دسته: قبل از بارداری

سوال : فواید سونوگرافی پستان چیست؟

پاسخ : تصویربرداری با سونوگرافی سینه یک آزمایش پزشکی غیر تهاجمی است که به پزشکان در تشخیص و درمان بیماری های سینه کمک می کند. سونوگرافی داپلر یک روش سونوگرافی ویژه است که حرکت مواد در بدن را بررسی می کند. این سونوگرافی اجازه می دهد تا پزشک جریان خون را از طریق شریان ها و رگ های بدن مشاهده و ارزیابی کند. سونوگرافی سینه تصویری از ساختارهای داخلی سینه را تولید می کند.

برای آگاهی بیشتر از فواید سونوگرافی پستان به سراغ سونوگرافی و رادیولوژی آوا رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به سونوگرافی و رادیولوژی آوا یا دریافت نوبت از سونوگرافی و رادیولوژی آوا کلیک کنید.

در چه مواردی از روش سونوگرافی سینه استفاده می شود؟

سونوگرافی در دوران بارداری بی خطر است زیرا از اشعه استفاده نمی کند. همچنین برای افرادی که به رنگ کنتراست حساسیت دارند، بی خطر است زیرا از رنگ استفاده نمی کند. سونوگرافی سینه معمولاً برای غربالگری سرطان سینه انجام نمی شود. چون ممکن است برخی از انواع سرطان ها را تشخیص ندهد. برای این کار از ماموگرام استفاده می شود و سونوگرافی به عنوان یک تشخیص تکمیلی برای ماموگرافی استفاده می شود. در خانم های زیر 25 سال که بافت سینه متراکم تری دارند نیز سونوگرافی می تواند مفید باشد. پزشک همچنین ممکن است از سونوگرافی برای دیدن گره های لنفاوی مجاور استفاده کند. سونوگرافی برای راهنمایی انجام بیوپسی نیز انجام می شود.

دلایل انجام سونوگرافی سینه

سونوگرافی زمانی انجام می شود که فرد در سینه خود توده ای را حس کند که بتوان با دست آن را لمس کرد. پزشک برای تشخیص بهتر از سونوگرافی استفاده می کند. هر گاه نتوان از ماموگرافی استفاده کرد نیز سونوگرافی می تواند مفید باشد.

عوارض سونوگرافی سینه

سونوگرافی سینه هیچگونه خطری ندارد چرا که از اشعه استفاده نمی شود. شما بعد از آن به مراقبت خاصی احتیاج ندارید. بسته به وضعیت شما، پزشک ممکن است دستورالعمل های دیگری را به شما ارائه دهد.

آمادگی هایی لازم قبل از انجام سونوگرافی سینه

ممکن است از شما خواسته شود فرم رضایت نامه امضا کنید که اجازه انجام آزمایش را می دهد. فرم را با دقت بخوانید و اگر چیزی مشخص نیست سؤال کنید. نیازی نیست قبل از آزمایش جلوی خوردن یا نوشیدن خود را بگیرید. در روز آزمایش نباید هیچ لوسیون، پودر یا مواد دیگری را روی سینه های خود استفاده کنید.

لباس هایی بپوشید که به راحتی بتوانید آنها را درآورید. یا لباس هایی بپوشید که به رادیولوژیست یا تکنسین اجازه دهید به سینه شما دسترسی داشته باشد. ژلی که در طول آزمایش روی پوست شما قرار می گیرد، لکه ای از لباس نمی کند اما ممکن است بخواهید لباس های قدیمی تری بپوشید. ممکن است ژل پس از آن کاملاً از پوست شما تمیز نشود.

سونوگرافی سینه چگونه انجام می شود؟

ممکن است سونوگرافی سینه سرپایی در بیمارستان انجام شود. نحوه انجام آزمایش ممکن است بسته به شرایط شما و عملکرد پزشک متفاوت باشد. از شما خواسته می شود هرگونه جواهر و لباس را درآورید. به شما لباس داده می شود. روی میز تشخیص دراز خواهید کشید. از شما خواسته می شود که بازوی خود را بالاتر از سر خود در طرف سینه، بالا ببرید. پزشک ژل شفاف و گرم را روی پوست روی ناحیه سینه قرار می دهد تا مورد بررسی قرار گیرد. و مبدل را بر روی پوست فشار داده و آن را بر روی منطقه مورد مطالعه منتقل خواهد کرد. پس از انجام آزمایش، ژل را پاک می کنند.

پزشک وسیله ای مانند گره به نام مبدل را بر روی پوست حرکت می دهد تا تصاویر سینه ها را بسازد. مبدل امواج صوتی را ارسال می کند. امواج صوتی برای شنیدن بسیار بلند است. مبدل سپس امواج صوتی درست را جمع می کند. این تصاویر داخل سینه های شما ساخته شده است. پزشک می تواند دستگاه دیگری به نام کاوشگر داپلر را به مبدل اضافه کند. این کاوشگر به شما امکان می دهد تا پزشک صدای امواج صوتی را که فرستنده ارسال می کند بشنود. او می تواند بفهمد چگونه خون در رگ و در کدام جهت جریان می یابد. هر صدای ضعیفی ممکن است به معنای انسداد جریان خون باشد.

بهترین زمان برای سونوگرافی سینه

با توجه به اینکه سونوگرافی هیچ گونه عارضه ای ندارد و حتی درد نیز به همراه آن نیست، پس هر زمانی می توان آن را انجام داد و حتی در دوران قاعدگی، بارداری و شیردهی نیز منعی ندارد.

تفاوت ماموگرافی و سونوگرافی

ماموگرافی تنها ابزار غربالگری سرطان سینه است که از طریق تشخیص زود هنگام مرگ و میر ناشی از سرطان سینه را کاهش می دهد. با این وجود ماموگرافی ها همه سرطان های سینه را تشخیص نمی دهند. برخی از ضایعات سینه و ناهنجاری ها قابل مشاهده نیستند یا تفسیر آنها در ماموگرافی دشوار است. سینه هایی که متراکم به نظر می رسند دارای بافت های غده ای و همبند زیادی هستند و بافت چربی زیادی دارند و همین مسئله تشخیص سرطان را سخت می کند. در این شرایط از سونوگرافی استفاده می شود. سونوگرافی سینه یک تشخیص مکمل برای ماموگرافی است و به تنهایی برای تشخیص سرطان استفاده نمی شود.

سوال : سونوهیستروگرافی چیست؟

پاسخ : سونوهیستروگرافی یکی از روش های دقیق سونوگرافی رحم و لگن است که برای تشخیص مشکلات رحم و لگن که می تواند موجب ناباروری بانوان شود استفاده میشود. این سونوگرافی به صورت واژینال انجام می شود. به همین دلیل انجام آن کاملا بستگی به نظر پزشک و میزان مشکلات بیماران دارد. از طرفی این سونوگرافی روشی کاملا بی خطر است و هیچ آسیبی به فرد وارد نمی کند. به همین دلیل فرد پس از انجام آن می تواند بلافاصله و به راحتی به انجام فعالیت های روزانه خود بپردازد.

برای آگاهی بیشتر از سونوهیستروگرافی به سراغ سونوگرافی و رادیولوژی آوا رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به سونوگرافی و رادیولوژی آوا یا دریافت نوبت از سونوگرافی و رادیولوژی آوا کلیک کنید.

علل انجام هیستروسونوگرافی

هیستروسونوگرافی یک روش ارزشمند برای ارزیابی خونریزی غیر طبیعی رحم است که ممکن است در نتیجه ناهنجاری های رحمی مختلف مانند فیبروم، پولیپ، آتروفی آندومتر، چسبندگی آندومتر، توده های بدخیم، نقایص مادرزادی و مصرف تاموکسیفن ایجاد شود.

از سونوهیستروگرافی همچنین برای بررسی ناهنجاری های رحمی در موارد ناباروری یا سقط جنین مکرر نیز استفاده می شود.

