دسته: قبل از بارداری

اگر زیر 35 سال هستید و کمتر از یک سال است که تلاش می‌کنید باردار شوید (یا کمتر از شش ماه اگر بالای 35 سال دارید) هنوز جایی برای نگرانی شما وجود ندارد. برای این که مطمئن شوید از تمام توان خود برای افزایش شانس باروری استفاده کرده‌اید، به مقالات ما با عناوین اهمیت زمان‌بندی مقاربت، تعیین زمان تخمک‌گذاری، و توجه به درجه حرارت اندام تحتانی و مخاط رحمی مراجعه کنید.

اگر زیر 35 سال دارید و بیش از یک سال بدون ابزار کنترلی مقاربت داشته‌اید (یا دست‌کم شش ماه اگر بالای 35 سال دارید) بدون این که باردار شوید، به احتمال زیاد شما یا همسرتان در شرایطی به سر می‌برید که چیزی مانع باردارشدنتان می‌شود – اما فقط پزشک می‌تواند مشکل باروری را تشخیص دهد.

پژوهشگران تخمین زده اند که از هر ده زوج یکی مشکل باردار شدن دارد. اگر شما یکی از آنها هستید، این به معنی آن نیست که هرگز بچه‌دار نمی‌شوید. بسیاری از زوجهایی که تلاش می‌کنند باردار شوند – پنجاه درصدشان در سال اول – خودشان بچه‌دار می‌شوند، اما بسیاری هم برای بچه‌دار شدن نیاز به مداخله پزشکی دارند. در ادامه متن شرایطی که معمولا مانع بارداری می‌شود آورده شده است.

اگر شما یا همسرتان یکی از موارد یا شرایط زیر را دارید به پزشکتان بگویید. با وجود داشتنِ این شرایط، انتظارِ شش ماهه یا یک سال تنها وقت شما را تلف می‌کند.

زنها:

سابقه‌ی

• آندومتریوسیس

• فیبروئیدهای رحمی

• سندروم تخمدانی پلی‌کسیتیک

• بیماریهای عفونی لگنی

• انسداد لوله‌های رحم بر اثر عفونت یا جراحی قبلی

• عفونت‌های مقاربتی مثل کلامیدیا Chlamydia یا سوزاک

• دوره‌های قاعدگی نامنظم یا دردناک

• رشد مفرط مو در صورت و بدن

• جراحی بطنی یا لگنی

• هرگونه مصرف DES  (DES دارویی است که در سالهای 1941 تا 1971 به زنان حامله داده می‌شد تا جلوی سقط جنین را بگیرد)

• بیماریهای مزمن مثل دیابت، سرطان، یا بیماریهای غده تیروئید

یا اگر در حال حاضر:

• سیگاری هستید

• بیشتر از 25% اضافه‌وزن یا کمبود وزن دارید

مردان:

سابقه‌ی

• عفونت ویروسی گوشگ بعد از بلوغ

• بیمارهای مزمن مثل دیابت، سرطان، یا بیماریهای غده تیروئید

• بیضه های بالا مانده

• تومور، کیست، سرطان یا واریکوسل بیضوی

یا اگر در حال حاضر

• داروهایی مثل استروئید یا ضدفشار خون مصرف می‌کنید

• تنباکو یا ماریجوانا دود می‌کنید

• مرتبا از سونا یا وان آب داغ استفاده می‌کنید

• مرتب به دوچرخه‌سواری‌های طولانی می‌روید

درباره مشکلات باروری در زنان و مردان بیشتر بدانید.

اگر به وجود مشکل پی بردم چه باید بکنم؟

با پزشک مراقب خود یا متخصص بیماریهای زنان صحبت کنید. به راحتی درباره همه مسایل یا نگرانی‌های خود صحبت کنید صرفنظر از اینکه چه مدت است تلاش می‌کنید باردار شوید.

پزشکتان به سوالات شما پاسخ می‌دهد و اگر لازم باشد شما را به متخصص باروری برای معاینات بعدی ارجاع می‌دهد.

بهترین زمان برای داشتن بچه ای دیگر، چه موقع است؟

کسی غیر از شما نمی‌تواند به این سؤال سخت پاسخ دهد. برخی می‌گویند این پرسش حتی از تصمیم گیری در مورد به دنیا آمدن اولین بچه هم مشکل‌تر است. تنها صحبت از داشتن یک بچه نیست، بلکه مسئله تغییرخانواده در میان است. با به دنیا آمدن فرزندی دیگر باید به این فکر کنید که چطور حضور او سبک زندگی، اقتصاد، کار، روابط و البته سایر فرزندانتان را تحت تاثیر قرار خواهد داد. و اگر حرف‌های کوچه و بازار را گوش کنید، اضافه شدن یک نفر به اعضای خانواده به معنای دوبرابر شدن وظایف مادر و پدر است.

البته، به عدد تمام آدم ها، از پزشکان و دانشمندان گرفته تا دوستان و همسایه‌هایتان، در خصوص زمان مناسب بچه‌دار شدن و تعداد مطلوب افراد خانواده اختلاف نظر وجود دارد. مزایا و مضرات را سبک سنگین کنید و بعد تصمیم خود را بگیرید. جهت مشورت با دیگران راجع به این موضوع مهم، به یکی از این تابلوهای اعلانات ما سری بزنید: بهترین زمان برای بچه دار شدن؛ زندگی با خانواده بزرگ؛ والدین تک فرزند. این مطالب را بخوانید تا بهتر دریابید که قبل از بچه دار شدن چه چیزهایی را باید در نظر گرفت.

اغلب مردم بیشتر از آن که نگران داشتن یا نداشتن فرزندی دیگر باشند، در تصمیم‌گیری برای زمان بچه‌دار شدن مجدد دچار تردید می‌شوند. بسیاری نیز می‌خواهند بدانند فاصله زمانی مناسب (برای والدین و کودکان) میان تولد دو بچه چقدر است. آیا بهتر این است که بچه¬ها بلافاصله یکی پس از دیگری متولد شوند و همبازی باشند و شما در کمترین زمان از مسئولیت بزرگ کردن آنها فارغ شوید، یا اینکه میان تولد آنها فاصله بیندازید تا بتوانید در حق هر یک توجه کافی و مراقبت لازم را به عمل آورید؟
محققین سعی کرده‌اند به این سؤال پاسخ دهند. البته با قاطعیت نمی‌توان گفت که هر زن باید دوتا سه سال میان تولد بچه‌ها فاصله بیندازد، اما مطالعات بسیاری این فاصله زمانی تقریبی را مناسب می‌دانند. از این رو اغلب خانواده‌ها فاصله زمانی فوق را در تولد فرزندانشان رعایت می‌کنند: طبق آمار مؤسسه آلن گوتماخر در زنان آمریکایی، متوسط فاصله زمانی میان اولین و دومین تولد حدود 30 ماه است.

