جنسی داشته باشید، باعث می‌شود در روز بعد بیشتر بخواهید رابطه جنسی داشته باشید.
نداشتن رابطه جنسی ممکن است باعث شود به طور کلی کمتر به رابطه جنسی تمایل داشته باشید.

6- ممکن است کف لگن شکل خود را حفظ نکند
همه انسان‌ها کف لگن دارند و نداشتن رابطه جنسی می‌تواند قدرت آن را به خطر بیندازد. این موضوع به نوبه خود می‌تواند بر توانایی شما برای داشتن و شدت ارگاسم‌های آینده تاثیر بگذارد.

7- داشتن خواب با کیفیت پایین‌تر
هورمون‌هایی مانند «وازوپرسین» و «اکسی‌توسین» استرس را در بدن کاهش می‌دهند و به شما کمک می‌کنند سریع به خواب بروید.

وقتی لذت شدید را از طریق رابطه جنسی تجربه می‌کنید، بدن مجموعه‌ای از هورمون‌ها ترشح می‌کند که به شما کمک می‌کنند به خواب بروید.

وقتی لذت شدید را از طریق رابطه جنسی تجربه می‌کنید، بدن مجموعه‌ای از هورمون‌ها ترشح می‌کند که به شما کمک می‌کنند به خواب بروید. پس از این مرحله، «نوراپی‌نفرین» و سروتونین به بدن شما کمک می‌کنند تا وارد چرخه خواب REM شود و شما راحت‌تر بخوابید.

8- سلامت رابطه
رابطه جنسی منظم به شما کمک می‌کند از نظر عاطفی به شریک زندگی خود نزدیک شوید که دری را برای ارتباط بهتر باز می‌کند. زوج‌هایی که بیشتر رابطه جنسی دارند شادتر از آن‌هایی هستند که کمتر رابطه جنسی دارند.
اما لازم نیست هر روز رابطه جنسی داشته باشید. داشتن یک بار رابطه جنسی در طول هفته کافی است.

9- سیستم ایمنی
رابطه جنسی منظم می‌تواند به بدن شما کمک کند تا با بیماری مقابله کند، بنابراین از ابتلا به بیماری‌هایی مانند سرماخوردگی و موارد مشابه، بیشتر در امان هستید.
نتیجه یک مطالعه نشان داده که افرادی که یک تا دو بار در هفته رابطه جنسی داشتند، سطوح بالاتری از آنتی‌بادی خاص به نام ایمونوگلوبولین A را دارند که نقش مهمی در سیستم ایمنی شما ایفا می‌کند.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.

همه مردها در مقطعی از زندگی خود دچار زود انزالی می‌شوند. این موضوع اگر همیشگی نباشد جای نگرانی ندارد، اما در این مطلب به شما کمک می‌کنیم تا متوجه شوید درمان زود انزالی چیست؟

تشخیص زود انزالی
پزشک برای تشخیص زود انزالی، علاوه بر این‌که در مورد زندگی جنسی شما سئوالاتی می‌پرسد، در مورد سابقه سلامتی شما هم سئوال‌هایی را مطرح می‌کند و ممکن است یک معاینه فیزیکی هم انجام دهد.
اگر هم انزال زودرس دارید و هم برای داشتن یا حفظ نعوظ مشکل دارید، ممکن است پزشک آزمایش خون را برای بررسی سطح هورمون مردانه (تستوسترون) یا آزمایشات دیگر برایتان تجویز کند.
در برخی موارد، پزشک ممکن است به شما پیشنهاد دهد که به یک متخصص اورولوژی یا یک متخصص سلامت روان که در زمینه اختلالات جنسی تخصص دارد، مراجعه کنید.

درمان زود انزالی چیست؟
گزینه‌های درمانی رایج برای انزال زودرس شامل تکنیک‌های رفتاری، بی‌حس‌کننده‌های موضعی، داروها و مشاوره است. به خاطر داشته باشید که یافتن درمان یا ترکیبی از درمان‌هایی که برای شما موثر است ممکن است زمان ببرد. درمان رفتاری به همراه دارودرمانی ممکن است موثرترین روش درمان باشد.

گزینه‌های درمانی رایج برای انزال زودرس شامل تکنیک‌های رفتاری، بی‌حس‌کننده‌های موضعی، داروها و مشاوره است.

درمان زود انزالی با تکنیک‌های رفتاری
در برخی موارد، درمان انزال زودرس ممکن است شامل انجام اقدامات ساده باشد. ممکن است پزشک شما توصیه کند که برای مدتی از رابطه جنسی خودداری کنید و بر روی انواع دیگر برنامه‌های جنسی تمرکز کنید تا فشار از رابطه جنسی شما برداشته شود.

