دسته: بارداری و تولد

سوال : در آی وی اف حتما بارداری دوقلویی اتفاق می افتد؟

پاسخ : امروزه بسیاری از زوجین تصمیم به باردار شدن و تمایل به فرزند دوقلو داشتن دارند. هر چند که بارداری دوقلویی دارای مزایایی نیز می باشد ( مثلا بسیاری ترجیح می دهند که سختی دوران بارداری و زایمان را یک بار تحمل کنند)، با این حال بارداری دو قلویی جزو بارداری پرخطر محسوب شده و می تواند با خطرات بیشتری برای مادر و جنین همراه باشد. بنابراین در صورت تمایل به داشتن بارداری دوقلو و آگاهی از خطرات آن، حتما با پزشک خود مشورت نمایید.

برای آگاهی بیشتر از بارداری دوقلویی در آی وی اف به سراغ مرکز باروری و درمان ناباروری مام رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به مرکز باروری و درمان ناباروری مام یا دریافت نوبت از مرکز باروری و درمان ناباروری مام کلیک کنید.

چندقلوزایی

بیشتر بارداری ها منجر به تولد یک فرزند می‌شود اما درصد کمی نیز باعث چند قلوزایی خواهند شد. بارداری که منجر به تولد دو یا تعداد بیشتری فرزند شود چندقلوزایی نامیده می‌شود. جنین‌های متولد‌شده ممکن است چندقلوهای همسان یا چندقلوهای ناهمسان باشند. دو یا چند قلوهای همسان از یک تخمک لقاح یافته با یک اسپرم ایجاد می‌شوند که به دلایل نامشخصی تخمک لقاح‌یافته طی مرحله‌ی اول تکوین به دو یا چند جنین تقسیم می‌شود. این درحالی است که چندقلوهای غیرهمسان از لقاح تخمک‌های متعدد با اسپرم‌های مختلف ایجاد می‌شوند. چندقلوها شامل دوقلو، سه‌قلو، چهارقلو و در موارد معدودی تعداد بیشتری فرزند که هم زمان متولد شده‌اند می‌باشد. با این وجود در چند دهه‌ی اخیر درصد چند قلوزایی افزایش یافته است که بیشتر به دلیل داروهایی است که به زنان نابارور داده می‌شود و منجر به تخمک‌گذاری‌های متعدد می‌شود. زنانی که از روش‌های کمک باروری (ART) استفاده می‌کنند شانس بیشتری برای بارداری‌های چندقلویی دارند. افزایش این احتمال با توجه به نوع درمان‌های بارداری مورد استفاده می‌تواند متفاوت باشد. در روش لقاح آزمایشگاهی (IVF) چندین جنین در رحم قرار داده می‌شود. سایر درمان‌های دارویی مانند کلومید می‌تواند باعث تحریک رهایی چندین تخمک شود. با این حال بسیاری از درمان‌های بارداری اثری بر افزایش احتمال چندقلوزایی ندارند. حدود 25 درصد درمان‌های لقاح آزمایشگاهی به بارداری چند قلویی منجر می‌شوند. از دیگر علت‌های این امر افزایش سن باروری در زنان بوده که موجب چند قلوزایی می‌شود. تولد دوقلوها و قل‌های بیشتر یک فرآیند بارداری منحصر به فرد است که بر روی نظام خانواده، توسعه جامعه و تکوین شخصیت افراد اثرگذار می‌باشد. از آنجایی زایمان چندقلوها متفاوت تر است، زنانی که بارداری چندقلویی را تجربه می‌کنند بیشتر از بارداری‌های معمولی نیازمند توجه و مراقبت می‌باشند.
آمارها نشان می‌دهد که از هر ۳۰ فرد در اروپا و یا آمریکا، یک نفر از آن‌ها دارای یک خواهر و یا برادر دو قلو می‌باشد. این نرخ در آسیا به یک نفر در ۷۰ نفر می‌رسد.
کم‌ترین نرخ شیوع چندقلوزایی در کشور هاوایی، ژاپن و تایوان بوده که حدوداً دو تا هفت نفر از هر ۱۰۰۰ نفر می‌باشد. بر اساس نتایج گزارش شده آمار چندقلوزایی به علت استفاده از تکنیک‌های کمک باروری (ART) در حال افزایش می‌باشد، در سال ۲۰۱۱ در آمریکا ۳۶ درصد تولدهای حاصل از IVF، دوقلو و ۷۸ درصد سه قلو بوده است. طول بارداری در انسان برای یک جنین در حدود۴۰ هفته می‌باشد. اما این زمان برای چندقلوزایی به طور متوسط کاهش می‌یابد. برای دوقلوزایی طول دوره‌ی بارداری ۳۶ هفته، برای سه قلوزایی ۳۲ هفته و برای چهارقلوزایی ۳۰ هفته می‌باشد. از آنجایی که تولدهای زودرس در نهایت برای سلامت کودکان عواقبی در پی دارد، تولد دوقلوها با راهکارهای خاصی نسبت به تولدهای معمول کنترل و هدایت می‌شود.
برخی چندقلوهای همسان از یک جفت استفاده می‌کنند با این حال به طور معمول در کیسه‌های آب مجزایی در رحم رشد می‌کنند. در موارد محدودی چندقلوهای همسان در یک کیسه‌ی آمنیوتیک قرار می‌گیرند. دو یا چند قلوهای غیرهمسان دارای جفت ها و کیسه های آمنیوتیک مجزایی هستند.

