دسته: بانوان

پوشیدن کفش پاشنه بلند به این معنی است که شما باید آمادگی لازم برای راه رفتن با آنها را داشته باشید حتی اگر به یک سطح ناهموار برخوردید.

7  نکته آسان و کاربردی در مورد نحوه راه رفتن با کفش پاشنه دار
آیا راه رفتن با کفش پاشنه بلند برایتان سخت است و به خاطر پاشنه نمی توانید به خوبی راه بروید؟ راه رفتن با کفش پاشنه دار آنقدرها هم که فکر می کنید سخت نیست، فقط باید چندیدن نکته در این مورد را مدنظر داشته باشید سپس می توانید با اعتماد به نفس و به راحتی با کفش های پاشنه دار زیبای تان راه بروید.
در این مطلب به بررسی موضوعاتی از پیدا کردن کفش‌های مناسب گرفته تا اصلاح وضعیت بدنی و قدم زدن می پردازیم، با ما همراه باشید.
کفش مناسب خود را پیدا کنید
پیدا کردن کفش پاشنه بلند مناسب، اولین قدم برای راه رفتن خوب با آن هاست.
شاید بتوانید با یک بوت تخت سایز بزرگتر راه بروید، اما در مورد کفش پاشنه بلند اینطور نیست، اگر کفش پاشنه بلندی که می پوشید کوچک تر از سایز پاهایتان باشد، پاهایتان تاول می زند و اگر سایز کفش بزرگتر از سایز پاهایتان باشد، در پایتان لق می زند و به سختی قادر خواهید بود یک قدم بردارید.
به همین خاطر است که توصیه می کنیم قبل از خرید کفش پاشنه بلند، حتما آن را بپوشید و چندین قدم بردارید و ببینید که واقعا با آن ها راحت هستید و می توانید به خوبی قدم بردارید یا نه؟
اگر به تازگی تصمیم گرفته اید کفش پاشنه دار بپوشید و تا قبل از این همیشه کفش های اسپورت یا تخت می پوشیدید، بهتر است در ابتدای کار از کفش های پاشنه بلندی که بند دارند و بند آن دور مچ پا بسته می شود، استفاده کنید. این به شما کمک می کند تا پای خود را در جای مناسب خود نگه دارید و به شما ثبات بیشتری می بخشد.
به کیفیت بیشتر از قیمت بها دهید
آیا برایتان پیش آمده که یک جفت کفش پاشنه بلند ارزان قیمت در ویترین ببینید و وسوسه شوید آن را بخرید؟
شاید در وهله اول بگوید وای چه قیمت شگفت انگیزی، اما باور کنید خرید این کفش چیزی جز درد پا و اذیت شدن در طی زمانی که آن را پوشیده اید برایتان به ارمغان نخواهد آورد. اما کفش های پاشنه بلند با کیفیت، علاوه بر اینکه موجب درد پا و اذیت شدن شما نمی شود، بلکه حس اعتماد به نفس بیشتری نیز به شما خواهد داد.
کفش هایی با جنس باکیفیت، کف محکم و پاشنه های متعادل گزینه های خوبی برای خرید هستند. از آنجایی که معمولا کفش های پاشنه بلند مجلسی هستند، قبل از خرید آن را تست کنید تا مطمئن شوید با آن راحت هستید و سر نمی خورید.
به کفش پاشنه بلندتان عادت کنید
اگر قصد پوشیدن کفش های پاشنه بلند جدید را دارید، بهتر است ابتدا به آن ها عادت کنید.
پوشیدن آن و قدم زدن با آن ها در اطراف خانه باعث می شود پاهایتان به آن عادت کند. اما زمانی که برای اولین بار آن را در مهمانی و یا هر جای دیگر بپوشید، احتمال تاول زدن پا وجود دارد.
اگر کفش های پاشنه دار جدیدتان چرم است می توانید از سشوار استفاده کنید، کمی آن را گرم کنید و به اصطلاح به قالب پای خودتان دربیاورید. بعضی اوقات کفی گذاشتن در کف کفش نیز یک ایده خوب برای تناسب بیشتر پا با کفش است.
درست قدم بردارید
