دسته: بارداری و زایمان

در صورت بروز مشکلات خاصی، ممکن است پزشک‌تان از شما بخواهد فعالیت‌هایتان را کاهش دهید یا اینکه همه یا بخشی از باقیمانده‌ی بارداری‌تان را در تخت خواب سپری نمایید. به این مساله استراحت مطلق در دوران بارداری می‌گوییم.

یک پزشک درصورتی که تشخیص دهد فعالیت‌های روزانه‌ی یک خانم باردار ممکن است منجر به بروز خطر برای او یا فرزندش گردد، استراحت مطلق را پیشنهاد می‌نماید. ممکن است گذراندن چند هفته یا حتی ماه در تخت خواب کاری بسیار سخت باشد، اما اگر هدف اصلی‌تان را که به دنیا آوردن فرزندی سالم است در ذهن داشته باشید، قابل تحمل خواهد بود.

گزینه‌های محتمل: استراحت مطلق در دوران بارداری تنها در صورت وجود مشکلاتی مانند جفت سر راهی، پره‌ اکلامپسی (به دلیل فشار خون بالا)، و جدایی جفت از رحم پیشنهاد می‌گردد. همچنین گاهی برای جلوگیری از زایمان زودرس و محدودیت رشد داخل رحمی نیز (IUGR) تجویز می‌گردد با این حال تا کنون شواهد محکم بر تاثیر آن در جلوگیری از زایمان زودرس مشاهده نشده است.

خطرها: ممکن است اکنون فکر خوابیدن و استراحت چند روزه در تخت خواب لذت بخش به نظر برسد. اما این کار با خطرهایی همراه است و به همین دلیل باید تنها به صلاحدید پزشک انجام شود. بدون انجام فعالیت، ممکن است عضلات شما خشک شده توانایی‌اش کاهش یابد. اضافه شدن بیش از حد وزن مشکل دیگری است که خانم‌های باردار در استراحت مطلق در دوران بارداری با آن مواجه می‌شوند. تخت خواب باعث می‌گردد تا بیش از میزان نیازشان بخورند و عدم فعالیت نیز مصرف کالری بدن‌شان را پایین می‌اورد. احتمال بروز افسردگی در خانم‌هایی که در استراحت مطلق هستند نیز بالاتر است. سرعت عملکرد سیستم گوارشی کاهش یافته امکان بروز یبوست نیز بیشتر می‌گردد. جدی‌ترین خطر ناشی از کاهش فعالیت‌های بدنی افزایش احتمال بروز لخته خون در بادراری است.

سوال‌های مناسبی بپرسید: اگر پزشک برای شما استراحت مطلق تجویز کرد، از او بپرسید که منظورش دقیقا چه چیزی است. آیا باید تمام مدت در تخت بمانید و غذایتان را آنجا بخورید و تنها برای رفتن به دستشویی از تخت خواب بیرون بیایید؟ آیا باید بازه‌های زمانی متعددی را در تخت خواب بگذرانید و در فواصل میان آنها به انجام فعالیت‌های روزانه‌تان بپردازید؟ یا اینکه پزشک‌تان می‌خواهد بیشتر زمان روز را بر روی مبل سپری کنید و شب‌ها به تخت خواب بروید و می‌توانید چند بار در روز برای غذاها به آشپزخانه بروید؟

کنار آمدن با استراحت مطلق در دوران بارداری

اگرچه ممکن است ماندن در تخته خواب برای مدت چندین ماه کار طاقت فرسایی به نظر برسد، اما می‌توانید از این فرصت برای انجام کارهایی که هرگز زمان کافی برای انجام آنها نداشته‌اید بهره ببرید. چند پیشنهاد:

کار کنید. اگر شغل‌تان به گونه‌ای است که می‌توانید در زمان استراحت به انجام ان بپردازید، ببینید که آیا می‌توانید از راه دور کارتان را ادامه دهید. بعضی از کارها را می‌توان به آسانی و با استفاده از یک دستگاه فکس، یک تلفن و یا یک کامپیوتر انجام داد. اگر شغل شما طوری است که نمی‌توانید از راه دور آن را انجام دهید، ممکن است بتوانید به کسی از میان دوستان یا فامیل در انجام امور دفتری کمک نمایید.