مزایای هیستروسونوگرافی

از جمله مزایای هیستروسونوگرافی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• هیستروسونوگرافی یک روش غیر تهاجمی است؛
• اگرچه گاهی هیستروسونوگرافی به صورت موقتی برای بیمار ناخوشایند است، اما معمولا دردناک نمی باشد؛
• هیستروسونوگرافی به طور گستره در دسترس است و استفاده از آن آسان است؛
• هیستروسونوگرافی بسیار بی خطر است و در هنگام انجام آن از اشعه استفاده نمی شود؛
• سونوهیستروگرافی تصویر واضحی از بافت رحم ایجاد می نماید؛
• سونوهیستروگرافی یک روش نسبتا سریع است که نمای خوبی از رحم و بافت اندومتر فراهم می نماید؛
• بسیاری از ناهنجاری های رحمی ممکن است توسط سونوگرافی معمولی دیده نشوند، اما با سونوهیستروگرافی به طور دقیق قابل مشاهده باشند.
• هیستروسونوگرافی می تواند از انجام جراحی های غیر ضروری جلوگیری کند.

معایب هیستروسونوگرافی

همانطور که پیش تر اشاره کردیم، هیستروسونوگرافی روشی است که عوارض زیادی برای بیمار به همراه ندارد؛ اما لکه بینی و گرفتگی عضلانی خفیف ممکن است از معایب این روش باشند.

نتایج به دست آمده از سونوهیستروگرافی

• نتایج مثبت: وجود رحم متقارن، اندومتر طبیعی و عدم وجود توده یا تومور، از نتایج مثبت روش هیستروسونوگرافی می باشند.
• نتایج منفی: یافته های غیر طبیعی مانند چسبندگی، پولیپ، ضخامت غیر طبیعی اندومتر، تغییرات بافتی مربوط به داروی تاموکسیفن و انسداد لوله رحمی از جمله نتایج منفی هستند که ممکن است با انجام هیستروسونوگرافی به دست آیند.

تفاوت هیستروسونوگرافی و عکس رنگی رحم

تفاوت هیستروسونوگرافی و عکس رنگی رحم، یکی از شایع ترین سوالات بیماران می باشد. هیستروسونوگرافی، نوعی سونوگرافی است که در آن با استفاده از امواج صوتی، رحم مورد ارزیابی قرار می گیرد؛ اما از عکس رنگی رحم یا هیستروسالپنگوگرافی که با استفاده از اشعه ایکس انجام می گیرد، جهت بررسی علل ناباروری از جمله اختلالات ساختاری، ناهنجاری های رحمی و انسداد لوله رحمی استفاده می شود.

سوال : لاپاراسکوپی چه مزایایی نسبت به عمل باز دارد؟

پاسخ : عمل لاپاراسکوپی اغلب برای شناسایی و تشخیص منبع درد لگن یا شکم مورد استفاده قرار می‌گیرد. این روش معمولا زمانی انجام می‌شود که روش‌های غیر تهاجمی (بدون نیاز به جراحی) قادر به تشخیص درد نباشند. در بسیاری از موارد، مشکلات شکمی را می‌توان با روش‌های تصویربرداری تشخیص داد مانند: سونوگرافی، که از امواج صوتی با فرکانس بالا برای ایجاد تصاویر استفاده می‌کنند. سی تی اسکن، که با استفاده از پرتو‌های اشعه X، تصاویری را از بدن تهیه می‌کند. ام ار آی، که از مغناطیس و امواج رادیویی برای تولید تصاویر بدن استفاده می‌کند. لاپاراسکوپی زمانی انجام می‌شود که این آزمایش‌ها، اطلاعات و تصاویر لازم برای تشخیص بیماری را فراهم نکنند.

برای آگاهی بیشتر از مزایای لاپاراسکوپی نسبت به عمل باز به سراغ دکتر محبوبه گلبابایی متخصص زنان، زایمان و نازایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر محبوبه گلبابایی یا دریافت نوبت از مطب دکتر محبوبه گلبابایی کلیک کنید.

لاپاراسکوپی و جراحی باز چه تفاوتی دارند؟

یک تفاوت جراحی لاپاراسکوپی و جراحی باز ، اندازه برش جراحی است. در جراحی باز نیاز است که یک برش ۸ تا ۱۰ سانتیمتری در محل ایجاد شود تا بتوان جراحی را انجام داد. بخش عمده‌ای از درد بعد از عمل به علت این برش بزرگ است. بعد از جراحی اغلب نیاز است که فرد برای ۵ تا ۷ روز در بیمارستان بستری شود .

در برخی موارد دوره نقاهت برای بازگشت به فعالیت‌های عادی و کاری، تا ۶ هفته طول می‌کشد. علاوه بر اختلال در روند زندگی و اشتغال، جراحی باز همواره خطر بیشتری برای ایجاد چسبندگی و عفونت به همراه دارد. این موضوع، به خاطر قرار گرفتن بافت‌های داخلی در معرض محیط خارجی رخ می‌دهد. با این همه، در برخی موارد مانند جراحی‌های مربوط به سرطان و لگن، جراحی باز همچنان تنها گزینه محسوب می‌شود.

در موارد دیگر، روش جایگزنی وجود دارد که با عنوان لاپاراسکوپی مطرح می‌شود. جراحی لاپاراسکوپی نیاز به آموزش تخصصی دارد و همه پزشکان و متخصصان لزوما دوره‌های آموزشی لاپاراسکوپی را نگذرانده‌اند. در لاپاراسکوپی نیاز به ایجاد برش بزرگ در بدن نیست. این روش جایگزینی مطمئن و مؤثر در مقایسه با روش جراحی باز است.

در لاپاراسکوپی تنها چند برش (سوراخ) کوچک نیم تا یک سانتیمتری ایجاد می‌شود. یکی از سوراخ‌ها در ناف است. از ناف برای وارد کردن تلسکوپ مجهز به دوربین و منبع نور (لاپاراسکوپ) از طریق یک لوله ویژه به داخل شکم استفاده می‌شود. به این ترتیب، جراح امکان دیدن منطقه جراحی را در یک نمایشگر دارد. دو یا سه سوراخ کوچک دیگر برای ورود دیگر وسایل جراحی به شکم ایجاد می‌شود.

در چه مواردی جراحی باز به عمل لاپاراسکوپی ترجیح داده می‌شود؟

زمان انجام جراحی لاپاراسکوپی اغلب طولانی تر از جراحی باز است؛ هرچند این مسئله نسبت به مزایای جراحی لاپاراسکوپی می‌تواند نادیده گرفته شود. لاپاراسکوپی اگر توسط متخصص باتجربه انجام نشود خطر لخته شدن خون و عفونت زخم را افزایش می‌دهد. ساعات طولانی جراحی لاپاراسکوپی روی بیماران دارای آپنه شدید یا بیماری‌های قلبی تأثیر می‌گذارد، بنابراین شاید بهتر باشد این دسته از بیماران با مشورت متخصص، جراحی باز انجام دهند. روش لاپاراسکوپی ممکن است برای برخی دیگر از بیماران نیز مناسب نباشد؛ مانند افرادی که جراحی قبلی در ناحیه شکم داشته‌اند.

چرا لاپاراسکوپی بهتر از جراحی باز است؟

لاپاراسکوپی روش مقابل جراحی باز است که تنها از طریق ایجاد دو یا ۳ شکاف کوچک بروی شکم قابل انجام شدن است. روش لاپاراسکوپی از ۱۰۰ سال پیش برای تشخیص بیماری و درمان مشکلات ناحیه شکم و لگن بیماران رواج یافته است. تمام ترس و ناراحتی های جراحی باز به دلیل ایجاد شکاف بزرگ و عمیقی است که بوجود می آید و عواقبی دارد که اثرات آن تا حدود زیادی بر روی بدن به جا می ماند. اگر چه تصمیم نهایی بیمار برای انتخاب جراحی با صلاحدید پزشک صورت می گیرد اما لازم است دلایل برتری و تفاوت های این دو روش را بیان نمائیم.

• کوچک بودن جای زخم در لاپاراسکوپی

  میتوان گفت مهم ترین مزیت این روش همین کوچک بودن اسکار است که موجب تسریع بهبودی بیمار در مقایسه با جراحی باز است. زخم های کوچک نیم تا یک سانتی متری هم سریع تر خوب می شوند هم جای زخمی باقی نمیگذارند. از طرفی بیمار با درد کمتری مواجه است که در نتیجه می تواند سریع تر در حدود چند روز به فعالیت های عادی خود برگردد. این در حالی است که در جراحی باز بیمار برای بهبودی به چندین هفته زمان و بستری شدن در بیمارستان، نیاز دارد.