انواع بارداری دوقلویی

بارداری دوقلویی بر اساس تعداد تخمک لقاح یافته، دارای دو نوع اصلی می باشد:

• مونوزیگوت (دوقلوی همسان): در این نوع دوقلویی ممکن است یک تخمک با یک اسپرم بارور شود و سپس زیگوت (سلول تخم) تشکیل شده به دو قسمت تقسیم گردد.
• دی زیگوت (دوقلوی غیرهمسان): اگر دو تخمک توسط دو اسپرم مختلف بارور شوند، بارداری به صورت دوقلویی دی زیگوت ایجاد می شود. بنابراین دوقلوهای دی زیگوت، دوقلوهای حاصل از دو جنین متفاوت هستند که فقط در یک زمان متولد می شوند.
• یک نوع دیگر تقسیم بندی بارداری دوقلویی بر اساس ساک بارداری است. ساک بارداری از دو قسمت تشکیل شده است؛ کوریون و آمنیون. کوریون لایه خارجی ساک بارداری است و آمنیون لایه داخلی کیسه بارداری است که مایع آمنیوتیک را در بر می گیرد.

عوارض بارداری دوقلویی:

همانطورکه گفته شد بارداری دوقلویی دارای عوارضی برای مادر و نوزاد می باشد. از مهمترین عوارض بارداری دوقلویی می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• زایمان زودرس؛
• تولد نوزاد با وزن کم؛
• مرده زایی؛
• ابتلای نوزاد به اوتیسم؛
• مسمومیت بارداری؛
• دیابت بارداری.

سوال : مصرف مکمل در بارداری ضروری است؟

پاسخ : اگر قصد بارداری دارید و یا باردار هستید، احتمالأ اسم مکمل های مولتی ویتامین دوران بارداری (مولتی ویتامین پریناتال) به گوشتان خورده است. مصرف این مکمل ها تا چه حد لازم است؟ این مکمل ها حاوی چه موادی هستند و نخوردن آن ها چه ضرری برای مادر و نوزاد خواهد داشت؟

برای آگاهی بیشتر از ضرورت مصرف مکمل در بارداری به سراغ سیده مهدیه علوی کارشناس مامایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به سیده مهدیه علوی کارشناس مامایی یا دریافت نوبت از مطب سیده مهدیه علوی کارشناس مامایی کلیک کنید.

بهره گرفتن از یک تغذیه سالم شرط موفقیت در بارداری و تأمین سلامت مادر و نوزاد است و استفاده از مکمل های مولتی ویتامین دوران بارداری ایده عاقلانه و مناسبی است تا هرگونه کمبود مواد مغذی در رژیم غذایی مادر به کمک آن ها برطرف گردد.