به خیریه کمک کنید. می‌توانید با تلفن زدن به سازمان خیریه‌ی مد نظرتان در جمع کردن اعانه کمک کنید.

یک پروژه‌ی فردی انجام دهید. اکنون زمان مناسبی است که به چیدن عکس‌های درون آلبوم‌تان یا انتخاب لیست آهنگ‌ها و فیلم‌های مورد علاقه‌تان بپردازید یا مجله‌ها و یادگارهای دوران دبیرستان‌تان را مرور و مرتب کنید.

یک هدف برای مطالعه‌تان قرار دهید. افراد کمی هستند که می‌توانند ادعا کنند همه‌ی نوشته‌های یک نویسنده را مطالعه کرده‌اند. نویسنده‌ی مورد علاقه‌تان را انتخاب کنید و خواندن همه‌ی آثارش را مد نظر قرار دهید.

یک هدف برای فیلم دیدن‌تان قرار دهید. می‌توانید از دوستان یا آشنایان‌تان نیز در مورد فیلم‌های مناسب کمک بگیرید و به عنوان مثال همه‌ی فیلم‌هاییی که جانی دپ در آنها بازی کرده است یا فیلم‌های برنده‌ی جایزه‌ی اسکار را هدف‌تان قرار دهید!

کارهای مورد علاقه‌تان را مد نظر قرار دهید. شما در انجام اموری مثل آشپزی، تمیزکاری، خرید و نگهداری از فرزندان (اگر فرزند دیگری دارید) به کمک احتیاج خواهید داشت. از خانواده و دوستان‌تان کمک بخواهید و زمانی که کسی از شما می‌پرسد “چه کاری برای کمک از دست من بر می‌آید؟” جواب مناسبی برایش داشته باشید. مثلا غذا بپز یا به کتابخانه برو.

بخواهید تا به ملاقات‌تان بیایند. ملاقات دوستان یا آشنایان در استراحت مطلق در دوران بارداری، می‌تواند اوقات خوشی برای شما به همراه داشته باشد. از افراد دعوت کنید تا به ملاقات شما بیایند و از آنها بخواهید که با خود خوراکی یا هدیه به همراه نیاورند.

بافتنی یا قلاب بافی یاد بگیرید. می‌توانید در این زمان برای فرزندتان پتویی ببافید یا یک بلوز برای خودتان.

تمرین‌هایتان را تا جایی که اجازه دارید انجام دهید. بلند کردن وزنه‌های بازوی سبک یا تمرینات کششی یوگا ممکن است برای شما مفید باشد. از پزشک‌تان بپرسید که کدام‌ تمرین‌ها برای شما بی‌خطر است؛ تمریناتی را که برای‌تان بی‌خطر است انجام دهید تا توان عضلانی بدنی‌تان را حفظ کنید.

چرا در دوران بارداری باید راجع به بیماری MS صحبت شود؟ بیماری MS بیشترین شیوع را در میان خانم‌ها در سن باروری دارد. بارداری باعث بروز بیماری MS نمی‌شود اما به دلیل آنکه این بیماری خانم‌های محدوده‌ی سنی 20 تا 50 سال را هدف قرار می‌دهد، ممکن است برخی خانم‌ها در هنگام تشخیص بیماری‌شان باردار باشند.