• کاهش چسبندگی ناحیه لگن و شکم در جراحی

  چسبندگی عارضه ی رایج جراحی شکم و لگن است که عوارض متعددی مانند انسداد روده، درد زیاد و اختلال در باروری را به دنبال خود به همراه دارد. لذا پزشکان بسیار تلاش می کنند تا با هنر جراحی خود میزان چسبندگی بعد ازعمل را کاهش دهند تا عوارض جانبی فوق را به همراه نداشته باشد. جراحی به روش لاپاراسکوپی این مزیت را دارد که به سبب کاهش چشم گیر ارتباط اعضا و بافت بدن با محیط بیرون و دستگاه های جراحی، میزان چسبندگی عمل را به حداقل سطح می رساند.

• احتمال عفونت کمتر

  عفونت کمتر زخم ها کوچک هستند و در حین عمل بافت های بدن ارتباط ناچیزی با محیط خارج دارند لذا خطر ایجاد عفونت بسیار کاهش می یابد.

آیا همه افراد می توانند جراحی لاپاراسکوپی انجام دهند؟

برای انجام لاپاراسکوپی بیمار باید به‌خوبی انتخاب شود زیرا برخی بیماران شرایط لازم برای روش لاپاراسکوپی را ندارند.. بیمار باید قبل از انجام هر اقدامی بررسی‌های اولیه را انجام دهد و بعد از آن پزشک متخصص تایید نهایی را برای انجام لاپاراسکوپی می‌دهد. به‌طور کلی اگر بیمار به خوبی انتخاب شود، کار با دقت بالا انجام می‌شود، برای همین می‌توانیم برای بیمار بهترین نتیجه را برایش انتظار داشته باشیم.

چه افرادی شرایط لازم برای انجام این عمل را ندارند؟

لاپاراسکوپی عملی است که داخل شکم با گاز پر می‌شود که این گاز می‌تواند روی ریه‌ها و قلب اثرگذار باشد، برای همین بیمار باید از نظر قلبی، ریوی و بیهوشی تایید شود. همچنین برای برخی بیماران بدحال بهتر است لاپاراسکوپی انجام نشود.همچنین بعضی اوقات متخصصان بیهوشی اجازه لاپاراسکوپی را نمی‌دهند برای همین عمل بیمار باید به‌صورت باز انجام شود. بعضی وقت‌هاست که بیماران به خاطر خونریزی رحمی که دارند باید تحت عمل جراحی قرار بگیرند اما به‌دلیل مشکلی که وجود دارد، بیمار فوق‌العاده کم‌خون شده است، اما در این مواقع این دسته از افراد کاندیدای خوبی برای انجام لاپاراسکوپی هستند، چرا‌که در این نوع عمل میزان خون‌ریزی بسیار کمتر از عمل جراحی باز است و چون بیمار از قبل خون از دست داده این عمل می‌تواند بهترین انتخاب باشد.

سوال : چه زمانی جراحی میوم رحم الزامی است؟

پاسخ : فیبروم یا میوم رحم یکی از بیماریهای شایع رحم است که در بسیاری موارد بدون علامت بوده و حتی ممکن است فرد از وجود آن نباشند اما در مواردی که به تشخیص پزشک متخصص و جراح زنان، نیاز به درمان دارند، درمان بصورت انتظاری، درمان دارویی یا علامتی و جراحی انجام می شود.در مواردی که علایم بیمار به دارو پاسخ ندهد و مواردی که سایز وموقعیت فیبروم و شرایط باروری بیمار ایجاب کند از روشهای جراحی استفاده می شود. بهتر است قبل ازجراحی میوم رحم، کم خونی بیمار را درمان کرد.

برای آگاهی بیشتر از جراحی میوم رحم به سراغ دکتر محبوبه گلبابایی متخصص زنان، زایمان و نازایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر محبوبه گلبابایی یا دریافت نوبت از مطب دکتر محبوبه گلبابایی کلیک کنید.

جراحی فیبروم رحمی در چه مواردی انجام می شود؟

• فیبروم های خیلی بزرگ
• خونریزی های شدید و بدون پاسخ به درمان طبی
• کم خونی شدید و مقاوم به درمان
• مواردی از نازایی
• سقط مکرر
• عوارض بارداری مانند زایمان زودرس
• اثرات فشاری فیبروم بر روی کلیه مثانه روده و….مانند احتباس ادرار، تکرر ادرار ، یبوست
• درد در ناحیه شکم

انواع روشهای جراحی میوم رحم:

• میومکتومی

  جراحی خارج کردن میوم یا میومکتومی به چند روش انجام می شود. میومکتومی به روش لاپاراتومی (جراحی باز) و لاپاراسکوپی (جراحی بسته یا لیزری)، برای فیبروم های داخل عضله رحم (اینترامورال) و میوم های خارج رحم که روی رحم قرار دارند (ساب سروزال) انجام می شود. در این روش میوم از بافت رحم جدا شده و رحم ترمیم می شود. تمام سعی جراح زنان براین است که رحم حفظ شده و باروری شخص در آینده مختل نشود.میومکتومی از طریق هیستروسکوپی روش ارجح برای فیبرومهای داخل حفره رحم (زیر مخاطی) می باشد. دراین روش جراح زنان، از طریق واژن با هیستروسکوپ وارد فضای رحم شده و با رزکتوسکوپ، فیبروم را خارج می کند .

• خارج کردن رحم (هیسترکتومی)

  در مواردی که روشهای دیگر مؤثر نباشند و یا عود مکرراتفاق افتاده ، هیسترکتومی روش قطعی محسوب می شود. در هر جراحی میومکتومی بدلیل احتمال خونریزی غیر قابل کنترل بایستی احتمال هیسترکتومی را با بیمار در میان گذاشت.

• تخریب اندومتر

  تخریب اندومتر درافرادی که تمایلی به بارداری در آینده ندارند با یا بدون میومکتومی انجام می شود وبا سوزاندن مخاط اندومتر به کاهش خونریزی کمک می کنند.

• آمبولیزاسیون شریان رحمی

  آمبولیزاسیون شریان رحمی، روشی کم تهاجمی جهت درمان قطعی فیبروم می باشد که با ایجاد لخته در عروق رحمی خونرسانی به میوم را کاهش داده، باعث کوچک شدن آن می شود و برای افرادی که به هیچ وجه قصد بارداری در آینده را ندارند ممکن است گزینه مناسبی باشد.

درمان فیبروم رحم در دختران جوان

دختران جوانی که مبتلا به فیبروم های رحمی هستند ترجیح داده می شود تا جراحی انجام نگردد، زیرا انجام جراحی و بخیه های حین جراحی می تواند بافت رحم را برای بارداری تحت تاثیر قرار دهد. به همین منظور فیبروم های رحمی با اندازه های کوچک در دختران جوان بهتر است که تنها تحت کنترل قرار گیرند.

ولی زمانی که فیبروم های رحمی در دختران جوان خیلی بزرگ باشد، به دلیل اشغال کردن رحم باعث ایجاد فشار بر روی بافت رحم و خونریزی می شود، در این زمان بهترین درمان جراحی خواهد بود. تزریق آمپول های هورمونی موثر نخواهد بود و تنها راه درمان جراحی است.

سوال : آیا همه انواع تیپ‌های زگیل تناسلی خطرناک هستند؟

پاسخ : ویروس پاپیلوم انسانی یا زگیل تناسلی یکی از رایج ترین بیماری های مقاربت جنسی است. ویروس HPV انواع بسیار متفاوتی دارد که به دو دسته کم خطر و پر خطر تقسیم می شوند. انواع کم خطر مشکل ساز نیستند و به راحتی درمان می شود اما انواع پر خطر HPV موجب ایجاد سلول های غیر طبیعی بر روی دهانه رحم می شوند که در صورت عدم درمان منجر به سرطان دهانه رحم می شوند.

برای آگاهی بیشتر از انواع تیپ‌های زگیل تناسلی به سراغ دکتر محبوبه گلبابایی متخصص زنان، زایمان و نازایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر محبوبه گلبابایی یا دریافت نوبت از مطب دکتر محبوبه گلبابایی کلیک کنید.