در اینجا خلاصه‌ای از تحقیقی که در خصوص فاصله زمانی مناسب میان تولد بچه‌ها به عمل آمده، ارایه می‌شود:
• بر اساس تحقیقی که اخیراً در ژورنال انجمن پزشکی آمریکایی به عمل آمده است، اگر فاصله دو بارداری کمتر از 18 ماه یا بیشتر از پنج سال باشد، احتمال اینکه فرزند دوم نارس یا کم وزن به دنیا بیاید یا به دلیل کوچک بودن، مادر نتواند او را در رحم خود نگه دارد، افزایش می‌یابد. محققین چنین استدلال می‌کنند که اگر فاصله زمانی بین دو تولد خیلی کوتاه باشد، ممکن است بدن مادر نتواند فشار روانی و مواد غذایی از دست رفته در حاملگی اول را جبران کند؛ و اگر فاصله زمانی زیاد باشد، مشکل این است که زنان پس از وضع حمل به تدریج قدرت باروری خود را از دست می‌دهند.
• طبق نتایج تحقیقی که در ژورنال پزشکی نیو اینگلند انتشار یافته، به نظر می‌رسد که بهترین فاصله زمانی برای آبستنی مجدد پس از تولد آخرین فرزند، 18 تا 23 ماه باشد. پزشکان دریافته‌اند نطفه ی نوزادانی که ظرف کمتر از شش ماه پس از تولد بچه ماقبل خود بسته می شود، 40 درصد بیشتر احتمال تولد نارس یا کم وزنی دارد. همچنین نوزادانی که نطفه شان بیش از 10 سال پس از تولد کودک ماقبل خود بسته می‌شود، دو برابر بیشتر با خطر تولد زودرس مواجه هستند.
• تحقیقی مشابه در دانشگاه کالیفرنیا در سان فرانسیسکو به این نتیجه رسیده که فاصله زمانی مناسب میان تولد نوزادان، 24 تا 35 ماه است. نوزادانی که کمتر از این زمان نطفه شان بسته می‌شود، بیشتر با کم وزنی در هنگام تولد مواجه شدند.
• طبق نظر جنی کیدویل، پروفسور مطالعات خانواده در دانشگاه تنسی در ناکس‌ویل، با در نظر گرفتن روابط کودکان با والدین بهترین زمان برای تولد مجدد هنگامی‌ است که اولین فرزند یک یا چهار سال سن دارد. وی می‌گوید بچه‌هایی که کمتر از یک سال سن دارند، هنوز هیچ حسی نسبت به جایگاه انحصاری خود ندارند، بنابراین کمتر نسبت به کودک نورسیده ابراز خشم می‌کنند و کودکان بالای چهار سال از زمان کافی برای لذت بردن از توجه مادر و پدر به خود بهره مند بوده‌اند. به علاوه آنها به سنی رسیده‌اند که دیگر زندگی خود را دارند.  

برای تصمیم گیری درمورد داشتن فرزندی دیگر، چه موارد دیگری را باید در نظر گرفت؟

البته علم و دانش تمام انتخاب¬هایی را که می‌کنیم، به ویژه آنهایی را که با عشق و علاقه در ارتباط هستند، به ما تحمیل نمی‌کند. بنابراین در اینجا موارد دیگری ذکر می‌شود که بهتر است برای تصمیم گیری در این خصوص مورد توجه قرار گیرد.

دیگر فرزند یا سایر فرزندانتان چند سال سن دارند؟

هر چند محققینی که در بالا از ایشان سخن رفت، پیشنهاد می‌کنند در صورتی که کودک زیر 6 سال دارید، بهتر است که حامله نشوید. با این وجود، برخی افراد حد میانه را پیش می‌گیرند. برخی دوست دارند تا حد ممکن میان تولد فرزندان فاصله بیفتد؛ در این حالت بچه‌ها زمان کافی را با والدینشان خواهند بود و می‌توانند تاثیر تولد فرزندی دیگر را دریابند و حتی راجع به آن صحبت کنند. عده¬ای دیگر بر این باورند که اگر بچه‌ها با فاصله کمی‌ از همدیگر به دنیا بیایند، می‌توانند برای یکدیگر هم بازی شوند. همچنین در این حالت بچه‌های شما همه با هم بزرگ می‌شوند و دیگر مجبور نخواهید بود مابقی عمرتان را صرف بزرگ کردن فرزندانتان بکنید. به صحبت این مامان‌ها گوش دهید و خودتان تصمیم بگیرید.
• سوزان و.، که مدیر یک شرکت انتشاراتی است، می‌گوید “بین دو پسر من سه سال و نیم فاصله هست و فکر می‌کنم که این زمان عالی باشد. وقتی پسر کوچکم به دنیا آمد، پسر بزرگترم دیگر نیازی به عوض کردن پوشک و کهنه نداشت، بنابراین متوجه شدم که دوست دارم بچه دیگری داشته باشم. آنها کاملاً در مراحل اجتماعی و رشدی متفاوتی قرار دارند، بنابراین رقابت چندانی میان آنها وجود ندارد. آنها واقعاً از بودن با هم لذت می‌برند.”
• ژانت ل.، مدیر تبلیغات که برای بار سوم حامله شده است، می‌گوید “بین فرزند اول و دومم سه سال و نیم فاصله هست. این کار به من وقت کافی برای رسیدگی به بچه اولی را داد. به نظر من هرچه فاصله بین تولد بچه‌ها بیشتر باشد بهتر است؛ چون که در این صورت آنها به مراتب مستقل‌تر خواهند بود و می‌توانند ورود کودک تازه را به لحاظ روحی و عاطفی تحمل کنند. دلم می‌خواست بین بچه دوم و سومم فاصله بیشتری می‌افتاد. بین آنها تنها 2 سال فاصله است. از اینکه باید دو بچه را همزمان تروخشک کنم، وحشت دارم. داشتن دو بچه که مراقبت کردن ازشان وقت زیادی را می‌گیرد، می‌تواند به لحاظ فیزیکی نیز دشوار باشد و این نگرانم می‌کند.
• “بین سه فرزند بزرگم هرکدام یک سال و نیم فاصله هست. هر چند وقتی که همه آنها نوزاد بودند خیلی برایم سخت بود، اما به دلایلی این فاصله¬ی کم عالی بود. آنها واقعاً یکدیگر را سرگرم می‌کردند و با هم صمیمی‌ باقی مانده‌اند. من خودم یکی از چهار فرزند خانواده‌ام هستم و واقعاً می‌خواستم که احساس داشتن خانواده بزرگ را دوباره احیا کنم.”