مسلما پوشیدن کفش پاشنه بلند، سرعت قدم برداشتن شما را کندتر خواهد کرد.  اولین چیزی که باید رعایت کنید این است که در یک مسیر مستقیم گام بردارید، در ذهنتان یک خط مستقیم ترسیم کنید و سعی کنید در امتداد همان خط گام بردارید.
نکته بعد این که باید آرام تر راه بروید و عجله نکنید، گام های کوچک بردارید و روی درست راه رفتن تان تمرکز کنید.
مدل راه رفتن یکی دیگر از نکات مهم است، اولین پاشنه پا را روی زمین بگذارید بعد پنجه، در صورتی که برعکس عمل کنید تعادل تان را از دست خواهید داد.
توجه به وضعیت بدن، همه چیز است
زمانی که با کفش پاشنه بلند راه می روید، بدن تمایل به خم شدن به سمت جلو خواهد داشت، اما این چیزی است که باعث نامناسب به نظر رسیدن ظاهر اندام شما خواهد شد. وضعیت نامناسب بدن شما می تواند باعث شود که تعادل تان به هم بخورد و فشار زیادی را روی پاهای تان اعمال کند. برای جلوگیری از این امر، راست بایستید و وزن خود را روی پاشنه پا بیندازید.
دست‌ هایتان را نزدیک به بدن نگه دارید و به آرامی تاب بدهید، شانه‌ ها را عقب نگه دارید و گردن تان را کاملا راست نگه دارید. وضعیت مناسب و صحیح باعث ایجاد احساس تعادل و کنترل بیشتر می شود.
ریتم را احساس کنید
همانطور که راه می‌ روید، به خودتان اجازه دهید که در یک ریتم طبیعی بمانید. راحت و هماهنگ گام بردارید. هرچه بیشتر تمرین کنید و راه بروید، کنترل بیشتری خواهید داشت.
زمانی که احساس می ‌کنید کاملا به راه رفتن با کفش پاشنه بلند مسلط شده اید، می توانید بدون استرس، هر جا که بخواهید کفش پاشنه بلند بپوشید و به خوبی با آن ها راه بروید.
استراحت و بازیابی
برای اینکه بتوانید ساعت های طولانی با کفش پاشنه بلند راه بروید، باید چندین دقیقه به پاهایتان استراحت بدهید. اگر  پاهایتان در طول روز احساس درد می کند، حتماً بنشینید و مدتی استراحت کنید. در صورت امکان پاهای خود را به نوبت بالا بگیرید تا به کاهش تورمی که ممکن است رخ دهد کمک کند.
پس از راه رفتن طولانی مدت با کفش پاشنه بلند، پاهایتان را با ماساژ و خیساندن در آب استراحت دهید. پا هم مانند تمام اعضای بدن نیاز به استراحت دارد.
بهترین ارتفاع پاشنه کفش
محمد اکبری دانشیار گروه فیزیوتراپی دانشگاه علوم پزشکی تهران گفت: کسانی که کمر درد و یا گودی کمر دارند به توصیه‌های زیر توجه کنند.
کفش پاشنه بلند چند سانت باید باشدکفش‌های پاشنه بلند اگر بیش از 3 سانتی‌متر ارتفاع داشته باشند باعث می‌شوند مفاصل مچ پا و مفصل ران در حین ایستادن و نیز راه رفتن در حالت طبیعی خودش نباشد و در نتیجه عضلات بیش از حد مورد حرکت بوده و حرکت مفاصل نیز افزایش یابد.
اکبری خاطر نشان کرد: سطوح تماسی مفاصل هم بار وارده را تحمل می‌کنند و در نتیجه مستعد آسیب و تخریب می‌شوند. در ستون مهره‌ها هم صدمه ایجاد شده و از حالت طبیعی خارج می‌شود.
وی اظهار کرد: بنابراین روندی که در مورد مفاصل اندام پا و ستون مهره‌ها بروز می‌کند موجب می شود قوس ستون مهره‌های کمری افزایش یابد. این افزایش باعث وارد شدن نیروی بیشتر به قوس کمری می‌شود و این امر می‌تواند در طولانی مدت باعث فشار در ریشه های عصبی ناحیه کمری شود و باعث گزگز و مورمور و درد و در نهایت ضعیف شدن اندام‌های پایینی گردد.
وی در پایان گفت: به مردان توصیه می‌شود قالب پاشنه کفش شان 2 سانتی متر و زنان 3 سانتی متر باشد.