انواع تیپ های زگیل تناسلی

پیشنهاد ما به شما این است که اگر علائم زگیل تناسلی را دارید و یا حدس می‌زنید که به اچ پی وی مبتلا هستید، حتما جهت بررسی‌های بیشتر به پزشک متخصص مراجعه نمایید. پزشک با شناسایی نوع دقیق آن می‌تواند، مراحل درمان را به طور دقیق تعیین کند. برخی از انواع HPV بدون اینکه نیاز به درمان خاصی داشته باشند، خود بخود برطرف می‌شوند؛ در حالی‌که بعضی دیگر خطرناک بوده و حتی ممکن است به سرطان منجر شوند. در اینجا به انواعی از زگیل تناسلی که بیش از بقیه شیوع دارند، اشاره خواهیم کرد:

تیپ های زگیل تناسلی کم خطر

HPV 6 و HPV 11 انواع کم خطر زگیل تناسلی به حساب می‌آیند. تقریبا ۹۰% از زگیل‌های تناسلی در این دو تیپ قرار می‌گیرند و زگیل تناسلی خطرناک نیستند. البته HPV 11 می‌تواند باعث تغییراتی در دهانه رحم شود. زگیل‌های تناسلی به شکل برجستگی‌هایی شبیه به گل کلم در ناحیه تناسلی به چشم می‌خورند و معمولا زمانی ظاهر می‌شوند که فرد چند هفته یا چند ماه قبل با شریک جنسی خود که مبتلا به این ویروس بوده، رابطه جنسی داشته است. واکسن اچ پی وی می‌تواند به جلوگیری از ابتلا به HPV 6 کمک کرده و در برابر HPV 11 نیز مقداری محافظت به عمل آورد. درمان زگیل تناسلی کاملا به نوع آن بستگی دارد.

آزمایشان بالینی نشان داده‌اند که واکسن گارادسیل ۸۹ الی ۹۹ درصد محافظت در برابر این دو تیپ کم خطر زگیل تناسلی بوجود می‌آورد. محافظت غیر صددرصدی این واکسن بیشتر در گروه سنی ۹ تا ۲۶ سال دیده شد. توصیه می‌شود که واکسن زگیل تناسلی پیش از شروع فعالیت جنسی در سنین پایین تزریق شود زیرا واکسن نمی‌تواند در برابر زگیل تناسلی که فرد قبلا به آن مبتلا شده نیز مصونیت ایجاد نماید. در صورت ابتلا به HPV 6 یا HPV 11 پزشک داروهایی مانند قرص زگیل تناسلی یا پمادهایی مانند آلدارا یا پودوفیلوتوکسین تجویز می‌کند که داروهایی موضعی هستند و به برطرف شدن زگیل تناسلی کمک می‌کنند.

به طور کلی ۱۲ نوع زگیل تناسلی کم‌خطر وجود دارند که شامل تیپ‌های ۶، ۱۱، ۴۰، ۴۲، ۴۳، ۴۴، ۵۳، ۵۴، ۶۱، ۷۲، ۷۳ و ۸۱ می‌شوند. این تیپ‌های زگیل تناسلی اگرچه کم‌خطر به حساب می‌آیند اما می‌توانند در دهانه رحم تغییراتی را ایجاد نمایند.

تیپ های HPV خطرناک

تیپ‌های ۱۶، ۱۸، ۳۱، ۳۳، ۳۵، ۳۹، ۴۵، ۵۱، ۵۲، ۵۶، ۵۸، ۵۹، ۶۸ و ۶۹ در گروه پرخطر زگیل تناسلی قرار می‌گیرند. به طور کلی به تیپ‌هایی از زگیل تناسلی که ممکن است منجر به سرطان شوند، پرخطر گفته می‌شود. HPV 16 شایع‌ترین نوع HPV پرخطر است که معمولا هیچ علامت قابل توجهی ندارد؛ حتی اگر موجب تغییراتی در دهانه رحم شود. عامل ۵۰% از سرطان‌های دهانه رحم به این تیپ از زگیل تناسلی مربوط می‌شوند.

یکی دیگر از انواع پرخطر زگیل تناسلی HPV 18 است که همانند HPV 16 عموما علائم خاصی را ایجاد نمی‌کند. ۷۰% از سرطان‌های دهانه رحم را به این تیپ زگیل تناسلی می‌توان مرتبط دانست. واکسن گارادسیل در برابر تعدادی از انوع زگیل تناسلی از جمله نوع ۱۶ و ۱۸ می‌تواند محافظت به عمل آورد. همچنین بهتر است راه های انتقال زگیل تناسلی را بدانید تا پیشگیری بهتری را به عمل آورید.

از کجا بفهمیم زگیل تناسلی خطرناک داریم؟

تشخیص ویروس HPV در زنان

با آزمایش پاپ اسمیر در زنان می‌توان HPV را شناسایی کرد. این آزمایش معمولا جهت تشخیص سرطان دهانه رحم کاربرد دارد. آزمایش HPV فقط برای زنان قابل دسترسی بوده و در صورتی که فرد به ویروس زگیل تناسلی مبتلا باشد، می‌توان تعیین کرد که زگیل تناسلی خطرناک است یا کم‌خطر. آزمایش HPV به عنوان غربالگری معمول برای زنان زیر ۳۰ سال توصیه نمی‌شود زیرا تا این سن اغلب بسیاری از زنان به گونه‌هایی از اچ پی وی دچار می‌شوند که نیاز به درمان خاصی نداشته و خودبخود برطرف خواهند شد.

اگر آزمایش پاپ اسمیر نشان دهد که شما به HPV مبتلا هستید، به این معنا نیست که شما سرطان دهانه رحم دارید، بلکه این احتمال می‌رود که در صورت عدم درمان در آینده به سرطان دهانه رحم مبتلا شوید.

تشخیص ویروس HPV در مردان

زگیل تناسلی هم برای مردان و هم برای زنان می‌تواند خطرناک باشد. جهت تشخیص اچ پی وی که منجر به سرطان می‌شود، هیچ نوع تستی برای آقایان وجود ندارد. البته نوعی آزمایش مقعدی هست که در آن پزشک سلول‌هایی را از اطراف مقعد جدا کرده و در آزمایشگاه مورد بررسی قرار می‌دهد. در بسیاری از موارد با توجه به علائم باید تعیین نمود که زگیل تناسلی خطرناک است یا کم‌خطر.

میوم‌ها (فیبروم‌ها) تومورهایی هستند که در داخل یا روی دیواره‌های رحم ایجاد می‌شوند. آن‌ها شایع هستند، اما به طور معمول سرطانی نیستند. در این مقاله می‌آموزید که درمان میوم چیست؟
فیبروم‌های رحمی، شایع‌ترین تومورهای غیرسرطانی یا خوش‌خیم در افراد در سنین باروری هستند. آن‌ها همچنین به عنوان «لیومیوم» و «میوم» شناخته می‌شوند.
بسیاری از افراد فیبروم بدون علامت دارند، در حالی که برخی دیگر درد، خونریزی یا هر دو را تجربه می‌کنند.
این مقاله مروری بر فیبروم‌ها، انواع آن‌ها، اثرات آن‌ها بر بدن، علل و گزینه‌های درمانی ارائه می‌دهد.

میوم چیست؟
میوم‌های رحمی، رشدهایی در داخل یا روی دیواره‌های رحم هستند. آن‌ها از سلول‌های ماهیچه صاف و بافت همبند تشکیل شده‌اند.
یک فرد ممکن است یک یا چند فیبروم داشته باشد. آن‌ها می‌توانند به کوچکی یک دانه سیب یا به بزرگی یک گریپ‌فروت (یا گاهی حتی بزرگ‌تر از آن) باشند. همچنین می‌توانند در طول زمان کوچک شوند، یا رشد کنند.
فیبروم‌ها از سن 30 سالگی تا سنی که یائسگی شروع می‌شود، شایع‌ترند و معمولا بعد از یائسگی کوچک می‌شوند. بر اساس گزارش دفتر سلامت زنان (OWH) بین 20 تا 80درصد از زنان تا سن 50 سالگی به فیبروم مبتلا می‌شوند.
دقیقا مشخص نیست که چرا آن‌ها تشکیل می‌شوند، اما به نظر می‌رسد زمانی که سطح استروژن بالاتر است، ایجاد می‌شوند.

فیبروم‌های رحم تقریبا همیشه غیر سرطانی هستند. دفتر سلامت زنان همچنین می‌گوید که فیبروم‌های سرطانی نادر هستند و در کمتر از 1 مورد از هر هزار مورد رخ می‌دهند. با این حال، ممکن است که آن‌ها شایع‌تر از این باشند.
زمانی که فیبروم سرطانی باشد، «لیومیوسارکوم» نامیده می‌شود.
داشتن فیبروم‌های قبلی خطر ابتلا به «لیومیوسارکوما» را افزایش نمی‌دهد.