تمرینات کف لگن
ضعف عضلات کف لگن ممکن است توانایی شما را برای به تاخیر انداختن انزال مختل کند. تمرینات کف لگن (تمرینات کگل) می‌تواند به تقویت این عضلات کمک کند.
برای انجام این تمرینات این کارها را انجام دهید:

• مطابق شکل روی زمین دراز بکشید و لگن خود را از روی زمین بلند کنید. در حالی که عضلات خود را سفت کرده‌اید (اندام‌هایی که هنگام کنترل ادرار از آن‌ها استفاده می‌کنید) چند ثانیه به همین حال بمانید و سپس لگن خود را روی زمین بگذارید.
• لازم است انقباض را به مدت سه ثانیه نگه دارید و سپس سه ثانیه استراحت کنید. این کار را چند بار پشت سر هم امتحان کنید.
• مراقب باشید که عضلات شکم، ران یا باسن خود را خم نکنید. از حبس نفس خودداری کنید. در عوض، در طول تمرینات آزادانه نفس بکشید. این کار را 3بار در روز تکرار کنید. حداقل سه ست و هر ست 10بار.

تکنیک مکث و فشار
پزشک ممکن است به شما و همسرتان در مورد استفاده از روشی به نام تکنیک مکث-فشار توضیح دهد. این روش به صورت زیر عمل می کند:

• فعالیت جنسی را طبق معمول شروع کنید، تا زمانی که تقریبا برای انزال احساس آمادگی کنید.
• از همسرتان بخواهید انتهای آلت تناسلی شما را فشار دهد و فشار را برای چند ثانیه حفظ کند تا زمانی که میل به انزال برطرف شود.
• از همسرتان بخواهید در صورت لزوم فرآیند فشار دادن را تکرار کند.
• پس از چند جلسه تمرین، چگونگی به تعویق انداختن انزال ممکن است به عادتی تبدیل شود که دیگر نیازی به تکنیک مکث-فشار نداشته باشید.
• اگر تکنیک مکث فشار باعث درد یا ناراحتی می‌شود، روش دیگر این است که تحریک جنسی را درست قبل از انزال متوقف کنید، صبر کنید تا سطح برانگیختگی کاهش یابد و سپس دوباره شروع کنید. این رویکرد به عنوان تکنیک توقف-شروع شناخته می‌شود.

درمان زود انزالی با استفاده از کاندوم
کاندوم ممکن است حساسیت آلت تناسلی را کاهش دهد که می‌تواند در به تاخیر در انزال کمک کند. برخی کاندوم‌ها حاوی مواد بی‌حس‌کننده مانند بنزوکائین یا لیدوکائین هستند یا از لاتکس ضخیم‌تر برای به تاخیر انداختن انزال ساخته شده‌اند. می‌توانید از پزشک خود یا مسئول داروخانه درباره معرفی کاندوم راهنمایی بخواهید.

بی‌حس‌کننده‌های موضعی
کرم‌ها و اسپری‌های بی‌حس‌کننده که حاوی یک ماده بی‌حس‌کننده مانند بنزوکائین، لیدوکائین یا پریلوکائین هستند، گاهی برای درمان انزال زودرس استفاده می‌شوند. این محصولات باید 10 تا 15دقیقه قبل از رابطه جنسی روی آلت تناسلی استفاده شود تا حس را کاهش دهد و به تاخیر در انزال کمک کند.

این محصولات باید 10 تا 15دقیقه قبل از رابطه جنسی روی آلت تناسلی استفاده شود تا حس را کاهش دهد و به تاخیر در انزال کمک کند.

اگرچه داروهای بی‌حس‌کننده موضعی موثر و به خوبی قابل تحمل هستند، اما دارای عوارض جانبی هم هستند. مثلا برخی از مردها از دست دادن موقت حساسیت و کاهش لذت جنسی را گزارش می‌دهند. گاهی اوقات، همسران این افراد هم این اثرات را گزارش کرده‌اند.

داروهای خوراکی
بسیاری از داروها ممکن است ارگاسم را به تاخیر بیندازند. اگرچه هیچ‌یک از این داروها به طور خاص توسط سازمان غذا و دارو برای درمان انزال زودرس تایید نشده است، اما برخی از آن‌ها از جمله داروهای ضد افسردگی و مسکن‌ها برای این منظور استفاده می‌شوند.
این داروها ممکن است برای مصرف روزانه یا بر حسب تقاضا، به تنهایی یا همراه با سایر درمان‌ها تجویز شوند.