اسید فولیک، آهن، ید و کلسیم 4 ماده مغذی مهم و پر فایده هستند که برای تأمین مقادیر کافی از آن ها در بارداری، علاوه بر رژیم غذایی مناسب، مصرف مکمل های مولتی ویتامین پریناتال هم ضروری است. این مواد نقش بسیار مهمی در رشد و تکامل صحیح کودک در دوران بارداری ایفا می کنند.

اسید فولیک

میزان مناسب اسید فولیک به طور ویژه ای مانع از ایجاد نقایص لوله عصبی هنگام تولد (مادرزادی) که بر روی مغز و نخاع اثر می گذارند، می شود. نقایص لوله عصبی در 28 روز نخست پس از لقاح و پیش از اینکه مادر متوجه بارداری اش شده باشد، رخ می دهند. از آنجا که در اغلب مواقع برنامه ریزی دقیقی برای بارداری صورت نمی گیرد و بسیاری از بارداری ها بدون برنامه قبلی اتفاق می افتند، بنابراین توصیه ما و پزشکان این است که برای پیشگیری از بروز مشکلاتی نظیر نقایص لوله های عصبی، هر خانمی که احتمال باردار شدن دارد (تمام زنان متأهل در سنین باروری)، مصرف روزانه 400 میکروگرم اسید فولیک را آغاز نموده و تا 12 هفته اول بعد از بارداری اش به مصرف آن ادامه دهد.

البته خانم هایی که فرزندی با نقص لوله عصبی داشته اند در رابطه با تعیین دوز مصرفی اسید فولیک می بایست است با پزشک خود مشورت نمایند. اما تحقیقات نشان داده است که مصرف دوز بالای اسیدفولیک (بیش از 4000 میکروگرم) حداقل یک ماه قبل از بارداری و در طی سه ماهه اول بارداری برای این زنان می تواند مفید باشد.

سبزیجات با برگ های سبز، آجیل خصوصد گردو و بادام، انواع لوبیاها، مرکبات و غذاهای غنی شده حاوی اسید فولیک هستند و بهتر است در رژیم غذایی روزانه زنان باردار مقادیری از این مواد گنجانده شود. با این وجود استفاده از مکمل های حاوی مقادیر مناسب از اسیدفولیک برای پشتیبانی از مادران باردار و کودک شان ضروری است.

کلسیم

کلسیم از آن جهت مهم و ضروری است که هم نوزاد برای رشد استخوان هایش به میزان مناسبی از آن نیاز دارد و هم می تواند مانع از دست رفتن تراکم استخوان مادر شود.

ید

وجود ید برای عملکرد صحیح تیروئید مادر در حین بارداری لازم است. کمبود ید در بدن مادر می تواند منجر به بروز مشکلات جدی مانند ناشنوایی، توقف رشد فیزیکی و ناتوانی ذهنی شدید در نوزادان شود و در موارد کمبود شدید حتی سقط جنین و تولد نوزاد مرده را در پی داشته باشد.

آهن

وجود مقادیر کافی از آهن به اکسیژن رسانی مناسب هم در مادر و هم در جنین کمک می کند.

از آن جهت که خانم های باردار برای حفظ سلامت خود و کودک شان در حین بارداری می بایست از کافی بودن میزان ویتامین مصرفی اطمینان حاصل نمایند، بنابراین بهتر است تا از میزان مواد معدنی و ویتامین های موجود در مکمل های مولتی پریناتال آگاه شوید.

مقادیر ویتامین ها و مواد معدنی موجود در مکمل های مولتی ویتامین دوران بارداری

• 400 میکروگرم اسیدفولیک
• 400 واحد ویتامین D
• 70 میلی گرم ویتامین C
• 3 میلی گرم تیامین (ویتامین ب 1)
• 2 میلی گرم ریبوفلاوین (ویتامین ب2)
• 20 میلی گرم نیاسین (ویتامین ب3)
• 6 میکروگرم ویتامین ب 12
• 10 میلی گرم ویتامین E
• 15 میلی گرم روی
• 200 تا 300 میلی گرم کلسیم
• 17 میلی گرم آهن
• 150 میکروگرم ید

البته در رابطه با مصرف این مکمل ها چند نکته مهم را به خاطر داشته باشید:

1. مصرف این مکمل های به تنهایی کافی نیستند، بلکه رعایت یک رژیم غذایی متعادل و متنوع به همراه مصرف مکمل های مولتی ویتامین دوران بارداری تأمین کننده نیاز مادران باردار خواهد بود.
2. چنانچه مصرف این مکمل ها باعث ایجاد حالت تهوع می شود، می توان با نظر پزشک نوع و میزان مصرف آن ها را تغییر داد. اما به هیچ عنوان نباید به طور خودسرانه مصرف آن ها را قطع نمود.