انواع میوم
طبقه بندی فیبروم به محل آن در رحم بستگی دارد.
سه نوع اصلی فیبروم عبارتند از:

1- فیبروم ساب سروزال
این‌ها شایع‌ترین نوع هستند که در خارج از رحم رشد می‌کنند.

2- فیبروم‌های داخل دیواره
این فیبروم‌ها در داخل دیواره عضلانی رحم رشد می‌کنند.

3- فیبروم‌های زیر مخاطی
این فیبروم‌ها در فضای باز داخل رحم رشد می‌کنند.
برخی از فیبروم‌ها می‌توانند به فیبروم‌های ساقه‌دار تبدیل شوند، به این معنی که فیبروم دارای ساقه‌ای است که به رحم می‌چسبد.

علائم میوم
اکثر فیبروم‌ها هیچ علامت قابل توجهی ایجاد نمی‌کنند. با این حال، برخی از آن‌ها می‌توانند باعث ناراحتی قابل توجهی شوند.
علائم فیبروم رحمی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

• قاعدگی‌های سنگین که به عنوان «منوراژی» هم شناخته می‌شود و می‌تواند منجر به کم‌خونی شود.
• دوره‌های دردناک.
• کمردرد، یا پا درد.
• یبوست.
• ناراحتی یا احساس پری در قسمت تحتانی شکم، به‌خصوص در مورد فیبروم‌های بزرگ.
• تکرر ادرار.
• درد حین فعالیت جنسی که به نام «دیسپارونی» هم شناخته می‌شود.
• برخی از افراد ممکن است مشکلات باروری مرتبط با فیبروم داشته باشند. فیبروم ممکن است در دوران بارداری و زایمان مشکلاتی ایجاد کند و احتمال نیاز به زایمان سزارین را افزایش دهد.
• برخی منابع نشان می‌دهند که برداشتن فیبروم‌ها می‌تواند نرخ باروری و تولد زنده را بهبود ببخشد، اما دراین‌باره تحقیقات بیشتری لازم است.
• اگر فیبروم‌ها بزرگ باشند، ممکن است افزایش وزن و تورم در قسمت تحتانی شکم هم وجود داشته باشد.

علل ایجاد فیبروم
دقیقا مشخص نیست چه چیزی باعث ایجاد فیبروم می‌شود. رشد آن‌ها ممکن است با سطح استروژن مرتبط باشد.
در طول سال‌های باروری فرد، سطح استروژن و پروژسترون بالاتر است. هنگامی که سطح استروژن بالا باشد، به‌خصوص در دوران بارداری، فیبروم‌ها متورم می‌شوند.
سطوح پایین استروژن، با کوچک شدن فیبروم‌ها مرتبط است که می‌تواند در طول یائسگی و بعد از آن رخ دهد.
همچنین می‌تواند هنگام مصرف برخی داروها مانند آگونیست‌ها یا آنتاگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH) رخ دهد.
عوامل ژنتیکی هم ممکن است بر ایجاد فیبروم تاثیر بگذارد. مثلا داشتن یک فامیل نزدیک مبتلا به فیبروم با افزایش خطر ابتلا به فیبروم همراه است.
همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد گوشت قرمز، الکل و کافئین با افزایش خطر فیبروم مرتبط هستند. افزایش مصرف میوه و سبزیجات ممکن است با کاهش خطر مرتبط باشد.
اضافه‌وزن و چاقی با افزایش خطر فیبروم همراه است.
فرزندآوری باعث احتمال کمتر ابتلا به فیبروم می‌شود. این خطر با هر بار زایمان کاهش می‌یابد.

تشخیص فیبروم
آزمایش‌های تشخیصی زیر می‌تواند به پزشک کمک کنند تا فیبروم‌ها را تشخیص دهد و سایر شرایط را رد کند:

1- سونوگرافی
پزشک می‌تواند با سونو روی شکم یا با قرار دادن یک پروب سونوگرافی کوچک در واژن، تصاویر سونوگرافی ایجاد کند. هر دو روش ممکن است برای تشخیص فیبروم ضروری باشد.

2- MRI
اسکن MRI می‌تواند اندازه و تعداد فیبروم‌ها را تعیین کند.

3- هیستروسکوپی
در طول هیستروسکوپی، پزشک از یک دستگاه کوچک با دوربینی که به انتهای آن متصل است برای بررسی داخل رحم استفاده می‌کند.
دستگاه از طریق واژن و از طریق دهانه رحم وارد رحم می‌شود. در صورت لزوم، پزشک ممکن است یک نمونه بافت، به نام بیوپسی، برای جستجوی سلول‌های سرطانی بگیرد.

4- لاپاراسکوپی
پزشک ممکن است لاپاراسکوپی هم انجام دهد. یک لوله کوچک از طریق یک برش کوچک در شکم قرار می‌گیرد تا قسمت بیرونی رحم و ساختارهای اطراف آن بررسی شود. در صورت لزوم، ممکن است بیوپسی هم انجام شود.
به این دلیل که فیبروم اغلب علائمی ایجاد نمی‌کند، ممکن است فرد تا زمانی که تحت معاینه معمول لگن قرار نگیرد، نداند که فیبروم دارد.

درمان میوم چیست؟
اکثر فیبروم‌ها علائمی ایجاد نمی‌کنند و نیازی به درمان ندارند. در واقع، آن‌ها اغلب پس از یائسگی کوچک یا ناپدید می‌شوند.

اکثر فیبروم‌ها علائمی ایجاد نمی‌کنند و نیازی به درمان ندارند. در واقع، آن‌ها اغلب پس از یائسگی کوچک یا ناپدید می‌شوند.

اگر فیبروم‌ها علائم ناراحت‌کننده‌ای ایجاد کنند، درمان‌های پزشکی مختلف می‌تواند کمک کند.
پزشک ممکن است بسته به علائم، شدت علائم و محل فیبروم درمان‌های مختلفی را توصیه کند.

دارو
اولین خط درمان فیبروم، دارو است.

آگونیست‌ها GnRH
دارویی به نام آگونیست GnRH باعث می‌شود بدن استروژن و پروژسترون کمتری تولید کند. این کار فیبروم‌ها را کوچک می‌کند. آگونیست GnRH چرخه قاعدگی را بدون تاثیر بر باروری پس از پایان درمان متوقف می‌کند.
می‌توانند علائمی شبیه یائسگی از جمله گرگرفتگی، تعریق بیشتر، خشکی واژن، و در برخی موارد، خطر بیشتر پوکی استخوان را ایجاد کنند.
این دارو فقط برای استفاده کوتاه‌مدت است. پزشک ممکن است این داروها را قبل از عمل جراحی برای کوچک کردن فیبروم به فرد بدهد.

داروهای ضد انعقادی غیراستروئیدی
داروهای ضد التهابی غیراستروئیدی مانند ایبوپروفن می‌توانند درد فیبروم را کاهش دهند، اما خونریزی را کاهش نمی‌دهند.

کنترل بارداری هورمونی
داروهای ضد بارداری خوراکی به تنظیم چرخه تخمک‌گذاری و ممکن است به کاهش میزان درد، یا خونریزی در طول قاعدگی کمک کنند. کنترل بارداری هورمونی با دوز پایین باعث رشد فیبروم نمی‌شود.
افراد همچنین می‌توانند از یک دستگاه داخل رحمی پروژسترون مانند میرنا یا تزریقات پروژسترون مانند Depo-Provera استفاده کنند.

عمل جراحی
فیبروم‌های شدید ممکن است به گزینه‌های درمانی محافظه‌کارانه‌تر پاسخ ندهند. در این موارد، جراحی ممکن است بهترین گزینه درمانی باشد.
پزشک ممکن است اقدامات زیر را در نظر بگیرد:

هیسترکتومی
هیسترکتومی، برداشتن جزئی یا کامل رحم است. این روش می‌تواند فیبروم‌های بسیار بزرگ یا خونریزی بیش از حد را درمان کند. هیسترکتومی کامل می‌تواند از بازگشت فیبروم جلوگیری کند.
اگر جراح، تخمدان‌ها و لوله‌های فالوپ را هم بردارد، عوارض جانبی می‌تواند شامل کاهش میل جنسی و یائسگی زودرس باشد.