داروهای ضد افسردگی
یکی از عوارض جانبی برخی از داروهای ضد افسردگی، تاخیر در ارگاسم است. به همین دلیل، مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین مانند سرترالین، پاروکستین یا فلوکستین برای کمک به تاخیر در انزال استفاده می‌شوند.
بر اساس تحقیقی که برای استفاده در ایالات متحده انجام شده، به نظر می‌رسد پاروکستین موثرترین این داروها باشد. تاثیر این داروها معمولا 5 تا 10روز طول می‌کشد، اما ممکن است دو تا سه هفته از شروع درمان بگذرد تا اثر کامل را ببینید.
عوارض جانبی ناخواسته داروهای ضد افسردگی ممکن است شامل حالت تهوع، تعریق، خواب‌آلودگی و کاهش میل جنسی باشد.

داروی ضد درد ترامادول
دارویی است که معمولا برای درمان درد استفاده می‌شود. همچنین دارای عوارضی است که انزال را به تاخیر می‌اندازد. عوارض جانبی ناخواسته ممکن است شامل حالت تهوع، سردرد، خواب‌آلودگی و سرگیجه باشد.

مشاوره برای درمان زود انزالی
رویکرد مشاوره، شامل صحبت با متخصص سلامت روان در مورد روابط و تجربیات شما است. جلسات می‌توانند به شما در کاهش اضطراب عملکرد و یافتن راه‌های بهتر برای مقابله با استرس کمک کنند.
زمانی که مشاوره در ترکیب با دارو درمانی استفاده می‌شود، به احتمال زیاد موثرتر خواهد شد.
با انزال زودرس، ممکن است احساس کنید که صمیمیت خود را با همسرتان از دست می‌دهید. ممکن است احساس خشم، شرم و ناراحتی کنید و از شریک زندگی خود دور شوید.
شریک زندگی شما هم ممکن است از تغییر در صمیمیت جنسی ناراحت شود. انزال زودرس می‌تواند باعث شود که رابطه شما آسیب ببیند.
صحبت کردن در مورد این مشکل، گام مهمی است که باید حتما بردارید.

برای یافتن متخصصان مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی سر بزنید.

یائسگی زودرس می‌تواند علائمی مثل گرگرفتگی و خشکی واژن را ایجاد کند. پزشک نیز می‌تواند درمان‌هایی را برای این علائم به شما ارائه دهد. به خواندن ادامه دهید تا با همه چیز درباره‌ی یائسگی بعد از شیمی درمانی آشنا شوید.

در این مقاله می‌خوانید:

• یائسگی بعد از شیمی درمانی
• یائسگی زودرس و سرطان
• علائم یائسگی زودرس
• درمان علائم یائسگی زودرس

یائسگی بعد از شیمی درمانی

هر چه جوان‌تر باشید، احتمال یائسگی بعد از شیمی درمانی کمتر می‌شود.

برخی از انواع شیمی درمانی می‌تواند به تخمدان‌های شما آسیب برساند و باعث یائسگی زودرس شود. بنابراین یائسگی بعد از شیمی درمانی حقیقت دارد. این یائسگی ممکن است بلافاصله یا ماه‌ها بعد از درمان اتفاق بیفتد.
خطر یائسگی بعد از شیمی درمانی به نوع و مقدار داروی شیمی درمانی شما بستگی دارد. از طرفی، هر چه جوان‌تر باشید، احتمال یائسگی بعد از شیمی درمانی کمتر می‌شود.

یائسگی زودرس و سرطان

علاوه بر شیمی درمانی، بعضی دیگر از درمان‌های سرطان نیز می‌توانند باعث یائسگی زودرس شوند:

عمل جراحی برداشتن هر دو تخمدان باعث می‌شود که شما بلافاصله یائسه شوید.

عمل جراحی برداشتن هر دو تخمدان باعث می‌شود که شما بلافاصله یائسه شوید. البته اگر سن‌تان ۵۰ یا کمتر باشد، احتمال دارد پزشک سعی کند که در صورت امکان، یکی از تخمدان‌ها یا بخشی از آن‌ها را در بدن‌تان باقی بگذارد و شما را از یائسگی زودرس بازدارد.
پرتو درمانی در ناحیه‌ی لگن هم می‌تواند به تخمدان‌های شما آسیب برساند. البته در برخی از موارد ممکن است تخمدان‌های شما بهبود یافته و دوباره شروع به کار کنند. اما اگر دوزهای زیادی از تشعشع دریافت کنید، آسیب ممکن است دائمی باشد.

هورمون درمانی شامل مجموعه درمان‌هایی است که برای درمان سرطان سینه و رحم استفاده می‌شوند و آن‌ها نیز اغلب می‌توانند باعث یائسگی زودرس شوند.
شما می‌توانید از پزشک خود بپرسید که آیا درمانی که برای سرطان شما در نظر گرفته، ممکن است باعث یائسگی زودرس شود یا نه.