MS چیست؟

MS یک بیماری خود ایمنی است که مغز و نخاع را تحت تاثیر قرار می‌دهد. در واقع این بیماری پوشش محافظ اعصابی که در داخل و اطراف مغز نخاع قرار دارند را تخریب می‌کند. افراد مبتلا به این بیماری طیف وسیعی از علائم خفیف (بی حسی در اندام‌ها، ضعف عضلانی) تا شدید (فلج، لرزش بدن و از دست دادن بینایی) را تجربه می‌کنند. اگرچه این بیماری کشنده نیست اما تا پایان عمر با فرد باقی می‌ماند. عوارض MS ممکن است به طور متناوب برای چند ماه ظاهر شده یا مخفی گردند. به جز مواردی که علائم بیماری شدید باشد، تشخیص MS (به خصوص تشخیص ام اس در بارداری) به سختی امکان‌پذیر است.

برخی از علائم بیماری MS مثل بی حسی، مشکلات مثانه و روده‌ها، خستگی، تغییر ناگهانی حالت روحی، ناتوانی در تمرکز و فراموشکاری مشابه علائم بارداری هستد.

درمان: دانشمندان داروهای مختلفی را برای کاهش عوارض این بیماری تولید کرده‌اند. این داروها به طور خاص در صورتی که از ابتدای بیماری مصرف گردند می‌توانند موثر باشند. در صورت مشاهده‌ی عوارضی مشابه بیماری MS به پزشک‌تان مراجعه نمایید.

چگونه بیماری ام اس در بارداری بر روی شما تاثیر می‌گذارد؟

در اینجا یک خبر خوب برای خانم‌هایی که با بیماری MS اقدام به بارداری نموده‌اند یا در حین بارداری بیماری‌شان تشخیص داده شده است وجود دارد: تحقیقات نشان داده است که MS بر بارداری تاثیر منفی ندارد. در واقع به نظر می‌رسد بارداری یک خاصیت محافظت کننده برای مادران باردار به همراه دارد. در واقع هورمون‌های جنسی در درمان‌ ام ‌اس در دوران حاملگی موثر عمل می‌کنند؛ این هورمون‌ها فعالیت بیماری ام اس در بارداری را کاهش می‌دهند و باعث خاموش شدن این بیماری در بارداری می‌شوند. در طی بارداری، به خصوص سه ماهه‌ی دوم و سوم، خانم‌ها با عوارض کمتری از این بیماری نسبت به مبتلایان عادی مواجه می‌شوند.

اما اگر دچار بیماری ام اس هستید و هنوز اقدام به بارداری نکرده‌اید لازم است بدانید که اکثر بیماران مبتلا به ام اس می‌توانند باردار شوند و به طور کلی این مساله به میزان ناتوانی آن‌ها، داروهایی که در این خصوص مصرف کرده‌اند و در مجموع شرایط عمومی آن‌ها بستگی دارد. به طور کلی باردار شدن برای بیماری ام اس مفید می‌باشد؛ چراکه اگر خانم‌ها زودتر باردار شوند بیماری‌ ام ‌اس‌ شان کمتر شعله‌ور می‌شود و خوش‌خیم‌تر می‌شود.

از هر چهار زایمانی که در امریکا انجام می‌‌گیرد یکی به روش سزارین انجام می‌شود. این روش شامل خروج نوزاد از طریق برشی در ناحیه پایین شکم و سمت چپ است. پزشکان معمولا به دلیل وجود مشکلات در بارداری و یا ناکارآمدی زایمان طبیعی اقدام به سزارین می‌نمایند.

در بعضی موارد به دلیل وجود مشکلات، جراحی سزارین از قبل برنامه ریزی می‌گردد. این مشکلات عبارتنداز:

• جفت سر راهی: اگر جفت به طور غیر عادی در قسمت پایینی رحم قرار گرفته باشد، احتمال دارد جفت مسیر دهانه‌ی رحم را مسدود نماید. این مساله می‌تواند مانع ورود جنین به کانال تولد شده و باعث بروز خونریزی شدید در فرزند و مادر گردد.
• رگ سر راهی: رگ سرراهی وضعیتی است که در آن عروق خونی بندناف، دهانه جلویی دهانه رحم را احاطه کرده، یا نزدیک آن قرار گرفته و یا آن را پوشانده باشد.
• دسترس جنین: به مجموعه علائمی که نشان دهنده‌ی به خاطر افتادن سلامت جنین باشد دیسترس جنین (Fetal distress) گفته می‌شود. این علائم شامل ضربان کمتر از 120 در جنین، وجود مکونیوم در مایع آمنیوتیک (مکونیوم اولین مدفوعی می‌باشد که چند روز پس از زایمان از نوزاد دفع می‌شود. گاهی نوزاد پیش یا هنگام زایمان نیز مکونیوم را دفع می‌کند. اگر کیسه‌ی آب مادر پاره شود و مکونیوم در ان دیده شود، باید مراقبت‌های پزشکی لازم در این خصوص لحاظ شود.) تاخیر در رشد جنین و … می‌باشد.
• اندازه: اگر جنین خیلی بزرگ باشد راه بی‌خطرتر برای زایمان انجام سزارین است.
• قرارگیری: جنین هایی که به فرم سربالا (حالتی که باسن یا پاها در تولد ابتدا خارج شود) یا به پهلو (حالتی که شانه‌ها در تولد ابتدا خارج شود) قرار گرفته باشند نیز معمولا به این روش به دنیا می‌آند.
• مشکلات پزشکی مادر: وجود دیابت طولانی مدت یا تبخال‌ تناسلی و زگیل تناسلی زنان در مادر می‌تواند زایمان طبیعی را برای مادر یا فرزند خطرناک نماید.
• وجود ناهنجاری در رحم مادر همانند رحم دوشاخ
• سابقه‌ی سزارین: برخی از زنانی که سزارین کرده‌اند ممکن است بتوانند فرزندشان را طبیعی به دنیا بیاورند اما برای بقیه‌ی آنها بهتر است که زایمان‌های بعدی نیز سزارین انجام شود.
• نارسایی‌های مادرزادی: بسته به شرایط نوزادانی که با ناهنجازی‌های مادرزادی مواجه‌اند، بهتر است که به این روش به دنیا بیایند.
• چندقلوها: در برخی موارد دو یا سه قلو‌ها ممکن است به طور طبیعی به دنیا بیایند. اما در حالت کلی هرچه تعداد قل‌ها بیشتر باشد، احتمال نیاز به سزارین نیز بیشتر می‌گردد.
• زایمان سزارین انتخابی: اگر شماخودتان به شخصه بخواهید به جای زایمان طبیعی فرزندتان به صورت سزارین به دنیا بیاید چه؟ آیا می‌توانید سزارین را انتخاب کنید؟ این ایده‌ی چندان جالبی نیست و به احتمال زیاد مورد مخالفت پزشک‌تان قرار می‌گیرد.

عمل سزارین نسبت به زایمان طبیعی خطرات بیشتری را متوجه مادر و فرزندش می‌نماید. ریسک این خطرها تنها زمانی قابل پذیرفتن است که مادر یا فرزند با مشکلات سلامتی مواجه باشند.

روش انجام انجام عمل سزارین

متخصص بیهوشی داروهای ضد درد مختلف موجود را توضیح می‌دهد. معمولا از اپیدورال، یک بلوک نخاعی، یا یک ترکیب بلوک نخاعی-اپیدورال استفاده می‌شود. با این روش‌ها شما هوشیار باقی می‌مانید اما بدن‌تان از زیر سینه‌ها به پایین بی حس می‌گردد. شما می توانید امکان تزریق مقدار کمی مورفین یا اپیدورال را در ستون فقرات خود مورد بحث قرار دهید. این روش باعث کنترل درد تا 24 ساعت پس از عمل می‌گردد.