میومکتومی
این عمل، برداشتن فیبروم از دیواره عضلانی رحم است که می‌تواند به افرادی که هنوز می‌خواهند بچه‌دار شوند کمک کند.
افرادی که فیبروم‌های بزرگ، یا فیبروم‌های واقع در قسمت‌های خاصی از رحم دارند ممکن است از این نوع جراحی سود نبرند.
پزشکان می‌توانند میومکتومی را از طریق هیستروسکوپی، یا لاپاراسکوپی انجام دهند.

ابلیشن آندومتر
اگر فیبروم‌ها نزدیک سطح داخلی رحم باشند، برداشتن پوشش رحم ممکن است کمک کند. ابلیشن آندومتر ممکن است جایگزین موثری برای هیسترکتومی برای برخی از افراد مبتلا به فیبروم باشد.

آمبولیزاسیون فیبروم رحم
قطع خون‌رسانی به ناحیه، فیبروم را کوچک می‌کند. با هدایت تصویربرداری با اشعه ایکس فلوروسکوپی، پزشک یک ماده شیمیایی را از طریق یک کاتتر به شریان‌هایی تزریق می‌کند که خون را برای فیبروم‌ها تامین می‌کند.
این روش تا 90درصد علائم را کاهش می‌دهد یا از بین می‌برد، اما در دوران باروری یا برای افرادی که ممکن است بخواهند بچه‌دار شوند، مناسب نیست.
با این حال، رفع علائم بسته به محل و اندازه فیبروم، بسیار متغیر است. این روش، درمانی مناسبی برای همه انواع فیبروم نیست.

تغییر سبک زندگی
حفظ وزن متوسط با ورزش منظم و داشتن یک رژیم غذایی سالم ممکن است به تعدیل سطح استروژن کمک کند که ممکن است در کاهش فیبروم تاثیر داشته باشد.

عوارض میوم چیست؟
میوم به طور معمول منجر به عوارض نمی‌شود، اما گاهی اوقات ممکن است عوارضی رخ دهد.

• قاعدگی‌های طولانی‌مدت ممکن است بر کیفیت زندگی فرد تاثیر بگذارد. از دست دادن قابل توجه خون هم ممکن است منجر به کم‌خونی شود.
• فیبروم‌های بزرگ می‌توانند منجر به تورم و ناراحتی در قسمت تحتانی شکم، یا یبوست یا حرکات دردناک روده شوند.
• برخی افراد ممکن است در نتیجه فیبروم دچار عفونت ادراری شوند.
• برخی از افراد ممکن است مشکلات بارداری را هم تجربه کنند. زایمان زودرس، مشکلات زایمان و از دست دادن بارداری ممکن است رخ دهد، چون سطح استروژن در دوران بارداری به میزان قابل توجهی افزایش می‌یابد.
• شواهد کافی برای این نتیجه‌گیری وجود ندارد که میوم‌ها احتمال باردار شدن را با یا بدون درمان باروری کاهش می‌دهند.
• با این حال، شواهد کافی وجود دارد که نشان می‌دهد میومکتومی هیستروسکوپی برای فیبروم‌های زیرمخاطی، نرخ بالینی بارداری را بهبود می‌بخشد.
• فیبروم رحم، تقریبا همیشه خوش‌خیم است. فیبروم‌های سرطانی که به نام «لیومیوسارکوم» شناخته می‌شوند، نادر هستند. آن‌ها در کمتر از 1 مورد در هزار مورد رخ می‌دهند.

پرسش و پاسخ درباره درمان میوم
پرسش: یک هفته بعد از پاکی بعد از نزدیکی دچار خونریزی شدم مثل دوران پریودی و درد شدید. سونو دادم و گفتن که میوم ساب موکوز به قطر ۱۲mm در میومتر قدامی رحم مشاهده شد.
دکتر مربوطه قرص جلوگیری مارلین تجویز کرد. الان بعد از ۴ روز هنوز خونریزی و درد دارم. علت چیست؟ تجویز دارو صحیح است یا نه؟ آیا ممکن است باعث ناباروری و… شود؟
پاسخ: درمان میوم بر اساس وجود علائم مانند ناباروری، فشار به احشا دیگر و خونریزی زیاد انجام می‌شود. در دیگر حالات زیر نظر گرفتن و پیگیری بیمار کافی است.
در موارد درد و یا خونریزی خفیف، دارو تجویز می‌شود. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی و هورمونی کاربرد دارند.
در موارد مقاوم به درمان، درمان قطعی در مواردی که قصد حاملگی نباشد درآوردن رحم است. در مواردی که شخص در آینده قصد بارداری داشته باشد، از میومکتومی استفاده می‌شود تا تعداد بارداری‌ها تکمیل شود و بعد رحم را در می‌آورند.
اثرات دارو به مرور دیده می‌شود. نگران نباشید.
می‌توانید از داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی مانند مفنامیک اسید درصورت عدم وجود مشکلات معده برای کاهش درد و خونریزی استفاده کنید. البته بهتر است طبق تجویز پزشکتان باشد.
میوم به این اندازه معمولا ناباروری ایجاد نمی‌کند.

به کلینیک بیا نی نی سر بزنید تا متخصص مورد نظر خود را پیدا کنید.

تنبلی تخمدان، یکی از مشکلات شایع بین بانوانه که درصد بسیار زیادی از خانم ها با این مشکل درگیر هستن
میشه گفت تاخیر در باردار شدن از مهمترین مشکلات این بیماریه و از اونجایی که یه بیماری نسبتا شایع محسوب میشه نگرانی های زیادی برای افرادی که به آن دچار هستن به وجود میاره
اما این سندروم تخمدان پلی کیستیک یا اصطلاحا تنبلی تخمدان درمانی هم داره؟
یا اگر بخوایم عقبتر بریم اصلا راه های پیشگیری داره؟

برای پاسخ به این سوال به سراغ دکتر سهیلا درزی خلردی، جراح و متخصص زنان و زایمان و نازایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر سهیلا درزی خلردی یا دریافت نوبت از مطب دکتر سهیلا درزی خلردی کلیک کنید.

سندرم تخمدان پلی کیستیک (PCO) یا تنبلی تخمدان، یک ناهنجاری رایج هورمونی زنان در سنین باروری است. زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک دارای تخمدان های بزرگی هستند که حاوی تعداد زیادی کیست کوچک دارای مایع به نام فولیکول می باشند. سندرم تخمدان پلی کیستیک یکی از علل شایع ناباروری در زنان می باشد زیرا به دلیل میزان بالای هورمون های مردانه در این افراد، تخمک گذاری انجام نشده و یا به صورت نامنظم انجام می گردد. از علائم این سندرم می‎توان به پریود نامنظم، جوش و آکنه، اضافه وزن و رشد موهای زائد اشاره کرد.

علائم تخمدان پلی کیستیک (PCO)

علائم تخمدان پلی کیستیک معمولا بعد از اولین قاعدگی زن بروز می کنند. در بعضی موارد، سندرم تخمدان پرکیست PCOS، طی دوران باروری ظاهر می شود، به عنوان مثال در پاسخ به چاقی و اضافه وزن، فرد مبتلا به این سندرم می گردد.

سندرم تخمدان پلی کیستیک یا تنبلی تخمدا علائم زیادی دارد که همه این علائم با چاقی تشدید می شوند. خانم های مبتلا به این عارضه به شکل های متفاوتی تحت تاثیر قرار می گیرند. برای تشخیص این بیماری، پزشک باید حداقل دو مورد از علائم تخمدان پلی کیستیک را مشاهده کند. شایع ترین علائم PCO عبارتند از:

• پریود نامنظم: از شایع ترین علائم تخمدان پلی کیستیک می توان به پریود نامنظم اشاره کرد. چرخه های قاعدگی بیش از 35 روز، کمتر از 8 چرخه قاعدگی در سال، عدم رخ دادن قاعدگی به مدت 4 ماه یا بیشتر یا قاعدگی های طولانی که همراه با خون ریزی شدید یا اندک است، مثال هایی از قاعدگی و پریود نامنظم می باشند.
• افزایش سطح هورمون های مردانه: بالا رفتن سطح هورمون های مردانه (آندروژن ها) منجر به بروز علائمی مانند رشد موی اضافی در صورت و بدن که به اصطلاح به آن پرمویی (Hirsutism) می گویند یا بروز آکنه های بزرگسالی یا آکنه های شدید نوجوانی و یا طاسی با الگوی مردانه (androgenic alopecia) می گردد.
• تخمدان های پر کیست: تخمدان ها بزرگ می شوند و حاوی کیست های متعدد دارای مایع می شوند که سلول های تخمک را احاطه می کنند.
• اضافه وزن و چاقی: یکی دیگر از علائم تخمدان پلی کیستیک، افزایش وزن و چاقی می باشد.
• ناباروری: سندرم تخمدان پلی کیستیک در بسیاری از موارد ممکن است باعث مشکلات ناباروری گردد.