علائم یائسگی زودرس

وقتی تخمدان‌های شما از کار می‌افتند، دیگر هورمون استروژن تولید نمی‌کنند. یائسگی بعد از شیمی درمانی نیز به همین صورت اتفاق می‌افتد و علائم آن فرقی با یائسگی طبیعی ندارد. این علائم عبارتند از:

• خشکی یا تنگی واژن
• گرگرفتگی
• تغییرات خلق و خو
• کاهش میل جنسی
• مشکلات خواب

در برخی از موارد، این علائم می‌توانند قوی و شدید ظاهر شوند. هم‌چنین، استروژن کمتر در بدن شما می‌تواند خطر ابتلا به برخی از بیماری‌ها را افزایش دهد. به عنوان مثال:

• بیماری قلبی
• پوکی استخوان (نازک شدن استخوان‌ها)

درمان علائم یائسگی زودرس

بسیاری از درمان‌ها می‌توانند به کاهش علائم یائسگی زودرس کمک کنند. این درمان‌ها بیشتر به سبک زندگی شما مربوط می‌شوند که می‌توانید آن‌ها را در خانه نیز انجام دهید. هم‌چنین، برخی از داروهایی که ممکن است کمک کننده باشند؛ عبارتند از:

• هورمون درمانی: در برخی موارد، پزشک ممکن است برای کمک به گرگرفتگی و سایر علائم یائسگی، به شما هورمون‌های زنانه تجویز کند. اما خطراتی در رابطه با هورمون‌ها وجود دارد و اگر انواع خاصی از سرطان را داشته‌اید، ممکن است نتوانید آن‌ها را مصرف کنید.

• استروژن واژینال: حتی اگر نمی‌توانید هورمون درمانی انجام دهید، ممکن است بتوانید از مقادیر کمی استروژن در داخل یا اطراف واژن خود استفاده کنید تا درمانی برای خشکی باشد. این هورمون‌ها به صورت کرم، ژل، قرص و رینگ وجود دارند، اما بدون نسخه‌ی پزشک به شما فروخته نمی‌شوند.
• داروهای ضد افسردگی یا سایر داروها: اگر نمی‌توانید هورمون مصرف کنید، ممکن است پزشک شما نوع دیگری از دارو را برای کمک به گرگرفتگی تجویز کند. به عنوان مثال، داروهای ضد افسردگی خاص، حتی اگر افسرده نباشید، به دلیل اثرات شیمیایی که دارند، برای گرگرفتگی موثر هستند.

• روان کننده‌ها یا مرطوب کننده‌ها: اگر خشکی واژن دارید، این محصولات می‌توانند به راحتی رابطه‌ی جنسی کمک کنند. پس دنبال یک روان کننده‌ی مبتنی بر آب مانند K-Y Jelly یا Astroglide باشید؛ یا این‌که سعی کنید هر چند روز یک بار از مرطوب کننده‌ی واژن مانند Replens استفاده کنید.
• داروهای پوکی استخوان: برخی از زنان برای کمک به کاهش تحلیل استخوان‌های خود بعد از یائسگی، از یک سری داروهایی استفاده می‌کنند. شما هم می‌توانید از پزشک خود درباره‌ی این داروها پرس‌وجو کنید.

سایر درمان‌هایی که می‌توانید برای یائسگی بعد از شیمی درمانی در خانه امتحان کنید، عبارتند از:

• فعال ماندن: ورزش منظم می‌تواند به نوسانات خلقی، مشکلات خواب و گرگرفتگی خفیف کمک کند.
• عادات خواب سالم: خواب کافی ممکن است به کاهش نوسانات خلقی کمک کند. اما اگر در خواب شبانه مشکل دارید، سعی کنید در طول روز چرت نزنید. هم‌چنین باید در اواخر روز از مصرف کافئین پرهیز کنید و وعده‌های غذایی حجیم هم نخورید. به علاوه بهتر است قبل از خواب هیچ کار یا فعالیت شدیدی انجام ندهید.
• چند لایه لباس پوشیدن: در کمال تعجب، این کار می‌تواند به گرگرفتگی شما کمک کند، زیرا هر وقت گرم‌تان می‌شود، می‌توانید یکی از لایه‌های لباس‌تان را دربیاورید. پوشیدن لباس‌های گشاد و نخی هم فکر خوبی است.

یائسگی زودرس می‌تواند بر سلامت قلب و استخوان شما نیز تاثیر بگذارد. پس مهم است که اقدامات زیر را برای حفظ سلامت آن‌ها انجام دهید:

• غذاهای سالم بخورید.
• کلسیم و ویتامین د کافی دریافت کنید.
• ورزش کنید.
• سیگار نکشید.
• آزمایش تراکم استخوان بدهید.
• به طور مرتب، فشار خون، کلسترول و قند خون خود را چک کنید.