هنگامی که شما بیحس شدید، پرستار یک کاتتر (کاتتر (Catheter) لوله نازک، بلند و قابل انعطافی است که می‌توانند به هدف خاصی در بدن بیمار قرار داده شودند.) در مثانه‌تان قرار داده و به تخلیه ادرار قبل از عمل جراحی می‌پردازد. این عمل ریسک آسیب واردن شدن به مثانه در هنگام جراحی را کاهش داده، به دنیا آمدن نوزاد را نیز آسان می‌کند. سپس موهای قسمت پایین شکم‌تان تراشیده شده و با مایع ضد عفونی تمیز می‌گردد. بعد از آن پزشک بدن شما را با پارچه‌های استریل می‌پوشاند و با قرار دادن مانعی بر روی سینه‌تان مانع نگاه کردن مستقیم شما به عمل جراحی می‌گردد. اگرچه در بعضی مراکز به شما حق انتخاب اینکه جراحی را مشاهده کنید نیز داده می‌شود.

اگر همسرتان بخواهد شما را درحین عمل همراهی کند، لازم است از لباس‌ها و کفش مخصوص بیمارستان و ماسک استفاده نماید. او در بالای سر شما و در کنارتان می‌نشیند تا بتواند در حین عمل با شما صحبت کرده، دست‌تان را بگیرد و به شما روحیه بدهد.

در بیشتر سزارین‌ها، پزشک یک برش افقی به موازات خط بیکینی‌تان در ناحیه‌ی شکم ایجاد می‌کند. در بعضی موارد اضطراری، پزشک برشی از ناف تا استخوان شرمگاهی ایجاد می‌نماید. سپس پزشک برشی در ناحیه‌ی رحم ایجاد می‌نماید.

در ادامه پزشک کیسه‌ی مایع آمنیوتیک را پاره کرده و اجازه می‌دهد تا مایع خارج گردد. سپس به آرامی دستش را وارد ناحیه‌ی برش داده شده می‌کند تا جنین را (ابتدا از سمت سر) از آنجا خارج نماید. عمل کشیدن و فشار دادنی که احساس می‌کنید مربوط به عبور دادن سر نوزاد از درون شکاف جراحی است. در این حین دستیار پزشک با فشار دادن بالای رحم به خارج شدن نوزاد کمک می‌کند. سپس پزشک بند ناف را بریده، نوزاد را به دست پرستار متخصص یا پزشک اطفال می‌دهد تا به معاینه‌اش بپردازد. پس از آن نوزاد را درون پارچه‌ای پیچیده و به دست همسرتان می‌دهند.

انجام عمل سزارین به صورت مرحله به مرحله و  تصویری

 

 

 

---

پس از به دنیا آمدن نوزاد، پزشک جفت را نیز از طریق همان شکاف از بدن شما خارج می‌کند و رحم‌تان را ماساژ می‌دهد. عمل اصلی خارج کردن نوزاد تنها 10 تا 15 دقیقه پس از شروع جراحی انجام می‌پذیرد. بقیه‌ی عمل شامل بخیه زدن دو شکاف ایجاد شده و انتقال شما به بخش ریکاوری در حدود 30 دقیقه‌ی دیگر زمان می‌برد.

پس از سزارین، شما به اتاق ریکاوری برده می‌شوید و در آنجا فشار خون، خونریزی، ضربان قلب و تنفس‌تان تحت نظارت قرار می‌گیرد. سوند برای مدت 12 تا 24 ساعت پس از جراحی باقی می‌ماند و شما در روز بعد نیز مایعات‌تان را از طریق سرم دریافت خواهید کرد. شما باید روز بعد را در تخت بگذرانید، اما پیشنهاد می‌شود در تخت تکان بخورید، حالت‌تان را تغییر دهید و گاهی به حالت نشسته قرار بگیرید. شما قادر خواهید بود تا با کمک گرفتن از یک بالش مخصوص (که بصورت افقی بر روی شکم‌تان قرار می‌دهید) به فرزندتان شیر بدهید. 24 ساعت پس از زایمان قادر به راه رفتن خواهید بود؛ پزشک‌تان برای رفع درد و ناراحتی به شما داروی مسکن خواهد داد و 3 یا 4 روز پس از زایمان آن نیز از بیمارستان مرخص خواهید شد. برای کاهش درد پس از انجام عمل معمولا از پمپ درد نیز استفاده می‌شود که عامل موثری در کاهش درد شما خواهد بود.