علت تخمدان پلی کیستیک (PCO)

موارد مختلفی ممکن است علت تخمدان پلی کیستیک یا تنبلی تخمدان باشند که در ادامه به آن ها اشاره می کنیم:

• میزان بالای هورمون انسولین: انسولین هورمونی است که در پانکراس تولید می شود و به سلول ها اجازه می دهد تا از شکر (گلوکز) به عنوان منبع اولیه انرژی استفاده کنند. اگر مقاومت نسبت به انسولین وجود داشته باشد، توانایی بدن در استفاده موثر از انسولین مختل می شود و پانکراس مجبور به تولید بیشتر هورمون انسولین می شود تا گلوکز در اختیار سلول ها قرار بگیرد. انسولین اضافی با افزایش تولید هورمون های آندروژن، تخمدان ها را درگیر می کند و باعث تداخل در روند تخمک گذاری می شود.
• التهاب خفیف: التهاب نیز یک علت تخمدان پلی کیستیک می باشد. سلول های سفید خون ترکیباتی تولید می کنند تا در پاسخی به نام التهاب، علیه عفونت ها وارد مبارزه شوند. تحقیقات نشان می دهد که زنان مبتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک، التهاب خفیفی دارند که تخمدان های پرکیست را برای تولید هورمون های آندروژن تحریک می کند.
• وراثت: تحقیقات نشان می دهند که در صورت وجود سابقه خانوادگی ابتلا به سندرم تخمدان پلی کیستیک، احتمال ابتلا به این عارضه افزایش می یابد.

عوارض سندرم تخمدان پلی کیستیک

داشتن علائم تخمدان پلی کیستیک، مخصوصا اگر علت ابتلا چاقی باشد، احتمال بروز شرایط و اختلالات زیر را افزایش می دهد:

• دیابت نوع دو؛
• فشار خون بالا؛
• اختلالات کلسترول و چربی، مانند افزایش تری گلیسرید ها یا کاهش کلسترول خوب (HDL) سندرم متابولیک، که همگی خطر بیماری های قلبی-عروقی را افزایش می دهند؛
• بیماری کبد چرب غیرالکلی (یک التهاب حاد کبد است که در اثر تجمع چربی در کبد ایجاد می شود)؛
• ناباروری؛
• وقفه تنفسی در خواب؛
• افسردگی و اضطراب؛
• خون ریزی غیرطبیعی رحم؛
• سرطان دیواره داخلی رحم (سرطان اندومتریال) که علت آن قرار گرفتن مداوم در معرض سطوح بالای استروژن است.
• دیابت بارداری یا فشار خون بالایی که در بارداری ایجاد می شود.

درمان تنبلی تخمدان

• درمان دارویی، برای بی نظمی پریود، پس از اصلاح شیوه زندگی
• در دختران (۲ سال پس از شروع اولین سیکل ماهیانه)
• استفاده از قرص های ضد بارداری (مصرف روزانه استروژن و پروژستین) است که البته باید تحت نظر پزشک باشد.

از دیگر داروهایی که برای این اختلال استفاده می شود می توان به:

• متفورمین (در درمان دیابت نیز استفاده می شود)
• کلومیفن سیترات (در درمان ناباروری هم استفاده می شود)
• داروهای کاهش و رفع موهای زائد
• جراحی برای سوراخ کردن تخمدان با سوزن های ریز یا لیزر تا روند تخمک گذاری به حال عادی برگردد

از آنجا که این سندرم یک اختلال مزمن است بنابراین با قطع دارو علائم عود می نماید. (علائم آن علاج قطعی ندارد اما درمان پذیر است)
بنابراین بایستی مصرف قرص به طور متناوب بخصوص برای پیشگیری از ضخامت غیر طبیعی مخاط رحم ادامه یابد.

ولی با کاهش وزن، تغییر و اصلاح سبک زندگی فواصل بین عودها افزایش می یابد. اگر درمان هایی که گفته شد در فرد تاثیری حاصل نکرد می توان از گزینه ی جراحی نیز استفاده کرد.

سوال : علائم و راه های درمان آندومتریوز چیست؟

پاسخ : آندومتریوز یکی از بیماری های شایع و دردناک در میان زنان می باشد که از هر 10 زنی که در سنین باروری از 15-49 سال به سر می برند یک زن به این عارضه مبتلا می شود، تا حدی که در صورت عدم درمان آن خسارات بسیاری برای شان به بار می آورد. نازایی یکی از عوارض بسیار سخت ابتلا به این بیماری است، پس باید به دنبال راهکاریی برای درمان قطعی آن باشید.

برای آگاهی بیشتر از علائم و راه‌های درمان آندومتریوز به سراغ دکتر سهیلا درزی خلردی، جراح و متخصص زنان و زایمان و نازایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر سهیلا درزی خلردی یا دریافت نوبت از مطب دکتر سهیلا درزی خلردی کلیک کنید.

علائم آندومتریوز

با توجه به تحقیقاتی که انجام شده است در برخی از زنان مبتلا به آندومتریوز هیچ علامتی ظاهر نشده است، اما مشکلات باروری یا نشانه های دیگری در میان مبتلایان رایج است که عبارت اند از:

• احساس درد در ناحیه لگن و پایین کمر
• درد شدید شکمی و تخلیه درد آور در حین دوره عادت ماهانه حتی قبل و بعد از آن
• درد ناک بودن دفع ادرار و مقاربت
• خونریزی شدید و غیر قابل کنترل در طول دوران قاعدگی و یا لکه بینی های متعدد در بین دوره ها
• خستگی مفرط
• اختلالاتی در باروری و در بعضی مواقع نازایی

علت بروز آندومتریوز چیست؟

• برخی از سلول های چند خاصیتی می توانند به بافت آندومتر بدل شوند و در نهایت ایجاد آندومتریوز کنند.
• جای گذاری بافت آندومتر به طور مستقیم از طریق جراحی در محلی غیر از رحم می تواند چنین عارضه ای را رقم بزند.
• نقص سیستم ایمنی در خانم ها، ممکن است باعث ظهور و بروز آندومتریوز در نقاطی غیر عادی شوند.

آندومتریوز چگونه تشخیص داده می شوند؟

در صورتی که هر کدام از علائم مذکور را به صورت مشکوک تجربه کردید می توانید به صورت دوره ای مورد چکاپ و ارزیابی قرار بگیرید. این موارد با مراجعه به بهترین پزشک متخصص زنان حاصل می شود.

اینگونه پزشک می تواند از طرق مختلف برای تشخیص به این بیماری اقدام کند.

• معاینات فیزیکی و شرح حال گیری از مراجعه کننده
• سونوگرافی
• آزمایش خون
• لاپاراسکوپی

با بررسی و ارزیابی نتایج هر کدام از موارد فوق می توان به عارضه ای همچون آندومتریوز پی برد.

راهکار های درمان آندومتریوز

بدیهی است افرادی که دچار چنین عارضه ای می شوند می خواهند به سرعت از شر آن خلاص شوند و دیگر علائم آزار دهنده آن را تجربه نکنند به همین دلیل است که به پزشک درمانگر مراجعه می کنند. در این میان متخصص می تواند از راه های درمانی متفاوتی برای کاهش علائم عارضه استفاده کند. بهتر است بدانید محققین تا کنون درمان قطعی آندومتریوز را کشف نکرده اند و روش های مذکور به منظور کاهش علائم و رفع موقتی این بیماری کاربرد دارند.