برخی از خانم‌ها در دوران بارداری درد کمر و لگن را تجربه می‌کنند. درد می‌تواند در یک یا هر دو طرف کمر یا لگن باشد. این درد اغلب در ناحیه تناسلی و زیر شکم وجود دارد یا به سمت ران‌ها انتشار پیدا می‌کند. درد ممکن است هنگام پیاده‌روی، ایستادن یا چرخیدن روی یک طرف بدتر شود.
رعایت چند نکته ممکن است به کاهش درد لگن در دوران بارداری کمک کند:
 انجام تمریناتی که کف لگن را تقویت می‌کند.
 کشش
 حمام گرم
 پوشیدن کفش‌های صاف و راحت
 اجتناب از ایستادن طولانی مدت
استراحت فراوان
خانم‌ها همچنین می‌توانند از بسته‌های یخ یا کیسه آب‌گرم برای تسکین درد استفاده کنند. استامینوفن معمولاً در دوران بارداری بی‌خطر است. با این همه توصیه می‌شود قبل از مصرف هرگونه دارویی با پزشک صحبت کنید.
تا جایی که ممکن است استراحت کنید و اگر مجبور به استفاده از پله شدید برای بالا رفتن از پله‌ها هربار یک پا را بالا ببرید.
برای انجام دادن کارهای منزل از همسر، خانواده و دوستان خود کمک بگیرید.
سعی کنید لباس خود را در حالت نشسته بپوشید. به عنوان مثال هنگام پوشیدن شلوار روی یک پا نایستید.
حالت‌های مختلف غلتیدن در رختخواب را امتحان کنید تا راحت‌ترین حالت ممکن برای خوابیدن را پیدا کنید. به طور مثال می‌توانید یک بالش را بین دوپای خود  یا زانوهای خود را در کنار یکدیگر قرار دهید و باسن خود را جمع کنید.
هنگام سوار یا پیاده شدن از خودرو، زانوها را به هم بچسبانید وآن‌ها را با هم حرکت دهید. قرار دادن یک کیسه نایلونی روی صندلی و زیر نشیمنگاه برای چرخیدن به شما کمک می‌کند.
 

سمیه رباط نیلی، روانشناس و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم تحقیقات در برنامه مادر کودک شبکه سلامت سیما با ذکر این نکته که شیوع کرونا در چند سال اخیر باعث افزایش شیوع اضطراب در کودکان شده است، گفت: نشانه‌های اختلالات روانشناختی در کودکان و بزرگسالان تفاوت بیرونی و رفتاری متفاوتی دارد؛ به طور مثال اگر افسردگی در بزرگسالان با نشانه‌هایی چون گریه کردن و از دست دادن تمایل به کار مشخص می‌شود، افسردگی در کودکان با حالت پرخاشگری همراه است.