سوال : داروهایی که برای آی وی اف استفاده می شود، چه عوارضی دارد؟

پاسخ : لقاح آزمایشگاهی یا آی وی اف یکی از رایج ترین روش های کمک باروری (ART) است. ای وی اف فرآیند بارورسازی است که در آن سلول تخمک و سلول اسپرم در آزمایشگاه به صورت دستی لقاح می یابند و سپس جنین ایجاد شده به رحم منتقل می شود و به افراد دچار نازایی کمک می کند تا تجربه داشتن فرزند را داشته باشند.
برخی از خانم ها بعد از طی کردن تمامی مراحل IVF می توانند فعالیت های روزمره خود را بعد از یک روز از سر بگیرند ولی بهتر است کمی استراحت کنند.
ممکن است مانند بسیاری از تکنیک های پزشکی، IVF هم با عوارض و مشکلاتی همراه باشد.

برای آگاهی بیشتر از عوارض داروهای آی وی اف به سراغ مرکز باروری و درمان ناباروری مام رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به مرکز باروری و درمان ناباروری مام یا دریافت نوبت از مرکز باروری و درمان ناباروری مام کلیک کنید.

عوارض آی وی اف ناشی از مصرف داروهای کمک باروری

داروهای کمک باروری می توانند عوارض جانبی مانند سردرد، تغییرات خلق و خوی، انقباضات خفیف شکمی، درد شکم، گرگرفتگی، نفخ مختصر، یبوست و حساس شدن پستان ها را در کنار دیگر عوارض ای وی اف ایجاد کنند. داروهای کمک باروری ممکن است به ندرت باعث ایجاد سندرم تحریک بیش از حد تخمدان (OHSS) شوند. از علائم سندرم تحریک بیش از حد تخمدان می توان به درد های شکم، احساس نفخ، احساس تهوع یا استفراغ، کاهش دفعات ادرار، تنگی نفس، غش و افزایش وزن ناگهانی در عرض سه تا پنج روز اشاره کرد.
در صورت مشاهده هر کدام از علائم بالا به پزشک مراجعه کنید.

عوارض ای وی اف مربوط به عمل تخمک گیری یا پانکچر

عمل تخمک گیری، تخمک کشی یا پانکچر نیز ممکن است با عوارض و مشکلاتی همراه باشد. بعد از پانکچر بهتر است علائمی مانند خون ریزی شدید واژینال، درد در ناحیه لگن، وجود خون در ادرار و تب بالای 38 درجه سانتیگراد (100.5 درجه فارنهایت) را جدی بگیرید و در صورت مشاهده این علائم حتما با پزشک خود تماس بگیرید. همچنین در موارد نادری امکان آسیب به مثانه یا روده و همچنین عفونت و خون ریزی در حین عمل تخمک گیری وجود دارد اما این مشکلات بسیار به میزان تجربه و مهارت پزشک متخصص و نیز مجهز بودن مرکز ناباروری به تجهیزات و دستگاه های به روز، بستگی دارند.

عوارض ای وی اف مربوط به انتقال جنین

پس از انتقال جنین لقاح یافته ممکن است متوجه خروج مقادیری مایع و ترشحات شفاف و یا آغشته به خون شوید. همچنین در مرحله انتقال جنین در صورتی که بیش از یک جنین به داخل رحم منتقل شود، احتمال چندقلوزایی افزایش پیدا می کند. چندقلوزایی نیز عوارضی مانند افزایش خطر زایمان زودرس و تولد نوزاد با وزن کم در پی دارد.