چگونه تولد یک تازه وارد سبک زندگیتان را تغییر خواهد داد؟
آیا با دیگر فرزندانتان زندگی آرامی‌دارید؟ آیا به خوبی به بچه‌هایتان می‌رسید؟ آیا همگی در طول شب به راحتی می‌خوابند؟ شاید با همسرتان به نقطه‌ای رسیده‌اید که می‌توانید دوباره برای با هم بودن وقت صرف کنید. شاید مجدداً به سر کار برگشته‌اید و آن را دوست دارید. وقتی به داشتن بچه‌ای دیگر فکر می‌کنید، این عوامل مهم را در نظر بگیرید. فراموش نکنید که یک نو رسیده کنترل زندگی شما را به دست خواهد گرفت. ببینید وقت و انرژی کافی برای یک نوزاد را دارید و فرزندانتان نیز آمادگی روبرو شدن با واقعیت حضور یک نوزاد در خانه را دارند یا خیر. شاید در نهایت تصمیم بگیرید که همان یکی کافی است.

وضعیت مالی تان چگونه است؟
حرفی در این نیست که پول همه چیز نیست، اما بی گمان وقتی مجبور هستید خانواده‌ای را اداره کنید به آن نیاز خواهید داشت. با توجه به این که هزینه تامین غذا، پوشاک، مسکن و بهداشت هر کودک مبلغ چشمگیری را بخود اختصاص می دهد، قبل از اینکه تصمیم بگیرید حامله شوید به مقداری پول بیشتر در بودجه ماهانه خود نیاز دارید. همچنین لازم است وضعیت کاری خود را نیز در نظر بگیرید. وقتی بچه دوم یا سوم به دنیا می‌آید، برای بسیاری از زنان ادامه کار تمام وقت یا پاره وقت مشکل تر می‌شود. اگر لازم باشد، آیا می‌توانید کارتان را رها کنید یا در صورت حفظ شغلتان می‌توانید هزینه پرستار بچه را بپردازید؟
استفانی ن.، مدرس کالج می‌گوید “دخترم تقریباً 4 سالش است و ما به دلیل نگرانی برای تامین هزینه‌ها هنوز بچه دیگری نداریم. وقتی بچه اولمان به دنیا آمد پول چندانی نداشتیم؛ بنابراین، معنی نداشتن عایدات کافی برای پرداخت هزینه‌ها را خوب درک می‌کنیم. به همین دلیل می‌خواهیم برای فرزند دوممان خود را بهتر از قبل آماده کنیم. وقتی پای بچه دیگری در میان است، پول بسیار حائز اهمیت است. شغل، دیگر مسأله مهمی‌است که باید در نظر گرفت. من یک سال تمام بعد از تولد دخترم را در خانه ماندم. باز هم دوست دارم همین کار را برای فرزند دومم انجام دهم. ما تصمیم داریم باز هم بچه دار شویم؛ فقط درباره زمان آن مطمئن نیستیم. حس می‌کنم برای این کار کمی‌دیر شده است.”

چند سالتان است؟
متاسفانه سن والدین و به ویژه زنان در بچه‌دار شدن حائز اهمیت است. اگر سنتان 38 سال است و می‌خواهید دو بچه دیگر داشته باشید، از این نعمت بی‌بهره هستید که بتوانید بین تولد آنها سه سال فاصل بیندازید. اما اگر 30 ساله هستید و مشکل سلامتی خاصی ندارید که حاملگی را با مشکل مواجه کند، در آن صورت از زمان بیشتری برخوردار هستید. با همسر خود راجع به مسأله سن صحبت کنید: بسیاری از مردم تصویر روشنی از اینکه تا چند سالگی می‌خواهند بچه دار شوند، در ذهن خود دارند.

آیا با همسر خود توافق دارید؟
گاهی اوقات یکی از زوجین آمادگی بچه دار شدن را دارد و دیگری آماده این کار نیست. مشکل است که زوجین بتوانند همیشه با هم موافق باشند. حل این مسأله کار ساده‌ای نیست، اما گام اول این است که در مورد تفاوت‌هایتان صحبت کنید. بنشینید و با همدیگر در خصوص دیدگاه¬هایتان بحث کنید. ممکن است نتوانید در همان لحظه چیزی را حل کنید، اما در عوض به درک بیشتری از همدیگر نائل می‌شوید. همچنین در این موقعیت مشورت کردن با دیگران نیز می‌تواند سودمند واقع شود.

قلبتان چه می‌گوید؟
حتما می‌توانید بنشینید و حساب و کتاب کنید که می‌خواهید بچه‌دار شوید یا نه. اما این مورد از آن نوع تصمیم گیری هایی است که توسط قلب آدم گرفته می‌شود، بنابراین به صدای قلبتان گوش کنید. اگر بچه دیگری می‌خواهید و همسرتان نیز با شما موافق است (در صورتی که قبلاً صاحب یک فرزند هستید)، هیچ زمانی بهتر از حالا نیست.

برای برخی افراد این ساده‌ترین سوأل جهان است. آنها همیشه خود را درنقش والدین دیده‌اند، زندگیشان همان‌طور پیش رفته است که آرزو داشته‌اند و حالا آماده عمل هستند. عده‌ای دیگر از آدم ها هستند که سال ها همه جوانب این موضوع را سبک سنگین می‌کنند، یا احساس می‌کنند قبل از دست زدن به این کار خطیر، به تأمل بیشتری نیاز دارند. برخی هرگز به نتیجه نمیرسند. هرگاه در سوی این تصمیم سرگردان شدید، حتی اگر می‌دانید که تصمیم خود را عملی می‌کنید، بهتر است آگاهانه به تصمیم خود برای پدر یا مادر شدن فکر کنید.