بهترین راهکار برای تقویت توانمندی کودکان | اشتباه رایجی که در رفتار با کودکان انجام می‌دهیم
وی گفت: تشخیص و درمان اضطراب کودکان نیاز به دقت و صرف زمان زیادی دارد. اضطراب جدایی در کودکان و ترس از جدا شدن کودک از چهره‌های آشنا به ویژه والدین و به خصوص مادر بیشترین اهمیت را دارد.
عضو هیأت علمی دانشگاه علوم تحقیقات در پاسخ به این سوال که اصطلاح اضطراب جدایی در کودکان، در چه دوره‌ای از زندگی و چه سنی مفهوم پیدا می‌کند؟ گفت: این سنین شامل دوره‌های پیش دبستانی و سال‌های اولیه کودکی می‌شود و تا ۱۲ سالگی ادامه دارد، سپس رو به کاهش می‌گذارد.
رباط نیلی تصریح کرد: اضطراب جدایی اولین بار از هشت ماهگی نوزاد آغاز می‌شود و تا پایان دو سالگی از بین می‌رود، علت آن وجود همزیستی بین مادر و کودک در این سنین است؛ زیرا نوزاد بین جسم خود و جسم مادر جدایی قائل نیست، بعد از گذشت مدتی، نوزاد آگاهی می‌یابد که جسم و روحش متمایز از مادر است.
رباط نیلی افزود: کودک در هشت ماهگی با دیدن چهره‌های غریبه دچار حالت گریه می‌شود، در صورت مشاهده چنین علائمی نگران نباشید؛ زیرا کودک در حال گذران تحول و نمو طبیعی خویش است.
این روانشناس گفت: بین دو واژه اضطراب جدایی ( که به صورت طبیعی وجود دارد) و اختلال اضطراب جدایی تفاوت قائل هستیم. شیوع این اختلال در بین کودکان ۳ تا ۴ درصد است؛ در صورت بروز این اختلال در کودک تغییرات جدی در حیطه‌های رفتاری، تحصیلی، رابطه کودک با والدین و روابط با متصدیان کودک، حداقل به مدت یک ماه اتفاق می‌افتد.
نشانه اختلال اضطراب جدایی در کودکان
وی تاکید کرد: اضطراب جدایی مربوط به سنین اولیه عمر است که کاملاً طبیعی است اما اختلال اضطراب جدایی شدت و نشانه‌های اضطرابی بسیار شدیدتری دارد.
رباط نیلی بعضی از علائم و نشانه‌های اختلال اضطراب جدایی را شامل این موارد دانست که کودک هنگام جدایی از چهره‌هایی که با آنها دل بستگی دارد اضطراب نشان می‌دهد. وی نگران تجربه ناخوشایند گم شدن و یا بیمار شدن است. در این کودکان شکایت‌های مکرر جسمی وجود دارد؛ این شکایت‌ها قبل از رفتن به مدرسه بروز می‌کند مانند دل درد، سردرد  و  بدن درد.
این روانشناس اضافه کرد: همچنین کودک کابوس‌های مکرر شبانه می‌بیند که محتوای این کابوس‌ها جدایی از والدین است. کودکانی که حاضر نیستند با کسی غیر از پدر و مادر تنها بمانند.
وی متذکر شد: وجود سه علامت از علائم ذکر شده به مدت یک ماه، نشانه اختلال اضطراب جدایی است.
رباط نیلی وجود علائم اضطرابی به ویژه در خویشاوندان خونی کودک و همچنین یادگیری مشاهده‌ای کودک را در بروز علائم اختلال اضطراب جدایی از والدین را نیر در این موضوع مؤثر دانست.
وی وجود یک سری خصوصیات خاص در والدین را در ابتلا کودک به این اختلال مؤثر دانست و افزود:‌ از جمله این خصوصیات این است که والدین بیش از حد محافظه کار و یا والدین ناایمن هستند که هر دو جزو علائم خطر افزایش دهنده شیوع اضطراب در کودکان محسوب می‌شوند.
رباط نیلی نوع فرزندپروری را در بروز اضطراب‌های دوران کودکی بسیار مؤثر دانست و بیان کرد:‌ در بین سبک‌های فرزندپروری، سبک مقتدرانه که هم قوانین را وضع می‌کند وهم کودک را به بهترین نحو حمایت می‌کند، از بهترین راه‌های جلوگیری از اضطراب جدایی در کودکان است.
این روانشناس از کاربردی ترین روش‌های درمان اختلال اضطراب جدایی از خانواده را شامل خانواده درمانی، روش‌های شناخت درمانی، درمان‌های والدین و کودک که به موازات هم انجام می‌شوند و همچنین دارو درمانی برشمرد.
وی درباره کودکانی که نگران جدایی از خانواده هستند توصیه‌هایی کرد و یادآور شد:‌ قبل از اینکه مدارس باز شوند جدا شدن از کودک را تمرین کنیم و آن را در یک زمان کوتاه به شخص مطمئنی بسپاریم، موقع خداحافظی تشریفات قائل نشویم و ساده و سریع خداحافظی کنیم؛ همچنین به قول خود در بازگشت به موقع، وفادار باشیم.