استرس، از دیگر عوارض ای وی اف

روش کمک باروری (ART) تعهد فیزیکی، احساسی و مالی مهمی را از سمت زوج ها می طلبد. استرس های روانی و مشکلات احساسی در جریان انجام IVF، شایع هستند به خصوص زمانی که آی وی اف با شکست روبه رو شود. همچنین روش های کمک باروری پرهزینه هستند و اغلب بیمه ها این هزینه ها را پوشش نمی دهند. در نتیجه در روند ای وی اف داشتن حمایت و پشتیبانی خانواده و نزدیکان می تواند بسیار یاری دهنده باشد.

سوال : فرآیند آی وی اف چقدر طول می کشد؟ و آیا نیاز به اقامت وجود دارد؟

پاسخ : لقاح آزمایشگاهی یکی از روش های کمک باروری (ART) است که معمولا با نام آی وی اف معرفی می شود. لقاح آزمایشگاهی فرآیند بارورسازی است که در آن سلول تخمک و سلول اسپرم در آزمایشگاه به صورت دستی ترکیب می شوند و سپس طی فرایند انتقال جنین، جنین ایجاد شده به رحم منتقل می شود. از دیگر روش های کمک باروری می توان انتقال سلول های جنسی به درون لوله فالوپ (GIFT) و انتقال سلول تخم به درون لوله فالوپ (ZIFT) را نام برد.

برای آگاهی بیشتر از مدت زمان انجام فرآیند آی وی اف به سراغ مرکز باروری و درمان ناباروری مام رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به مرکز باروری و درمان ناباروری مام یا دریافت نوبت از مرکز باروری و درمان ناباروری مام کلیک کنید.

عمل آی وی اف چگونه انجام می شود؟

در اینجا به بررسی نحوه انجام آی وی اف (IVF) یا لقاح آزمایشگاهی می پردازیم. قبل از آغاز دوره درمان ای وی اف ( لقاح مصنوعی یا باروری آزمایشگاهی ) در حدود 4 هفته برای انجام سونوگرافی های اولیه، سنجش هورمونی و آزمایشات لازم زمان نیاز است و پس از آن انجام مراحل ای وی اف آغاز می گردد. مراحل ای وی اف معمولا به ترتیب زیر انجام می گیرد:

• مرحله یک، تحریک تخمدان: برای تحریک تخمدان و تولید تخمک، داروهای باروری تجویز می شوند. فرآیند تحریک تخمدان در حدود دو هفته به طول می انجامد. برای این کار باید تعداد زیادی تخمک تولید شود زیرا برخی تخمک ها یا تکامل پیدا نمی کنند، یا بعد از خارج کردن آن ها از تخمدان ها، بارور نمی شوند. در این مرحله سونوگرافی واژینال برای معاینه و بررسی وضعیت تخمدان ها و آزمایش خون برای بررسی سطح هورمون ها استفاده می شود.
• مرحله دو، عمل تخمک گیری یا پانکچر: بعد از مرحله تحریک تخمدان، تخمک ها با کمک تصاویر سونوگرافی از طریق یک جراحی کوچک که یک سوزن توخالی را از طریق واژن داخل حفره لگنی کرده و به سمت تخمک ها هدایت می کند و به آن عمل تخمک گیری یا پانکچر می گویند، خارج می شوند. عمل پانکچر در حدود نصف روز زمان می برد و برای کاهش درد و ناراحتی فرد، داروهای مسکن تجویز می گردد.
• مرحله سه، تهیه نمونه اسپرم: پس از پانکچر، فرآیند آماده سازی اسپرم در همان روز انجام می گیرد تا اسپرم ها برای لقاح با تخمک آماده شوند.
• مرحله چهار، بارور کردن تخمک: طی فرآیندی به نام تلقیح یا بارور کردن تخمک، اسپرم و تخمک در ظروف آزمایشگاهی با هم مخلوط می شوند و در آزمایشگاه نگهداری می شوند تا لقاح صورت گیرد. در برخی موارد که احتمال لقاح بسیار پایین است، از روش تزریق درون سیتوپلاسمی اسپرم (ICSI) استفاده می شود. طی این فرآیند، یک سلول اسپرم مستقیم به درون سلول تخمک تزریق می شود تا لقاح رخ دهد. تخمک ها تا وقوع لقاح و انجام تقسیم سلولی کنترل می شوند. هنگامی که بارور کردن تخمک ها صورت گرفت، تخمک های لقاح یافته، جنین در نظر گرفته می شوند. متخصصین به طور منظم جنین های ایجاد شده را بررسی می کنند تا از رشد مناسب آن ها آگاه باشند. در حدود پنج روز یک جنین طبیعی چندین سلول دارد که به طور فعال تقسیم می شوند. زوج هایی که در معرض خطر انتقال یک بیماری ژنتیکی به فرزندشان هستند، می توانند در کنار روش معمول لقاح آزمایشگاهی یا IVF، از تشخیص ژنتیکی پیش از لانه گزینی (PGD) نیز که سه تا چهار روز بعد از بارور کردن تخمک ها انجام می شود، کمک بگیرند تا سلامت جنینشان ارزیابی شود.