جمع‌بندی

یائسگی بعد از شیمی درمانی وقتی اتفاق می‌افتد که شیمی درمانی شما به تخمدان‌هایتان آسیب وارد می‌کند و عملاً جلوی پریود شدن یا باردار شدن شما را می‌گیرد. خوشبختانه، درمان‌های زیادی وجود دارد که می‌تواند علائم آزار دهنده‌ی یائسگی زودرس را کاهش دهد. با این حال، بهتر است قبل از انجام هر کدام از آن‌ها، از پزشک خود مشورت بگیرید.

به کلینیک بیا نی نی هم سر بزنید.

فیستول واژن، یک سوراخ غیر طبیعی است که واژن را به اندام دیگری مانند مثانه، روده بزرگ یا راست‌روده متصل می‌کند.
فیستول واژن می‌تواند در نتیجه آسیب، جراحی، عفونت یا پرتودرمانی ایجاد شود. علت فیستول هر چه باشد، ممکن است برای بازگرداندن عملکرد طبیعی نیاز به بستن آن توسط جراح داشته باشید.

انواع مختلف فیستول واژن
انواع مختلفی از فیستول واژن وجود دارد:

1- فیستول وزیکوواژینال
فیستول وزیکوواژینال، فیستول مثانه هم نامیده می‌شود، این شکاف بین واژن و مثانه ایجاد می‌شود و نوعی است که پزشکان اغلب می‌توانند آن را مشاهده کنند.

2- فیستول حالب واژینال
این نوع فیستول زمانی اتفاق می‌افتد که سوراخ غیرطبیعی بین واژن و مجاری که ادرار را از کلیه‌ها به مثانه (حالب‌ها) می‌برند، ایجاد می‌شود.

در فیستول اورتروواژینال که فیستول مجرای ادرار هم نامیده می‌شود، شکافی بین واژن و لوله‌ای که ادرار را از بدن خارج می‌کند (مجرای ادرار) ایجاد می‌شود.

3- فیستول اورتروواژینال
در این نوع فیستول که فیستول مجرای ادرار هم نامیده می‌شود، شکافی بین واژن و لوله‌ای که ادرار را از بدن خارج می‌کند (مجرای ادرار) ایجاد می‌شود.

4- فیستول رکتوواژینال
در این نوع فیستول، سوراخ بین واژن و قسمت پایینی روده بزرگ (رکتوم) قرار دارد.

5- فیستول کولوواژینال
با فیستول کولوواژینال، سوراخ، بین واژن و کولون ایجاد می‌شود.

6- فیستول انترواژینال
در این نوع فیستول، سوراخ بین روده کوچک و واژن قرار دارد.

فیستول واژینال چقدر شایع است؟
سازمان بهداشت جهانی (WHO) تخمین می‌زند که سالانه 50هزار تا 100هزار زن در سراسر جهان دچار فیستول واژن می‌شوند.
این مشکل در میان زنانی که در کشورهایی با منابع پزشکی محدود زندگی می‌کنند، شایع‌تر است. حدود 2میلیون زن در آسیا و جنوب صحرای آفریقا با فیستول‌های واژن درمان‌نشده زندگی می‌کنند.

علت فیستول واژن چیست؟
کمبود خون‌رسانی به بافت واژن باعث مرگ بافت می‌شود. یک سوراخ یا فیستول در بافتی که در آن اتفاق افتاده است ایجاد می‌شود. این منافذ می‌توانند در عرض چند روز یا در طی چندین سال ایجاد شوند. به ندرت فردی با فیستول مادرزادی واژن متولد می‌شود.

علل فیستول واژن عبارتند از:

• زایمان طولانی‌مدت.
• پارگی واژن در هنگام زایمان یا اپیزیوتومی.
• جراحی شکم یا لگن، از جمله سزارین و هیسترکتومی.
• سرطان در ناحیه لگن مانند سرطان دهانه رحم یا سرطان روده بزرگ (کولون).
• بیماری‌های التهابی روده (IBD) مانند بیماری کرون و کولیت اولسراتیو.
• عفونت‌های روده بزرگ مانند دیورتیکولیت.
• پرتودرمانی در ناحیه لگن.

علائم فیستول واژینال چیست؟
فیستول‌های واژینال ادراری تناسلی که بین واژن و اندام‌های سیستم ادراری شما ایجاد می‌شود ممکن است باعث ایجاد این مشکلات شود:

• نشت مداوم ادرار یا بی‌اختیاری ادرار.
• بوی مزمن ادرار.
• تحریک پوست در واژن، فرج (ورودی واژن) یا پرینه (ناحیه بین واژن و مقعد).
• مقاربت دردناک (دیسپارونی).
• عفونت‌های مکرر دستگاه ادراری (UTIs)، عفونت‌های کلیه (پیلونفریت) یا عفونت‌های واژن (واژینیت).