اگر در تصمیم گیری برای بچه دار شدن مشکل دارید یا صرفاً در اینکه بتوانید این پروژه مادام العمر را آغاز کنید، با مشکل روبرو شده‌اید، امیدواریم که با مطالعه این بخش به تصمیم درست نزدیک ترشوید. آنچه مسلم است، این که هیچ کس ملزم به بچه دار شدن نیست. جمعیت جهان کم نیست که بخواهید به آن اضافه کنید و تصمیم به فرزنددارشدن کاملاً به خودتان امیدها و انتظاراتی که از زندگی‌تان دارید بستگی دارد. 

عامل دشواری

تصمیم بزرگی است که نباید آن را دست کم گرفت. پدر یا مادر بودن واقعاً سرگرم‌کننده است و می‌تواند آنقدر لذت بخش باشد که تا بچه‌دار نشوید درک نخواهید کرد. و البته بچه داشتن مستلزم کار خستگی ناپذیر است، کاری بیشتر از آنچه بتوانید تصور کنید مگر آنکه خود آن را عملاً تجربه کرده باشید. بچه داشتن کار سختی است، چون که به میزان قابل توجهی وقت و انرژی شما را به خود صرف می‌کند در حالی که به ندرت می‌توانید استراحت کرده یا به تجدید قوا بپردازید؛ کار سختی است چون والدین تقریباً هیچ گاه زمان کافی، حمایت عاطفی، آموزش، یا آماده شدن برای انجام کاری که می‌خواهند انجام دهند، ندارند؛ وقتی کودکان‌تان بی‌وقفه شما را با درخواستهای خود تحت فشار می‌گذارند، نقش والدینی دشوار می‌شود چون مجبور می‌شوید احساسات خودتان را نادیده بگیرید. و این کاری است بس دشوار زیرا اگر اشتباهاتی مرتکب شوید، و خطاهایی از شما سر زند ، بر زندگی کسانی تاثیر خواهد گذاشت که بیشتر از هر چیزی دوستشان دارید، یعنی فرزندانتان.

داشتن فرزند تغییری عمده در زندگی محسوب می‌شود و از آنجا که همه‌جا مسئولیت عمده بزرگ کردن فرزندان به عهده زنان است، این تغییر به طور کلی زندگی زنان را بیشتر از زندگی مردان تحت تأثیر قرار می‌دهد. پاتی ویپفلر، بنیانگذار مؤسسه رهبری والدین در پالو آلتوی کالیفرنیا می‌گوید که از لحاظ اقتصادی  فرزند‌پروری-کار مهم و حیاتی پرورش نسل آینده- نوعی سرگرمی تلقی می‌شود. “زنان از حقوق، حمایت یا قدردانی کافی بابت مشارکتشان در اجتماع و قبول مسئولیت والدی برخوردار نیستند” به طور کلی، امروزه مردان بیشتر از هر زمان دیگری به عنوان پدر در بزرگ کردن فرزندان مشارکت می‌کنند، اما کار روزانه خانه، درست کردن غذا، حمایت عاطفی، مراقبت از کودک، خرید و رسیدگی به جزئیات و مدیریت خانوار هنوز هم بر دوش زن خانه است (بدون مزد). این بدان معنا نیست که بچه دار شدن برای مردان تصمیمی آسان است.

هم زن و هم مرد در جامعه مدرن با دشواری هایی در برقراری توازن میان کار و نقش والدی مواجه می‌شوند که در این میان زنان معمولاً بیشتر فرزندپروری را که به بهای شغلشان تمام می‌شود، انتخاب می‌کنند و مردان معمولاً کار را انتخاب می‌کنند که به نقش پدری آنها آسیب می‌رساند. الگوی کار شبانه روزی که مورد حمایت بیشتر ادارات و کارخانجات است، نیروی کار خود را از احساس مسؤلیت فرد در قبال خانواده تأمین می‌کند. ساعات کار طولانی احساس انزوای عاطفی را که اغلب مردان به نوعی با آن درگیرند، افزایش داده و بسیاری از آنها از اینکه نتوانستند آن پدری باشند که آرزویش را داشته اند، دچار یاس و نا امیدی می‌شوند.

یک ارزیابی واقع بینانه

با این همه تصویر رمانتیک که درباره بچه‌ها و نقش والدی در محیط پیرامون ما به چشم می‌خورد، به ندرت کسی بتواند قبل از آن که در حقیقت پدر یا مادر شده باشد تصوری واقع بینانه از چندوچون فرزندداشتن پیدا کند. اگر هیچ گاه مجبور نبوده اید یک گونی 5 پاوندی آرد را را به مدت یک هفته در دبیرستان حمل کنید، در آن صورت کتابِ رقص مادر: چگونه بچه‌ها شما را تغییر می‌دهند نوشته روانشناس هریت لرنرِ را بخوانید تا با نمونه‌ای از زندگی با مسئولیت فرزندان آشنا شوید، یا می‌توانید با مراقبت از نوزاد یک دوست یا یکی از اقوام تصویری واقعی از بچه‌داشتن به دست بیاورید. یا فرض کنید که تصمیم گرفته‌اید بچه‌دار شوید، آنگاه یک هفته را با این فکر که این رویداد بر احساس شما چه تاثیری خواهد گذاشت و تامل در تمام راه‌هایی که زندگی  شما را دستخوش تغییر می‌کند بگذرانید؛ سپس فرض کنید که تصمیم گرفته‌اید بچه دار نشوید و یک هفته با این تصمیم زندگی کنید.

همه قرار نیست روزی نقش والدینی را بر عهده بگیرند. شاید شما هیچ وقت بچه نخواسته‌اید؛ شاید برای خود آرزوهایی در سر دارید که مراقبت از فرزندان رسیدن به آنها را غیر ممکن بسازد. میندی تومی، نویسنده داستان و آشپز و معلم که کاملاً از تصمیمش مبنی بر بچه دارنشدن راضی و خرسند است می‌گوید “ما به طرز شگفت انگیزی موجودات خلاقی هستیم. اما خیلی از افراد نمی‌توانند پتانسیل خلاق یا معنوی خود را کشف کنند بدین دلیل که مطالبات خانواده بر سر راهشان قرار می گیرد.

من احساس می‌کردم که خانواده مانعی برای من است، همانطور که برای بسیاری از مردم و به ویژه زنان چنین بوده است.” و مسلماً نمونه‌هایی از افراد وجود دارند که پدر یا مادر شده اند و در نهایت از تصمیم خود پشیمان گشته اند. از طرف دیگر بعضی از افراد تعجب می‌کنند از اینکه می‌فهمند چقدر دلشان می‌خواسته پدر یا مادر شوند. سالی وب که اکنون مادر دو پسر کوچک است می‌گوید “من در دبیرستان برای فرار از نگهداری کودک، غذا سرو می‌کردم. اما متوجه شدم که واقعاً مادر شدن را دوست دارم.”