• مرحله پنج، انتقال جنین: انتقال جنین ها به رحم زن معمولا سه تا پنج روز بعد از خارج کردن تخمک ها و لقاح انجام می گیرد. کاتتر یا لوله کوچک به داخل رحم وارد می شود تا جنین ها را منتقل کند. این فرآیند برای بیشتر خانم ها بدون درد است البته برخی انقباض های خفیفی را احساس می کنند. اگر انتقال جنین با موفقیت انجام شود، لانه گزینی معمولا شش تا ده روز بعد از خارج کردن تخمک رخ می دهد.
  تعداد جنین های منتقل شونده معمولا بستگی به تعداد تخمک های جمع آوری شده و سن مادر دارد. نرخ لانه گزینی با افزایش سن مادر، کاهش پیدا می کند. به همین علت تخمک های بیشتری باید بارور شوند و به رحم منتقل شوند تا با توجه به سن مادر احتمال لانه گزینی افزایش یابد. البته تعداد بیشتر جنین احتمال چندقلوزایی را هم افزایش می دهد. با پزشک خود قبل از انجام انتقال جنین، مشورت کنید.

سوال : چه بیماری‌هایی با کمک سونوگرافی آنومالی اسکن قابل تشخیص است؟

پاسخ : سونوگرافی آنومالی اسکن یک سونوگرافی دقیق است که در سه ماهه دوم بارداری انجام می شود که به آن اسکن آنومالی هم می گویند. این سونوگرافی معمولا در هفته های 18 تا 22 بارداری انجام می شود. سونو آنومالی اسکن به همه مادران پیشنهاد می شود و مادر باردار در صورت تمایل، می تواند آن را انجام دهد.

برای آگاهی بیشتر از تشخیص بیماری‌های جنین با سونوگرافی آنومالی اسکن به سراغ رادیولوژی، سونوگرافی و ماموگرافی تخصصی طنین رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به رادیولوژی، سونوگرافی و ماموگرافی تخصصی طنین یا دریافت نوبت از رادیولوژی، سونوگرافی و ماموگرافی تخصصی طنین کلیک کنید.

چرا سونوگرافی آنومالی اسکن انجام می شود؟

در اسکن آنومالی که در هفته های 18 تا 22 بارداری انجام می گیرد، استخوان ها، قلب، مغز، نخاع، صورت جنین، کلیه ها و شکم جنین بررسی می شوند. با کمک اسکن آنومالی می توان 11 اختلال نادر را در جنین شناسایی کرد ولی تمام اختلالات جنینی را نمی توان بررسی نمود. همچنین در سونوگرافی سه ماهه دوم بارداری می توان بیماری های زیر را نیز ارزیابی کرد:

• آنانسفالی؛
• اسپینا بیفیدا (مهره شکاف دار)؛
• شکاف لب؛
• فتق دیافراگم؛
• گاستروشزی (نوعی نقص مادرزادی در بسته شدن دیواره شکمی نوزاد که باعث می شود روده‌های جنین خارج از حفره شکمی باقی بمانند)؛
• امفالوسل یا فتق ناف (نوع دیگری از نقص مادرزادی در دیواره شکمی)؛
• ناهنجاری جدی قلبی؛
• آژنزی دو طرفه کلیه (فقدان یا غیر مؤثر بودن هر دو کلیه)؛
• دیسپلازی اسکلتی؛
• تریزومی 13 یا سندرم پاتو؛
• تریزومی 18 یا سندرم ادوارد.