دوستی دارم که سابقه رفاقت‌مان با هم از 20 سال گذشته است. خیلی رفیق بودیم تا این‌که یکهو تبدیل به دشمنم شد! من چند بار به او سر زدم ولی این‌قدر بد و غیرمحترمانه با من برخورد کرد که بی‌خیالش شدم. یادم هست وقتی مادرش فوت کرد، شهر دیگری بودم، سریع خودم را برای تسلیت رساندم اما او برای فوت برادرم، حتی با من تماس هم نگرفت. توان بخشیدنش را ندارم و هروقت یادش می‌افتم، حس بدی دارم. چه کنم؟
پاسخ مشاور
مخاطب گرامی، زمانی که فردی در دوران کودکی‌تان حضور دارد و در آن دوران، نقش مهمی را مانند آن‌چه دوست‌تان برای شما داشته ایفا کرده است، بدون شک نقش مهمی را در دنیای روانی شما به خود اختصاص خواهد داد. بنابراین تجربه احساسات ناخوشایند همانند آن‌چه شما تجربه کرده‌اید نه تنها اجتناب‌ناپذیر که بسیار طبیعی و قابل پیش‌بینی است. با این حال، چند توصیه به شما دارم.
    با تعریف روان‌شناسانه بخشش آشنا شوید
بخشش به معنای این نیست که اشتباهات فرد را انکار کنید یا این که دیگر حق ندارید درباره آن‌چه رخ داده است، احساساتی را تجربه کنید. بخشش حتی به این معنی نیست که مجبورید ارتباطات خود را با شخص مدنظر به همان شکلی که بوده است، ادامه دهید یا این‌که اتفاقات رخ داده را فراموش کنید. بخشش در علم روان‌شناسی در واقع رها کردن قضاوت فرد مدنظر و نارضایتی از فردی است که در حق شما اشتباهاتی را مرتکب شده است. در واقع شما خود را از نقش قربانی خارج و سعی می‌کنید آن‌ چه را که باعث شده است فرد دست به آن اشتباهات بزند، صرف‌نظر از این‌که چقدر منطقی یا غیرمنطقی است درک کنید. از سوی دیگر به یاد داشته باشید که بخشش یک فرایند تدریجی است و رفته‌‌رفته رخ می‌دهد و می‌تواند در یک برهه زمانی کامل شود.
  گلایه‌ها را به دوست‌تان گفته اید؟
در سوال خود نگفته‌اید که آیا درباره احساسات و افکار خود با دوست‌تان صحبت کرده‌اید یا خیر؟ از آن‌جا که در دوستی‌تان در چند مرحله نارضایتی از وی را احساس کرده اید، دانستن این‌که در آن موقعیت‌ها چه عکس‌العملی نشان داده‌اید حائز اهمیت است. در واقع در صورتی که در یک ارتباط نزدیک، کدورت‌های کوچک‌تر حل نشود، رفته‌رفته توانایی فرد برای بخشش کاهش می‌یابد و ممکن است رابطه ناگهان از دست برود. بنابراین این‌که از دوست‌تان بخواهید برای شما دلایل رفتارش را توضیح دهد، می‌تواند مفید باشد.
نحوه انجام این عمل بسیار مهم است. در واقع شما باید به گونه‌ای این موضوع را مطرح کنید که خالی از پیش‌داوری و قضاوت باشد. شما صرفا درباره احساسات و انتظارات خود صحبت می‌کنید و اجازه می‌دهید تا دوست شما هم نظرات خود را مطرح کند. گاه مسائل آن‌طور نیست که به نظرمان می‌رسد.  ممکن است مشکلاتی در زندگی‌ مشترک دوست‌تان وجود داشته باشد که شما از آن بی‌خبر هستید یا دلایل دیگری که شما از آن اطلاعی ندارید. در هر حال می‌توانید در یک گفت‌وگوی دو نفره، احساسات و افکار خود را با دوست تان در میان بگذارید و اجازه دهید او هم آن‌چه را که فکر و تجربه می‌کند، بیان کند. این فرایند می‌تواند به تسریع بخشش و رهایی از احساسات ناخوشایند کمک کند.
نویسنده : تینا امیری| روان‌شناس‌بالینی و دانش‌آموخته انستیتو روان‌پزشکی

اول اینکه هربار که آشغال رو میبرید حتما سطلش رو بشورید و خشک کنید و بعد توش یکم جوش شیرین بریزید و بعد پلاستیک بذارید
این کار باعث میشه بوی بدش گرفته بشه
از صفحه banooyeshahr_life