فیستول‌هایی که بین واژن و اندام‌های دستگاه گوارش شما ایجاد می‌شود ممکن است باعث ایجاد این موارد شود:

• درد شکم.
• ترشحات بدبو از واژن.
• نشت گاز، چرک یا مدفوع (بی‌اختیاری مدفوع) از واژن.
• حالت تهوع و استفراغ یا اسهال.
• مقاربت دردناک.
• عفونت ادراری مکرر یا عفونت کلیه.
• خونریزی مقعدی یا خونریزی واژینال.
• کاهش وزن بی‌دلیل.

فیستول واژن چگونه تشخیص داده می‌شود؟
پزشک شما یک معاینه فیزیکی از جمله معاینه لگنی انجام می‌دهد و علائم شما را ارزیابی می‌کند.
تست های تشخیصی فیستول واژن عبارتند از:

• شمارش کامل خون و آزمایش ادرار برای بررسی عفونت.
• آزمایش رنگ، قرار دادن رنگ در رکتوم و بررسی علائم نشت از واژن.
• فیستولوگرافی رادیوگرافی برای تعیین تعداد و اندازه فیستول‌ها.
• اوروگرام با استفاده از سی‌تی‌اسکن برای مشاهده واژن و مجاری ادراری.
• MRI لگن برای مشاهده واژن و رکتوم.
• سیستوسکوپی برای مشاهده داخل مثانه و مجرای ادرار.
• سیگموئیدوسکوپی انعطاف‌پذیر برای مشاهده رکتوم و قسمت پایینی روده بزرگ (کولون).
• کولونوسکوپی برای بررسی داخل راست‌روده و روده بزرگ.
• پیلوگرام رتروگراد با استفاده از رنگ تزریقی و اشعه ایکس برای یافتن نشت بین واژن و حالب.

درمان فیستول واژن چیست؟
درمان بستگی به نوع فیستول دارد. برخی از فیستول‌های کوچک با این درمان‌ها برطرف می‌شوند:

• آنتی‌بیوتیک برای عفونت‌ها یا داروهایی برای اختلالات التهابی روده.
  

  اکثر افراد مبتلا به فیستول واژن نیاز به جراحی دارند. برای ترمیم فیستول واژن، جراح ممکن است از بافت، بافت آزمایشگاهی یا جراحی برای بستن دهانه استفاده کند.

• خود سوندگذاری موقت برای تخلیه مثانه در حین بهبود فیستول وزیکوواژینال.
• استنت‌های حالب برای باز نگه داشتن حالب حین بهبود فیستول حالب واژینال.
• اکثر افراد مبتلا به فیستول واژن نیاز به جراحی دارند. برای ترمیم فیستول واژن، جراح ممکن است از بافت، بافت آزمایشگاهی یا جراحی برای بستن دهانه استفاده کند.
• از هر 10 زن 9نفر پس از جراحی ترمیم فیستول واژن بهبودی کامل پیدا می‌کنند.

بعد از ترمیم فیستول واژن چه اتفاقی می‌افتد؟
پس از جراحی فیستول واژینال تناسلی، ممکن است در حین بهبود فیستول، برای تخلیه ادرار به کمک نیاز داشته باشید. پزشک می‌تواند استفاده از کاتتر را به شما آموزش دهد.

بهبودی پس از جراحی ترمیم فیستول واژن چگونه است؟
این مراحل می‌تواند به بهبودی شما پس از جراحی ترمیم فیستول واژن کمک کند:

• برای جلوگیری از عفونت، در صورت تجویز آنتی‌بیوتیک مصرف کنید.
• آمیزش جنسی نداشته باشید، از تامپون یا دوش واژینال تا زمانی که پزشک شما تایید کند، استفاده نکنید.
• با مصرف یک رژیم غذایی با فیبر بالا و هیدراته ماندن از یبوست و اسهال (که خطر عفونت را افزایش می‌دهد) جلوگیری کنید.
• از پزشک خود بپرسید که آیا می‌توانید از ملین‌ها یا نرم‌کننده‌های مدفوع استفاده کنید، یا نه.

برای یافتن متخصص مورد نظر خود به کلینیک بیا نی نی مراجعه کنید.