عوارض سزارین چیست؟

عمل سزارین علاوه بر مادر برای جنین نیز عوارض خاص خود را دارد. عمل سزارین می‌تواند باعث چسبندگی، احتمال بروز بارداری پرخطر در آینده، طولانی شدن زمان زایمان، عفونت مثانه و رحم و اسیب دیدگی سیستم دفع ادرار در مادران شود. از طرف دیگر عوارض سزارین بر روی جنین شامل وزن کم هنگام تولد، احتمال ابتلا به آسم، دیابت، چاقی، آلرژی و… می‌گردد.

تحقیقات نشان داده است که بیشتر مادران باردار به طور غریزی از این مساله آگاهند که اگر در زمان شروع درد زایمان به اطراف حرکت کنند یا در یک حالت صاف نشسته باشند می‌توانند به حرکت فرزندشان به سمت پایین کمک نمایند. وزن اضافی ناشی از سر نوزاد بر روی دهانه‌ی رحم نیز می‌تواند به آماده شدن شما برای زایمان کمک کند. مطالعات نشان داده است، هنگامی که به مادران آزادی کامل در مورد حالت و وضعیت‌شان در هنگام بروز درد زایمان داده ‌شود، بیشتر آنها ترجیح می‌دهند هنگامی که درد مانع استراحت کردن آنها می‌گردد به حرکت کردن و جابجا شدن در اطراف ادامه دهند. آنها راه می‌روند، می‌نشینند، چمباتمه می‌زنند، لم می‌دهند یا هر حالت دیگری که مطلوب‌شان باشد را به خود می‌گیرند.

اگرچه نیازی نیست که شما از قبل به تمرین حالت‌های درد زایمان بپردازید، اما بد نیست کمی قبل از آغاز این دردها حالت‌های قرار گیری متنوع را امتحان نمایید تا ببینید کدامیک برای شما و همسرتان مناسب‌ترین حالت است. (این کار همچنین باعث می‌شود همسرتان بتواند در هنگام بروز درد زایمان و زمانی که شما نمی‌توانید چیز زیادی را به یاد بیاورید با یادآوری حالت‌های مناسب به شما کمک نماید)

در نهایت، حالت قرارگیری که به هنگام بروز دردهای زایمان فرزندتان انتخاب می‌نمایید، بسته به این است که چه نوع درد زایمانی را تجربه کنید. در ادامه چند حالت پیشنهاد شده ‌است؛ شما می‌توانید این حالت‌ها را امتحان کنید و برای راحتی‌تان در آنها تغییراتی وارد کنید:

• زانو بزنید و خودتان را تکان دهید: طی کردن مراحل زایمان با استفاده از ابزارهای کمکی مثل صندلی گهواره‌ای، صندلی عادی یا یک توپ تولد می‌تواند راحت‌تر طی شود، درحالی که زانو زده‌اید برای حمایت بیشتر دستان‌تان را بر روی توپ یا صندلی قرار دهید. می‌توانید به آرنج‌هایتان تکیه دهید یا دست‌هایتان را به حالت ضربدری قرار داده و سرتان را به پایین خم کنید. هنگامی که انقباضات بارداری به سراغتان می‌آید بدن‌تان را با هر دم به سمت جلو و با بازدم به سمت عقب حرکت دهید. در هنگام تکان دادن بدن سعی کنید پشت‌تان را صاف نگه دارید. این حالت قرارگیری نیروی زیادی از شما مصرف نمی‌کند، شما را زیاد خسته نمی‌کند و باعث می‌شود نیروی جاذبه به کمک شما بیاید.
• راه بروید و تکیه بدهید: اگر شما با بدنی صاف راه بروید، سر نوزاد در جهت مناسبی قرار می‌گیرد و شما باید به روشی حواس‌تان را از درد زایمان پرت نمایید. در هنگام بروز انقباضات به همسرتان، مربی زایمان‌تان یا یک دیوار تکیه بدهید. سپس یک نفس عمیق بکشید و به راه رفتن ادامه دهید.
• به پهلو دراز بکشید: شما نمی‌توانید دائما درحال حرکت بمانید زیرا این کار شما را خسته خواهد کرد. هنگامی که برای استراحت دست از حرکت کردن می‌کشید، بهتر است به پهلو دراز بکشید. این کار می‌تواند تحمل انقباضات شدید در هنگام بروز درد زایمان را برای شما آسان‌تر کند. همچنین می‌توانید در فاصله‌ی بین انقباضات به پهلو دراز بکشید و تا زمان رسیدن انقباضات بعدی کمی استراحت نمایید.
• بر روی یک توپ یا چهارپایه‌ی کوتاه بنشینید: نشستن بر روی چیزی کوتاه که به شما این امکان را می‌دهد تا پاهایتان را از هم باز کنید، باعث می‌شود لگن‌تان باز شده و جاذبه به کمک‌تان بیاید. همچنین می‌توانید بر روی تشک زایمان‌تان بنشینید. اگر در حفظ تعادل‌تان مشکل دارید، از همسرتان بخواهید تا روبروی شما بر روی یک صندلی بنشیند (یا اگر ترجیح می‌دهید بیاستد) تا با گرفتن دستان یا زانوان همسرتان بتوانید تعادل بدن خود را بهتر حفظ کنید. اگر بیمارستان، توپ مخصوص زایمان در اختیار شما نمی‌گذارد می‌توانید آن را از قبل از مغازه‌های لوازم ورزشی خریداری کرده با خود به بیمارستان بیاورید.

کاهش درد به هنگام بروز درد زایمان

بسیاری از مادران، با این ایده‌ که در هنگام تولد دارو مصرف نمایند مخالف هستند. زیرا این همه مدت برای فرا رسیدن این لحظه صبر کرده‌اند و نمی‌خواهند خاطره‌شان از تولد مبهم و مه‌آلوده باشد. اما با این حال ممکن است نسبت به دردی که در پیش دارید احساس نگرانی داشته باشید. خبر خوب این است که داروها و روش‌های بیهوشی در طی سال‌ها و از دهه‌ی 50 میلادی (زمانی که خانم‌ها در هنگام زایمان کاملا بیهوش می‌شدند و نوزاد تا چندین ساعت عوارض داروی بیهوشی را در خود داشت) پیشرفت‌های قابل توجهی داشته‌اند. امروزه داروهای بیهوشی با تاثیر گذاری موضعی و دوز کم و با تاثیر ناچیز بر روی بدن نوزاد مورد استفاده قرار می‌گیرند. اگرچه زایمان طبیعی همواره بهترین گزینه برای مادر و فرزند به حساب می‌آید اما در مواقعی که درد یا ترس از آن مانع پیشرفت زایمان می‌گردند (مثل وقتی که مادر دچار نفس نقس زدن، خستگی شدید و یا دیگر واکنش‌های ناشی از استرس است) استفاده از داروهای بیهوشی و بی‌حسی می‌تواند گزینه‌ی مناسبی باشد.

اگر در بیمارستان وضع حمل می‌کنید مسکن‌هایی که استفاده می‌کنند اپیدورال یا مخدرهایی مثل دمرول است.

مخدرها: مخدرها درد را کاملا از بین نمی‌برند، اما آن را به طور قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهند. متاسفانه در نتیجه‌ی استفاده از آنها ممکن است احساس سستی و بیحالی شدید شما و فرزندتان را فرا بگیرد. مخدرهای با اثر کوتاه ممکن است به صورت داخل وریدی (IV) و یا داخل عضلانی مورد استفاده قرار بگیرند.