اغلب مردم و به ویژه زنان طوری بزرگ شده‌اند که انتظار داشته باشند روزی پدر یا مادر شوند. دختران و زنان از عروسکهای نوزاد گرفته تا مادران بچه‌به بغل با تصاویر و انتظاراتی احاطه شده‌اند که والدین، همسالان، مذهب، تبلیغات و رسانه‌ها برای آنها ساخته‌اند. اما تصمیم گیری در خصوص اینکه مادر یا پدر شوید ربطی به مادر، پدر، دوستانتان یا حتی هر انتظاری که ممکن است با آن بزرگ شده باشید، ندارد. این زندگی شما است و فقط به خودتان ربط دارد.

آیا این آمادگی را دارید که بچه دار شوید؟

مجموعه سؤالات خود را با همسر خود مطرح کنید و خودتان خوب به آنها فکر کنید. در باره این سؤالات در دفترچه خاطرات روزانه خود بنویسید، آنها را نزد دکتر و یا مشاورتان ببرید. هر کاری که باعث شود به خوبی آنها را ارزیابی کنید، انجام دهید. اگر قرار است بچه دار شوید، این سؤالات را به همسرتان نشان دهید. سپس ببینید آیا پاسخ های او خوشایند شما هست یا خیر. این سؤالات طوری طراحی شده‌اند که هم توسط زنان و هم مردان پاسخ داده شوند.

دیوید مان رهبری گروه های حمایت گر زنان و مردان را تحت عنوان “مادر شدن: آیا باید تجربه اش کنم؟” و “پدر شدن: آیا باید تجربه اش کنم؟” به عهده دارد که هدفش کمک به مردم است تا به تصمیم گیری در خصوص این موضوع مهم نزدیکتر شوند. دیوید مان می‌گوید “بخش اعظم کار ما این است که به مردم کمک کنیم به تردیدهای خود پی ببرند تا بتوانند به گام بعدی برای تصمیم گرفتن برسند. ما پی برده¬ایم که ترید و دو دولی می‌تواند نتیجه مسائل عاطفی باشد که فرد به طور کامل از آنها آگاه نیست، مسائلی همچون اندوه لاینحل.”

آنها پیشنهاد می‌کنند که کار خود را با این پرسش آغاز کنید برای خود چه می‌خواهید؟ این سؤال کاری به وضعیت فعلی‌تان ندارد همچنین کاری به این ندارد که چگونه می‌خواهید به هدفتان برسید، مثلاً پیدا کردن همسر برای بچه دار شدن. اگر فکر می کنید دلتان بچه می‌خواهد، در این لحظه هیچ از خود نپرسید که چگونه به آن تحقق ببخشید،چه از طریق ازدواج، فرزند خواندگی یا هرچیز دیگری که می‌خواهد باشد. تنها بر روی آرزوها و خواست¬های شخصی خود تمرکز کنید.

این سوال برای برخی از افراد، ساده ترین سوالی است که می تواند مطرح شود: آنها همواره آمادگی آن را داشته اند که صاحب فرزند شوند، زندگی شان بر همان منوالی می گذرد که دوست دارند، و واقعا می توانند یک کودک را به زندگی خود راه بدهند. اما برخی دیگر ممکن است چندین سال برای آماده شدن جهت ورود یک کودک به زندگی شان تلاش کنند، یا احساس کنند که پیش از بچه دار شدن بهتر است کمی تمرین کنند. کسانی هم هستند که هیچ وقت به فکر بچه دار شدن نمی افتند. وضعیت شما هرچه که باشد، حتی اگر می دانید که می خواهید بچه دار شوید، باز هم می توانید تصمیم آگاهانه تری بگیرید.
 

اگر در تصمیم گیری پیرامون بچه دار شدن یا نشدن با مشکل مواجه هستید، یا اینکه می خواهید بدانید آیا برای این تغییر مهم و دائمی در زندگی خود آمادگی کافی دارید یا خیر، امیدواریم این بخش بتواند به شما کمک کند تا بتوانید تصمیم بهتری بگیرید. در یک مورد می توانید مطمئن باشید: هیچ کس مجبور نیست بچه دار شود! انسانها به تعداد کافی روی زمین زندگی می کنند و با کمبود آدم مواجه نیستیم که شما بخواهید آن را جبران کنید! پس بچه دار شدن به شما مربوط می شود؛ و همچنین به امیدها یا رویاهایی که برای زندگی تان دارید.
چرا موضوع تا این حد “دشوار” است؟

تصمیم برای بچه دار شدن، تصمیم مهمی است که نباید آن را دست کم بگیرید. داشتن یک نوزاد کوچولو می تواند جالب و مفرح باشد؛ حتی می تواند برخی نیازهای درونی شما را ارضا کند، به نحوی که قبل از بچه دار شدن شاید تصور آن را هم نمی کرده اید. اما از سوی دیگر، پذیرش مسوولیت یک نوزاد می تواند بسیار دشوار هم باشد؛ آنقدر دشوار که فکرش را هم نمی توانید بکنید. این اتفاق از آن رو دشوار است که وقت و انرژی زیادی از شما گرفته و زمان کمی را برای استراحت و تجدید قوا باقی می گذارد؛ از آن رو دشوار است که پدران و مادران معمولا زمان، پول، حمایت عاطفی، آموزش یا آمادگی لازم برای کارهایی را که باید انجام دهند، ندارند؛ از آن رو دشوار است که موجب می شود احساسات درونی تان و مخفی ترین رازهایتان بر روی چهره بیاید، چرا که کودک شما حتما سعی خواهد کرد همه آنها را بر ملا کند؛ و از آن رو دشوار است که اشتباهات احتمالی شما (مطمئن باشید که شما هم اشتباهاتی خواهید داشت)، بر عزیزترین فرد زندگی تان اثر می گذارد: بر کودکتان.