اگر مبتلا به کیست تخمدان هستید، بدون شک می‌دانید که این کیست‌ها کیسه‌های کوچک پر از مایعی هستند که روی تخمدان تشکیل می‌شوند. شما دو تخمدان دارید که هر کدام به اندازه یک بادام است. هر ماه یک تخمک در تخمدان‌های شما رشد می‌کند و سپس از طریق لوله‌های فالوپ به رحم می‌رود. معمولاً در زمان تخمک گذاری دقیقا زمانی که تخمدان تخمک آزاد می‌کند، کیست‌های کوچک تشکیل می‌شوند. اکثر این کیست‌ها تا زمانی که پاره نشوند بی‌خطر هستند و عوارض آن‌ها با دارو توسط پزشک کنترل می‌شود. اما بعد از پارگی این کیسه‌های کوچک، شرایط کمی فرق خواهد کرد. در ادامه به شما خواهیم گفت که بعد از پاره شدن کیست تخمدان چه باید کرد؟

در این مقاله می‌خوانید:

• کیست تخمدان چگونه ایجاد می‌شود؟ انواع کیست تخمدان
• چه عواملی ریسک ابتلا به کیست تخمدان را افزایش می‌دهند؟
• علائم پاره شدن کیست تخمدان چیست؟
• پارگی کیست تخمدان چگونه تشخیص داده می‌شود؟
• بعد از پاره شدن کیست تخمدان چه باید کرد؟
• خطرات ناشی از برداشتن کیست‌ تخمدان با جراحی

پاره شدن کیست تخمدان بر اثر عوامل مختلفی اتفاق می‌افتد و در اکثر موارد و در صورت رسیدگی زود هنگام، خطری فرد را تهدید نخواهد کرد. اما اگر فرد اطلاعی از علائم پارگی کیست تخمدان نداشته باشد و توجهی به آن نکند، این اتفاق می‌تواند سلامتی فرد را به خطر بندازد. آگاهی از اینکه بعد از پاره شدن کیست تخمدان چه باید کرد؟ می‌تواند آسیب‌های ناشی از آن را کاهش دهد و مشکلی برای فرد ایجاد نکند.

کیست تخمدان چگونه ایجاد می‌شود؟ انواع کیست تخمدان

در طول تخمک گذاری، ساختارهای کیست مانندی ایجاد می‌شوند که استروژن و پروژسترون تولید می‌کنند. این ساختارها معمولاً هیچ خطری برای سلامتی ندارند، هیچ ناراحتی یا دردی ایجاد نمی‌کنند و در طول چرخه به خودی خود از بین می‌روند.

کیست تخمدانی که به خودی خود ناپدید نمی‌شود به عنوان کیست عملکردی شناخته می‌شود. این کیست‌های انواع مختلفی دارند که در ادامه به آن‌ها اشاره خواهیم کرد:

کیست فولیکولی

اگر کیست ایجاد شده در دوره تخمک گذاری نتواند تخمک را آزاد کند و به رشد خود ادامه دهد، تبدیل به کیست فولیکولی می‌شود.

کیست فولیکولی و کیست جسم زرد برای سلامتی شما مضر نیستند و معمولاً طی دو تا سه دوره قاعدگی خود به خود از بین می‌روند.

کیست جسم زرد

اگر کیست ایجاد شده در دوران تخمک گذاری تخمک را آزاد کند اما به رشد خود ادامه دهد، کیست جسم زرد نامیده می‌شود.

کیست‌ درموئید

این کیست‌ها از سلول‌های جنینی تشکیل می‌شوند، بنابراین ممکن است حاوی بافت جنینی مانند مو، پوست یا دندان باشند. کیست‌های درموئید به ندرت سرطانی می‌شوند اما ممکن است در برخی موارد به توده‌های سرطانی تبدیل شوند.

انواع دیگر کیست‌ها مانند درموئید، سیستادنوما و آندرومتریوم می‌توانند سلامت فرد را به خطر بیندازند.

کیست‌ سیستادنوما

این کیست‌ها در خارج از تخمدان ایجاد می‌شوند و حاوی آب یا نوعی مخاط هستند.

آندومتریوم‌ها

اگر به آندومتریوز مبتلا هستید، سلول‌های رحم ممکن است در خارج از رحم رشد کنند و باعث ایجاد کیست روی تخمدان شوند. به این نوع کیست‌ها، آندرومتریوم می‌گویند.

چه عواملی ریسک ابتلا به کیست تخمدان را افزایش می‌دهند؟

عواملی زیادی وجود دارند که خطر ابتلا به کیست تخمدان را بالا می‌برند. از جمله این عوامل می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• مشکلات هورمونی
• استفاده از داروی باروری کلومیفن
• بارداری
• ابتلا به آندومتریوز
• عفونت شدید لگنی که به دلایل مختلفی ایجاد می‌شود
• سابقه خانوادگی ابتلا به کیست تخمدان

علائم پاره شدن کیست تخمدان چیست؟

برخی از کیست‌های تخمدان اگر پاره شوند خطری ندارند و اثرات آن‌ها با مصرف داروهای تجویز شده پزشک از بین می‌روند. اما پارگی برخی کیست‌ها اگر به موقع به پزشک مربوطه مراجعه نشود، می‌توانند آسیب جدی ایجاد کنند. به همین دلیل است که آشنایی با علائم پاره شدن کیست تخمدان می‌تواند شما را از این آسیب‌های احتمالی در امان نگه دارد.
از جمله علائم پاره شدن کیست تخمدان می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