در بیشتر موارد، رشد جنین در اسکن آنومالی مطابق انتظار است اما گاهی در سونوگرافی موارد مشکوک مشاهده می شود.

بیماری های قابل تشخیص با کمک سونوگرافی آنومالی اسکن

در اسکن آنومالی بیماری های زیر با دقت بیشتری بررسی می شوند:

• اسپینا بیفیدا: اسپینا پیفیدا یا مهره شکاف دار نوعی ناهنجاری مادرزادی است که در ستون مهره ایجاد شد و روی نخاع جنین تاثیر می گذارد. اسپینا بیفیدا معمولا به طور کامل در آنومالی اسکن مشخص می شود.
• بیماری های قلبی: شناسایی برخی از بیماری ها از جمله بیماری قلبی با کمک سونو آنومالی دشوار تر است و فقط 15 تا 20 درصد نوزادان دارای نقایص قلبی با کمک اسکن آنومالی شناسایی می شوند. در چنین مواردی برای بررسی دقیق تر ساختار و عملکرد قلب، اکوی قلب جنین انجام می شود. اکوی قلب جنین جهت تشخیص مشکلات قلبی استفاده می شود و بر روی سلامتی جنین تاثیری ندارد.
• شکاف لب: اختلال جنینی مانند شکاف لب در سونوگرافی آنومالی اسکن تشخیص داده می شود. کودک دارای شکاف لب بعد از تولد ممکن است به جراحی جهت درمان شکاف لب نیاز داشته باشد.
• در موارد اندکی برخی از بیماری های خطرناک مربوط به مغز، کلیه ها، اندام های داخلی و استخون کودک با کمک آنومالی اسکن مشخص می شوند.

اگر اختلال جنین بسیار جدی و نادر باشد و امکان درمان بیماری وجود نداشته باشد، ممکن است جنین در طول بارداری یا پس از تولد از دنیا برود.

سوال : آیا امکان زایمان طبیعی بعد از سزارین وجود دارد؟ چه مزایایی دارد؟

پاسخ : بسیاری از مادرانی که سابقه زایمان سزارین قبلی داشته اند، می توانند پس از سزارین، زایمان طبیعی داشته باشد. به زایمان طبیعی بعد از سزارین، VBAC (Vaginal birth after Cesarean) نیز گفته می شود. اما نکته حائز اهمیت این است که عوامل مختلفی وجود دارند که در تصمیم گیری پزشک جهت انتخاب زایمان طبیعی بعد از سزارین موثر هستند.

برای آگاهی بیشتر از امکان زایمان طبیعی بعد از سزارین به سراغ سیده مهدیه علوی کارشناس مامایی رفتیم. از شما دعوت میکنیم ویدئو زیر را تماشا کنید. برای مراجعه به سیده مهدیه علوی کارشناس مامایی یا دریافت نوبت از مطب سیده مهدیه علوی کارشناس مامایی کلیک کنید.

مهمترین نکته در زایمان طبیعی بعد از سزارین، حفظ سلامتی مادر و کودک است.

انجام زایمان طبیعی بعد از سزارین در همه زنان روش ایمنی برای ختم بارداری نیست. زایمان طبیعی بعد از سزارین ممکن است برای مادر و کودک، خطرات جدی از قبیل خونریزی شدید و پارگی رحم به همراه داشته باشد و یا بیمار را در شرایط هیسترکتومی قرار دهد. گاهی حتی انجام زایمان طبیعی بعد از سزارین می تواند به دلیل ایجاد خونریزی شدید، پارگی رحم و هیسترکتومی، حیات مادر و کودک را تهدید نماید. به همین دلیل بیمار باید در مورد عوارض و مزایای زایمان طبیعی بعد از سزارین با پزشک خود صحبت کند.