 همه ما دوست داریم زندگی خوب و شادی داشته باشیم؛ بدون نگرانی، بدون حس بد و بدون دردسر  اما گاهی اتفاقاتی را رقم می‌زنیم که نتیجه‌شان تلخکامی در زندگی می‌شود. توقعات بی‌جا از دیگران یکی از زمینه‌های سلب شادی و رضایت از زندگی است.وقتی از چیزی که در کنترل ما نیست بیشتر از حد معمول انتظار داشته باشیم مدام ناکامی و سرخوردگی سراغ ما می‌آید و سطح رضایت‌مان از زندگی کم می‌شود  اما چه توقعاتی اشتباه است؟

1) ذهن‌خوانی|  اگر توقع داشته باشیم دیگران مدام ذهن‌ ما را بخوانند و حال بد ما را بفهمند مسیر اشتباهی را انتخاب کرده ایم. مشکلات زندگی برای همه هست و در گیرودار  زندگی و هزاران اتفاق و دردسر، قرار نیست دیگران از لحن یا حس و حال ما متوجه شوند که به کمک یا درد دل نیاز داریم. شاید ما فکر کنیم دیگران حال بد ما را به‌روی خودشان نمی‌آورند یا برای‌شان بی‌اهمیت هستیم، اما در بیشتر مواقع قرار نیست نزدیکان ما صرفاً بر اساس لحن و زبان بدن ما متوجه عمق مشکلات ما شوند و کاری انجام دهند.

2) زندگی تعطیل|  اگر اطرافیان‌تان از مشکلات و دردسرهای شما مطلع شدند قرار نیست زندگی‌شان را به‌خاطر شما تعطیل کنند. شاید در مواردی خاص و برحسب ضرورت و اولویت این رفتار هم لازم باشد اما قرار نیست یک دوست مسافرت خانوادگی‌اش را به ‌تعویق بیندازد یا برادرتان چند روز مرخصی بگیرد تا به مشکل شما رسیدگی کند. سعی کنید در حدی روی کمک دیگران حساب کنید که هم مسئولیت زندگی‌تان را نادیده نگیرید، هم اگر دیگران کمکی نکردند ناراحت نشوید و  هم کارتان روی زمین نماند.

3) جبران کن| شما زمانی کمکی به کسی کرده اید اما قرار نیست او هم در موقعیت مشابه آن را جبران کند. شما برحسب وظیفه اخلاقی و انسانی به همنوع خود کمک کرده اید، دیگران هم بهتر است به شما کمک کنند اما نباید تصور کنید که آن‌ها حتماً و در هر شرایطی قرار است کار خوب شما را جبران کنند. این‌که یک نفر قدردان زحمت ما نباشد اتفاق تلخی است اما متاسفانه ممکن است این اتفاق رخ دهد. پس گام اول این است که خودتان دنبال حل مشکل باشید و هیچ‌وقت به امید جبران به کسی کمک نکنید؛ بلکه کمک‌تان را یک وظیفه اخلاقی بدانید.نکته دیگر این که قرار نیست اگر کمک‌تان جبران نشد شما از کمک دست بکشید.  

4) فقط موافق باش| نباید انتظار داشته باشیم دوستان، همکاران یا خانواده، صرف رابطه کاری یا خانوادگی با همه تصمیمات و رفتارهای ما موافق باشند و از انتخاب و هویت شخصی‌شان به‌خاطر ما فاصله بگیرند. چنین توقعی کاملاً اشتباه است، چون خود ما هم به صرف احترام به دیگران حاضر نیستیم پا روی اولویت‌ها، انتخاب‌ها و ارزش‌های‌مان در زندگی بگذاریم.

5) احترام بگذار| اگر شما به خودتان، استعدادها، توانایی‌ها، عملکردها و. .. احترام نمی‌گذارید نباید توقع داشته باشید دیگران شما را جدی بگیرند و احترام لازم را به شما بگذارند. اگر شما در کلام یا عمل، خودتان را نفی کنید در نگاه دیگران هم کوچک می‌شوید. تخریب شخصیت خود همان قدر بد است که خود بزرگ ‌بینی.

نویسنده : سیدسورنا ساداتی| روزنامه‌نگار