بچه دار شدن، تغییرات مهمی در زندگی ایجاد می کند؛ و از آنجا که عمده مسوولیت بزرگ کردن کودک در اکثر نقاط دنیا بر عهده مادران است، پس بچه دار شدن بیش از آنکه بر زندگی مردان اثر بگذارد، زندگی مادران را تحت تاثیر قرار می دهد. توجه داشته باشید که جامعه رفتار مناسبی با زنان ندارد؛ پس مشکلات ناشی از برخورد نامناسب جامعه با والدین نیز بر این مشکلات زنان افزوده می شود. در دیدگاه اقتصادی، با بزرگ کردن و تربیت فرزندان، یعنی وظیفه بسیار مهم تربیت نسل آینده، مانند یک سرگرمی برخورد می شود. زنان در حالت عادی نیز درآمد، حمایت و ارزش واقعی خود را در مقابل کمکهایی که به جامعه می کنند دریافت نمی دارند و مادر شدن، مشکلات آنان را دوچندان می کند. در یک نگاه کلی می توان گفت که امروزه مردان نقش بیشتری در مقایسه با گذشته، در تربیت فرزندان بر عهده می گیرند، اما کارهای روزمره خانه، پخت غذا، حمایت عاطفی، نگهداری از کودکان، خرید و دیگر جزئیات زندگی، همگی بر دوش زنان قرار گرفته است بدون اینکه راهی برای جبران این تلاشها اندیشیده شود.

البته این حرفها بدان معنا نیست که مردان در تصمیم گیری برای بچه دار شدن با هیچ مشکلی مواجه نیستند. در جامعه مدرن، هم مرد و هم زن، هر دو در تنظیم رابطه بین شغل خود در جامعه و وظیفه خود به عنوان والدین با مشکلات جدی مواجه هستند؛ و معمولا مردان مجبور می شوند از وظیفه پدری خود صرف نظر کرده و شغل خود را انتخاب کنند، و مادران نیز مجبور می شوند از شغل خود چشم پوشی کنند تا به وظیفه مادری خود برسند. احساس وظیفه در قبال خانواده و کودک جدید، موجب می شود تا مردان بیش از پیش به الگوی “کار و فقط کار” که امروزه توسط اکثر مراجع و بنگاههای اقتصادی ترویج می شود، وفادار بمانند. ساعتهای طولانی کار باعث تشدید احساس “انزوای عاطفی” می شود که امروزه اکثر مردان با آن دست به گریبان هستند؛ و بسیاری از مردان بواسطه اینکه نمی توانند همان پدری باشند که دوست داشته اند، احساس ناامیدی و افسردگی می کنند.
آزمون واقعیت

علی رغم همه تصورات رمانتیکی که افراد از بچه دار شدن دارند، به ندرت می توان کسی را پیدا کرد که پیش از بچه دار شدن، تصویر دقیقی از اتفاقی که در انتظار اوست، داشته باشد. اگر تا به حال برایتان پیش نیامده است که یک ساک دو سه کیلویی را یک هفته به صورت مداوم همراه خودتان و به هر جا که می روید ببرید، شاید حمل یکی از آنها بتواند به شما کمک کند تا وضعیت خود را پس از به دنیا آمدن کودکتان تصور کنید. یا اینکه می توانید یک شب از نوزاد یکی از دوستان یا اقوامتان نگهداری کنید تا بفهمید که زندگی واقعی با یک نوزاد چه مزه ای دارد! یا می توانید فرض کنید که تصمیم قطعی خود برای بچه دار شدن را گرفته اید، سپس به مدت یک هفته به همه جزئیات زندگی خود و مواردی که پس از به دنیا آمدن کودک تغییر خواهند کرد، همچنین به احساسی که از به دنیا آمدن کودک خود خواهید داشت، فکر کنید؛ پس از آن، یک هفته را نیز با این فرض بگذرانید که تصمیم گرفته اید بچه دار نشوید.

برخی افراد، آمادگی بچه دار شدن را ندارند. شاید شما هیچ گاه مایل به بچه دار شدن نبوده اید؛ شاید آرزوها و اهدافی در زندگی خود دارید که بچه دار شدن، دستیابی به این اهداف را غیرممکن می سازد. ما انسانها موجوداتی جالب با قدرتهایی فوق العاده هستیم! اما بسیاری از ما آدمها، هرگز تواناییهای خلاقانه یا روحی خود را بررسی نمی کنیم، زیرا نیازهای خانوادگی جلوی ما را می گیرد. افرادی که واقعا به این نتیجه رسیده اند که نمی خواهند مادر یا پدر باشند، شاید احساس می کنند که خانواده ممکن است جلوی پیشرفتشان را بگیرد؛ و البته برای خیلی ها، خصوصا خانمها، واقعا اینگونه است. مسلما نمونه های زیادی از افرادی وجود دارند که بچه دار شده اند و بعد افسوس خورده اند!

اما از سوی دیگر، برخی افراد نیز واقعا پدر یا مادر شدن را دوست دارند، آنقدر که گاهی خودشان هم تعجب می کنند.

در جامعه امروزی ما، بسیاری از افراد، خصوصا خانمها، به این باور می رسند که باید روزی بچه دار شوند. امروزه تصاویر و انتظارات متعددی از سوی والدین، همسالان، مذهب، تبلیغات و رسانه ها، در قالب عروسکهای دوران کودکی تا مهمانیهای حاملگی که به افتخار خانم حامله بر پا می شود، زنان و دختران را احاطه کرده است. اما تصمیم شما برای بچه دار شدن یا نشدن، به والدین شما، دوستانتان، مذهب، یا حتی انتظاراتی که با آنها بزرگ شده اید، ربطی ندارد. این زندگی، مال شماست و این تصمیم، حق شماست.
آیا آمادگی لازم را برای داشتن فرزند، دارید؟

روشهای مختلفی وجود دارد که یک فرد بتواند به این سوال جواب دهد. ممکن است هرگز پاسخ صریحی برای آن پیدا نکنید اما می توانید با فکر کردن به این موضوع بر شک و دودلی خود فائق آئید. تصمیم گیری در این مورد به فاکتورهای متعددی مربوط می شود که ممکن است برخی از آنها هرگز برای شما روشن نشود یا نتوانید به درستی نظر صریح و دقیق خود را در بعضی از این موارد بازگو کنید. اما اگر به خودتان کمک کنید تا بر این مساله تمرکز بیشتری داشته باشید می توانید علت تردیدهای خود را درک کرده و به تصمیم گیری نهایی که به نفع شما و خانواده تان خواهد بود نزدیک شوید. ممکن است این تردید ها ناشی از برخی مسائل عاطفی باشند که خود فرد نیز کاملا از آنها اطلاع ندارد، مثلا ناشی از یک مشکل حل نشده در دوران کودکی.