بررسی سلامت مادر و جنین

اگر مادری تمایل دارد که بعد از سزارین، زایمان طبیعی داشته باشد، تنها در صورت تائید و بررسی سلامتی مادر توسط پزشک می تواند این کار را انجام دهد. در صورتی که علت سزارین قبلی عللی غیر از تنگی لگن بوده و شامل مواردی مانند بارداری دوقلویی، وضعیت بریچ جنین و… باشد، پس از تائید سلامت مادر و جنین توسط پزشک، مادر می تواند زایمان طبیعی بعد از سزارین را تجریه نماید. البته ممکن است وجود بعضی از عوامل، انجام زایمان طبیعی بعد از زایمان سزارین را با خطر مواجه کنند. عوامل خطر زایمان طبیعی بعد از سزارین عبارتند از:

• چاقی مادر باردار (BMI بالای 30)؛
• پره اکلامپسی؛
• سن بیش از 35 سال مادر؛
• سابقه سزارین قبلی در 19 ماه گذشته؛
• جنین بسیار درشت؛
• برش عمودی سزارین قبلی.

یکی از مسائل اساسی در انجام زایمان طبیعی بعد از سزارین، نوع برش سزارین قبلی است. پزشک می تواند سزارین را با دو نوع برش انجام دهد:

• برش عمودی: برشی که از بالا به پایین ایجاد می شود.
• برش عرضی: برشی است که از یک سمت شکم تا طرف دیگر، ایجاد می شود.

در صورت برش عمودی، مادر باردار نمی تواند زایمان طبیعی بعد از زایمان سزارین را تجربه نماید، زیرا در صورت زایمان طبیعی احتمال باز شدن جای برش سزارین قبلی، پارگی رحم و خونریزی شدید وجود دارد که می تواند صدمات زیادی را برای مادر و کودک به همراه داشته باشد؛ در این موارد مادر باید مجددا زایمان سزارین انجام دهد. اما چنانچه سزارین قبلی با برش عرضی کوچک انجام شده باشد و سایر خطرات مربوط به زایمان از قبیل وضعیت بریچ اندک باشد، ممکن است پزشک زایمان طبیعی را انجام دهد.

مزایای زایمان طبیعی بعد از سزارین

از جمله مزایای انجام زایمان طبیعی بعد از سزارین می توان به موارد زیر اشاره کرد:

• افزایش شانس زایمان طبیعی بدون عارضه در بارداری های بعدی؛
• کاهش مدت بستری در بیمارستان؛
• درد شکمی کمتر پس از زایمان؛
• عدم نیاز به عمل جراحی؛
• شیردهی آسان تر.

معایب زایمان طبیعی بعد از سزارین

زایمان طبیعی بعد از سزارین، ممکن است با عوارضی نیز همراه باشد که عبارتند از:

• زایمان سزارین اورژانسی: در 25 درصد موارد در هنگام ایجاد دردهای زایمان، ممکن است در نهایت زایمان سزارین اورژانسی انجام شود.
• نیاز به انتقال خون و احتمال ایجاد عفونت رحم: در 1 درصد موارد زایمان طبیعی بعد از سزارین، ممکن است به انتقال خون نیاز بوده و در نتیجه، احتمال ایجاد عفونت نیز وجود داشته باشد.
• پارگی محل برش قبلی: در هنگام زایمان طبیعی بعد از سزارین، احتمال دارد که جای برش قبلی سزارین باز شود که در این صورت ممکن است عواقب جدی از قبیل پارگی رحم، خونریزی شدید و نیاز به انجام عمل هیسترکتومی را برای مادر و کودک به همراه داشته باشد. احتمال پارگی جای برش قبلی، حدود 2 تا 8 از هر 1000 زایمان، یعنی حدود 5/0 درصد می باشد. در صورت پارگی محل برش سزارین قبلی، نوزاد باید با سزارین اورژانسی به دنیا آید.
• خطرات جنینی: خطر مرگ کودک در زایمان طبیعی بعد از سزارین، بسیار اندک و در حدود 2/0 درصد است. خطر مرگ جنینی در موارد زایمان طبیعی بعد از سزارین، کمتر از زمانی که برای اولین بار سزارین انجام می شود نیست، اما با این حال بیشتر از زمانی است که زایمان سزارین مجدد انجام شود.