اپیدورال: یک گزینه‌ی دیگر استفاده از اپیدورال است. در حدود نیمی از خانم‌های باردار در ایالات متحده از اپیدورال استفاده می‌کنند. این میزان نسبت به 10 سال قبل دو برابر شده است و این روش به دلیل بهبود روش‌های کنترل عملکرد دارو به شدت مورد استقبال قرار گرفته است.

اگر استفاده از اپیدورال را انتخاب کنید، متخصص بیهوشی از شما می‌خواهد تا به حالت نشسته یا به پهلو قرار بگیرید. او ابتدا موضعی از پشت شما را با مایع ضدعفونی استریل خواهد کرد و سپس یک تزریق ماده‌ی مسکن موضعی در ناحیه‌ی پایین کمرتان انجام می‌دهد. سپس با استفاده از یک سوزن بزرگ، یک تیوب باریک را به میان مهره‌های کمر و نزدیک نخاع‌تان وارد می‌کند. سوزن بیرون آورده می‌شود و تیوب در فاصله‌ی اپیدورال باقی می‌ماند تا یک دوز مناسب از ماده‌ی بی‌حسی را به طور مداوم به بدن‌تان وارد نماید.

در گذشته سیستم اپیدورال به قدری قوی بود که افراد را در ناحیه‌ی پاها و لگن دچار بی‌حسی می‌کرد و این مساله فشار دادن و کمک به خروج نوزاد توسط مادر را با مشکل مواجه می‌نمود. امروزه متخصصین بیهوشی با به کارگیری دوزهای کم‌تر از مواد بی‌حس کننده شرایطی را فراهم می‌کنند که در آن ضمن کاهش درد زایمان، احساس بی‌حسی بسیار کم‌تر باشد. در برخی بیمارستان‌ها ممکن است به شما اجازه‌ی راه رفتن هم بدهند. بیشتر اپیدورال‌ها مانع فشار دادن شما و کمک به خروج نوزاد از رحم‌تان نمی‌شوند.

بیهوشی کامل: قبل از انجام عمل سزارین، معمولا بیهوشی کامل بر روی فرد اعمال می‌گردد. در این وضعیت، خانم باردار به طور موقت به خواب می‌رود و یک لوله برای ورود اکسیژن در درون نای وارد می‌گردد. بیشتر مادران دوست دارند به هوش باشند تا بتوانند اولین گریه‌ی فرزندشان را بشنوند، به همین دلیل این روش معمولا برای موارد اضطراری مورد استفاده قرار می‌گیرد.

خطرهای استفاده از مخدرها برای کاهش درد زایمان

در هر عمل جراحی و هر مورد استفاده از مخدرها خطراتی وجود دارد. هنگامی که مخدرها به روش داخل وریدی به بدن مادر منتقل گردد، هم مادر و هم فرزندش احساس خواب آلودگی خواهند داشت. قلب جنین با کاهش ضربان نسبت به این پدیده واکنش نشان می‌دهد. البته این مساله بعد از بیدار شدن نوزاد برطرف می‌گردد. اگر این ماده در فاصله‌ی نزدیک به زایمان داده شود ممکن است جنین در تنفس دچار سستی باشد و به کمک نیاز داشته باشد.

خطرهای استفاده از اپیدورال برای کاهش درد زایمان

خطر استفاده از بی‌حسی اپیدورال، سردردهای نخاعی (سردردهای شدید بعد از بی‌حسی موضعی که با ایستادن شدیدتر می‌گردند) در کمتر از یک درصد از افراد است. بعضی از خانم‌ها از درد در ناحیه‌ی پایین کمر پس از زایمان شکایت می‌کنند، اما موارد بسیار کمی از این ناراحتی‌ها مربوط به بی‌حسی اپیدورال است. خانم‌های دیگری ممکن است نگران بروز آسیب‌های نخاعی ناشی از نزدیک شدن سوزن به نخاع خود باشند؛ اما باید بدانید که این یک مشکل بسیار نادر در موارد بی‌حسی موضعی است.