می توانید این تحقیق را با این سوال آغاز کنید: «چه چیزهایی در زندگی برای خودتان می خواهید؟» پاسخ این سوال را فارغ از وضعیت فعلی خودتان و بدون توجه به کارهایی که برای تحقق رویاهایتان یا رسیدن به وضعیت مطلوبتان باید انجام دهید بدهید. اگر فکر می کنید که احتمالا یک فرزند می خواهید، لازم نیست در مورد نحوه بچه دار شدن فکر کنید. در این مرحله، فقط به آرزوها و رویاهای شخصی تان فکر کنید. گاهی پیش می آید که می بینید بچه دار شدن ممکن است با تمام آمال و آرزوهای زندگی شما در تضاد باشد و یا اینکه شاید آرزوی بزرگ شما تنها پدر یا مادر خوب بودن باشد که هیچکس نمی تواند در این مورد به شما تضمینی دهد.

پرسش ها دیگری نیز می تواند در این مسیر به شما کمک کند. سوالات زیر بدین منظور طراحی شده اند که بتوانید در مورد آنها با همسر یا دوست خود صحبت کنید، به آنها فکر کنید، در مورد آنها بنویسید ی با مشاور خود صحبت کنید، یا هر کار دیگری که موجب شود نگاه دقیقی به آنها بیندازید را انجام دهید. بهتر است این سوالات را به همسرتان نیز نشان بدهید تا متوجه شوید که پاسخهای او برای این سوالات چیست و آیا پاسخهای او برایش راضی کننده هستند یا خیر؟ این سوالات به گونه ای طراحی شده اند که هم مردان و هم زنان بتوانند به آنها پاسخ دهند.

    آیا شما زمانی را به گذراندن با کودکان اختصاص می دهید؟ آیا از این کار لذت می برید؟
    از چه چیزهایی در دوران کودکی خود لذت می برده اید؟ چه چیزهایی از آن دوران را دوست نداشته اید؟
    کدام کارها یا رفتارهای والدین تان (در ارتباط با شما) را درست می دانستید؟ کدام کارهایشان به نظر شما خوب نبود؟
    یک پدر یا مادر چگونه باید باشد و چه کارهایی باید انجام بدهد؟ تا کنون چه درسها یا پیغامهایی در این باره از محیط اطرافتان دریافت کرده اید؟
    هنگام پاسخ دادن به این سوالات، چه احساسی دارید؟
 

آیا درمان باروری همان افت و خیزهای احساسی را که گهگاه می‌شنویم در پی دارد ؟

برای بیشتر مردم بله. بیشتر زوجهایی که تحت درمان ناباروی قرار دارند، دوره‌های ماه به ماهِ امید و ناامیدی را پشت سر می‌گذارند که با هر تاریخ تخمک‌گذاری و قاعدگی نو می‌شود.
این زوجها با دنبال کردن برنامه سخت آزمایشها و درمانها از زندگی خود بازمی‌مانند – سفرها را معلق می‌کنند، از ادامه‌ی تحصیل می‌مانند، و در کار و حرفه خود هم کم می‌گذارند. برخی  دیگر درمی‌یابند که اندوه، خشم، و یاس همراه با مشکلات مزمن باروری به تمام جهات زندگی‌شان حمله‌می‌کند، اعتماد به نفسشان را می‌فرساید و دوستی‌هاشان را پرمسئله می‌کند.
سعی کنید بفهمید که شما و همسرتان فرازوفرودهایی خواهید داشت، که وقتی با مشکل باروری ‌دست و پنجه نرم می‌کنید بیشترش فرود خواهد بود؛ این را بپذیرید. تعهد خود در پذیرش نقش والدینی را بیازمایید و اگر تصمیم جدی بر پیگیری درمان دارید، سعی کنید به عضویت یک گروه حمایت‌کننده درآیید. در یکی از سایت مناسب مشکلات باروری، با سایر افرادی که شرایط شما را دارند ارتباط برقرار کنید.

چرا زنها ظاهراً بیشتر از همسران مذکر خود رنج می‌برند؟

بیشتر زنها طوری تربیت شده‌اند که فکر می‌کنند حتما یک روز باید مادر شوند. از اولین عروسک تا آخرین حمام نوزاد، دختران و زنان با انواع تصاویر کودکان و انتظارات والدین، همنشینان، مذهب، تبلیغات، و رسانه‌ها محاصره شده‌اند.
بعضی زنها مادری را قسمت اعظم هویت زنانه خود و تصور از خود می‌دانند. برای برخی دیگر این غایت آرزوهاشان است. حتی زنهایی که لزوما نمی‌خواهند مادر شوند هم نسبت به انتظارات اینگونه‌ی اجتماع آگاهند.
فشارها برای ازدواج و تشکیل خانواده بسیار است؛ تا آنجا که زنانی که قادر به انجام این کارها نیستند شدیدا احساس می‌کنند مشکل بسیار بزرگی دارند و بشکلی دردناک چیزی در زندگی آنها کم است.
مردها برای پدر شدن اینطور تحت فشار نیستند. و بسیاری از آنها طوری بزرگ شده اند که یاد گرفته‌اند احساساتشان را سرکوب کنند یا برای خود نگه دارند.
البته مرد هم بعد از طی دوره درمانی دیگر با همسر و یک ماه دیگر ناباروری، ممکن است دچار همین حس یاس و ناامیدی شود. اما بیشتر مردان نسب به همسران خود نقش مقاومتری بازی می‌کنند. یا شاید آنقدر به کنترل احساسات خود عادت کرده‌اند که به درستی نمی‌دانند چه حسی دارند یا می‌توانند از کسی کمک بخواهند.
اگر مشکل باروری مشخصا ناشی از ناتوانی مرد باشد، مثل ضعف کیفیت اسپرم، تصور ذهنی مرد از خود ضعیف می گردد.
مطالعات نشان می‌دهند که زنهای دارای مشکل ناباروری بعنوان یک گروه همان‌قدر احساس اضطراب و افسردگی دارند که زنان مبتلا به سرطان، مشکلات قلبی و اچ‌آی وی. یک دلیل آن شاید التزام جسمانی به درمان ناباروری باشد، مثل آزمایشهای خون، قرص‌ها، تزریق روزانه هورمون، آلتراسوند، بازیابی تخمک، و جراحی که همگی منبع استرس و تلاطمات احساسی در زنان هستند.
همچنین، جامعه معمولا رنج حاصل از نازایی را به رسمیت نمی‌شناسد، و بنابراین افرادی که توان والدی ندارند غم خود را پنهان می‌کنند، که این خود تنها منجر به افزایش حس شرم و انزوا در آنها می‌گردد.
از زوجهایی که با مشکلات ناباروری مواجهند، طریقه پرهیز از موانع رایج را بیاموزید. به فهرستی از منابعی که به شما و همسرتان در مواجهه با مشکل کمک می کند مراجعه کنید.