• دارو درمانی: تجویز برخی از دارو های مسکن به منظور جلوگیری از بروز درد های شدید در نواحی بدن بیمار، نه به عنوان راهی برای درمان
• هورمون تراپی: این روش هم از درد های شدید می کاهد، زیرا با افزایش یا کاهش ترشح هورمون های زنانه باعث ضخامت بیشتر آندومتر می شود و بعد با خونریزی ریزش پیدا می کند. علاوه بر مسکن درد ها باعث کاهش رشد و حجم بافت آندومتر می شود.
• عمل جراحی: با برداشتن بافت آندومتریوز از طریق عمل جراحی در صورتی که رحم و تخمدان ها سالم باقی بمانند می توان بارداری را تجربه کرد.
• روش های کمک باروری: بسیاری از روش های درمان ناباروری برای درمان آندومتریوز هم به کار آمده است، این روش ها برای بارداری مناسب تر از جراحی است.
• هیستروکتومی: این روش جراحی در مواردی شدید تر استفاده می شود اما متاسفانه با شرایط این نوع جراحی دیگر امکان بارداری مجدد وجود ندارد.

سوال : منظور از خونریزی غیرطبیعی رحم چیست؟

پاسخ : خونریزی غیرعادی رحمی به معنای هر گونه خونریزی شدید یا غیرمعمول از رحم (از طریق مهبل) است. این نوع خونریزی می‌تواند هر زمان در طول عادت ماهانه اتفاق بیفتد.همچنین خونریزی پیش بینی نشده در افرادی که در دوران یائسگی به سر می برند و تحت هورمون درمانی هستند.

برای آگاهی بیشتر از خونریزی غیرطبیعی رحم به سراغ دکتر سهیلا درزی خلردی، جراح و متخصص زنان و زایمان و نازایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر سهیلا درزی خلردی یا دریافت نوبت از مطب دکتر سهیلا درزی خلردی کلیک کنید.

علت خونریزی غیرطبیعی رحم

خونریزی غیر طبیعی در هر سنی اتفاق می‌افتد و بسته به آن علل متفاوتی دارد. برای مثال در اوایل بلوغ به علت نامنظم بودن تخمک گذاری پریودها نامنظم است و یا در حوالی یائسگی (اواسط دهه چهارم) الگوی سیکل‌های ماهانه تغییر می‌کند، مقدار خونریزی کم و زیاد شده و ممکن است در بعضی ماه‌ها اصلا خونریزی رخ ندهد. علل اصلی خونریزی غیر طبیعی عبارتند از:

• مشکلات تخمک گذاری
• پولیپ‌ها، فیبروم‌ها و آدنومیوز
• استفاده از IUD و یا داروهای هورمونی
• عوارض بارداری نظیر سقط یا بارداری نابجا
• مشکلات انعقادی
• سرطان‌هایی نظیر رحم یا تخمدان

تشخیص خونریزی غیرطبیعی رحم

معاینه عمومی و معاینه لگنی و اخذ شرح حال برای بررسی الگوی خونریزی‌های ماهیانه هر فرد اهمیت زیادی دارد. ممکن است برای بررسی سطح هورمون‌ها یا عفونت‌های منتقله از راه جنسی و یا رد بارداری نیاز به آزمایش خون وجود داشته باشد. ممکن است روش‌های تشخیصی تکمیلی مثل سونوگرافی، هیستروسکوپی، نمونه برداری از رحم، سی‌تی‌اسکن یا MRI طبق معاینه و شرح حال مورد نیاز باشد. با سونوگرافی، ارگان‌های لگنی مثل رحم و تخمدان‌ها قابل رویت است. هیستروسکوپ دوربین باریکی است که برای دیدن واژن و دهانه رحم و حفره رحم مورد استفاده قرار می‌گیرد. نمونه برداری از سطح داخلی حفره رحم (اندومتر) برای رد مسائل مهمی مثل سرطان رحم الزامی است و با کورتاژ و یا سرنگ‌های باریکی به نام پایپِل قابل انجام است. درصورت وجود توده‌های لگنی یا شک به سرطان، انجام سی‌تی‌اسکن یا MRI ممکن است الزامی باشد.

با توجه به طیف وسیع علل خونریزی غیر طبیعی، مهم است که به هرگونه تغییر در کمیت و کیفیت خونریزی‌های ماهیانه حساس باشید و به پزشک مراجعه کنید. برای اینکه بتوانید سریعتر به این تغییرات پی ببرید، شروع و پایان هر سیکل و زمان خونریزی ماهیانه و مقدار آن را همواره در تقویمی یادداشت کنید.

درمان خونریزی غیرطبیعی رحم

درمان خونریزی غیر طبیعی، بستگی به علت آن دارد. به عنوان مثال در صورت وجود عفونت، آنتی بیوتیک تجویز می‌شود و یا برای درمان برخی فیبروم‌ها داروهای هورمونی مفید است. در صورت عدم بهبودی با درمان‌های دارویی ممکن است نیاز به جراحی باشد. هیسترکتومی یا در آوردن رحم برای افرادی که مبتلا به سرطان هستند و یا فیبروم‌های بزرگ دارند و دیگر تمایل به بارداری ندارند، روش جراحی موثری است. ابلیشن اندومتر (تخریب سطح داخلی رحم) روش جراحی دیگری برای کنترل خونریزی‌های غیرطبیعی رحمی است و به ویژه برای افرادی که امکان انجام هیسترکتومی ندارند و تمایلی به بچه دار شدن ندارند‌، روشی موثر است. برای فیبروم‌هایی که به درمان دارویی جواب نداده‌اند، در آوردن فیبروم‌ها (میومکتومی) روشی جایگزین است.

سوال : آیا تمام فیبروم های رحمی نیاز به جراحی دارند؟

پاسخ : فیبروم های رحمی توده هایی درون رحم هستند. به این دلیل که این توده ها معمولا سرطانی نیستند، می توانید تصمیم بگیرید که برای برداشتن و جراحی آنها اقدام کنید یا خیر.
در صورتی که فیبروم علامتی نداشته باشد و موجب آزار و اذیت فرد نشود، جراحی انجام نمی شود.

برای آگاهی بیشتر از جراحی فیبروم‌های رحمی به سراغ دکتر سهیلا درزی خلردی، جراح و متخصص زنان و زایمان و نازایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به دکتر سهیلا درزی خلردی یا دریافت نوبت از مطب دکتر سهیلا درزی خلردی کلیک کنید.

جراحی فیبروم رحمی در چه مواردی انجام می شود؟

• فیبروم های خیلی بزرگ
• خونریزی های شدید و بدون پاسخ به درمان طبی
• کم خونی شدید و مقاوم به درمان
• مواردی از نازایی
• سقط مکرر
• عوارض بارداری مانند زایمان زودرس
• اثرات فشاری فیبروم بر روی کلیه مثانه روده و….مانند احتباس ادرار، تکرر ادرار ، یبوست
• درد در ناحیه شکم

انواع روشهای جراحی میوم رحم

میومکتومی

جراحی خارج کردن میوم یا میومکتومی به چند روش انجام می شود. میومکتومی به روش لاپاراتومی (جراحی باز) و لاپاراسکوپی (جراحی بسته یا لیزری)، برای فیبروم های داخل عضله رحم (اینترامورال) و میوم های خارج رحم که روی رحم قرار دارند (ساب سروزال) انجام می شود. در این روش میوم از بافت رحم جدا شده و رحم ترمیم می شود. تمام سعی جراح زنان بر این است که رحم حفظ شده و باروری شخص در آینده مختل نشود. میومکتومی از طریق هیستروسکوپی روش ارجح برای فیبرومهای داخل حفره رحم (زیر مخاطی) می باشد. در این روش جراح زنان، از طریق واژن با هیستروسکوپ وارد فضای رحم شده و با رزکتوسکوپ، فیبروم را خارج می کند.

خارج کردن رحم (هیسترکتومی)

در مواردی که روشهای دیگر مؤثر نباشند و یا عود مکرراتفاق افتاده، هیسترکتومی روش قطعی محسوب می شود. در هر جراحی میومکتومی بدلیل احتمال خونریزی غیر قابل کنترل بایستی احتمال هیسترکتومی را با بیمار در میان گذاشت.

تخریب اندومتر

تخریب اندومتر در افرادی که تمایلی به بارداری در آینده ندارند با یا بدون میومکتومی انجام می شود و با سوزاندن مخاط اندومتر به کاهش خونریزی کمک می کنند.

آمبولیزاسیون شریان رحمی

آمبولیزاسیون شریان رحمی، روشی کم تهاجمی جهت درمان قطعی فیبروم می باشد که با ایجاد لخته در عروق رحمی خونرسانی به میوم را کاهش داده، باعث کوچک شدن آن می شود و برای افرادی که به هیچ وجه قصد بارداری در آینده را ندارند ممکن است گزینه مناسبی باشد.