• درد شکم ناگهانی و شدید
• درد شکم همراه با تب یا استفراغ
• احساس سرمای شدید به همراه درد شکم شدید
• تنفس سریع و سطحی
• احساس ضعف و سبکی سر

پارگی کیست تخمدان چگونه تشخیص داده می‌شود؟

اگر علائم پارگی کیست را تجربه کردید، باید فورا با پزشک خود صحبت کنید. اگر به دکتر خود دسترسی نداشتید و مجبور بودید به دکتر دیگری مراجعه کنید، حتما تمامی مدارک پزشکی مربوط به مشکلتان را همراه خود داشته باشید و توضیحات کاملی درباره وضعیت خود و درمان‌هایی که پشت سر گذاشتید، در اختیارش قرار دهید.

اگر پزشک شما مشکوک به پارگی کیست باشد، ممکن است نیاز به آزمایشات بیشتری داشته باشید. ممکن است پزشک شما سایر احتمالات پیش رو مانند حاملگی خارج از رحم، آپاندیسیت یا سنگ کلیه را مورد بررسی قرار دهد.

از جمله آزمایشاتی که پزشک برای تشخیص و درمان پارگی کیست تخمدان ممکن است تجویز کند، شامل موارد زیر است:

• سونوگرافی (این آزمایش تصویر مشخصی از اندازه و جای کیست به پزشک می‌دهد)
• تست حاملگی (پزشک در چنین شرایطی در صورت داشتن رابطه جنسی، تست حاملگی خواهد گرفت تا در صورت باردار بودن فرد، درمانی کمتر تهاجمی را انتخاب کند که جنین در معرض خطر قرار نگیرد)
• آزمایش خون (این آزمایش اطلاعاتی درباره سطح آهن خون و علائم احتمالی سرطان در اختیار پزشک قرار می‌دهد)
• آزمایش ادرار (در این آزمایش پزشک به دنبال پروتئین در ادرار و سایر علل احتمالی درد می‌گردد)
• کشت واژن (این آزمایش برای تشخیص عفونت لگن انجام می‌شود)
• سی تی اسکن (این آزمایش برای ارائه تصویر دقیق‌تر از شرایط لگن و تخمدان‌ها تجویز می‌شود)

بعد از پاره شدن کیست تخمدان چه باید کرد؟

اگر کیست تخمدان پاره شود، ممکن است نیاز به مراقبت‌های بیمارستانی داشته باشید. بعد از تشخیص این مشکل به شما مایعات IV و داروهای مسکن داده خواهد شد. همچنین اگر خونریزی داخلی زیادی داشته باشید، ممکن است نیاز به تعویض خون باشد. در بدترین موارد، خونریزی داخلی می‌تواند جریان خون را به اندام‌های حیاتی شما کاهش دهد و ممکن است در معرض آسیب جدی قرار بگیرید.

اگر وضعیت شما بعد از پاره شدن کیست تخمدان جدی باشد، ممکن است برای درمان کیست تخمدان پاره شده به جراحی نیاز داشته باشید. در روند جراحی پس از بیهوشی، جراح برش کوچکی برای کنترل خونریزی و برداشتن لخته یا مایع ایجاد می‌کند. سپس جراح، کیست یا در برخی موارد کل تخمدان شما را برمی‌دارد.

خطرات ناشی از برداشتن کیست‌ تخمدان با جراحی

برداشتن کیست‌های خطرناک خصوصا بعد از پارگی آن‌ها، در بسیاری از موارد تنها راه پیش روی پزشک است. اما انجام این جراحی‌ها نیز بدون خطر نخواهد بود و می‌تواند دارای عوارض باشد.

 برخی از این عوارض عبارتند از:

• خونریزی
• عفونت
• عدم بهبود محل برش جراحی
• لخته شدن خون
• آسیب به عروق خونی، اعصاب، ماهیچه‌ها و سایر بافت‌های تخمدان‌ها و رحم
• ایجاد بافت اسکار ناشی از برش

کلام آخر

همان‌طور که اشاره کردیم، بسیاری از انواع کیست‌های تخمدان در صورت پارگی خطر جدی برای شما ایجاد نمی‌کنند. اما برخی از این کیست‌ها می‌توانند آسیب‌هایی جدی به سلامت شما وارد کنند و آگاهی از علائم و عوارض ناشی از پارگی این کیست‌ها امری ضروری است. در این مقاله قصد داشتیم تا پاسخی جامع برای سوال بعد از پاره شدن کیست تخمدان چه باید کرد؟ در اختیارتان قرار دهیم تا در صورت مواجهه با چنین مشکلی آشنایی نسبی با مراحل درمان و اقدامات پیش رو داشته باشید.