حالا زندگی عشقی‌مان ماشینی شده است. این برای زوجهای دیگر هم اتفاق می‌افتد؟

بله. بسیاری از زوجها  می‌گویند که به محض اینکه ذهنشان درگیر بچه‌دار شدن می‌شود، سکس بیشتر تبدیل به وظیفه‌ای طاقت‌فرسا می‌گردد تا اسباب لذت. بیشتر درمان‌های ناباروری مستلزم آن است که شما تنها در زمان‌هایی خاص مقاربت کنید، که اصلا روش مطلوبی برای عشق‌ورزی یا لذت بردن از رفتارهای خودجوشِ جنسی نیست.
اگر زندگی جنسی‌تان رو به زوال گذاشته و دیگر معنی عشق از یادتان رفته، برنامه درمان را یکی دو ماه تعطیل کنید و بکوشید عشق و شادی را که مهمترین مایه پیوند شماست به زندگی خود برگردانید.
به یاد داشته باشید که این بحران موقتی است، دیر یا زود برطرف می‌شود، و به محض برطرف شدن، می‌توانید رابطه سالم و رضایتبخش جنسی خود را با همسرتان ادامه دهید. در حال حاضر اگر مشکل باقی است، مسئله درمانی زوج را با مشاوری که در زمینه مسایل ناباروری تجربه دارد مطرح کنید.

 مردم دایم می‌پرسند کی می‌خواهید تشکیل خانواده بدهیم. به آنها چه بگوییم که گستاخانه نباشد؟

این افراد احتمالا بی‌تفاوت یا بی‌فکرند. اما پرسش دوستان و خانواده درباره برنامه‌های شما برای بچه‌دار شدن از روی حسن نیت است. شاید نمی‌دانند مشکل باردار شدن دارید، یا اگر بدانند می‌خواهند از روند ِ ماجرا باخبر باشند.
با این حال سر وکله زدن با این نوع سوالها می‌تواند دردناک باشد، مخصوصا در محافل جمعی و در تعطیلات که خانواده و بچه مرکز توجه اند. می‌توانید به راحتی بگویید، «داریم بهش فکر می‌کنیم» یا «اگر خبر خوبی شد اول به شما می‌گیم».
اما اگر حرف زدن درباره مشکل بارداری ‌ناراحت‌تان نمی‌کند و فکر می‌کنید شنونده دلسوزی دارید که حرفتان را می‌فهمد، خودتان را محدود نکنید. متخصصان معتقدند صحبت کردن درباره این شرایط آرامتان می‌کند.
اگر بعضی جشنها یا گردهم آمدن‌ها برایتان دردناک است – اگر همه خواهر برادرهاتان در یکی دو سال اخیر بچه‌دار شده‌اند یا دایم به جاهایی دعوت می‌شوید که کسی نوزادش را به رخ می‌کشد – به خودتان اجازه بدهید که در چنین محافلی شرکت نکنید یا بعدش حسابی گریه کنید. در طول درمان از خودتان و سلامت خود محافظت کنید.

ما با مشکلات مالی درگیریم چون درمان‌ها هزینه‌بردارند. چه کنیم؟

جتی در بهترین حالات، مسایل مالی فشار بسیاری بر روابط تحمیل می‌کند. علاوه بر میل رو به ناامیدی زوج برای بچه‌دار شدن، و هزینه‌های بالای درمان ناباروری، مشکلات مالی می‌توانند مسئله را به سطح غیرقابل تحملی برسانند.
با هزینه بالا برای هر نوبت لقاح مصنوعی آزمایشگاهی، تعجبی ندارد که زوجها نگران مسایل مالی باشند، مخصوصا از آنجا که زنها برای باردارشدن اغلب به نوبت‌های متعددی نیاز دارند.
به جای طفره رفتن از مسایل مالی، با هم بنشینید و طرحی مالی ترسیم کنید. با بیمه شروع کنید: ببینید دقیقا چه چیزهایی را تحت پوشش می‌دهد و چه چیزهایی را پوشش نمی‌دهد.
اگر بخشی از درمانهای شما را پوشش می‌دهد، یک نفرتان مسئول پیگیری مکاتبات بیمه و طرح مسئله با شرکت بیمه شوید. سپس درآمد خود را بررسی کنید و ببینید چقدر می‌توانید هزینه کنید و آنهم برای چه نوع درمانی. از خودتان بپرسید: 
• آیا دوست داریم همه پس اندازمان را خرجِ باردار شدن کنیم؟
• آیا احتمال بارداری ازطریق لقاح مصنوعی آزمایشگاهی آنقدر هست که به خرج همه پس‌انداز ما بیارزد؟
• آیا پول قرض گرفتن خوشایندِ ماست؟ به فرض این که بچه‌دار شدیم، کی می‌توانیم قرضها را پس بدهیم؟
• میل به بچه‌دار شدن کار راحتی است، اما مسایل مالی نیازمند تفکر منطقی است. برای مخارج خود سقفی تعیین کنید.

بیش از دوسال است که نزد متخصص باروری می‌رویم. چه وقت باید دست برداریم؟

دست کشیدن از رویا دشوار است، و امکانات تکنولوژیهای پزشکی که امروزه در دسترس زوجها قرار گرفته آنها را به کوشش مدام هرماهه و هرساله وامی‌دارد. اما حدود یک سوم از زوجهای تحت درمان مشکل ناباروری بچه‌دار نمی‌شوند و قبل از بازگشتن به زندگی عادی باید با این قضیه کنار بیایند.
همانطور که معمولا یکی از زوجین تمایل بیشتری به شروع درمان دارد، ممکن است یکی زودتر از دیگری آماده پذیرفتن زندگی بدون کودک یا پذیرفتن کودکی به فرزندی باشد. اینها تصمیماتی فردی هستند و زمان رسیدن به آن از فردی به فرد دیگر متفاوت است.
زمان نهایی برای تسلیم؟ به حرف همدیگر گوش کنید، و با پزشک و همسر خود ارتباط روشنی داشته باشید. خودتان درخواهید یافت که زمان درست پذیرش شرایط برای شما و همسرتان چه وقت است و چه زمان باید درمان را متوقف کنید.